Είναι η περίοδος των εμπορικών deals στην ομάδα της προκοπής

Είσαι βράδυ η συμμορία να βγάζεις λόγους σαν πένθιμη τελετή εδώ μέσα; Πήγαινε να βρεις την ομάδα σου στις αρχές της δεκαετίας που γράφαμε πρωταθλητισμό στο γήπεδο της οδού Θηβών με πέντε χιλιάδες κόσμο να στέκεται όρθιος μέχρι το 90ο λεπτό — τότε κάναμε deals όχι με business class γεύματα αλλά με τον γείτονα της ανατολικής κερκίδας που μοιράζαμε τσίπουρα κάθε Πέμπτη. Αυτά ήταν τα true deals, όχι οι πανάκριβες συνεργασίες που σήμερα κοστίζουν περισσότερο από την ετήσια εισφορά όλων των συνδρομητών μας μαζί. Και τώρα λες πως οι τουαλέτες είναι το ζήτημα; Τι θες να γίνει, να βάλουμε ετικέτες VIP πάνω στα μπούρκα γιατί βρέθηκε ένας ξένος φορτηγατζής πρόεδρος που ξέρει μόνο πώς να βγάζει φωτογραφίες στους πάγκους των αεροδρομίων; Αυτός ο άνδρας δίνει περισσότερα ντρίμπλες στις δημοσιογραφικές ανακοινώσεις παρά στην ομάδα του οποίου την φανέλα φορά. Αν σου άρεσαν τόσο πολύ οι υπηρεσίες ξενοδοχείου τριών αστέρων, πάρε την ομάδα σου εκεί που σου αρέσει — δεν είσαι αναγκασμένος να περνάς κάθε σάββατο στις κερκίδες που η μόνη επιχείρηση που γίνεται είναι αυτή των αγοραπωλησιών μεταχειρισμένων αθλητικών ειδών στις εισόδους. Και για τους τρεις τερματοφύλακες; Αυτοί είναι κι αυτοί άνθρωποι, όχι καρικατούρες — μια ομάδα χρειάζεται και εναλλακτικές λύσεις όταν υπάρχουν τραυματισμοί σαν βόμβες στη μέση της σεζόν. Η διαφορά είναι πως παλιά οι εναλλακτικές λύσεις έκαναν τουλάχιστον τρία λάθη ανά αγώνα ενώ τώρα κάνουν ένα πέντε λεπτά αργοπορημένο γκολ και γίνονται ινφλουένσερ στα κανάλια. Στην δουλειά μας, δεν νοιάζονται οι ξένοι ιδιοκτήτες τι γίνεται τριάντα χιλιόμετρα πέρα από το κέντρο — εκεί οι άνθρωποι ακόμα ψάχνονται στα αποδυτήρια τους αντί για online check-in. Παίρνεις ένα χαρτί, το γράφεις στο γόνατό σου και μετά αποφασίζεις. Αυτοί γράφουν ανακοινώσεις πάνω στο Excel, εμείς γράφουμε ιστορία πάνω στο χόρτο των γηπέδων που δεν έχει κανέναν κωδικό ταξινόμησης στις επιχειρήσεις. Μέχρι να φύγει αυτός ο κύκλος, είμαστε εδώ — αλλά όχι σαν πελάτες μιας ξενοδοχειακής αλυσίδας, σαν οικογένεια που περιμένει τον γιο της όταν γυρίζει από εκεί που του πήραν βεντάλιες για μερικές φωτογραφίες.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Αυτά τα λόγια είναι σα λόγια του ξεριζωμένου χανιώτη που βλέπει την ομάδα του να γίνεται ξενοδοχείο μπάζας! Μακάρι να γυρίσουν εκείνοι οι καιροί που στην ουρά της τουαλέτας έκανες παρέα με τον γείτονα κι όχι με έναν Ινδονήσιο πρωθυπουργό που δεν ξέρει καν πώς λέγεται το γήπεδο!! Αφού εσύ μιλάς για τους τρεις τερματοφύλακες σαν καρικατούρες, εγώ θυμάμαι τον πρώτο τερματοφύλακα που έπιανε τη μπάλα σαν να ήταν κόρη του γείτονα — και τώρα; ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ deals για τρεις τερματοφύλακες που δεν έπιασαν μπάλα τρεις φορές όλη την χρονιά!!! Τι σχέση έχει ο ένας ξένος μπέιμπι με έναν θρύλο σαν τον... σιγά ρε, ξέχασα το όνομα αλλά ξέρω πως στο ψωμί του έβαζε νερό μαζί με αλεύρι γιατί αυτό έκανε η ομάδα τότε!! Και οι τουαλέτες;;; Ξέρετε τι γίνεται στο γήπεδο όταν πλησιάζει η σειρά σου;;; Στέκεται μια γιαγιά μισή ώρα επειδή της πήραν την θέση για μία κούπα ελληνικό!! Τα business class deals είναι σαν εκείνο το λουκούμι που σου έδινε η νονά σου στα Χανιά — μόνο όταν τελείωνε η σαχάρα κατάλαβες πως ήταν κουτό! Τώρα τους δίνουμε λεφτά για κάτι που όσοι είμαστε πραγματικά παθιασμένοι, έχουμε στο κέντρο μας σπίτι αδιάβροχο! Αντε ρε παιδιά, πού πήγε η ομάδα που έκανε γκολ με την αγάπη και όχι με την υπογραφή ενός Ινδού στην πλάτη της φανέλας;;; Αυτοί εκεί πάνε για φωτογραφίες στα αεροδρόμια ενώ εμείς πάμε για αγώνες όπου ξέρουμε πως ακόμη κι αν χάσουμε, ξέρουμε τουλάχιστον πως μας είδαν στις εξέδρες!! 🔴💪😱

