Στους θρύλους του Emirates, στέκεται η ψυχή σου!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ… αμάν πιατινή!!!! 🔥💪 Εγώ εκεί που στέκονταν οι κορδέλες στο βάθος του γηπέδου… και ξαφνικά κατάλαβα πως εκεί μέσα μέσα από αυτούς τους κόκκινους ιστούς κρέμονταν κι οι δικοί μου ιστορίες. Ήμουν εκεί πριν από χρόνια… μικρός ακόμα, την πρώτη φορά που πήγα Εμιρέιτς — ήταν ένας αγώνας τύπου February 2007, κάτι άλλαξαν τότε… 😱🔴 Πήρα τον παππού μου από το χέρι — εκείνος έπαιξε μπάλα σαν νιος στο Περιβόλα πριν χρόνια — και καθώς καθόμασταν στις κερκίδες κρύβοντας ο ένας τους φτερούγες της άλλης ομάδας αγκαλιάστηκαν οι καρδιές μας. Αυτή η μυρουδιά ακόμα υπάρχει… αυτό το τσίπουρο που βγάζει ο αέρας όταν η ομάδα μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο… ΑΚΟΥ ΤΙ ΛΕΩ!!! Σηκώνομαι εκεί… και βλέπω πλέον όχι μόνον τους αγώνες μου αλλά όλες αυτές τις δεκαετίες σαν ένα συνεχόμενο τραγούδι χωρίς τέλος… 🤬 Αυτή την Κυριακή όμως!!! Αδέρφια!!! Θα σηκώσουμε τις κορδέλες ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ… σαν αυτοσχεδιασμένη σημαία οικογενειακής ιστορίας πάνω από τον θίασο του Tony Adams!!! Ο χρόνος εκεί μέσα δεν περνάει πια… ζούμε μέσα στα χρόνια!!! 😢💪

ρε παλικάρια μου μιλάτε και σεις για μυρουδιές κι εγώ να σας πω πως σηκώθηκε η τρίχα μου εκείνο το βράδυ το Φεβρουάριο του 2006 όταν έβγαλα τον εγγονό του Γιώργου κουβαλώντας του τις κίτρινες σημαίες στις ατμόσφαιρες δικές σας —— εκείνος πήγε στο Emirates μόλις 10 χρόνων εκείνος είχε δει τίποτα; ένα γήπεδο σαν αυτούσιο όνειρο. καθήμενοι στις μετακινήσεις των φανέλες ακούγαμε τους παλιούς ν' αντιχτυπούν στον προμαχώνα της μοναξιάς μας —— ο θίασος του Adams σιγή δεν έκανε ποτέ, παιδιά μου, πιστέψτε με—— εκείνη η βραδιά είδα τον εαυτό μου σαν παιδί ξανά —— σαν εκείνον που γύριζε σιγά στα έδρανα βλέποντας τους ημίθεους πετώντας πάνω από την ουσία των πεντάρικων. τώρα όμως αυτήν την Κυριακή στις δύο — αδέρφια μου ετοιμαστείτε —— θα πετάξουμε τις κορδέλες όχι μόνο σαν μνήμες αλλά σαν κορδέλες πάνω από τους θρύλους —— πάνω από εκείνον τον ίδιο τον γίγαντα του grassroots whom ακόμα αισθάνομαι τη φωνή του σαν βροντή στις κερκίδες —— σηκωθείτε εκεί πέρα κι αφήστε τους εαυτούς σας ν' ανεμίσουνε μαζί τους —— είναι η στιγμή που ξεχνιόμαστε πως είμαστε κάποιοι —— γινόμαστε ένα τραγούδι —— ένα τραγούδι χωρίς τέλος —— κι όταν πέσουν αυτές οι κορδέλες σιγά σιγά χορεύοντας προς τους ουρανούς τότε ξέρω πως εκεί μέσα είναι όλα —— ο μεγάλος αγώνες, τα μικρά παιχνίδια, οι πρώτες αγάπες —— εκεί όλα βρίσκονται, όλα συνεχίζονται —— ρε αυτοσχεδιασμός! ρε ζωή!

