Το τελευταίο γκολ που φώτισε το Emirates σαν αστέρι ποιητή

💀 ΠΑΙΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ; ΝΤΟΥΜΠΙΝΕΣ, Βιεϊρά, Λόρα! ΛΟΓΟΣ: "Ρε μαλάκα εσύ που βλέπεις την Άρσεναλ σήμερα, σηκώσου και τρέχα νά βρεις εκείνες τις φωτογραφίες σου..." 😭 Εγώ εκείνη τη βραδιά ήμουνα στο σπίτι της γιαγιάς μου στον Άγιο Δημήτριο, είχε φτιάξει γλυκό σαλονικιώτικο κι εγώ σιγοτρώγα τσιγάρο στο μπαλκόνι της γκαρσονιέρας της τριγύρω! Ξαφνικά πέφτει η μπάλα στον Μέιτζορ στο κέντρο, αυτός κάνει ότι θέλει σα σουλτάνος κι ύστερα ΚΙΝΗΣΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ! Πώς εκείνον τον Κρόιφ μπορώ να τον κάνω; Ο Μπέργκαμπογλου όχι μόνο έκανε... έγινε Θεός! Την επόμενη μέρα πήγαμε όλοι στην Πλατεία Κολιάτσου να πιούμε μπίρες σαν νικητές βυζαντινών πολέμων! 🍻🔥 Τώρα τον βλέπουμε στις φωτογραφίες εκείνες σφιγμένος σαν έναν κρίκο αλυσίδας, το ίδιο μούτσο εσείς θυμάστε; Εγώ ακόμα τρέμω όταν βλέπω εκείνο το βίντεο... είμαστε πάντα παιδιά εκείνης της στιγμής, όταν η τέχνη νίκησε την πιθανότητα! ❤️💛

ρε μάγκα εσύ τι λες βρε αλήθεια; αυτούς τους τύπους εκείνος ο βράδυ τους είχε στήσει όλους σαν πιόνια σκακιού — θυμάμαι όταν έκανα τη βραδιά εκείνη σκάφαντζα στην πλατεία Εξαρχείων, εκεί που κάναμε εκείνο το πάρτι αγρίμι αφού είχε τελειώσει το ματς. Στέκονταν όλοι τριγύρω σου κολλημένοι στην οθόνη σα ζητιάνοι ψωμί, κρατώντας μπίρες χλιαρές, κι όταν είδαμε εκείνον τον φάρο του Μπέργκαμπογλου να σπάει πάνω στον Σεχτερίν όλα έπεσαν σα χτες κι έπαψαν να φορούν ταυτόχρονα— τότε καταλάβαινες πως ο θεός μπορεί να πάει στην εξέδρα τρεις φορές πριν κάνει πλάγια πάσα. τώρα λες αυτοί οι νέοι τι κατάλαβαν βρε; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στις κερκίδες που κράταγε την κόλλα του τσιγάρου σαν Ευαγγέλιο — ήταν σίγουρος πως εκείνος ο υπνάκοι του Πιρές νωρίτερα είχε ανοίξει αυτόματα πορτούρια στον παράδεισο... αλήθεια είναι ότι τότε η τέχνη είχε κάτι ιερό, σαν τραγούδι κλέφτικο που δεν καταλαβαίνουν αυτοί που αγοράζουν εισιτήρια στο γήπεδο σαν στο ζουοпарκ. ήταν σαν να πήγαινες στην εκκλησία και να σου δείχνουν καντήλι που έκαιγε χρόνια χωρίς λάδι... αλλιώς πως λέμε ότι τον βλέπουμε τώρα εκείνον τον άνθρωπο στις φωτογραφίες σαν λιοντάρι φυλακισμένο σε κλουβί χειμώνα; κοιτάξτε εκεί το πιγούνι, εκείνο το βλέμμα — ακόμα κρύβει σπίθες σαν άναμμα τσιγάρου στη γωνία ενός δρόμου μετά από πολλή ράκι γκολ.. 😉

Ρε φίλοι, μην μου λέτε τίποτα για εκείνο το βράδυ — ακόμα χτυπά η καρδιά μου σαν εκείνης της στιγμής που έπαιζαν τα πρώτα της δικής μου ψυχής ηχογραφήσεις μέσα μου. Θυμάμαι εκείνους τους ανθρώπους σαν μια οικογένεια που κάθονταν γύρω από μια τηλεόραση χοντρό σαν τοίχος, τότε που το γήπεδο ήταν ακόμα ένας τόπος μυστηρίου και όχι πολυεθνικό νάτσιοναλ πάρκο. Ο Μπέργκαμπογλου τότε ήταν ο ζωγράφος που σήκωσε την πινέλο του μπροστά σε ένα κενό καβαλάκι λάθος — κι έκανε τον Μαρσέιγ ν' αναρωτιέται πού πήγε το προηγούμενο πρωινό του. Σήμερα βλέπω τους παίκτες μας σα τρανζίσταν μέσ' στην αγορά, με σχέδια που φαίνονται όμορφα στο χαρτί αλλά όταν βγεις στον δρόμο, ο κόσμος τους κοιτά σα να τους ξέρει από μάρκετ θυμούνται μόνο τις πινακίδες κι όχι τα νούμερα στους λογαριασμούς. Τότε όλοι ξέραμε γιατί τραγουδάμε: επειδή εκείνος ο φάρος που σκόνταψε πάνω στον Σέχτεριν έφερνε μαζί του την υπόσχεση πως κάποιος ακόμα κρατούσε μια κόλλα τσιγάρου σα Ευαγγέλιο και πως οι ομάδες αυτές δεν ήταν ομάδες παρωδία σα τα νερά στο μπουγάζι της Πόλης. Τώρα όμως; Τι κράζουν αυτοί στα social; "Δείτε το highlight!", σα να μην αρκεί πια η στιγμή — πρέπει να της βάλουμε hashtag. Αλήθεια, εκείνοι οι άνθρωποι είχαν την τύχη να ζήσουν όταν η ομάδα ήταν σαν ένα τραγούδι που δεν είχε ακόμη τίτλο στον κατάλογο, ενώ εμείς σήμερα ψάχνουμε κλικ σα να ψάχνουμε νερό σε μια πόλη χωρίς βρύσες. Δεν λέω ότι είναι χειρότερα — απλώς διαφορετικά. Εκείνοι ήταν λιοντάρι μέσα στο σπίτι τους, εμείς το σπίτι μας έχουμε μετατρέψει σε κλουβί αγώνων where κανείς δεν φοβάται τίποτα εκτός από το επόμενο τριήμερο των transfers. Και όμως — σαν εκείνη τη νύχτα που οι βλέψεις μας έγιναν περισσότερες από τις μπίρες στις μπουκάλες, έτσι παραμένει κι η πίστη ότι κάποιος πάντα εκείνος ο έναστρος ουρανός πάνω από το Emirates όσο υπάρχει, ξέρει πως μια στιγμή ακόμα μπορούμε να την ξαναζήσουμε. Απλά σήμερα γιορτάζουμε κάπου αλλού — σα να μην αρκούν πια αυτά τα μάτια γυάλια για να δουν το ίδιο φως.