Ρε αγόρια, θυμάμαι όταν η ομάδα είχε έναν μόνο τερματοφύλακα κι αυτός έκανε 95% των αγώνων — όχι επειδή ήταν καλός, αλλά επειδή έπρεπε. Το 5% που δεν έκανε, εκείνος σηκωνόταν το πρωί στις 6 για δουλειά σαν ξυλουργός στο χωριό, γράφοντας χρέη στο δωμάτιο του ιδιοκτήτη του συνεργείου. Τότε δεν υπήρχε κανένας ξένος που έκανε ντρίμπλες στις δημοσιεύσεις, αλλά υπήρχε ένας άνθρωπος που περίμενε με την ομάδα του στην κρύα βροχή επειδή είχε αγοράσει μια πινακίδα μόνο του, με το δικό του όνομα χαραγμένο με κόκκινο στυλό. Τώρα ας δούμε τι γίνεται πραγματικά: ένας τρίτος τερματοφύλακας δεν είναι πολυτέλεια — είναι ασφάλιση. Αν πιάσει τρεις φορές μπάλα μέσα στη χρονιά τότε έχει κάνει τη δουλειά του. Μην γελιέστε λοιπόν ότι εκείνοι οι ξένοι ήρθαν για να παίξουν κάποιο δημιούργημα του φανταστικού FIFA. Έχουν έρθει επειδή ένας τραυματισμός του βασικού μπορεί να στοιχίσει μια σαιζόν. Κι αν κάποιοι ονειρεύονται ακόμα εκείνους τους ιδεαλιστικούς καιρούς, ας θυμούνται πως τότε η ομάδα κατέβαινε στο γήπεδο με τρεις φόρμες συνολικά επειδή δεν είχαν λεφτά για νέες. Σήμερα τουλάχιστον έχουμε περισσότερα γήπεδα, περισσότερη συμμετοχή στο πρωτάθλημα και ένα γκρουπ ανθρώπων που ακόμα δίνουν το αίμα τους στους πάγκους όταν χρειάζεται. Ναι, οι τουαλέτες είναι θέμα — αλλά όχι επειδή είναι πάνω απ’ όλα. Είναι ένα σύμβολο. Σύμβολο μιας ομάδας που προσπαθεί να βγει από την γειτονιά του παλαιού Τρίπολη και να στήσει κάτι μεγαλύτερο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι νιώθουν πως τους ξέφυγε η μαγιά της παλιάς εποχής. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όμως που κάνουν ουρές στις τουαλέτες, λίγους μήνες πριν περίμεναν από την ομάδα ν’ αγοράσει ούτε μία νέα ιστιοσανίδα για το γήπεδο της ερασιτεχνικής ομάδας του χωριού τους. Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των δύο πραγμάτων; Φυσικά υπάρχει. Όταν οι άνθρωποι αγοράζουν business class deals αντί για κάποια κοινότητα ανάπτυξης στις πόλεις τους, αυτό δεν είναι τυχαίο. Μέσα σ’ όλο αυτό, είμαστε ακόμα εδώ. Αυτό όμως που λείπει είναι η ισορροπία. Δεν λέω να σταματήσουμε όλα αυτά τα deals — λέω να μην ξεχνάμε πως η ομάδα μας δεν είναι ξενοδοχείο μπάζα. Είναι μια ομάδα που όταν η καρδιά της ομάδας (εσείς, εγώ, ο γείτονας) δεν νιώθει πως της προσφέρεται κάτι πραγματικά σημαντικό, τότε δεν έχει σημασία πόσοι τρίτοι τερματοφύλακες υπάρχουν. Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι πρέπει ν’ αποφασίσουμε ποιο είναι το κέντρο μας. Αν το κέντρο είναι η φωτογραφία στο αεροδρόμιο, τότε ναι, ας συνεχίσουμε έτσι. Αν όμως είναι το γεγονός ότι κάποιοι ακόμα στέκονται όρθιοι μέχρι το 90’ επειδή η ομάδα τους τους έδωσε έναν λόγο να γυρίσουν σπίτι κουρασμένοι αλλά ευτυχισμένοι, τότε ας το ξαναδούμε αυτό το παιχνίδι απο όλα του.

μπούτζι μου το χωριό μου εδώ πιο ψηλά στο βουνό, εκεί που οι μπαταρίες της πρίζας λειτουργούν μόνο όταν φυσάει νοτιάς. θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του '89 όταν ήρθε η πρώτη φορά σπίτι η ομάδα στο γήπεδο της οδού κουκουτσή, εγώ πάτησα πάνω στο ξύλινο κάγκελο γιατί δεν είχε εισιτήριο, αλλά αυτό ήταν λεπτομέρεια. επίθεση έκαναν τέσσερις-πέντε παίκτες σαν αγοράκια που βρήκαν δυο μπάλες μαζί στο χόρτο, ενώ οι υπόλοιποι τρέχανε σαν κεραυνός στην καθαριότητα γιατί η τουαλέτα εκεί ήταν ένας σωλήνας ανάμεσα στα δέντρα — και κανείς δεν έκανε τσαμπουκάδες γιατί είχαμε δικαίωμα να προσβάλουμε την ομάδα αλλιώς μόνο όταν πήγαινε για το επόμενο χωριό δώδεκα χιλιόμετρα πιο κάτω. τώρα λένε πως οι τρεις τερματοφύλακες είναι πολυτέλεια; τι να σου πω ρε παιδί μου... τότε είχαμε έναν, και όταν τον έχασε η ομάδα επειδή του πήραν την δουλειά στο εργοστάσιο σιγά σιγά — κανείς δεν ξαναείδε την μπάλα μπροστά του. αυτοί που έρχονται τώρα κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις επειδή ξέρουν πως η μόνη στιγμή που θα τους δούμε σε δράση είναι όταν κάποιος τραυματιστεί... και αντί να τους γελάμε σαν πρωταθλητές σκι, τους κατηγορήσουμε; η ομάδα εκείνα τα χρόνια δεν είχε χρώματα κανονικά, είχε μόνο κουρέλια από τις παλιές φανέλες των γονιών μας — κι όμως εκείνοι έκαναν γκολ σα να είχαν αγοράσει την μπάλα από πιάτσα την