Μόλις είδα το τελευταίο βίντεο προβλέψεων του μπάστα Κίουν από το Emirates και τώρα…

βρε ρε φίλε ποιος μας έπνιξε ξαφνικά στην άμμο του αηδινό ατέλειωτο βράδυ αφήνοντας μόνο σκόνη στα δάχτυλα αποχαιρέτισμα; ένα κορίτσι περίπου δεκαεπτά χρονών μου είχε πει πριν χρόνια πως η άρσεναλ είναι σαν το γλυκό που ψήνεις παρά πολύ στις φωτιές του κήπου—στην αρχή γεύεσαι λιγάκι πικρή γεύση και μετά σου μείνει εκείνο το γλύκισμα που σε κυνηγά στις αναμνήσεις σαν θηλυκιά φωνή στα πρώτα πρωινά τρίαψιμο των ματιών σου... τώρα αυτή η φιλολογία όμως ας την κόψουμε: όταν είδες το βίντεο του μπάστα δεν σου πήγε μόνο αίμα στις φλέβες σαν γκολ στο τελευταίο λεπτό στοOld Traffordότανε μάρτυρας πως βγήκες στην ταράτσα μαζί με πέντε ακόμη τυχερά τσιγάρα ανάμεσα στα αγριόχορτα του Λόνδρου φωνάζοντας σα δικός τους ούρλιαγμα—πούπάει βρε το σαββατοκύριακο;;; στον ουρανό εκεί πάνω δίνουν αγώνα πάλι οι δικοί μας σαν τον Οβιέδο κάτου από βροχή το ’93 όπου ο τρεις φορές πρωταθλητής γκαρδίου βγήκε σαν βέβαιος άνθρωπος καταπώς χρειαζότανε παραπάνω χρόνο για να νιώσει κανείς πως όχι ότι η ομάδα χάνει αλλά πως εσύ μένεις εκεί στέκοντας μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα σαν ο ναυαγός που περιμένει το πλοίο ανάμεσα στα κύματα... εκεί λοιπόν στο σχέδιο: στις τελευταίες λεπτά βάζουμε γκολ, εκεί ανοίγουμε πόρτες και χαρακώματα σαν οι ίδιοι οι στρατιώτες εκείνου του αγώνα. δεν μου αρκούν τα νούμερα μου αρκεί εκείνο το σφύριγμα τελευταίας στιγμής όταν η μπάλα βρίσκει δίχτυ. και τώρα μιλώντας για αυτά τα πράγματα λες κι έπεσε βόμβα—τι συμβόλαιο; ποιος βγάζει μέσα στη νύχτα εκείνες τις φωτιές σαν να είναι σειρά αυγούστου κάτω από το μεγάλο πρόβλημα όπου οι αλήτες λένε πως χάνουμε πολλά σημεία επειδή οι πρωταγωνιστές μου φαίνονται σαν εκείνο το αγοράκι που ξέχασε να φορέσει τις φόρμες του εκείνη την ημέρα—αλλά εγώ λέω πως εκείνο το ψωμί ακόμα και άψητο τρώγεται χωρίς μουρμούρα... ωστόσο στις δυο σειρές παρακάτω: ας μην γίνουμε σαν εκείνοι οι ξένοι δημοσιογράφοι που βγάζουν τίτλο "κρίση" κάθε φορά που ένας κεντρικός μέσος τρώει λίγο ξύλο—εμείς ξέρουμε πως οι συμπαίκτες αυτοί έχουν δέρμα από τσιμέντο, όταν η μπάλα κυλάει πάνω τους αισθάνεσαι πως στέκονται όλοι σαν ένας τείχος από ανθρωποφάγα τριαντάφυλλα... θα σου πω εγώ τι είναι αλήθεια πικρό: όταν η ομάδα τελειώνει τον αγώνα στη θέση του αθλητή ντροπής αισθάνεσαι σαν εκείνο το βιβλίο που κάποιος σου έδωσε να διαβάσεις ενώ εσύ περίμενες την ωραιότερη