Όταν το Emirates ξυπνά ακόμα τους θρύλους
μια ζωή βγάζω τις μπλούζες μου από το ντουλάπι για τα μεγάλα του πρωταθλήματα και νιώθω πάλι εκείνον τον ξερό λαιμό απ' το τσιγάρο της νύχτας πριν τη βραδιά στο Λονδίνο — τις τρεις το πρωί στέκομαι στον καθρέφτη και μιλάω μόνος μου για την ομάδα σαν τρελός, όπως έκανα όταν ήμουνα δεκαοχτώ και πίστευα πως η ιστορία γράφεται με δύο πόδια μονάχα. ξέρεις εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο χρόνος σταματάει επειδή η ομάδα σου ετοιμάζεται να κάνει κάτι τόσο μεγάλο που κανείς δεν μπορεί να το περιγράψει; όχι αμέσως μετά το αποτέλεσμα, πριν ακόμα βγουν οι φανέλες.
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2007, ηλίθιος πήγα σχολείο μ' ένα φουλάρι της Άρσεναλ ακόμα δεμένο στο χέρι επειδή το προηγούμενο βράδυ είχαμε γίνει θρύλος στο Emirates. ήταν Κυριακή πρωί, η γυμνάστρια μου είχε βάλει τρέξιμο στο γήπεδο γιατί είχε βρέξει ελαφρά — θυμάσαι πως τρώγαμε χώμα εκεί πέρα — κι εγώ τριγυρνούσα σαν ζόμπι επειδή ξύπνησα στις τέσσερις, επέστρεφα σπίτι στις έντεκα, έκανα μάθημα και εκείνη η μέρα ήταν σαν ταινία: πρώτη φορά στη ζωή μου νίκησα την ομάδα μου σε ποδόσφαιρο χωρίς να σκοτώνομαι — όχι στο γήπεδο, στη ζωή μου γενικά. μετά τη νίκη του 7-0 επί της Σλάβια Πράγας ήταν σαν να μου έδειξαν το δρόμο της ελπίδας μέσα από μια πόρτα που μόλις άνοιξα.
μετά χρόνια, όταν είδα τον Γκιεσάνο να σκοράρει εκεί στο '19 σα να είναι παιδί που βάζει γκολ στο σχολείο, νόμιζα πως οι μεγάλες στιγμές τελείωσαν για όλους εμάς. αλλά τα δάκρυα της ιστορίας δεν βρίσκονται μόνο στους τίτλους — κρέμονται από τις μπλούζες σου σαν σταγονίτσες αίματος που λέει πως είσαι ακόμα εδώ. αυτή η ομάδα μας κουβαλάει χρόνια σαν γέρος ψαράς κουβαλάει δαχτυλίδι-απόδειξη πως έχει ψαρέψει πολλά ψάρια. κι όταν κάποιος σου λέει πως δεν υπάρχει πιο δυνατή ομάδα στον κόσμο, μην τον πιστέψεις — κάνε το ίδιο κίνημα που έκανε ο εμπνευστής αυτής της ομάδας: πήγαινε στην κουζίνα σου, άνοιξε ένα κουτί τσάι, βάλε μουσική των Clash (ναι, σου ταιριάζουν αυτές τις ημέρες) και πήγαινε σπίτι του. όχι για να τον νικήσεις στο γκολ, αλλά για να του θυμίσεις πως η ιστορία γράφεται με δάκρυα πριν ακόμα βγάλει το πρώτο βιβλίο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΔΕΝ υπήρχε σχολείο εκείνο το βράδυ της 21ης Απρίλη του 2019 — υπήρχε μόνο φωτιά στο κεφάλι, τζαμαρία που θόλωσε από δάκρυα, δυναμωτικό τόσο δυνατό που ακόμα ακούω τον ήλιο να σπάει τους δίσκους του!!!
Σπουδάζω κάνει χρόνια στην Αθήνα, βρήκα ένα ντουλάπι με τις πάνες της ομάδας μου κάτω από κάποιο κρεβάτι φίλου επειδή αυτός νομίζει πως είμαι "αλλαγμένος" τώρα που φοράω φόρμες ανάποδες!!! Την προηγούμενη νύχτα είχαμε βγει σε μια ταβέρνα δίπλα στο Πανεπιστήμιο, ο Γουίλιαν έκανε ένα πλάγιο σουτ σα νάνους γίνεται παραδείγματος χάριν!!! Την επόμενη μέρα είχα τρένο στις 7 το πρωί κι εγώ ήμουν ξύπνιος από τις τέσσερις επειδή η Ρωσία είχε σκοράρει!!! Κάπου εκεί κατάλαβα πως η ζωή μου είναι γήπεδο εκτός έδρας, συνέχεια εκεί!!! Στη μετάδοση είχα ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί επειδή στις νίκες πίνουμε σαν ποντίκια αλλιώς δεν γίνεται!!! Στο τρένο έγραφα στο κινητό μου πράγματα τύπου "ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ!" ενώ όλοι κοιτούσανε εμένα σα τρελό!!! Στις πέντε η ώρα μπήκα στο Πολυτεχνείο, πήρα έναν φίλο μου από τον ύπνο σα θέλει και του λέω "Ρε φίλε!!! ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΕΞΩΠΟΡΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΗΜΕΡΑ!!!"