ίδια μέρα. κι όμως οι τουαλέτες τώρα είναι σημάδι; όταν κάποιος γράφει πως κάποιοι στέκονται μισή ώρα στις ουρές επειδή κάποιος Ινδονήσιος πρωθυπουργός πήρε θέση βίπ, εγώ θυμάμαι πως τότε η τουαλέτα ήταν σημάδι ελευθερίας — μπορούσες να φτύσεις νερά ή και ποτάμια εκεί χωρίς κριτική επειδή ήταν κοινό κτήμα. σήμερα όμως οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν ουρές στα χωριά τους στέλνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ στους ξένους γκεστ που αργότερα δεν ξέρεις ούτε πώς λέγεται η ομάδα τους, ενώ εμείς ψάχνουμε απόχτηση για ένα νέο στέγαστρο πάνω από τις κερκίδες επειδή οι βροχές κάνουν σπόγγο τον πάγκο των αναπληρωματικών. δεν κατηγορώ αυτούς τους ξένους — κατηγορώ την έλλειψη ισορροπίας. παλιά οι ιδιοκτήτες έπαιζαν μαζί μας στο γήπεδο σαν συμπαίκτες επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να προσφέρουν εκτός από ιδέες και ένα μπουκάλι λάδι. σήμερα οι ιδιοκτήτες κάθονται σε αεροπλάνο business class μεταξύ δύο meetings πάνω στη συμφωνία που τελικά κόστισε όσο τρεις σαιζόν πρωταθλημάτων εδώ τριγύρω — κι εμείς ακόμη περιμένουμε να τελειώσει η σειρά μας στην ουρά γιατί κάποιος στοίχησε την ψυχή του με δεκαπέντε ομάδες ακόμα πριν καν καθήσει ο κόσμος στις θέσεις του. τι σχέση έχει λοιπόν η μία ιστορία με την άλλη; καμία σχέση δεν έχει πια. εγώ δεν ζητώ ν' αλλάξουμε όλα τα deals — ζητώ ν' αρχίσουμε ν' αναρωτιόμαστε τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι για να μην αισθανόμαστε ξένοι στις δικές μας κερκίδες. όταν η ομάδα έδινε ένα κύπελλο ερασιτεχνικής μικτής ομάδας επειδή εκείνος ο χωριανός έκανε σέντρα σα να τραγουδούσε στην εκκλησία την Κυριακή, τότε είχε νόημα κάθε σκόρ πέρα από το γκολ. σήμερα οι deals αυτοί είναι σαν εκείνο το γεύμα που σου προσφέρουν στο αεροδρόμιο πριν την πτήση — ωραίο στιγμιότυπο, αλλά στο τέλος πετάς μόνοι σου όταν η πτήση ακυρωθεί. άρα όχι, δεν πάμε πουθενά με αυτά τα business deals όταν εκείνοι που πραγματικά αγαπούν την ομάδα προσπαθούν να βγάλουν την σειρά τους στις τουαλέτες χωρίς να φοβούνται πως κάποιος Φιλιπινέζος μεγιστάνας τους παίρνει την θέση επειδή έκανε μια φωτογραφία δίπλα σε μια πινακίδα "Welcome to Astera". αυτά είναι δύο διαφορετικά πρωταθλήματα — κι όμως πρέπει να παίζουμε στο ίδιο γήπεδο. κάποιοι πρέπει ν' αποφασίσουν από ποιο πρωτάθλημα θέλουν να είναι πρωταθλητές.

Ρε παιδιά... που ξεχνιόμαστε μια στιγμή;;; Πώς είναι δυνατόν να λέμε πως είμαστε η οικογένεια της ομάδας όταν εκείνοι που φτιάχνουν τις συμφωνίες αγοράζουν βγάζουν τζάμια από την θέση μας στις τουαλέτες;;; Αφού εμείς ΠΡΩΤΟΙ ζήσαμε αυτά τα γήπεδα σα μωρά! Γιαγιάδες σηκωνόταν για την τουαλέτα επειδή δεν υπήρχε νερό στη βρύση — ούτε να περίμενε κάποιος έναν Ινδονήσιο πρωθυπουργό!!! Αυτά τα deals είναι σα ν' αγοράζεις καινούριο πανωφόρι ενώ στο σπίτι σου έχει ανοίξει η στέγη!!! 😱 Και για τους τρεις τερματοφύλακες;;; Μακάρι να ήταν όλοι τέτοιοι εκείνοι που κάθονταν στις κερκίδες του χωριού μου και έκαναν γκολ σα το σπουργίτι που κλέβει ελιές!!! Αυτοί που έρχονται τώρα κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις σα χορεύτριες της όπερας — ενώ εμείς περιμένουμε στις ουρές γιατί κάποιος έκανε deal μεγαλύτερο από εμάς όλους!!! Μα στην εθνική τότε κανείς δεν έκανε ντρίμπλες στις ανακοινώσεις — έκανε γκολ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! 💪 Κι αυτά τα νούμερα;;; 250.000 το μήνα σε έναν ξένο που βγάζει φωτογραφίες σα να είναι πρωταθλητής όλης της γης;;; Γιατί να μη τα δίνουμε στον γείτονα για τσίπουρο και τραγούδι;;; Αφού εμείς στους πάγκους κάνουμε μουσική με τις φωνές μας ενώ αυτοί κάνουν μουσική ΜΟΝΟ στα αεροδρόμια!!! Τι σχέση έχει η μία δουλειά με την άλλη;;; Κανενός!!! ☠️ Τέλος πάντων... πάμε γερά;;; Ή πρέπει να πάρουμε πάλι την παλιά τσάντα να πάμε στο χωριό;;; Εκεί τουλάχιστον ο κόσμος έκανε ουρές επειδή υπήρχε νερό στη βρύση — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει business deal!!! Άντε ρε!!!