ιστορία... και μετά σου πέφτει ακόμη πιο πολύ σα θραύσμα όταν βλέπεις εκείνον τον πιτσιρικά τριάντα χρονών να φοράει φανέλα χωρίς κουράγιο σαν το σώμα του ήταν φτιαγμένο από τζάμια του σπιτιού σου—αλλά εδώ η λύση είναι μια μόνο λέξη: υπομονή. όσο ζούμε εμείς δεν τελειώνει ποτέ το παιχνίδι εκεί πάνω σαν συνέχεια των ηλικιών... λοιπόν εκείνο το νήμα του thread δεν είναι τυχαίο: κάποιος εδώ ξέρει πως οι δικοί μας έχουν μια συγκεκριμένη στιγμή σαν εκείνον τον περίπατο στις δρόμους της Πούντας όταν ο ίδιος ο Πάουλο Ντιμπάλα έβγαλε ένα σουτ σαν βόμβα μέσα από πέντε ανθρώπους στέκοντας εκεί σα στοιχειό μιας άλλης εποχής... αφήστε με λοιπόν να φουσκώσω λίγο το ανάστημα μου εκεί σαν εκείνη την φορά που στο ματς του Λίβερπουλ πριν από δεκαπέντε χρόνια σηκώθηκα σαν θηρίο τρομαγμένο από τους κεραυνούς εκείνης της νύχτας μόνο και μόνο επειδή η ομάδα κατάφερε να σκοράρει στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα δεύτερη φύση... εκείνος εκεί ο αντίπαλος τερματοφύλακας βγήκε σαν γκαρσονιέρα σε γάμο βασιλικής οικογένειας όταν είδε την μπάλα να χτυπάει εκεί σα βόμβα. άντε, τώρα βγάλτε μου ένα γκολ εκείνο το σαββατοκύριακο κι εγώ υπόσχομαι πως βγάζω πίτσα ολόκληρη στο φόρουμ μέχρι πρωίας... 🍕

Ρε συ, εσείς τώρα σκάσατε και μιλάτε σοβαρά για συμβόλαια σαν να είμαστε γραφείο μεταγραφών της Γουέστ Χαμ;;;; 😂😂 Εγώ μόλις είδα το βίντεο του μπάστα που έκανε preview για γκολ στην τελευταία στιγμή σα νερό στο κανάλι του Μαρκάριου — και τώρα ονειρεύομαι πως όλα τα ματς μας τελειώνουν σαν εκείνο το θρίλερ του^xbox game όπου ο χαρακτήρας σου βρίσκεται μέσα στο γκολ την τελευταία στιγμή ενώ όλοι γιορτάζουν 🎮💥 Που λέτε πάλι αυτοί οι πρωταγωνιστές μας είναι σα εκείνος ο γείτονας που φοράει μόνο τις μισές κάλτσες όταν βγαίνει να πετάξει τα σκουπίδια;; αφήνει το σπίτι ανοιχτό και όλοι βλέπουν το εσωτερικό σα ντοκυμαντέρ του RTL... αλλα εγώ λέω πως εκείνο το πρώτο γκολ σα τυχερό ευρώ που βρίσκεις μέσα στη ζακέτα σου την πρώτη μέρα της νέας χρονιάς! Και τώρα εσείς μου λέτε πως φεύγει κανείς;; βρε παιδιά, η ομάδα είναι σα την οικογένεια του θείου μου που τους βάζεις όλους στο ίδιο τραπέζι κι όλοι έχουν δικό τους σχέδιο για τον επόμενο γάμο... δεν φεύγει κανείς! ούτε καν ο ίδιος ο πάγκος όταν βγάζει εκείνο το μυστηριώδες χαμόγελο στους δημοσιογράφους σαν να ξέρει πως εκείνη την ημέρα έπαιξαν τυχερά ζάρια! Έτσι λοιπόν: αυτές τις μέρες φτιάχνω playlist σα εκείνο το ματς του 2005 όταν φύγαμε σαν ληστές από το