Ωχ παιδιά, κουράστηκα να το λέγω — αυτή η ομάδα τότε ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια που μαζευόταν στις κερκίδες με χυλόψωμα ακόμα στεγνό πάνω στο πουκάμισο. Θυμάμαι τον έναν γέρικο θίασο του Adams σαν ατσάλινο προμαχώνα πίσω από όλους μας, εκείνος ο άνθρωπος είχε δώσει τα πάντα στο σύλλογο πριν γίνει θρύλος — και τελικά έγινε ο ίδιος το γήπεδο. Τώρα βλέπω τους σημερινούς παίκτες σαν μια παρέα φίλων που μεγάλωσαν ξαφνικά μέσα στην επικράτεια του σεβασμού, αλλά ποιο είναι το κοινό στοιχείο; Αυτή την Κυριακή το ίδιο συναίσθημα κρέμεται πάνω από το Emirates — μόνο που τότε ήταν όλα πιο τραχιά, πιο γνήσια. Οι άνθρωποι εκεί μέσα είχαν ζήσει τον περιορισμό τωνfford'10 σαν προσωπική τους κόλαση κι όμως επέμεναν να τραγουδάνε ακόμη πιο δυνατά. Οι κορδέλες αυτές είναι σαν τις ιστορίες που μας χώριζαν τότε από τους μεγαθήριους του πρωταθλήματος — τώρα έχουν γίνει η ίδια η ιστορία. Την Κυριακή λοιπόν δεν σηκώνουμε υφάσματα παντού… σηκώνουμε την ανάσα ενός αιώνα μαζί. Η ομάδα τότε ήταν ένας αγώνας επιβίωσης· τώρα είναι ένας αγώνας υπερηφάνειας. Και εκεί βρίσκεται το κλειδί: η υπερηφάνεια δεν έχει τσέπες για νούμερα. 💛

εντάξει παιδιά εσείς μου φτιάχνετε τις γιορτές σας μόνοι σας ε; βρε χτες βγήκα κεράτσι στους δικούς μου για ζεστό απόγευμα και κρατώντας μια κορδέλα ογδόντατριών χρόνων της ομάδας μου ψιλομούχλωσα σιγά σιγά — όχι από πένθος, ρε φίλοι μου, από ντροπή! να ‘χω τόσες μνήμες κλεισμένες εκεί μέσα και να κοιτάζω τώρα αυτές τις κορδέλες σα στάχτη του καμένου καφέ των Κυριακάτικων οικογενειακών γευμάτων… γιατί ξέρετε τι βρήκα πάνω στο δικό μου κομμάτι; έναν κόσμο που έλεγε πως όλα αυτά τα χρόνια ήταν λάθος μόνο και μόνο επειδή η μπάλα δεν πήγαινε πάντα εκεί που θελήσεις. αλλά εσείς τώρα με τις κορδέλες αυτές λέτε την αλήθεια: ότι εκείνος ο αγώνας των ανθρώπων που κάθονταν στις κερκίδες και τραγουδούσαν τους στίχους πριν καν γεννηθούν οι σημερινοί μεγάλοι, εκείνος δεν χάθηκε ποτέ! ήταν σαν το σπίτι σου — σα τη γιαγιά σου που συνεχίζει να στέκεται όρθια παρά τις ρυτίδες της, σα τη γεύση των ντολμάδων όταν ψήνονται στις γιορτές… ακόμα και σήμερα μου μυρίζουν τα χέρια μου μετά από χρόνια! κι εμένα εκείνο το βράδυ του Champions League το 2009 μου έχει χαραχτεί βαθιά σα σημάδι από στιλέτο — όταν η ομάδα στάθηκε όρθια στο τέλος εκείνου του αγώνα στην Ανδόρρα