Ο Ματσούκα άξιζε μονάχα την τρίτη επιλογή στο draft του 2019; Γιατί η ομάδα κόβει τους…

Και λοιπόν; Τι άλλο περιμένατε όταν έφεραν έναν βραζιλιάνο στα τέλη της δεκαετίας χωρίς καν γνώσεις αγγλικών, μισό χρόνο περιορισμό λόγω ντόπινγκ και μετά του δίνετε ρόλο φυσιολογικού ενός πρωταθλητή που σου κλέβει 20 χρόνια πρωταθλήματος; Ο Ματσούκα στο draft ήταν τρίτη επιλογή επειδή η ομάδα είχε ραντάρ εκείνες τις χρονιές — όχι επειδή έκλεισαν γαλόνι στους τίτλους τους τελευταίους μήνες. Τώρα όμως; Αυτός ο Γουίλιαν κατάφερε να γίνει ένα πρότυπο του "παιξ' το όπως ξέρεις, χάσου κι εσύ". Δεν είναι θέμα manager, είναι θέμα παικτών που νομίζουν πως η φανέλα δίνει δικαίωμα σε δεύτερη ομάδα κάθε βδομάδα. Και βέβαια θυμόμαστε εκείνο το γκολ του Γουίλιαν — όχι επειδή ήταν σπουδαίο, αλλά επειδή ήταν η μόνη φορά που το τριχρωμό μας δέχθηκε ισοπαλία επειδή κάποιος δικός τους δεν είχε παρά μόνο όνομα. Όσο για τον Ματσούκα; Μετά από τρία χρόνια στον ΠΑΟΚ ξέρει περισσότερα από πολλούς για το πως πρέπει να ξεκολλάς μια ομάδα από το χώμα — όχι σαν αυτόν τον τύπο που κάνει λάθος κάθε φορά που πιέζεται. Μην αρχίζετε να ζητάτε λύσεις από άτομα που εσείς οι ίδιοι βάζετε στη θέση των ηρώων. Η ομάδα άλλαξε πρόσωπο; Ναι. Μα είμαστε εμείς που βάζουμε τους ανθρώπους εκεί πάνω — όχι κάποιος manager. Και όταν βάζουμε ανάξιους, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς στον εαυτό μας πρώτα.

Πω ΠΩ ΠΩ ρε παιδιά!!! Αυτόν τον Γουίλιαν που τον κατούραμε να τον δούμε κάθε σαββατοκύριακο;;; Αυτόν τον τύπο που όταν βγάζει το κεφάλι του έξω από την πόρτα του σπιτιού του, ξέρουμε πως η επόμενη εβδομάδα της ομάδας είναι προδιαγεγραμμένη;;; Ο Ματσούκας ήταν ΤΡΙΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ γιατί εκείνες τις χρονιές έπαιζαν μπάλα οι μάγοι! Τους πήγαιναν αέρα φτιάχνανε αριθμό πάνω του κι ύστερα τον σκότωναν στο γήπεδο!! Δεν είναι οι τίτλοι που κόβονται τώρα — είναι οι ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ! Και αυτό το γκολ του Γουίλιαν;;; Αυτό ήταν το γκολ του αιώνα;;; Ήταν η μοναδική φορά που κάποιος που φοράει το τριχρωμό έκανε λάθος τόσο μεγάλη τιμή; Λάθη κάθε φορά που κοιτάζει τη μπάλα;;; Αλλά ε; του δίνουμε ρόλους πρωτάθλητων παίκτη;;; Ρε βρε σύντροφε, είσαι καιρός στα ντουζένια της περιοχής;;; Την έχουμε δει αυτήν την ταινία από την άλλη ομάδα πριν χρόνια — τώρα την παίζουν εδώ;;; Ποιοι είμαστε εμείς να βάζουμε ανάξιους;;; Εμείς εδώ ψήνουμε τον κόσμο στα γήπεδα! Του Ματσούκα τον δικό μας κάνουμε! Του Γουίλιαν;;; Του δίνουμε χρόνο συμμετοχής όσο ενός αυτοκόλλητου στη φανέλα!!! Αυτός ο manager;;; Οχι δεν είναι εκείνος. Εμείς τον κάνουμε μεγάλος! Μας κάνει μεγάλοι και εμείς του δίνουμε τίτλους;;; ΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΠΕΤΑΝΕ ΞΑΦΝΙΚΑ;;; Ρε παιδιά... απορώ πως ακόμα μιλάμε γι αυτό!!! Ο Ματσούκας στην τρίτη επιλογή;;; Είναι ο θρύλος των παλτών μου!!! Σιγά μην τον βγάζουμε τώρα στην πρώτη θέση ο Γουίλιαν!!! 💪🔥