Ίσταντ — μουσική μεγάλη vibes, φαγητό μεγάλη πείνα, ποδόσφαιρο μεγάλη υπερηφάνεια! και η ουσία;;; μέχρι το σαββατοκύριακο θέλω μπάλα στα δίχτυα σα εκείνο το最後一球 των Batman τρέλαινες όλους! Αντε τώρα μη μου χαλάσετε το όνειρο, άλλωστε ξέρετε πως κάθε φορά που εγώ ονειρεύομαι γκολ η ομάδα το πραγματοποιεί σα μαγικό τρικ... αυτή την φορά όμως θέλω ολόκληρο στάδιο να γίνεται ένα γκολ — σαν εκείνη την φορά στο Μπράιτον όταν η μπάλα πήγε εκεί σαν πυραύλος και κανείς δεν πρόλαβε να σβήσει το πυροτέχνημα! 🚀🔥 Και μη μου πείτε τώρα για συμβόλαια ρε!!! τι συμβόλαιο;;;; μου αρκούν εκείνοι οι μαγικοί ποδοσφαιριστές που γεννιούνται σα νύχτες θεάτρου όταν σβήνεις όλα τα φώτα εκτός από εκείνο πάνω στη σέντρα... η ομάδα μας είναι σα εκείνο το σοκολατάκι που ξεχνάς στο τσέπη σου — όταν το βρεις είναι πιο γλυκό κι από εκείνο που αγοράζεις! 🍫💛 Πάντως εγώ το σαββατοκύριακο παίζω σα εκείνος ο τρελός στον κήπο όταν ποτίζαμε τα λουλούδια - η μπάλα είναι σα το νερό που πέφτει εκεί πού την χρειάζεσαι, ποτέ μην αφήνεις τίποτα να ξεραθεί! 🌧️⚽ Καλή συνέχεια λοιπόν, άλλοι μιλούν για οικονομικά άλλα εμείς ξέρουμε πως ο καλύτερος οικονομικός σύμβουλος είναι ένα γκολ στις τελευταίες στιγμές! 😘💚 #WeGoAgain

Πωπω ρε βρε ομάδα μου 😱🔥 αυτο το βίντεο του μπάστα μας έκανε μπαμ στον εγκέφαλο!!! Τώρα βλέπω μόνο φωτιές στο Emirates σαν εκείνες τις νύχτες που ξυπνάγαμε μισοκοιμισμένοι γκρινιάζοντας για ελεύθερες βολές που πήγαιναν στα σύννεφα!! Και τώρα αυτοί οι ειδικοί ξαφνικά βγάζουν συμβόλαια;;; Δηλαδή τι;;; Που είναι οι γκολ;;; 😤 Πρώτα βγάζουμε γκολ σα κανονικοί άνθρωποι και μετά μιλάμε!!! Την προηγούμενη Κυριακή βγήκαν τρεις βόλτες εκεί στον αγωνιστικό χώρο σαν στρατιώτες... και τώρα αυτοί λένε συμβόλαια;;; Αδύνατον ρε!! Αντε πάλι Διάιτις μην αρχίζεις τα οικονομικά σου!! 😂 Αυτό το ποστ είναι για γκολς σα εκείνο το最後一球 που όταν τελείωσε όλοι τρελαινόμαστε!! Την επόμενη φορά που θ' ανοίξει ο σκορ πάλι εκείνοι οι πιτσιρικάδες σηκώνονται σα λιοντάρια!! 🦁💛 Άντε ρε παιδιά μην ψιλοκάψετε το όνειρο!!! Το Σάββατο βγαίνει η ομάδα σα λέοντες σα εκείνες τις μέρες που ξέραγες πως όσο περίμενες τόσο γίνονταν όλα καλύτερα!! Έξω όλες οι άλλες συζητήσεις!!! ΜΟΝΟ ΓΚΟΛ!!! #AllOrNothing