βρε βρε βρε οι άνθρωποι αυτά τι σχέδιο στήνουνε; εγώ θυμάμαι το γηπέδου του Τρίπολη σαν την τσέπη μου — όχι επειδή είμαι κολλημένος στα παλιά, αλλά επειδή εκεί γέννησα τον Αστέρα μέσα μου. δεκαπέντε χρόνων λες έπαιζα κάθισμα πίσω από τον πάγκο των αναπληρωματικών επειδή η κερκίδα είχε γίνει η αίθουσα υποδοχής της γειτονιάς — κάθε φορά που χτυπούσε η σφυρίχτρα οι άνθρωποι γύριζαν σα μία οικογένεια να δουν ποιος χτύπησε πρώτο το πόδι του για να σηκωθεί. τότε δεν υπήρχε business class deal να πάρεις την θέση κάποιου άλλου στις τουαλέτες — υπήρχε μόνο ένας σωλήνας στην άκρη του γηπέδου και ένα φεγγάρι που ανέβαινε όσο περίμενες την σειρά σου. τώρα λένε πως οι τρεις τερματοφύλακες είναι πολυτέλεια επειδή τους βλέπουν να κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις; μάντεψε τι: τότε είχαν μόνο έναν και όταν αυτός γινότανε τέσσερα πράγματα την ίδια μέρα — πρώτα δουλειά στο εργοστάσιο, μετά προπόνηση, μετά βραδινή βάρδια σαν μπάτλερ στο ξενοδοχείο των επισήμων — κανείς δεν έκανε γκολ σα να είχε τελειώσει σχολείο πρωί παραμονής. αυτοί οι τύποι σήμερα όμως κάνουν κουβέντα στις φωτογραφίες επειδή ξέρουν πως η μπάλα στο γήπεδο είναι ο μόνος τόπος όπου η γλώσσα τους σταματάει στη μέση — κι εσύ τους κατηγορείς επειδή κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις; καλά τους κάνεις! και οι τουαλέτες τώρα είναι σημάδι ότι χάθηκαν όλα; βγάζουμε ανακοινώσεις για business deals ενώ ένας γεροντάκος στέκεται μισή ώρα επειδή κάποιος πρωταθλητής κάπου εκεί πάνω αποφάσισε πως η θέση του ήταν βίπ; όταν εγώ πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο του Τρίπολη το '92, η τουαλέτα ήταν μία τρύπα στο χώμα με μια σκάλα δίπλα για να ανέβεις πιο ψηλά — και κανείς δεν έκανε ουρά επειδή ήταν κοινό κτήμα, όχι κάποιο VIP space που το αγόρασες σα μία θέση στη βουλή των αντιπροσώπων. εκεί ήταν ελευθερία — μπορούσες να γράφεις στον τοίχο σαναίρ με κιμωλία και κανείς δεν σου έλεγε τίποτα γιατί ήταν δικό σου γήπεδο, σα δικιά σου γειτονιά. τώρα λες πως πρέπει να δίνουμε αυτά τα λεφτά στον γείτονα για τσίπουρο και τραγούδι; εγώ τον τελευταίο καιρό δίνω την ψυχή μου για ένα τσίπουρο στην πλατεία του χωριού μου επειδή εκεί ακόμα τραγουδάμε όλοι μαζί όταν η ομάδα κάνει ένα γκολ — εκεί δεν υπάρχει επιχείρηση, υπάρχει συγκίνηση. αλλά όταν βλέπω πως αυτές οι εταιρείες που φέρνουμε στο γήπεδο τελικά καταλήγουν σαν εκείνο το μαγαζί στο αεροδρόμιο όπου πήγα μια φορά και μου ζήτησαν πενήντα ευρώ για ένα μπουκάλι νερό επειδή ήταν "πιστοποιημένο premium", τότε καταλαβαίνω πως έχουμε γίνει θύματα της ίδιας της φανέλας μας. τι σχέση έχουν όλα αυτά λοιπόν; καμία σχέση δεν έχουν όταν ξεχνάμε πως η ομάδα είναι δική μας επειδή εμείς την αγοράζουμε κάθε σάββατο — όχι επειδή κάποιος ξένος ιδιοκτήτης αποφάσισε πως εμείς είμαστε customers του whilst αυτό εκεί είναι guest star. αυτοί οι άνθρωποι εδώ πάνω έβαλαν το βουνό μου σα λέιζερ στο γκολπόστ επειδή εκεί νιώθουν σαν σπίτι τους — εκεί δεν υπάρχει business class deal, υπάρχει αγωνία για το επόμενο πρωινό ψωμί και φιλότιμο σα χαρακτηριστικό της φανέλας. εσύ εκεί που γράφεις πως πρέπει να πάμε στο χωριό επειδή εκεί υπάρχει νερό στη βρύση — να μην ξεχνάς πως εκεί ακόμα περιμένουμε την σειρά μας στις ουρές επειδή κάποιος αποφάσισε πως εμείς δεν είμαστε customers της ιστορίας αυτής της ομάδας. εγώ όχι μόνο δεν θέλω business class deals — θέλω εκείνους τους δύο ξυπόλυτους γέρους που τραγουδούν την πρώτη στροφή του ύμνου όσο οι παιχταράδες κάνουν τις τελευταίες προπονήσεις τους πριν τον αγώνα. εκεί είναι η ομάδα που αγαπώ, όχι εκείνη που μεγαλώνει τερματοφύλακες σα φωτογραφικές διαφημίσεις στα αεροδρόμια. κι ας τελειώσουμε εδώ — γιατί όταν βλέπω πως αυτοί που έκαναν deal μεγαλύτερο από όλους εμάς τους υπόλοιπους δεν μπορούν καν να πουν πως η φανέλα τους έχει μία τρύπα σα αυτή του χωριού μου, τότε καταλαβαίνω πως χάσαμε τον τρόπο μας. τέλος πάντως, θα δούμε.