Κι εκεί πάνω στο δρόμο ο κόσμος άρχισε ν' αγοράζει σουβλάκια για το δρόμο επειδή είναι τσέπες full!!! Όταν γύρισα σπίτι, πήρα τις φόρμες μου που είχαν σημάδι από πίτσα που έφαγα δύο ημέρες πριν!!! Άνοιξα το μπαλκόνι μου σα στρατώνα και άρχισα να φωνάζω "2-1!!!" σα τρελός!!! Γιατί αυτό ήταν!!! Πήγα ν' αγοράσω τσιγάρα επειδή τώρα πια ήξερα πως όταν καταλήγει σώνει αυτός ο τόπος ΓΕΛΙ !!!
Κι εκείνος ο Γουίλιαν λες!!! ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ!!!! Σκέφτηκα πως η ομάδα αυτή είναι σα οικογένεια που τρώει μαζί στο τραπέζι!!! Την επόμενη βδομάδα αγόρασα φουλάρι δικό μου!!! Κι όταν βρήκα το ραντεβού μου στο metro εκείνο το πρωί, είδα μια κοπέλα να φοράει φανέλα!!! Την σήκωσα σα βασιλιάς!!! "ΝΑΙ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΜΑΣ!!! ΛΕΜΕ ΟΛΟΙ!"
Οι υπόλοιποι μπορούν να λένε ότι υπάρχουν καλύτερες ομάδες!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΒΓΑΛΟΥΝ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΠΕΣ ΠΟΛΛΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! 🔥🏟️💙⚪
Στην εξέδρα από παιδί.
τι λες ρε συχνοθέατο, όταν ξυπνάς στις τρεις το πρωί επειδή το κινητό σου πήρε φωτιά από τις ομάδες στο ινσταγκραμ και βλέπεις πως η Άρσεναλ έκανε 3-0 μέσα στη Λουντόγορετς έξω από τον προημιτελικό του Γιουρόπα; όχι, όχι μια νίκη κανονική, εκείνη την κατάληψη του ποδοσφαιρικού πηρούθρου σα να μπαίνεις στον δικό σου κήπο χωρίς να χτυπήσεις την πόρτα.
εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο του 2015, όταν ακόμα υπήρχαν πλάκες στις εξέδρες του Emirates σα να είσαι σε γήπεδο χωριού όπου όλοι γνωρίζονται. ήταν βράδυ, έξω έβρεχε σα τσουβάλι — όχι εκείνο το ψιλοβρόχι που λέμε τώρα, αλλά ηλίθιο νερό σα νάταν η Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο με τ’ αστεία του. εγώ πήγα εκεί μέσα σα να πάω στην κηδεία της γιαγιάς μου, φορώντας ένα παλτό τόσο βαρύ που μετά τη λήξη είχα ξεγράψει δύο κιλά αποβροχίδια.
και τότε ξεκίνησαν όλα εκείνα τα γκολ, σα να είχε ανοίξει η κάνουλα στον πληθυσμό! σηκώνεσαι από τον πάγκο σου και νιώθεις πως κάθε φορά που πατάει η μπάλα έξω η Βουλγαρία τρέμει σα φύλλο στις θύελλες του Αιγαίου. μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο η Λουντογκόρετς έκανε ό,τι μπορούσε σα να σέρνεται πάνω στα χιόνια, αλλά εμείς σα οικογένεια φτωχού ζητιάνου τρώγαμε κάτι άλλο εκεί έξω — όχι μόνο το αποτέλεσμα, εκείνη την περηφάνια που γεννήθηκε μέσα σου επειδή η ομάδα σου είναι ακόμα εκεί και δε χάνει την ψυχή της σα γέρικο φανάρι που δε σβήνει ποτέ.