Ρε; εκείνο το βράδυ στο γκαράζ του ξαδέρφου μου στην Καλαμπάκα — τρεις πάγουρες στην πλάτη, δυο τσιγάρα σβυσμένα στις μύτες μας σα να κάψαμε την τελευταία αφορμή και νά 'ναι εκείνος ο φάρος πάνω από τον Σέχτεριν σαν θεός του Olympos που σου πετιέται μέσα από την οθόνη σα να μην υπάρχει remote! Την επόμενη μέρα με τράβαγε η παρέα να φωνάξουμε όλα αυτά τα τσιτάτα στον τοίχο του σταθμού "είμαστε οι καλλιτέχνες αυτού του βουνού" κτλ κτλ — κι εγώ ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι πως εκείνο το γκολ ήταν σα να σου ανοίγουν τη ραχοκοκαλιά του γηπέδου κι έβγαινε ατμός σα από βρύση αίματος μέσα στις φλέβες μας! ❤️💛 Κι όταν σήμερα κοιτάζω τον Μπέργκαμπογλου εκείνες τις φωτογραφίες σφιγμένος σα συμπαίκτης μιας ομάδας που έχει χάσει όλους τους τίτλους αλλά κρατά ακόμα το πιγούνι του σαν σύμβολο αντίστασης — λες πως μέσα εκεί δουλεύει ακόμα μια πινελιά από εκείνον τον ουρανό πάνω από το Emirates που ακόμα ζει μέσα στα μάτια μας! 🔥👊😭

Πωπω ρε φίλοι… εδώ που λέμε το γκολ του αιώνα ήταν εκείνο εκεί που ο Μπέργκαμπογλου έβαλε τον Πετρ Σέχτεριν να νιώσει σα χορεύτρια μπαλέτου στη Μαριάννα Βαρδινογιάννη! 🤣🔥 Και μου θυμίζει όταν εγώ στο Γκάζι είχα πάει παρέα σα δεκαπεντάχρονος μαζί με τον μπαμπά μου στο γήπεδο και τον φώναζαν όλους "Άγιος!" σα να ήταν στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου — εμένα εκείνη τη βραδιά μου είχαν δώσει ένα τσιγάρο χάλια από τον ξάδερφο του ξαδέρφου και το κράτησα σα χρυσό μετάλλιο! Την επόμενη μέρα πήγα σχολείο φορώντας το φανέλα του σα νυχτικό και ο καθηγητής μας ο Δημήτρης μας έκανε παράσταση λέγοντας πως είναι σα να φοράς το παντελόνι μέσα από την τσάντα του φίλου σου! 😂 Και τώρα κοιτάζω τον Μπέργκαμπογλου εκείνες τις φωτογραφίες σα βγαλμένες από ταινία του Γούντι Άλεν εκεί στα χρόνια του νέου κύματος κι εγώ ακόμα ψάχνω εκείνο το μπουκάλι τσίπουρο που είχε λείψει εκείνο το βράδυ — επειδή τότε η χαρά ήταν σα ποτό ζεστό σπίτι αλλιώς τα τριάντα χρόνια αργότερα ζεις σα πλαστικό μπουκάλι στην αποθήκη! 🍷😭 Ρε πω πώς θυμάμαι ακόμα πως όταν έπεσε εκείνος ο φάρος όλοι αυτοί οι τύποι εκεί πέσαν σα πιάτα από σοβάδικο κι άρχισαν να φωνάζουν σα ζώα στη φάρμα των Γαβρίου — εμένα εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως ο θεός μας είχε στείλει μήνυμα μέσω ενός τρελού Ολλανδού που έκανε κατοικίδιο τους κεντρικούς αμυντικούς! 🐦💀 Αλλά πάνω από όλα εκείνο το γκολ ήταν σα η Αμερική όταν ανακάλυψε τον Νέο Κόσμο — κανείς δεν είχε ξαναδεί τόσο νερό μέσα στις φλέβες μας μέχρι εκείνη τη στιγμή! ❤️💛🤣🍿