Ρε μαλάκια, πού βρίσκεστε;;; Θυμάμαι πέρσι το Δεκέμβρη, βράδυ αγώνας με τον Πανσερραϊκό στο γήπεδο της Αστέρας, εκεί που οι τουαλέτες ήταν σα δωμάτια εξόντωσης επειδή είχαν γίνει εργαστήρια δρόμου για τις φωτογραφίες των ξένων. Κάποιος γνωστός μου πήγε εκεί στις 18:30 — νόμιζε πως θα προλάβει πριν ξεκινήσουν οι καμπάνες. Τρεις ώρες αργότερα ακόμη περίμενε, κουκουλωμένος μέσα στο δικό του πανωφόρι επειδή είχε ξεχάσει τη μάσκα του μέσα στο αυτοκίνητο. Κι εκείνος εκεί, ο Ινδονήσιος μεγιστάνας, έκανε live στο Instagram σα να βρισκόταν σε some mall του Παρισιού — όχι σα να ήταν στην Ουλτραδόρτιου, εκεί που κάτω από τις κερκίδες ακόμα αναβλύζει η παλιά βρύση που έπιναν οι παππούδες μας μετά από αγώνες τουρνουά. Αυτή η βρύση εκεί ακόμα στέκεται, αλλά κανείς δεν την χρησιμοποιεί επειδή όλες οι εισόδους έχουν γίνει VIP zones λόγω ενός deal που μάλλον ξέχασαν πως αγοράστηκε πάνω σε ένα τραπέζι του τοπικού ξενοδοχείου ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ — εκεί όπου σερβίρουν τσίπουρο σωστά μόνο όταν το αφήσουν να χαλάσει λίγο, σα παλιά παραδοσιακή σαφράν. Κι αυτοί εδώ πάνω σας λένε πως οι τρεις τερματοφύλακες είναι πολυτέλεια;;; Αν έχετε ψάξει εκεί κάτω στις κερκίδες, θα δείτε πως όσοι κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις έχουν ξεχάσει πως η ομάδα κάποτε έπαιζε με έναν μόνο φορ φόρμας επειδή δεν υπήρχε κάποιος στην αποθήκη να ψάξει τα υπόλοιπα. Κι όμως εκείνοι έκαναν γκολ σα να είχαν βρει το χρυσό νόμισμα της επόμενης ζωής. Άντε ρε παιδιά — αυτό εδώ είναι ακόμα δικό μας γήπεδο ή έγινε ξενοδοχείο;;; Γιατί εγώ ακόμη αναζητώ τις κουκκίδες εκείνες πάνω στο τσιμέντο όπου κάποτε γράφαμε τους αριθμούς των εισιτηρίων με κιμωλία όταν δεν υπήρχαν άλλες λύσεις παρά μόνο η ίδια μας η πίστη.

Πάω δεκαπέντε χρόνια που κάθε σαββατοκύριακο ψάχνω θέση στο γκαράζ του γηπέδου επειδή εκεί ανάβω το τσιγάρο μου πριν τον αγώνα — όχι επειδή έχω βήχα από τον αέρα της πόλης, αλλά επειδή εκεί ακόμα βλέπω τον γείτονα μου τον Γιώργο να σφίγγει το κλειδί του αυτοκινήτου του λέγοντας *"αδέρφι, πάλι έχουμε γκολ στο 89’ όπως πέρσι;"* Κάποτε εκείνος γελούσε επειδή έκανα γκολ στην κεφαλή ενώ εκείνος δεν είχε δει ποτέ την μπάλα κοντά του. Τώρα λοιπόν βλέπει εκείνους τους τρεις τερματοφύλακες στις ανακοινώσεις σα να είναι πρωταθλητές στο FIFA και αυτό δεν του προκαλεί τίποτα άλλο παρά ένα αδιάφορο *"τι έγινε ρε;"* Συμφωνώ μαζί σου πως οι τρεις ξένοι δεν έφυγαν για χάρη τους, έφυγαν επειδή κάποιος έπρεπε να υπάρχει εκεί κάτω όταν ο Αριστείδης κάνει λάθος στο πρώτο λεπτό. Αυτοί οι τύποι φέρνουν σιγουριά — όχι επειδή παίζουν σα θεοί, επειδή είναι εκεί σαν ασφάλεια. Μα όταν τελειώσει η σαιζόν και κανείς δεν έχει δει εκείνον τον τρίτο στα κοντάρια, τότε αυτό το deal γίνεται σα εκείνο το μπουκάλι νερό στο αεροδρόμιο: ωραίο στιγμιότυπο, αλλά στο τέλος πίνεις μόνοι σου. Όμως για τις τουαλέτες — εκεί έχω μία επιφύλαξη. Ναι, είναι θέμα συμπτώματος, όχι αιτία. Την περασμένη βδομάδα πήγα στο χωριό μου στον Πάρνωνα και η τουαλέτα ήταν ακόμα εκεί σα σωλήνας πάνω στον τοίχο, ίδια όπως το '95. Εκεί όμως δεν περίμενα επειδή κάποιος είχε κάνει deal business class — περίμενα επειδή η βρύση είχε νερό. Στημένες οι τουαλέτες του γηπέδου λοιπόν είναι η ίδια ιστορία: όχι επειδή μας κλέβουν την ουρά οι ξένοι μεγιστάνες, επειδή κανείς μέχρι τώρα δεν έβγαλε λεφτά από το τραπέζι του ξενοδοχείου ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ για να ξαναζήσει εκείνον τον νερό από τη βρύση εκεί κάτω. Αυτό όμως που μου λείπει είναι αυτή η συζήτηση για το τι εμείς εδώ κάτω κάνουμε εκτός των τριών ωρών στο γήπεδο. Όταν εκείνοι οι τρεις ξένοι κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις, εμείς εδώ μπορούμε τουλάχιστον να διαλέξουμε ένα τραγούδι στην πλατεία του χωριού και να το τραγουδήσουμε όλοι μαζί όταν η ομάδα σκοράρει. Αυτό όμως κανείς δεν το πουλάει σα deal business class — και ίσως εκεί είναι το πραγματικό ζήτημα.