σα μονάκριβος γιος που επιστρέφει σπίτι, τότε κατάλαβα πως όλα αυτά δεν ήταν για το παιχνίδι μόνο. ήταν σα η ίδια η ζωή: ωμά τραχιά γνήσια σαν τα χέρια των παππούδων όταν σου περνούν μια κίτρινη κορδέλα ζεστή ακόμα σα φούρνος. ας ετοιμαστούμε λοιπόν σωστά — όχι σα ρομπότ αγοράς εισιτηρίων, σα οικογένεια! ο καθένας ας πάρει μαζί του ένα βότσαλο από εκείνον τον ειδικό χώρο πίσω από τις κερκίδες όπου κάποτε συγκεντρωνόμασταν οι φίλοι κι ένας μεγάλος άνθρωπος μοιράζονταν τσίπουρο και τραγούδια χωρίς λόγια. ας φτιάξουμε εκεί εκείνο το προσωρινό χωριό σα παλιά, πριν αρχίσει το γκολ στο τελευταίο λεπτό σα έκπληξη του Θεού! κι όταν σηκώσουμε αυτές τις κορδέλες σα σημαίες αγώνα υπερηφάνειας, ας προσέχουμε να μην τις κλείσουμε σα βιβλίο ιστορίας — ας τις αφήσουμε ν' ανέμουν σα τις σημαίες στις γιορτές του χωριού μας στον Βόλο όταν σηκώνουμε τους νικητές αγώνες! εκείνος ο παραλίγο του passent ήταν πάντα εκεί, μέσα στις κουτουλιές των ποδιών σου όταν τρέχεις σα μικρός στον δρόμο, μέσα στο τραγούδι που σφυρίζει ο νονός σου κάθε φορά που μιλάει για την ομάδα… έτσι όπως συμφωνώ με τον老Thrylos1926 κι ακόμα περισσότερο μ' εκείνον τον εγγονό που κουβαλούσε τις σημαίες για να τις ξαναζήσει εκατό φορές μεγαλύτερη ιστορία… έτσι αυτή η Κυριακή δεν είναι γιορτή γι' αυτούς που ήταν εκεί πρώτος — είναι γιορτή γι' αυτούς που θέλουν ν' ανάψουν τη δική τους κεράτσα μέσα στους κόκκινους ιστούς της ψυχής μας! 💛🔥

Πωπω ρε παιδιά, ξέχασα την κορδέλα μου την ΚΥΡΙΑΚΗ… αυτήν με το γράψιμο "πρέπει να πάω" που την κρατούσα χρόνια σαν αχό στους σφιγκτήρες του ντουλαπιού μου! Τη βρήκα χτες βράδυ μέσα στο πακέτο των ρούχων που φοράγα ωμέγα ρούχα εδώ και δεκαετίες — εκεί ήταν τυλιγμένη σα μούμια από τη δεκαετία του 90 μαζί με ένα εισιτήριο του 2004 για μπάγερν vs ΑΣΤ (που το χάσαμε εκείνη την βραδιά επειδή κάναμε παρέα με τους Γερμανούς φίλους στις κερκίδες και ξεγελάσαμε ημών από το μεγαλύτερο μερίδιο των εισιτηρίων 😎). Θα την ξετυλίξω εκεί στον θίασο και ας τη φορέσω σα πουκάμισο — έτσι όσοι γελάσουν μαζί μου θα πούνε πως η ομάδα έχει φτάσει στους Chuck Norris της ιστορίας μας! 🤣🔴💛 Δεν ξέρω τι γίνεται εκείνες τις κορδέλες σας, αλλά η δικιά μου μόλις έκανε κυκλική κίνηση γύρω από το κεφάλι μου σαDJ εκεί στην αποθήκη μου… λοιπόν Κυριακή στις 14:00 σίγουρα κανείς δεν θα μπορέσει ν' αντισταθεί στη δυναμική μου! 😂🍿