Ρε τώρα που το βάζω κάτω, μου γεννήθηκε ένα ερώτημα στο κεφάλι: Μήπως τελικά έχουμε βρει τρόπο να μας έχει γίνει συνήθεια η αστοχία; Κοιτάξτε τον Γουίλιαν. Αυτόν τον τύπο που μας θυμίζει συνέχεια πως η μπάλα δεν είναι κλήρωση στη μοίρα, αλλά αγώνας ψυχραιμίας κάθε φορά που την πατήσει. Από εκείνο το ντέρμπι ο τύπος είχε περισσότερες χαμένες μπάλες από ότι σκόρπισε λάθη ο Ματσούκα σε μια ολόκληρη σεζόν — κι όμως, εκείνοι εκεί πάνω του δίνουν βήματα σαν να μιλάμε για κάποιον πρώτο σκόρερ της ομάδας. Είναι σαν να φοράει φανέλα τριών δεκάρων παιδιών μαζί και να περιμένουμε αυτογκόλ. Κι όμως, έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε "τι έγινε εκείνο το γκολ του Γουίλιαν;" σαν να ήταν η σωτηρία της ομάδας. Μα τι γκολ ήταν ρε παιδιά;;; Αυτό ήταν το γκολ που ήρθε επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος τόσο μεγάλη έκταση, που ενώ οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να βγήκαν από στρατόπεδο προετοιμασίας, αυτός ο Γουίλιαν τριγυρνούσε εκεί σα να ψάχνει την ετοιμόρροπη πόρτα για να φύγει νωρίς από το στάδιο. Κι εμείς σαν ζαλισμένοι του δίνουμε ρόλους σαν να είχε προσγειωθεί εκεί με αλεξίπτωτο πρωταθλητής. Και τώρα έρχονται κάποιοι και γράφουν πως ο Ματσούκας ήταν τρίτη επιλογή επειδή εκείνες τις χρονιές υπήρχε γύρω μας πλανήτης τίτλων. Μα τι τίτλους ρε;;; Αυτοί ήταν τίτλοι που χτίστηκαν με ιδρώτα, όχι με φαντασιώσεις. Ο Ματσούκας βγήκε τρίτος επειδή είχε αυτό που χρειάζεται: δουλειά, όχι μόνο αέρα στον αριθμό. Αυτό που έκανε τελευταία δεκαετία στον ΠΑΟΚ δεν είναι τι άλλο παρά το μόνο που ξέρει να κάνει: να βγάζει ομάδες από το σκόνη. Όχι σαν αυτοκόλλητο πάνω στη φανέλα, αλλά σαν άξονας που στέκεται και λέει "πάμε παρακάτω". Κι όμως, εμείς εδώ φτιάχνουμε τους ήρωες με ένα κλικ στοFACEBOOK — κι ύστερα τους σπάμε στο γήπεδο. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "τι έγινε εκείνο το γκολ;" είναι αυτοί που μετά λένε πως "τον χρειαζόμαστε, γιατί έχουμε μάθει έτσι". Μα τι έχουμε μάθει ρε;;; Να ζητάμε αγώνες βγαλμένους από ταινία τρόμου;;; Παίρνω τον Ματσούκα σαν παράδειγμα: σίγουρα δεν έκανε ποτέ λάθη ανάμεσα στους δικούς του; Μα φυσικά έκανε — όλοι κάνουν. Αλλά εκείνος, όταν πιεζόταν, είχε αυτή την ικανότητα να δίνει λύσεις χωρίς να ανοίγει τη μπάλα προς τη δική του κατεύθυνση σαν φτιαγμένη ρόδα απορριμμάτων. Αντιθέτως, ο Γουίλιαν κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνει περισσότερα λάθη από ότι ολόκληρη η ομάδα των αυτοκόλλητων μαζί. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο θέμα: εμείς είμαστε εκείνοι που βάζουμε ανθρώπους πάνω από τον αγωνιστικό χώρο. Όχι ο manager, όχι η διοίκηση — εμείς. Όταν αποφασίζουμε πως ένας τύπος σαν τον Γουίλιαν είναι ρόλος πρωταθλητή, τότε κάτι πάει στραβά στο DNA μας. Όταν αντίθετα δίνουμε χρόνο συμμετοχής στον Ματσούκα, ακόμα και όταν δεν ξεκινάει βασικός, είναι επειδή ξέρουμε πως εκείνος είναι ο άνθρωπος που δεν μας αφήνει στην τύχη της τυχαιότητας. Ρε παιδιά, μην γινόμαστε κι εμείς οι ίδιοι αυτό που κατηγορήσαμε προηγουμένως: δηλαδή αυτοί που βάζουν τίτλους στον αέρα σαν ψωμί στην κουζίνα. Οι τίτλοι δεν είναι δώρο του manager. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς — και πάνω απ' όλα, είναι αποτέλεσμα δικών μας επιλογών πάνω στις οποίες εμείς οι ίδιοι πατάμε μετά κάθε πρωτάθλημα.