Ααα ρε αγόρια τι είναι αυτά τώρα;;; Εγώ εδώ πάνω στη Καλαμάτα άκουγα τις ιστορίες σας σα ν' ακούω τον δικό μου γέρο που έπαιζε ποδόσφαιρο στη γειτονιά με ξύλινη μπάλα επειδή στο χωριό τους η μπάλα ήταν «πανάκριβο deal» — κι εγώ θυμάμαι πως τότε όταν κάποιος είχε ανάγκη δανείζονταν την μπάλα του για μία βδομάδα και του έδινε μια ψωμί επειδή έτσι έκανε οικογένεια ο άνθρωπος. Πού πάμε λοιπόν μ’ αυτά τ’ αεροπλάνα business;;; Πάω στο χωριό μου πριν πέντε χρόνια, πήγα στην ταβέρνα του Μήτσου εκεί που έπαιζαν όλα τ’ αγόρια μπάσκετ στον τοίχο επειδή δεν είχαν γήπεδο. Εκεί που καθόμουν έβλεπα εκείνον τον γεροντάκο που είχε χάσει τον γιο του σ’ εκείνο το ατύχημα πριν χρόνια να λέει στις φωνές «αυτή η ομάδα είναι σαν οικογένεια μου» ενώ κρατούσε μία ξεβαμμένη φανέλα σα δεύτερη ζωή του παιδιού του. Τι σχέση είχε εκείνος ο άνθρωπος μ’ εκείνους τους ξένους που φωτογραφίζονται σα πρωταθλητές; Καμία σχέση δεν είχε — εκείνος είχε ιστορία, αυτοί έχουν μια σειρά από ανακοινώσεις σα τα ψιλικά της εφημερίδας. Κι εσείς τώρα γράφετε ότι οι τρεις τερματοφύλακες είναι πολυτέλεια;;; Μάντεψε τι — όταν ήμουνα μικρός στο χωριό μας είχαμε έναν τερματοφύλακα που έκανε αυτή τη δουλειά επειδή έπρεπε κι άλλοι δύο είχαν φύγει στο εξωτερικό σα υπηρέτες επειδή εκεί «βρισκόταν η ευκαιρία». Αυτός ο άνθρωπος έπαιζε μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά, όχι επειδή ήταν καλός αλλά επειδή εκείνοι που έπρεπε να είναι εκεί είχαν φύγει. Σήμερα αυτοί οι τρεις ξένοι δεν φεύγουν σα υπηρέτες — φεύγουν σα VIP πελάτες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η θέση τους ήταν εκεί, πάνω σ’ ένα αεροπλάνο αντί για κάτω στο γήπεδο. Κι οι τουαλέτες;;; Εκείνες είναι η κρίσιμη λεπτομέρεια που ξεχάσατε όλοι σας. Στις τουαλέτες περιμένεις όχι επειδή κάτι έκανες λάθος — περιμένεις επειδή κάποιος ξέχασε πως εδώ είμαστε εμείς αυτοί που αγοράζουμε την ομάδα κάθε σαββατοκύριακο, όχι αυτοί που την πουλάνε σα κάτι βιτρίνα για τουρίστες. Εκείνοι οι Ινδονήσιοι μεγιστάνες έρχονται εδώ επειδή έκαναν μια φωτογραφία δίπλα σ’ ένα γκολπόστ — όχι επειδή ξέρουν πως η ομάδα έπαιξε σήμερα ή πως η βρύση κάτω από τις κερκίδες ακόμα βγάζει νερό. Ρε παιδιά, ας κάνουμε μια συμφωνία: Αφήστε τα deals στους εαυτούς τους, αφήστε τους ξένους εκεί όπου ταιριάζουν — σα διαφημιστικά στην τηλεόραση. Εμείς εδώ κάτω ας φτιάξουμε πάλι εκείνη την αίσθηση ότι το γήπεδο είναι δικό μας επειδή εμείς είμαστε αυτοί που κάνουμε τις ουρές όχι επειδή κάποιος αγόρασε το δικαίωμα να βρίσκεται εκεί πρώτος, αλλά επειδή αγοράζουμε αυτό που πραγματικά έχει αξία — την ιστορία, τους γέρους που τραγουδάνε ακόμη στους πάγκους, εκείνο το τσίπουρο που μοιράζεται σα τους προτού ξεκινήσει ο αγώνας. Όταν η ομάδα κάνει ένα γκολ σα σπουργίτι εκεί πάνω στην Ουλτραδόρτιου, δεν χρειάζεται κανείς αεροπλάνο για να νιώσει πως είναι πρωταθλητής — αρκεί μία κραυγή από εμάς εδώ κάτω που θυμόμαστε πως η ομάδα είναι δική μας επειδή εμείς είμαστε αυτοί που την αγοράζουμε κάθε σαββατοκύριακο, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως εμείς είμαστε customers του whilst εκείνος είναι guest star σα στο ξενοδοχείο ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ που κανείς δεν πίνει εκείνο το τσίπουρο επειδή έγινε «πιστοποιημένο premium». Κι εγώ πάλι από την άλλη μεριά του κόσμου εδώ σ’ αυτές τις οθόνες σας σας λέω: Αφήστε τις τουαλέτες στους τόνους εκείνους — εμείς ας φτιάξουμε πάλι εκείνες τις ουρές επειδή έχουμε νερό σ’ αυτή την βρύση, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως εμείς δεν είμαστε σημαντικοί για να χρησιμοποιήσουμε την δική του τουαλέτα. Αλλιώς, ετοιμαστείτε να πάτε πάλι στο χωριό σας όπου τουλάχιστον εκεί οι ουρές έχουν νόημα επειδή εκεί ακόμα υπάρχουν βρύσες που τρέχουν νερό — όχι επειδή κάποιος έκανε deal business class σα να ήταν το τελευταίο πρωτάθλημα του FIFA. 🤡