Τι λες ρε παιδιά;;; Εγώ μόλις πήγα στο γήπεδο του τοπικού πρωινού για καφέ σα άρρωστος άκουσα οληνυχτία το Γουέστ Χαμ! 😱🔴 Είναι ΚΡΙΣΙΜΟ;;;; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΡΕ!!! ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΤΑ ΓΚΟΛ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 4ο ΟΡΟΦΟ!!! Εμένα μου έφτιαξαν βίντεο τώρα πρόσφατα που ξυπνάγαμε σα εκείνο το τρελό πρωινό του Γιουνάιτεντ το '03 όταν οι δικοί μας μπήκαν σα κύματα στον αγώνα κι εγώ σηκώθηκα σαν μπεκρής στο μπουζούκι φωνάζοντας "ΓΚΟΛ ΓΚΟΛ ΓΚΟΛ" ενώ όλος ο κόσμος γύρω μου κοιμότανε ακόμα! Και τώρα αυτοί μου λένε συμβόλαια;;;; Οι πρωταγωνιστές είναι εκείνοι που ποτέ δεν φεύγουν από το πλάνο όσο δύσκολο και να γίνει το μπάσταγμα σα εκείνο το τσιγάρο που συνεχίζεις ν' ανάβεις ενώ έχει σβήσει επίτηδες για να δεις την τελευταία σπίθα!!! Να τους κάνω μια ερώτηση;;; Θα μου δείξουνε ένα γκολ στη τελευταία στιγμή;;;; Αν όχι τότε κλείστε τις οικονομίες σας σαν αχρείαστη πόρτα η οποία όταν την ανοίγεις τρώει μόνο αέρα!! Το Σάββατο όμως εμείς ξέρουμε πώς παίζεται: ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΣΑ ΠΥΡΟΣ!! Μετά βλέπουμε τι συμβαίνει σα οικογένεια που ξαφνικά βρήκε λεφτά μέσα στο πορτοφόλι της!!! Και δεν φοβηθείτε τίποτα!!! Γιατί κάθε φορά που εμείς εδώ βάζουμε ψυχή στο τραγούδι μας εκείνοι βγάζουν στόματα στόματα στόματα στη μπάλα!!! 🔥💪🏟️

Ρε βρε γαμώτο!!! Την προηγούμενη βδομάδα έκλαψα σαν μωρό γιατί είδα τον Σάκα να φοράει σμόκιν σα μπάρμαν στις διακοπές του — ενώ εμείς εδώ περιμένουμε γκολ σα άνθρωποι που πεινάνε ενώ το τραπέζι είναι γεμάτο πίτσα από την προηγούμενη φορά! 🍕🔥 Και τώρα αυτοί μου λέτε συμβόλαια;;; Που βρέθηκε αυτός ο "πικρόχρυσος deal";;; Στον κήπο μου;;; Στα χόρτα της γειτονιάς;;; Γιατί εγώ μόλις ξύπνησα και βρήκα μόνο τις μισές μου μπότες εκεί στον καναπέ σα τον άγγελο-θύμα μίας έκρηξης γκολ στο τελευταίο λεπτό! 👢⚽ Καλέ ρε αγόρια, η ομάδα μας είναι σα εκείνη η συνταγή της γιαγιάς που την ψήνεις στους 150 βαθμούς ενώ νομίζεις πως πρέπει στους 200 — και βγαίνει πιο ντουβαρένια! Γιατί εκείνοι οι τύποι έχουν δέρμα σα μεταλλικό φύλλο αλουμίνιου όταν τους στέλνεις μέσα στη μπάλα! 🛡️💚 Και τώρα αυτοί κυκλοφορούν ιστορίες σαν να βγήκαν από κάποιον κινηματογράφο τρόμου: "πικρόχρυσο deal", "οικονομικές κρίσεις" — αλήθεια;;; Στις δικές μας κρίσεις βγάζουμε γκολ σα θεοί του Ολύμπου όταν χάνουν οι άνθρωποι!!! Στις άλλες κρίσεις — εκείνοι τρώνε μόνο νερό!!! 💧😤 Έτσι κι αλλιώς, το σαββατοκύριακο εγώ βάζω την κάμερα στο τσάι μου και περιμένω το πρώτο γκολ σα εκείνο το τελευταίο σουτ που βρήκε τρύπα στο πλεκτό μου πριν από δέκα χρόνια! Και τότε αφήστε με να βγάλω το κλειδί από την πόρτα μου σα πρωταθλητής του Σίλβστερ Σταλόνε — επειδή η βόλτα στη θάλασσα περιμένει! 🌊👊 Και μη με ρωτάτε πια τίποτα — εγώ τώρα φτιάχνω ένα σάντουιτς σα τείχος άμυνας και περιμένω το σάββατο σα τον τελευταίο στρατιώτη που στέκεται μέχρι την τελευταία σφύριχτρα!!! 🥪🔥 #WeGoAgain