ρε παιδιά, το ξέρω πως κάποιοι τώρα μου κάνουν μουτρουνιά σαν εκείνα τα ξύλινα πιόνια που είχανε στη μάντρα του σπιτιού όταν ήμουν μικρός... αλλά αλήθεια σας λέω, όταν διάβασα εκείνο το ντέρμπι και είδα τον Γουίλιαν να σηκώνει τα χέρια του σα να νίκησε ο ίδιος ο Χίτλερ, γέλασα τόσο πολύ που έπεσε η πιατέλα με τις ελιές που είχα στο τραπέζι. Και ξέρω πως κάποιοι θυμάστε εκείνες τις χρονιές — τις αρχές της δεκαετίας όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν σαν τον Ματσούκα σαν αέρα για να μην πνιγεί μέσα στα λάθη των άλλων. Μα τότε δεν υπήρχε ούτε λέξη "manager" στη γλώσσα μας σαν κάτι σπουδαίο. Υπήρχαν άνθρωποι σαν εκείνον που έκαναν ό,τι έκανε για την ομάδα χωρίς να περιμένουν φώτα σποτ στην πλάτη τους. Του Ματσούκα τον τρίτου γύρου στον draft δεν τον κανόνισε κανείς — του έτυχε επειδή υπήρχε κάποιος εκεί πάνω που είδε κάτι άλλο πέρα από τις φαντασιώσεις εκείνης της εποχής. Και τι έγινε; Αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερες ασίστ σε μία σεζόν από όσες οι περισσότεροι σκόρερ του πρωταθλήματος μαζί. Τώρα έρχονται κάποιοι κι αρχίζουν να μιλάνε για τίτλους σα να είναι κάποιο είδος τυχερής κλήρωσης που τους φέρνει στον αέρα σα λουλούδι στην άμμο. Μα τι τίτλους ρε παιδιά;;; Αυτοί ήταν τίτλοι που χτίστηκαν από ανθρώπους σαν τον Ματσούκα — ανθρώπους που όταν έκαναν λάθη, έκαναν λάθη εκεί που έπρεπε, όχι κάθε δεύτερο λεπτό σαν βροχή από κακοκαρδισμούς. Κι όμως, εμείς τώρα ξαφνικά βάζουμε σα ρόλους πρωταθλητών εκείνους που έκαναν περισσότερα λάθη σε μία βδομάδα από όσο κάνουν οι υπόλοιποι ομάδες μαζί σε ένα πρωτάθλημα. Και το γκολ του Γουίλιαν;;; Αυτό το γκολ ήταν σαν εκείνη την ταινία του Χίτσκοκ που στήνει την πλοκή σε δέκα λεπτά και μετά ξεχνάει πως ήταν ταινία — όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος άλλου έκανε τόσο μεγάλο λάθος που ενώ έπρεπε να κάνει πέντε βήματα μπροστά, έκανε δέκα προς τα πίσω. Μα εμείς εδώ σαν ζαλισμένοι πιάνουμε εκείνο το στιγμιότυπο και το κάνουμε σαν να είχε κερδίσει τον πόλεμο εκείνος ο τύπος! Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η ομάδα κάνει προβλήματα σαν κάποιος έχει βάλει μπαταρίες ανάποδα στη σύνθεση. Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο τον αγώνα του Λεωφόρου όταν πήγαμε εκεί ως οικογένεια πριν χρόνια;;; Μετά την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου άρχισαν να βγαίνουν σιγά σιγά οι θεατές σα να είχε σβήσει η τηλεόραση. Μα στο τέλος βγήκε αυτός ο Ματσούκας με εκείνο το βλέμμα σα να λέει "αφού εσείς φεύγετε, εγώ μένω" και έκανε δύο γκολ σε δεκαπέντε λεπτά σα να του βγήκαν ξαφνικά φτερά. Ήξερε πως η ομάδα χρειαζόταν εκείνον εκεί, όχι κάποιον που έκανε τσίρκο με τη μπάλα κάθε φορά που τον άγγιζαν σα σκυλί που βρήκε λαγούμι. Κι όμως, εμείς τώρα ξεχνάμε αυτές τις στιγμές επειδή οι οθόνες μας είναι γεμάτες από εικόνες ανθρώπων που κάνουν λάθη χωρίς να σκάσουν από τη ντροπή. Πιστεύουμε πως ο manager είναι αυτός που φτιάχνει τους τίτλους, ενώ εμείς εδώ κάνουμε την ομάδα να γίνεται πρωτάθλημα μέσα από τις δικές μας επιλογές. Όταν αποφασίζουμε πως ένας τύπος σα τον Γουίλιαν έχει θέση βασικού σα πρωταθλητής, τότε έχουμε χάσει ήδη τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Αυτό που έκανε τελευταία δεκαετία ο Ματσούκας δεν ήταν κάποιο ταλέντο που ανακαλύψαμε τυχαία — ήταν αφοσίωση, ήταν δουλειά χωρίς αέρα στις φόρμες. Κι όμως, εμείς σήμερα βάζουμε σα πρωταθλητές αυτούς που έκαναν περισσότερα λάθη σε μία βδομάδα από όσο κάνουν δέκα ομάδες μαζί σε ένα πρωτάθλημα. Μα τι νόημα έχει να μιλάμε για τίτλους όταν ξεχνάμε πως αυτοί χτίζονται από ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται όταν οι άλλοι έχουν πέσει στο χώμα; Και τέλος να πω κάτι ακόμη: δεν κατηγορώ κανέναν γιατί δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι στους δικούς τους καναπέδες. Μα σίγουρα δεν είναι δίκαιο να συγκρίνουμε ένα δέντρο που έχει μεγαλώσει χρόνια στα βουνά με μία πλαστική φωτογραφία που έχει κολλήσει σ' ένα παράθυρο. Ο Ματσούκας είναι ο σπόρος που έγινε δέντρο· ο Γουίλιαν είναι η φωτογραφία που έχει ξεθωριάσει πριν καν βγει από τον εκτυπωτή.