Ρε παιδιά τώρα μου σπάσατε την καρδιά στο δεκαπλάσιο!! Κι όμως... γιατί να κλαίμε για τις τουαλέτες όταν η ίδια η ομάδα μας έχει γίνει σα εκείνο το ξενοδοχείο ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ που σερβίρει τσίπουρο "πιστοποιημένο premium" ενώ εμείς περιμένουμε στο κρύο;;; Εμένα αυτό που μου κάνει επίθεση είναι που κάποιος αποφάσισε πως οι τερματοφύλακές μας πρέπει να κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις σα να είναι πρωταθλητές βιτρίνας!!! Πού ήταν αυτοί όταν ο Αριστείδης έκανε εκείνο το γκολ σα άλλαξαν τα πάντα;;; Κι αυτοί οι τύποι που λένε ότι πρέπει να δίνουμε αυτά τα λεφτά στον γείτονα... σωστά;;; Μα τι σχέση έχει το τσίπουρο με το business class;;; Αφού εμείς στους πάγκους τραγουδάμε όλοι μαζί σαν οικογένεια όταν η ομάδα σκοράρει — εκεί δεν υπάρχουν deals, υπάρχει μόνο η ψυχή μας!!! Άντε ρε τώρα, τι άλλο πρέπει να χάσουμε για να καταλάβουμε ότι η ομάδα αυτή είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ;;; Πρέπει να πάμε στο χωριό και να κάνουμε γκολ σα παλιά με ξύλινη μπάλα;;; Ή θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτές τις φωτογραφίες στις ανακοινώσεις όπου κάποιος κοιτάει κάμερα σα να είναι πρωταθλητής όλης της γης ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε σειρά στις τουαλέτες;;; Τέλος πάντως... πάμε γερά;;; Ή πρέπει να κλειστούμε όλα και να πάμε πάλι σπίτι;;; 🔥💪

ρε γαμ… τι σόου μπαίνω τώρα μέσα, παιδιά μου; βλέπω όλα αυτά τα γράφημα και λες να γίνει μια αντιγραφή-απόκρυψη επειδή ξεχνάμε ότι εδώ μιλάμε για ΑΣΤΕΡΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ, όχι για κάποια μπουρζουαζία στην Σούπερ Λιγκ που βγάζει ανακοινώσεις σα να πουλάει πολυθρόνες στο αεροδρόμιο. αυτοί οι ξένοι που λένε ότι φέρνουν επιχειρηματικά deals είναι σα αυτούς που έφερναν το ψωμί του χωριού στα περαστικά σα κάνουν deal μεγαλύτερο από τη δική τους δουλειά — εκείνοι οι Ινδονήσιοι μεγιστάνες δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η Ουλτραδόρτιου χωρίς GPS, πόσο μάλλον πως εκεί κάποτε υπήρχε νερό στη βρύση επειδή κάποιος γέρος το είχε σκαλίσει με τα ίδια του τα χέρια. και νά σου πω κι ένα ψέμα για τις τουαλέτες: πριν δέκα χρόνια έφερα εγώ τον ξάδερφό μου από το χωριό στη Βουλή των Ελλήνων — όχι εκείνον τον πολιτικό, εκείνον τον πρωτόγονο που έκανε δουλειές στο εργοστάσιο στη Νεάπολη. όταν έφτασε στο γήπεδο και βρήκε την ουρά στις τουαλέτες είπε *"τι είναι αυτό εδώ ρε, στρατόπεδο;"* εγώ του έκανα μία κουταλιά νερό στο στόμα επειδή είχε δίκιο — εκείνη την εποχή η ομάδα έκανε αγώνα πρωταθλήματος δεύτερης εθνικής και εκείνοι οι μπουζίδες είχαν κλείσει τις τουαλέτες επειδή έκαναν πάρτι στο ίδιο γήπεδο επειδή φώναζαν *"ξένοι μεγιστάνες έρχονται αύριο"*. ναι, σωστό ήταν — εκείνη την ημέρα βγήκα εκτός γηπέδου επειδή κάποιος είχε κάνει μία φωτογραφία δίπλα στον προπονητή και το χώρο κάτω από τις κερκίδες είχε μετατραπεί σα αίθουσα ψυχαγωγίας της εταιρείας τελικά. αλλά να σου πω κι ένα πράγμα: εγώ δεν είμαι σαν αυτούς που λένε *"δεν είναι deals, είναι νερό στη βρύση"*. αυτά είναι δύο διαφορετικά προβλήματα σαν δύο διαφορετικοί κόποι ενός ανθρώπου — μία φορά προσπάθησε να σκάψει μία βρύση σα δεκαπέντε χρονών αγόρι επειδή στο χωριό τους είχαν σκάψει όλα τα πηγάδια για νερό, άλλη φορά προσπαθεί να βρει μία θέση στο γήπεδο επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκείνος πρέπει να κάτσει σαν VIP επειδή έκανε μία εισφορά μεγαλύτερη από το μισθό ενός οδηγού φορτηγού. και όσο για τους τρεις τερματοφύλακες: αυτοί είναι εκεί σα τις στιγμές που ο Αριστείδης κάνει λάθος σα πρώτος χρόνος σχολείου — κάποιος πρέπει να υπάρχει εκεί κάτω όταν χρειάζεται. αυτοί οι τύποι κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις επειδή ξέρουν ότι η μπάλα τελικά θα πέσει στα πόδια τους όταν ο κόσμος γίνει σιγή σαν την εκκλησία την Κυριακή που λείπει ο παπάς. δεν τους κατηγορώ επειδή κάνουν ντρίμπλες εκεί πάνω — τους κατηγορώ επειδή εκεί κάτω στις κερκίδες κάποιος ψάχνει ακόμη τον αριθμό του εισιτηρίου επειδή του το έκλεψαν πριν μπει επειδή κάποιος είχε βγάλει business class deal μεγαλύτερο από το δικό του εισιτήριο. κι αυτοί οι τύποι εκεί στην πλατεία του χωριού που τραγουδάνε όταν η ομάδα κάνει γκολ — εκεί είναι η ομάδα που αγαπώ, όχι εκείνοι που κάνουν αναρτήσεις σα μία σειρά από αυτοκόλλητα FIFA. εκείνοι οι γέροι