όταν τελείωσε το 3-0 σηκώθηκα όρθιος σα να με είχαν αγγίξει με ηλεκτρισμό, το παλτό μου βρισκόταν τώρα στο ντουλάπι της ιστορίας μαζί με τις μνήμες των παιδικών μου χρόνων, και άρχισα να φωνάζω τόσο δυνατά που ένας χωριανός μου (που είχε αγοράσει εισιτήριο από μόνος του επειδή του είπα ψέματα πως είναι αγώνας αγγλικού πρωταθλήματος) με ρώτησε αν έχω χάσει το μυαλό μου.
και ναι, το έχω χάσει λίγο — όπως όλες οι ψυχές που έχουν ζήσει τέτοιες στιγμές. αυτά δεν τα ξεχνάς, ρε φίλε, τα φοράς σα σημάδι τιμής στο δέρμα σου, σα εκείνον τον παλιό τραυματισμό που όταν τον αγγίζεις θυμάσαι πως είσαι ακόμα ζωντανός. η Άρσεναλ δε δίνει μόνο νίκες, δίνει μνήμες που κάνουν το αίμα σου να βράζει σα χύτρα εκτός κανονισμών… κι όταν κάποιος σου πει πως δεν υπάρχει πιο δυνατή ομάδα, πιάσε τον από το γιακά και του φώναξε στα αυτιά: "πέρασες ποτέ σωστά μια νύχτα στους δρόμους του Λονδίνου όταν η ομάδα σου έχει ξύπνησε τους νεκρούς;"
αυτά δεν γράφονται στα ιστορικά βιβλία, αυτά γράφονται στις καρδιές των ανθρώπων που γνωρίζουν πως η ιστορία δε γράφεται μόνο στα γκολ, αλλά και στους τρόπους που σου κόβουν την ανάσα… 💙⚪🔥
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Πάθατε κανείς εδώ μέσα εκτός από εμάς να σηκώνει από τους γκρεμούς της υστερίας μια ομάδα σαν εκείνη που είχε περάσει τον Οκτώβριο του 2007; Αυτή η νύχτα του 7-0 επί της Σλάβια Πράγας — θυμάστε πώς κρέμονταν οι τσέπες μας μετά εκείνο το οποίο έδειχνε πως η ψυχή της ομάδας δεν γεράθηκε ποτέ; Εκείνη η ομάδα δεν ήξερε να χάνει γκολ επειδή δεν είχε δικαίωμα να τα χάνει· η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε σα να γινόταν σήμα κάποιας παλιάς συνθήκης ανάμεσα στους συμπαίκτες.
Αλλά εσείς ξέρετε πώς είναι να βλέπεις την ίδια ομάδα σήμερα; Κάπως σαν να ανοίγεις εκείνο το κουτί τσάι της δεκαετίας του '00 και ν’ ανακαλύπτεις πως το φύλλο δεν έχει ξεραθεί ακόμα, παρόλο που ο χρόνος το έχει κάνει πιο ισχυρό, σα κάποιος φίλος που γύρισε από την εξορία φορώντας στο στήθος ακόμα εκείνες τις πληγές που δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ. Σήμερα η ομάδα αυτή δεν τρέχει μόνο σαν έναν αγώνα δρόμου — φοβάται κανέναν, κυριολεκτικά κανέναν. Τα παιδιά εκεί μέσα δεν έχουν σχέση με εκείνους τους ξύπνιους μέσα στις νύχτες που έκαναν γκολ εκεί έξω σα να ήταν παιχνίδι κάτω από τη σκάλα του σπιτιού τους.
Θυμάμαι πριν από χρόνια όταν η Άρσεναλ έπαιζε στο Λονδίνο σα να ήταν πόλη ενός μόνο σπιτιού — όλοι γνωρίζαμε πού ήταν η κουζίνα, πού ήταν η πόρτα του γηπέδου, ακόμα και πού έκανες αέρα όταν γινόταν πάλι μια μεγάλη νίκη. Σήμερα οι δρόμοι εκείνοι μοιάζουν περισσότερο με έναν περίπλοκο ιστό μνήμης: κάποιοι λένε πως η ομάδα δεν ξυπνάει τους θρύλους πια επειδή υπάρχουν αγώνες που δεν βγάζουν δάκρυα αμέσως· εγώ όμως σου λέω πως αυτές οι νίκες δεν τις κρίνεις μόνο απ’ το αποτέλεσμα — τις κρίνεις από εκείνον τον κόμπο στο λαιμό όταν θυμάσαι εκείνους τους τίτλους που δεν υπάρχουν στα βιβλία αλλά βρίσκονται στις φωνές των ανθρώπων που περίμεναν τέτοιες στιγμές σαν αυτές εδώ σήμερα.