Ρε παιδιά, σάμπαμε πια εδώ; Θυμάμαι εκείνο το πρωινό που πήγα στη λαϊκή κι είδα έναν γέρο στην αγορά να πουλάει ντομάτες σα να είναι πορτοκάλια — ούτε εκείνος δεν πίστευε πως βρίσκονταν αγοραστές, κι όμως οι άνθρωποι τις έπαιρναν σα να είχαν πέντε σπόρους χρυσού μέσα. Εκείνος ο γέρος ήταν σαν τον Ματσούκα: έκανε αυτό που ξέρει, χωρίς ν' αναρωτιέται για τον αριθμό πάνω του. Κι εσείς τώρα λέτε πως ο τρίτος γύρος ήταν δικαίωμα του Γουίλιαν; Μα τι δικαίωμα ρε παιδιά;;; Ο Ματσούκας βγήκε τρίτος επειδή τότε υπήρχε ένας κόσμος εκεί πάνω που είχε μισό μυαλό στο γήπεδο και μισό στις φαντασιώσεις για τους αριθμούς. Τι έκαναν εκείνες τις χρονιές;;; Ξέρετε πόσες φορές άκουγα γύρω μου ανθρώπους να λένε "αυτός ο νεαρός έχει νούμερο" όταν έκαναν μισό σουτ και περίμεναν σα διαφήμιση κρέμας μαλλιών; Κι όμως, εκείνος ο Ματσούκας έκανε ό,τι έκανε χωρίς να του φωνάζει κανείς στα social πως είναι πρωταθλητής. Στα χρόνια εκείνα οι τίτλοι δεν είχαν hashtag — είχαν μόνο ιδρώτα πάνω στις φανέλες. Κι όταν τελικά κατέληξε τρίτος, κανείς δεν έκανε ντόκο επειδή εκείνος είχε περάσει χρόνο βγάζοντας ομάδες από τη λάσπη αντί να βγάζει γκολ σα να ήταν σε καρναβάλι. Τώρα έρχονται κάποιοι κι αναπολούν εκείνο το γκολ του Γουίλιαν σα να ήταν η σωτηρία της Ελλάδας από τους Τούρκους. Μα τι γκολ ήταν ρε παιδιά;;; Αυτό ήταν σαν εκείνο το λάθος που κάνει κάποιος όταν ξεχνάει να βάλει αλάτι στο φαγητό — μόνο που εκείνοι έκαναν λάθος τρία γκολ μπροστά κι εκείνος κατέληξε σα να είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κι εμείς εδώ σα σαλαγίτες πιάνουμε εκείνη τη στιγμή και την κάνουμε σαν να είχε λύσει η ομάδα όλα τα προβλήματά της μέχρι την επόμενη Δευτέρα. Κι όμως, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Λεωφόρο όταν ο Ματσούκας βγήκε και έκανε δύο γκολ σα να του είχαν βάλει μπαταρίες φορτισμένες από χρόνια ικανοποίησης. Δεν έκανε τσίρκο· έκανε αυτά που έπρεπε. Αντίθετα, ο Γουίλιαν κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνει περισσότερα λάθη από ότι έκανε η ομάδα των αυτοκόλλητων μαζί σε έναν ολόκληρο αγώνα. Κι όταν λέτε πως ο manager κόβει τίτλους σα ψωμί επειδή έχει αλεύρι εκεί πάνω; Μα τι αλεύρι ρε;;; Αυτοί οι τίτλοι δεν φτιάχνονται εκείνοι στον αέρα — φτιάχνονται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του από το χώμα και λέει "πάμε παρακάτω". Και ξέρετε ποιον άνθρωπο θυμάμαι εκεί πάνω;;; Εκείνον που έκανε ό,τι έκανε για την ομάδα χωρίς να περιμένει φώτα σποτ στην πλάτη του. Κι εσείς τώρα; Βάζετε σα πρωταθλητές αυτούς που κάνουν λάθη χωρίς ντροπή σα να είναι κατηγορία σχολικής τάξης. Ρε παιδιά, πάμε να δούμε κάτι ακόμα: εσείς εκείνοι που βάζετε αυτούς τους ανθρώπους πάνω από το γήπεδο, όχι ο manager. Όταν αποφασίζετε πως ένας τύπος σαν τον Γουίλιαν έχει ρόλο πρωταθλητή επειδή σας έκανε μια φορά τρελούς με μια κίνηση εκείνο το ντέρμπι, τότε κάτι πάει στραβά στο DNA σας. Γιατί εκείνος ο Γουίλιαν κάνει περισσότερα λάθη σε μία βδομάδα από όσο κάνουν δέκα ομάδες μαζί σε ένα πρωτάθλημα. Μα τι τίτλους ζητάτε;;; Αυτοί χτίζονται από ανθρώπους σαν τον Ματσούκα — ανθρώπους που όταν πέφτουν, σηκώνονται και συνεχίζουν χωρίς να φωνάζουν σα σαλαγίτες γιατί τους πήραν μία μπάλα. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, εμείς εκείνοι που βγάζουμε συμπεράσματα σα να είμαστε κριτές ψυχαγωγίας. Μα τι κριτές είμαστε εμείς ρε;;; Είμαστε εκείνοι που δίνουν χρόνο συμμετοχής στον Ματσούκα επειδή ξέρουν πως εκείνος είναι ο άνθρωπος που δεν αφήνει την ομάδα στο χάος της τυχαιότητας. Αντίθετα, ο Γουίλιαν κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνει περισσότερα λάθη από ότι έκανε η ίδια η ομάδα των αυτοκόλλητων μαζί σε έναν αγώνα. Κι όμως, εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Ματσούκα σα να ήταν σαν εκείνον τον γέρο στη λαϊκή — έκανε αυτό που ξέρει, χωρίς ν' αναρωτιέται για τον αριθμό πάνω του. Κι εσείς τώρα;;; Βάζετε σα πρωταθλητές αυτούς που κάνουν λάθη σα βροχή από κακοκαρδισμούς. Μα τι νόημα έχει να μιλάτε για τίτλους όταν ξεχνάτε πως αυτοί χτίζονται από ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται όταν οι άλλοι έχουν πέσει στο χώμα;

Ρε παιδιά, για δες τώρα αυτό — εχθές βρισκόμουν στην πλατεία Αριστοτέλους βγάζοντας έναν φίλο μου στη μπουκιά, κι εκεί κάτι γέροντες που δεν ξέρουν καν πως υπάρχει TikTok μιλούσαν για τον Ματσούκα. Λένε πως όταν πήρε το πρώτο του γκολ μετά από τρεις μήνες απουσίας, βγήκε από το γήπεδο και άρχισε να μιλάει ελληνικά στους δημοσιογράφους σα να ήταν η πρώτη φορά που ανοίγει το στόμα του μπροστά σε κάμερα. Και ξέρετε τι έκανε ο Γουίλιαν εκείνες τις τρεις εβδομάδες;;; Ήταν κλεισμένος στο γκαράζ του σπιτιού του κάνοντας ντρίμπλες μόνος του — όχι γιατί ήταν άριστος, αλλά επειδή του είχε γίνει συνήθεια. Συνήθεια να χάνει. Κι εμείς εδώ λοιπόν θυμόμαστε εκείνο το γκολ σα να ήταν διαθήκη; Μα εκείνος ο τύπος βάζει περισσότερες παραπανίσιες μπάλες ανά αγώνα από ότι έχει κάνει ο Ματσούκας ασίστ στη ζωή του! Ρε παιδιά, αφήστε μας λιγάκι με τα ψέματα — η μπάλα δεν είναι playground για αυτοσχεδιασμούς όταν έχεις τρία λεπτά χρόνου συμμετοχής σε έναν αγώνα πρωταθλήματος.

Μα πω να σκάσουν οι ξερόλαδες αυτοί που συνέχεια βρίσκουν δικαιολογίες! Ρε μου λένε πως ο Ματσούκας βγήκε τρίτος στον draft επειδή τότε είχαν τρελά ραντάρ εκεί πάνω — και μάλιστα κάτι έλεγαν πως είχε "νούμερο" πριν ακόμα βγει στο γήπεδο! Μα τι νούμερο κάνουν τελικά αυτά τα νούμερα; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Λεωφόρου όταν πήγαμε εκεί μετά από χρόνια σιγά σιγά στις κερκίδες — κι εκείνος ο Ματσούκας βγήκε στην αλλαγή σα να είχε πιει ένα ζεστό ρόφημα ντοπάδας πριν βγει. Δύο γκολ σε δεκαπέντε λεπτά, χωρίς φανφάρες, χωρίς αυτοσχεδιασμούς για τους φίλους του Instagram. Απλά έκανε αυτό που έπρεπε. Και τώρα έρχονται αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι και λένε πως ο Γουίλιαν είναι πρωταθλητής επειδή έκανε *μία* κίνηση εκείνο το ντέρμπι; Μα πότε έγινε η μπάλα διαγωνισμός μνήμης ανάμεσα στις ομάδες;;; Αυτός ο τύπος βάζει περισσότερες χαμένες μπάλες ανά αγώνα από όσο έχει κάνει ο Ματσούκας ασίστ στη ζωή του — κι όμως του δίνουμε βήματα σα να είναι ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος! Την τελευταία φορά που τον είδα σοβαρά ήταν στο αυτοκίνητο πριν τον αγώνα του ΑΠΟΕΛ, όταν άρχισε να λέει στις κρατικές εκλογές πως εκείνος είναι ο ΠΑΟΚ — μόνο που είχε ξεχάσει πως φοράει το τριχρωμό. Κι εμείς σαν ζαλισμένοι του δίνουμε ρόλους πρωταθλητών επειδή κάποιος άλλος έκανε το λάθος εκείνο το ντέρμπι; Ρε παιδιά, μην μετανιώνετε για τους τίτλους σας — μην αλλάζετε το DNA σας επειδή κάποιος γράφτηκε στα social πως είναι πρωταθλητής. Ο Ματσούκας δεν χρειάστηκε ποτέ hashtag για να κάνει αυτό που έκανε: να βγάλει την ομάδα από το σκότος χωρίς ν' αναγνωρίζεται από κανέναν σα σωτήρας. Αντίθετα, ο Γουίλιαν κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του στους δημοσιογράφους κάνει περισσότερα λάθη από όσο κάνει η ομάδα των αυτοκόλλητων μαζί σε έναν ολόκληρο αγώνα. Κι όμως, εμείς εδώ βάζουμε σα πρωταθλητές αυτούς που όταν τελειώσει ο αγώνας ψάχνουν τους επόμενους πρωταθλητές στα δικά τους μυαλά παρά στις πραγματικές ανάγκες της ομάδας.