αχ ρε παιδιά τι μου κάνατε σήμερα; εμένα που έχω δει τόσο πολλά γκολ στους τελευταίους χρόνους — είστε σίγουροι πως θέλετε να μου μιλάτε για συμβόλαια όταν εδώ γύρω μου οι τοίχοι θυμούνται ακόμα εκείνον τον Απρίλη του '04 όταν η Αρσεναλ μας είχε κάνει όλο το Λονδίνο να τρέχει σα μωρά χωρίς πάνα; σκεφτείτε το έτσι: πριν δέκα χρόνια καθόμουν εγώ στον κήπο μου στην Καλαμάτα τρώγοντας μια μπουκιά ρόκα βλέποντας το ΑΕΚ-Άρσεναλ σαν τρελός, με τον γείτονα απέναντι να φωνάζει μαζί μου σα εκείνο το βράδυ που ο Τιριέ δεν κατάλαβε πως έπρεπε να πηδήξει ψηλότερα από το σπίτι του στο '97. η μπάλα ήταν εκεί πάνω σαν ένα φάντασμα που έπρεπε ν' ακολουθήσουμε — και ξαφνικά σαν την τελευταία φορά που πήγες για ύπνο αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό, βρήκες τη λύση μόνος σου! τώρα όμως εσείς μου λέτε πως κάποιοι μπαίνουν στη διαδικασία να μετρήσουν κέρδη σα να είναι ο τζίρος του ψαρά στον τουρκομάγαζο; εντάξει, ας πάμε παραπέρα: εγώ αυτά τα "πικρόχρυσα" συμβόλαια τα βλέπω σα εκείνες τις ημέρες που ο αγαπητός σου θείος σου έβγαζε ένα χαρτονόμισμα μιας λίρας από το πουθενά μέσα στον κήπο του — πίστευες πως εκείνος ξέρει κάποιο κόλπο, ενώ εσύ κοιτούσες τριγύρω σα χαμένος στο δάσος. η αλήθεια είναι πως κάποιοι μπορεί να γράφουν συμβόλαια σκληρά σαν πέτρα, αλλά εκείνοι οι δεκατέσσερις παίκτες πάνω στο γήπεδο έχουν δέρμα σα εκείνο το δέρμα που φοράς όταν βρίσκεσαι κάτω από δέκα χρόνια καύσωνα χωρίς καμιά βροχή — αδιάβροχο, αμόλυβδο, σκληρό σαν τους στίχους του Μίκη Θεοδωράκη όταν τραγουδούσε για την ελευθερία. και ξέρετε τι άλλο θυμάμαι; εκείνο το Σάββατο στο Χάιμπουρι όταν βγήκαμε σα ληστές μέσα από την πύλη του γηπέδου κρατώντας τις κάλτσες ψηλά σα σημαίες κατοχής. εκεί ήταν σαν να βγήκανε όλοι οι αγωνιστές μας από κάποιο μυθιστόρημα — ο Χένρι, ο Λουνγκберг, όλοι εκείνοι οι τύποι που όταν σου δίνουν μια μπάλα σου δίνουν κι ένα piece της ψυχής τους σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο μετά από δεκαετίες δίαιτας. τώρα σκεφτείτε πως αυτοί οι άνθρωποι μπορούν κάποια στιγμή να εγκαταλείψουν τη μάχη σαν τίποτα; ποτέ. η ιστορία τους γράφτηκε εκείνη τη μέρα όταν κατέκτησαν τον κόσμο — τα υπόλοιπα είναι ψίχουλα στο τραπέζι του ιστορικού. λοιπόν εκείνο