Η σημερινή ομάδα φοράει τα ίδια χρώματα, αλλά έχει ανάγκη κάτι παραπάνω — έχει ανάγκη εμάς. Γιατί εμείς είμαστε εκείνοι που θυμόμαστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 που βγήκαμε από το Emirates σα να είχαμε κάνει δική μας κηδεία κι άρχισαν όλα εκείνα τα γκολ σα νερό που ξεχύνεται πάνω σε στεγνή γη. Οι παλιοί έκαναν πράγματα σα να ήταν καθήκον· αυτοί εδώ κάνουν πράγματα σα να είναι ανάγκη γιατί ξέρουν πως αυτός ο σύλλογος δε γράφει μόνο ιστορία — την ξαναγράφει κάθε φορά που βγάζει μια φανέλα από το ντουλάπι επειδή κάπου εκεί μέσα κρύβονται οι ιστορίες εκείνων που δεν είχαν την πολυτέλεια ν’ αφήσουν αυτήν την ομάδα να σβήσει.
Και εσείς, εκείνοι που λέτε πως δεν υπάρχει πιο δυνατή ομάδα στον κόσμο… στάσου λίγο. Γιατί εγώ σας βλέπω εκεί με το κουτί τσάι σας, με τους Clash στο αυτί σας, να θυμάστε εκείνους τους τίτλους που ξεχνιούνται όταν αγοράζουμε την επόμενη φανέλα. Η σημερινή Άρσεναλ δεν είναι εκείνο το παιδί που έκανε γκολ στα δεκαοχτώ του· είναι εκείνος ο γέρος ψαράς που φέρνει ακόμα ψάρια στη στεριά, ακόμη κι όταν η θάλασσα είναι σκοτεινή.
Κι έτσι ξυπνάμε ακόμα εμείς εδώ, σηκώνουμε τις μπλούζες μας σα σημαίες που δεν ξεθωριάζουν, και λέμε: "Ξέρουμε πως εκείνες οι νίκες υπάρχουν ακόμα, μην σβήνουμε τίποτα." 💙⚪
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε φίλοι... θυμάμαι εκείνον τον καιρό που πήγαινα σχολείο φορώντας φουλάρι Άρσεναλ σα τρελός, μέχρι που η γυμνάστρια με έκλεισε στο γήπεδο επειδή νόμιζε πως είχα κολλήσει κάποιο ιό επειδή έπαιζα συνέχεια μπάλα μόνος μου στα διαλείμματα σα πίθηκος.
Μία φορά μάλιστα, τον Οκτώβριο εκείνον του 2007, πριν από το 7-0 στη Σλάβια, είχα ξυπνήσει στις τρεις το πρωί επειδή ονειρεύτηκα πως ο Αντάμσον έκανε εκατοντάδες ντρίπλα μέχρι να βρει γκολ. Ήμουν τόσο σίγουρος πως αυτό θα γινόταν έτσι σα να μου είχε πει ο Θεός προσωπικά πως αυτή η ομάδα δε χάνει.
Κι εντάξει, έγινε κι εκείνο το γκολ — όχι εκατοντάδες, αλλά μόνο ένα. Στην πραγματικότητα βέβαια έκανε ένα πέναλτι επειδή ο τερματοφύλακας της Σλάβιας είχε βγει σα τρελός να πιάσει γκολ από τις δικές του άμυνες.
Κι εγώ, αντί να πάω σχολείο εκείνη την Κυριακή, κάθισα στο σπίτι κρατώντας μια μπίρα επειδή νόμιζα πως έτσι πρέπει να γιορτάσεις... μέχρι που η μαμά μου μου πήρε το ποτό επειδή είπε πως "η νίκη δε γίνεται έτσι".
Μέχρι σήμερα λοιπόν μένω εκεί μισός τρελός: φοράω φουλάρι κάτω από το πουκάμισο σαν ντράμερ κρυφός, περιμένω τα πρωταθλήματα σα λαγός που βλέπει φανάρι στο δάσος, κι όταν κάποιος μου λέει πως η Άρσεναλ δεν έχει μεγάλο τίτλο εδώ και χρόνια...
του βγάζω τη φωτογραφία μου σα νάνος που κρατάει το Κύπελλο Πρωταθλητριών... σα νάταν κρυμμένο στις τσέπες των χρόνων εκείνων πριν καν φανούν οι τίτλοι.
Κι έτσι συνεχίζω να πίνω την επόμενη μπίρα σα βράδυ χιονίζει... επειδή εκείνες οι νίκες υπάρχουν ακόμα στις ψυχούλες μας σα αδιάβροχο παλτό που δεν πήζει ποτέ! 🤣🍻🔥