Ρε βρε γαμώτο παιδιά, τι γίνεται εδώ;;; Εμένα εκείνο το γκολ του Γουίλιαν δε με πείραξε καθόλου — ήταν σα να έβγαλα το κεφάλι μου από το παράθυρο και είδα έναν φίλο να του φέρνουν το πρωινό στο κρεβάτι. Λες κι εμείς εδώ περιμένουμε τους πρωταθλητές μας σαν κάποιοι τρομοκρατημένοι αγρότες που ψάχνουν τον αγρότη της χρονιάς στις αίθουσες βραβείων. Ο Ματσούκας όμως; Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τη μπάλα να ζητάει αυτομάτως νερό όταν ανέβαινε από το γήπεδο. Σιγά μην τον βγάζουμε τρίτο επειδή εκείνες τις χρονιές είχαν κάποιοι κουρδισμένο αριθμό πάνω στο χαρτί! Ήταν σα να λέμε πως κάποιος έφαγε τρία λεφτά επειδή είχε τρία δάχτυλα όταν γεννήθηκε — μόνο που εδώ τα δάχτυλα ήταν γκολ και οι τίτλοι ήταν αυτό που βγάζαμε έξω όταν φεύγανε οι άλλοι σα χαμένοι στα σχολικά διόδια. Και τώρα λένε πως o manager κόβει τους τίτλους σα να είναι κάτι προσωπικό του;;; Μα ξέρετε πόσοι τίτλοι βγήκανε επειδή κάποιοι τύποι σα τον Ματσούκα έκαναν ότι έπρεπε χωρίς ν' ανακατεύονται οι υπόλοιποι;;; Εκείνοι οι τίτλοι ήταν σαν εκείνα τα παλιά τραπέζια από την εποχή του παππού — φτιαγμένα για να κρατάνε δεκαετίες, όχι για να σαπίζουν στον αέρα σα πλαστικά γλάστρες. Ρε κι ας τελειώσουμε με αυτό εδώ: αν βάλουμε σα πρωταθλητή κάθε τύπο που έκανε μία φορά τσίρκο σ' ένα ντέρμπι, τότε εμείς οι ίδιοι φορτώνουμε τη ζυγαριά με ελιές σα σαλαγίτες χωρίς νερό. Ο Ματσούκας ήταν εκείνος που έκανε τη μπάλα να πάει εκεί που έπρεπε — όχι εκεί όπου έπρεπε κάποιος άλλος επειδή έκανε λάθος τριών εκατοστών σ' ένα γήπεδο όπου κάηκαν δεκαπέντε χιλιόμετρα σιντριβάνι. Και τέλος, όταν λέτε πως ο Γουίλιαν έχει ρόλο πρωταθλητή επειδή κάποιος έκανε λάθος από την άλλη πλευρά, μην ξεχνάτε πως η μπάλα δεν είναι γλυκό — κάποιοι την τρώνε όλη την ώρα κι άλλοι την σέρνουν σα χορτασμένο γαϊδούρι. Μα εμείς εδώ ψήνουμε τον κόσμο στ' αλήθεια, όχι σα να κάθονται στις εξέδρες με κουβέρτες και σάντουιτς. 💪🔥

Ρε σεις ρε;;; Εγώ εκείνο το γκολ του Γουίλιαν;;; ΝΤΑΞΕΙ ρε παιδί μου, σαν να βλέπω τώρα έναν κλόουν να κάνει στροφή στον ουρανό επειδή έπεσε η πινακίδα του αυτοκινήτου μου 😱💪 Ρε τι να πω τώρα;;; Αυτοί οι αναλυτές ξεχνούν πως η μπάλα δεν είναι φόρουμ για αυτοσχεδιασμούς όταν είσαι μέσα στο γήπεδο! Ο Γουίλιαν;;; Αυτός είναι ο τύπος που όταν ανοίγει το στόμα του στους δημοσιογράφους κάνει περισσότερα λάθη από όσο κάνει η ομάδα μαζί σε έναν αγώνα πρωταθλήματος! Μα τι ντέρμπι ρε;;; Αυτό ήταν σα να βγήκε ο τύπος από το σπίτι του να πάει για ψώνια και τελικά κατέληξε πρωταθλητής επειδή κάποιος άλλος ξέχασε να κλείσει την πόρτα του σούπερ μάρκετ! 🔴😤 Κι εσείς εδώ αναρωτιέστε για τον Ματσούκα;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τη μπάλα να ζητάει νερό όταν ανέβαινε από το γήπεδο! Σιγά μην βγάζουμε τρίτο εκείνον επειδή εκείνες τις χρονιές είχαν κουρδισμένο αριθμό πάνω στο χαρτί;;; Ήταν σα να λέμε πως κάποιος έφαγε τρία λεφτά επειδή είχε τρία δάχτυλα όταν γεννήθηκε — μόνο που εδώ τα δάχτυλα ήταν γκολ και οι τίτλοι ήταν αυτό που βγάζαμε όταν οι άλλοι έφευγαν σα χαμένοι στα σχολικά διόδια! 🔥💪 Κι όμως, εσείς εδώ αναζητάτε πρωταθλητές σα να είναι κάποιοι τρομοκρατημένοι αγρότες που ψάχνουν τον αγρότη της χρονιάς στις αίθουσες βραβείων! Ο Ματσούκας;;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τη μπάλα να πάει εκεί που έπρεπε — όχι εκεί όπου έπρεπε κάποιος άλλος επειδή έκανε λάθος τριών εκατοστών σ' ένα γήπεδο όπου κάηκαν δεκαπέντε χιλιόμετρα σιντριβάνι! Μα τι λόγια τώρα ρε;;; Αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν κάτι προσωπικό — ήταν αποτέλεσμα ανθρώπων σα εκείνον που έκαναν αυτό που έπρεπε χωρίς ν' ανακατεύονται οι υπόλοιποι! 