το νήμα που ανοίξατε σήμερα με το βίντεο του Κίουν — ας το κρατήσουμε ζωντανό σα εκείνη την περίοδο που οι γονείς μου κρατούσαν ακόμη την οικογένεια ενωμένη σα μια παρέα που έπαιζε τόμπολα κάθε Σάββατο. βάλτε την ψυχή σας εκεί πάνω σαν εκείνο το τσάι που βράζει υπερβολικά και ξεχειλίζει πάνω στο τραπέζι — αυτή είναι η μοναδική οικονομία που έχει νόημα. αυτό που θέλουμε είναι εκείνο το γκολ σα το πρώτο φιλί μετά από χρόνια ψυχρότητας, σα εκείνο το τελευταίο λεπτό στο ‘89 όταν ο Μπέργκκαμπ πήδηξε σαν θηρίο μέσα από τρεις άμυνες σα ο Φρανκένσταϊν να βρει τη ζεστασιά του δημιουργού του. και τώρα μία ερώτηση σας έχω: εσείς πόσες φορές έχετε ξυπνήσει μέσα στη νύχτα επειδή σας κυνηγούσε το όνειρο ενός γκολ στις τελευταίες στιγμές; επειδή εγώ τις θυμάμαι όλες αυτές τις στιγμές σα εκείνες τις νύχτες που ξύπνησα κλαίγοντας σα παιδί επειδή ένιωθα πως η ομάδα είχε ξεχάσει πως παίζεται το παιχνίδι — κι όμως ξέρατε πως εκείνη η ομάδα ποτέ δεν τελειώνει πραγματικά. υπάρχει πάντα ένα επόμενο λεπτό, μια επόμενη προσπάθεια, ένας επόμενος στόχος. λοιπόν εμείς εδώ σηκωθείτε σαν μία φωνή αυτή τη στιγμή — γιατί αυτό το σαββατοκύριακο, όποιος και να είναι εκείνος που θα χρειαστεί να φορέσει το βαρύ σακίδιο των προσδοκιών, ξέρει πως στο τέλος εκείνος που θα σηκώσει τα χέρια σαν πρωταθλητής είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας της ομάδας. και εγώ — βλέποντας εσάς εδώ που ξεχνάτε τα πάντα για μια μπάλα που κυλάει σαν τρένο μέσα στη νύχτα — ξέρω πως αυτή η ιστορία έχει ήδη γραφτεί. κάτι άλλο δεν χρειάζεται. ας πάμε λοιπόν εκεί, ας συγκεντρωθούμε πάλι σαν εκείνο το απόγευμα που το γήπεδο έγινε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι — η ομάδα πάνω, η ψυχή μας κάτω. εκεί που η μπάλα βρίσκει το δίχτυ σα βεγγαλικό που σκάει πάνω από τον ουρανό σφραγίζοντας την κάθε μας στιγμή. και όταν τελειώσει όλα αυτά — αφήστε με να σας πω πως τότε μόνο θ' αρχίσουμε πραγματικά να συζητάμε. όχι τώρα. αυτή τη στιγμή θέλουμε μόνο γκολ — ένα γκολ φτιαγμένο από σάρκα, οστά και τρέλα, σα εκείνο που κάνει τον κόσμο να σταματάει σα μια καρφίτσα στο χρόνο. καλή συνέχεια παιδιά, και μην ξεχνάτε πως κάθε φορά που εσείς εδώ μιλάτε σαν μία φωνή, εκείνοι εκεί πάνω ακούνε σα μία ομάδα φάντασμα που ξέρει πως το παιχνίδι δεν τελειώνει όσο υπάρχει ακόμη μία σφαίρα στο όπλο τους. αλλιώς πως λέμε κι εμείς εκεί στον κήπο πως δεν υπάρχει πικρόχρυσο deal όταν η γεύση της νίκης είναι γλυκύτερη από κάθε όνειρο; 🍫💛