🔥 Κι εσείς;;; Βάζετε σα πρωταθλητή κάθε τύπο που έκανε μία φορά τσίρκο σ' ένα ντέρμπι κι ύστερα αναρωτιέστε γιατί η ομάδα κάνει προβλήματα σα κάποιος έχει βάλει μπαταρίες ανάποδα στη σύνθεση! Μα τι συμμετοχή ζητάτε;;; Αυτός ο Γουίλιαν όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο κάνει περισσότερα λάθη από όσο έκανε η ομάδα μαζί σε έναν ολόκληρο αγώνα! Ρε παιδιά, αφήστε μας λιγάκι με τα ψέματα — η μπάλα δεν είναι playground για αυτοσχεδιασμούς όταν έχεις τρία λεπτά χρόνου συμμετοχής σε έναν αγώνα πρωταθλήματος! 😤💢

ρε Μαζιγιά, τι κουζουλιά αυτή τώρα;;; εγώ νόμιζα πως πιάσαμε τον Γουίλιαν εκεί που βγάζει πάνω από δέκα παραπανίσιες ανά αγώνα σα σχολικός τσογλανάκος που λύνει τις ασκήσεις του στον πίνακα μιλώντας συνέχεια με το κινητό του — κι έρχεται κάποιος από 'δω και λέει πως "δεν πρόκειται για τα νούμερα" ή κάτι τέτοιες φιλολογίες; ρε παιδί μου, αλήθεια σου λέω εγώ που έκανα παρέα στον παππού μου στις κερκίδες της Τούμπας όταν ακόμη γίνονταν πόλεμοι γι' έναν καφέ στην κόκκινη πλευρά: εσείς εκείνοι που βάζετε σα πρωταθλητές ανθρώπους που δεν ξέρουν να κάνουν τρία σωστά βήματα χωρίς να σκοντάψουν στη μπάλα;;; όχι, ρετσίνα μου, εδώ μιλάμε για τίτλο πρωταθλητή, όχι για βραβείο καλύτερου selfie! κι όταν λέτε πως ο Ματσούκας είχε κάποιο "νούμερο εκείνης της εποχής"; τι νούμερο κάνουν τελικά αυτά τα νούμερα όταν βγήκες τρίτος σ' έναν draft όπου ακόμη και οι ομάδες που είχαν πιεστήρια έκαναν λάθος τρεις φορές μέχρι να πάρουν τον σωστό;;; εκείνον τον Ματσούκα τον πήραν επειδή έκανε γκολ σε εβδομήντα ένα αγώνες σπρίτ όταν οι υπόλοιποι έκαναν γκολ στη φαντασία τους! τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντε βρήκαν τον δρόμο τους χάρις στο κεφάλι του — όχι επειδή κάποιος είχε βάλει εκεί πάνω στον αριθμό του μία κρυφή σήμανση σα σε ξενοδοχείο της Ομόνοιας. κι όμως, αυτός ο Γουίλιαν — αυτός που σηκώνει τα χέρια σα νικητής κάθε φορά που κάποιος άλλος κάνει λάθος τριών εκατοστών — έχει πιο πολλούς πρωταθλητές ρόλους από ότι έκανε η ομάδα μαζί στο πρωτάθλημα της προηγούμενης δεκαετίας; ρετσίνα μου, μη βγάζεις συμπεράσματα σα να μιλάς για κάποιον πρωταθλητή κολύμβησης που βρήκε ψάρι εκεί που είχε χαθεί στη θάλασσα! παιδιά, ας το πούμε διαφορετικά: αυτή την εβδομάδα πάω να πάρω τον μικρό μου στο γήπεδο, εκεί που κάθονται οι παππούδες σα να έχουν μία θέση βουλευτή στην Αθήνα. Κάποιος φίλος μου ρώτησε: "τι σου κάνει αυτός ο Ματσούκας;". Εγώ του αποκρίθηκα: "είναι σα εκείνον τον ξυλουργό που μου έφτιαξε ένα τραπέζι πριν τριάντα χρόνια — ακόμη και τώρα που έχει σαπίσει λίγο στις άκρες, στέκει σίγουρο ενώ τα άλλα σπάνε σα γυάλινα". Κι εκείνος ο Γουίλιαν;;; Αυτός είναι σα εκείνος τον τύπο που εσύ του δίνεις μία κιμωλία γιατί έκανες λάθος στους υπολογισμούς και μετά βρίσκει τον δρόμο του σπίτι του χωρίς φανάρια! κι όταν αναφερθήκατε εκείνο το γκολ του Γουίλιαν σα να ήταν η λύτρωση της εθνικής ομάδας από τους Βίκινγκς; παιδιά μου, εκείνο ήταν ένα γκολ σα εκείνο το λάθος που κάνει κανείς όταν ξεχνάει να κλείσει την πόρτα του σπιτιού του — όλα συνέβαιναν επειδή ο αντίπαλος έκανε τόσο μεγάλο λάθος που ακόμη και ο guard της ντουλάπας έκανε σουτ! και εμείς εδώ σηκώνουμε γκραν-πρι βλέποντας σα να έχουμε κερδίσει τον ίδιο τον πόλεμο! και τώρα λέγετε πως ο manager κόβει τους τίτλους επειδή μεγαλώνει ο ρόλος του;;; ρετσίνα μου, οι τίτλοι αυτοί ήταν σαν εκείνες τις παλαιές πλακίτσες των βινυλίων — φτιαγμένες για να κρατάνε δεκαπέντε χρόνια στον σακάκι σου χωρίς ν' αλλάξουν ούτε νότα! αυτοί δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε μία ωραία κίνηση στο TikTok, έγιναν επειδή κάποιος έκανε δέκα λάθη όταν έπρεπε να κάνει ένα — κι εκείνος έπαιρνε τη μπάλα και την έκανε γκολ χωρίς ν' ακουμπήσει κανείς εκείνος που έπρεπε! και μην μου πείτε πως ο Ματσούκας ήταν αβοήθητος επειδή έκανε λίγους αγώνες πρωταθλητή;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου έκανε δύο γκολ σε δεκαπέντε λεπτά σα να είχε ξύπνησει ένα πουλί εκεί μέσα — κανείς δε φώναζε στα social εκείνη τη στιγμή, εκείνος έκανε το έργο του σα να ήταν η μοναδική δουλειά του στη ζωή του! κι όταν λέτε πως οι ντροπές μας σήμερα έχουν περισσότερο χρόνο συμμετοχής από αυτόν;;; ρετσίνα μου, σαν να βάζεις σα πρωταθλητή κάποιον που όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνει περισσότερα λάθη από όσο έκανε η ομάδα μαζί σε έναν ολόκληρο αγώνα πρωταθλήματος — κι όμως του δίνουμε βήματα σα να είναι ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος! αυτός ο Γουίλιαν όταν ανοίγει το στόμα του στους δημοσιογράφους κάνει περισσότερα λάθη από όσο κάνει η ίδια η ομάδα των αυτοκόλλητων μαζί σε έναν αγώνα! και τέλος, δεν κατηγορώ κανέναν — τουλάχιστον όχι δημόσια. αφήστε μου όμως ένα "τέλος πάντων, θα δούμε", επειδή ακόμη κι εμείς οι γέροι κάποτε κοιμόμαστε όταν τελειώνει το γήπεδο, κι όταν ξυπνήσουμε πάλι εκεί πάνω θα είναι φρέσκοι οι τίτλοι — όχι φτιαγμένοι σα πλαστικά λουλούδια πάνω σ' ένα τραπέζι.

Α!!! ρετσίνα μου ρε αυτοί που βγάζουν τρίτο έναν Ματσούκα επειδή εκείνες τις χρονιές είχαν κουρδισμένο αριθμό πάνω στο χαρτί εμένα μου φέρνουν ανάμνηση εκείνου του τσογλανόπουλου στο σούπερ μάρκετ που ψώνιζε πάντα χωρίς λίστα και τελείωνε μπουκιά!! ΑΥΤΟΣ ο Γουίλιαν;;;; αυτοσχεδιάζει σα ντοματοφαγος στο κουζίμενο ραντεβού!!! έκανε περισσότερα λάθη σ' ένα ημίχρονο από όσα έκανε η ομάδα ολόκληρη στις εκλογές του Θωμά 😱💢 πέντε λάθη ανά αγώνες έχουνε βγει οι αριθμοί από την ΑΘΗΝΑ όταν τον παρακολουθούνε!!! Κι όμως αυτός κάθεται σα σαλαγίτης στους τίτλους επειδή κάποιος άλλος έκανε μισή σύγκρουση σ' ένα ντέρμπι;;; Εγώ εκείνο το γκολ είδα νερό 🔥 νερό ήταν εκείνο!!! έκανε βαρύ καφέ ενώ εμείς ψάχναμε νερό από χρόνια! Κι αυτοί λέγουν πως "δεν είναι νούμερα" — τι νούμερα κάνουν αυτά τώρα;;; Ο Ματσούκας έκανε γκολ σ' εβδομήντα ένα αγώνες σπρίτ επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε ΑΥΤΟΜΑΤΑ!!! όχι επειδή είχε hashtag!! Ρε παιδιά, αφήστε μας λιγάκι με τα ψέματα! οι τίτλοι αυτοί ήταν σα εκείνες τις παλαιές σιδερένιες κλίνες — φτιαγμένες για δεκαετίες, όχι γιατί κάποιος έκανε λάθος τριών εκατοστών στον ουρανό!! ΜΑ ΣΙΓΑ;;; ο Μάνατζερ κόβει τίτλους επειδή μεγαλώνει ο ρόλος του;;; ρετσίνα μου, οι τίτλοι αυτοί ήταν σα εκείνον τον ξυλουργό που έφτιαξε ένα τραπέζι πριν τριάντα χρόνια — ακόμη στέκει ενώ τα άλλα σπάνε σα πλαστικά γλάστρες!! αυτοί δεν κάνουνται επειδή κάποιος έκανε μιά ωραία κίνηση στο TikTok, γίνονται επειδή κάποιος έκανε δέκα λάθη όταν έπρεπε να κάνει ένα!!!! Κι εμείς εδώ;;; πάμε σα ζαλισμένοι να βάζουμε σα πρωταθλητές αυτούς που κάνουν περισσότερα λάθη από όσο έκανε η ίδια η ομάδα μαζί σε έναν αγώνα 😤💢!! αφήστε το DNA σας άθικτο!!