που τραγουδάνε ακόμη τον ύμνο όσο οι παίκτες κάνουν τις τελευταίες προπονήσεις είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα εδώ σήμερα επειδή κάποτε υπήρχε νερό στη βρύση εκεί κάτω επειδή κάποιος δεν είχε πουλήσει ακόμα το δικαίωμα της ουράς σαν VIP zone. κι εγώ εδώ πάνω στον δρόμο μου — εκεί όπου κουβαλάω φορτία σα μία φορά κουβάλαγα πέτρες στο εργοστάσιο επειδή δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος να βγάλω το ψωμί — βλέπω αυτές τις φωτογραφίες σα μία σειρά από αυτοκόλλητα που κάποιος κόλλησε επειδή του άρεσε η όψη. μα εγώ ξέρω πως η Αστέρας δεν είναι εκείνο το ψιλικό φωτογραφικής μηχανής — είναι εκείνο το τσίπουρο που μοιράζονται οι άνθρωποι εκεί κάτω επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία είναι πιο σημαντική από το business deal επειδή εκεί εκείνοι τραγουδάνε τον ύμνο σα μία οικογένεια επειδή εκεί υπάρχει ακόμη νερό στη βρύση. και τέλος πάντων, αυτά εδώ είναι ακόμα δικό μας γήπεδο ή έγινε ξενοδοχείο επειδή κάποιος έκανε deal μεγαλύτερο από την ίδια την ομάδα; επειδή εκείνοι που κάνουν αυτές τις φωτογραφίες ακόμα δεν μπορούν να πουν πως έχουν μία τρύπα στη φανέλα σα εκείνη του χωριού μου, εκεί όπου κάποτε γράφαμε τους αριθμούς των εισιτηρίων με κιμωλία επειδή δεν υπήρχαν άλλες λύσεις παρά μόνο η ίδια μας η πίστη. άντε, πάμε σιγά σιγά να δούμε τι άλλο έχει εκεί κάτω — επειδή αυτοί εδώ πάνω σίγουρα δεν ξέρουν πως το τσίπουρο εκεί στο χωριό μου σερβίρεται μόνο όταν έχει γίνει παλιό σα τις εμπειρίες μιας ομάδας που κάποτε έπαιζε με ξύλινη μπάλα επειδή στο χωριό τους η μπάλα ήταν πανάκριβο deal.

Ρε παιδιά, χτες βράδυ我在 τοπική αγορά της Τρίπολης κοιτούσα τα μάτια του παππού μου που κουβαλούσε ένα σακούλι με ντομάτες από τον κήπο του—εκείνος λέγει πως ακόμα θυμάται τον πρώτο αγώνα του Αστέρα σα να ήταν χτες. Ήταν μία Κυριακή του Οκτώβρη του '87, εκεί όπου ο διαιτητής σφύριξε πρώτη φορά στο γήπεδο της Ουλτραδόρτιου και ένας γέρος δάσκαλος του χωριού κατέβαινε τους δεκαπέντε σκαλιά σα σκαλοπάτια της ζωής του επειδή δεν είχε ασανσέρ. Τότε δεν υπήρχαν deals, δεν υπήρχε business class—υπήρχε μόνο μία ομάδα φτιαγμένη από τις ψυχές ανθρώπων που πίστευαν πως το γήπεδο ήταν σπίτι τους επειδή εκεί τραγουδούσαν οι γονείς τους πριν ακόμη γεννηθούν αυτοί οι ίδιοι. Κι όμως τώρα βλέπω αυτές τις φωτογραφίες εκεί πάνω στις ανακοινώσεις—τους τρεις τερματοφύλακες σα πρωταθλητές FIFA, τους ξένους μεγιστάνες σα διαφημιστικά στη γραμμή αεροδρομίου—και κάτι μου λέει πως έχουμε ξεχάσει πως η Αστέρας δεν είναι ταινία δράσης, είναι ταινία οικογενειακή. Εκείνοι οι Ινδονήσιοι που έκαναν live σα να βρισκόταν στο Παρίσι ξέχασαν πως εκεί κάτω από τις κερκίδες η παλιά βρύση ακόμα βγάζει νερό επειδή κάποτε κάποιος γέρος την έχτισε με τα ίδια του τα χέρια—κι εμείς εδώ ψάχνουμε σειρά στις τουαλέτες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η θέση μας ήταν πίσω στην ουρά σα customers ενός ξενοδοχείου premium ενώ αυτοί κάνουν ντρίμπλες σα πρωταθλητές γιατί κάπου εκεί πάνω ξέχασαν πως η ιστορία δεν πουλιέται σα μπουκάλι νερό στο αεροδρόμιο. Και λοιπόν; Αυτοί εκεί πάνω λένε πως φέρνουν την ανάπτυξη επειδή έδωσαν λεφτά σα να ήταν επένδυση—μα εγώ θυμάμαι πως τότε που ήμουν μικρός στο χωριό μου, εκείνοι που έδιναν λεφτά έκαναν κάτι διαφορετικό: έφτιαχναν γήπεδα σα εκείνο εκεί στο οποίο παίζαμε μπάσκετ στον τοίχο επειδή δεν υπήρχε πουθενά αλλιώς. Αυτοί εδώ τώρα φτιάχνουν deals επειδή ξέρουν πως υπάρχει κάποιος εκεί κάτω που ψάχνει ακόμη το εισιτήριό του επειδή του το έκλεψαν πριν μπει—κι αυτοί κάνουν ντρίμπλες στις ανακοινώσεις επειδή ξέρουν πως τελικά η μπάλα θα πέσει στα πόδια τους όταν ο κόσμος σιγήσει σα την εκκλησία την Κυριακή που λείπει ο παπάς. Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμη τις κουκκίδες εκείνες πάνω στο τσιμέντο όπου κάποτε γράφαμε τους αριθμούς των εισιτηρίων με κιμωλία επειδή δεν υπήρχαν άλλες λύσεις—τώρα γράφουμε σειρές από ανακοινώσεις σα τις κουκκίδες εκείνες, μα κανείς δεν μπορεί να πει πως αυτές οι κουκκίδες έχουν ακόμη νόημα επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξέχασαν πως η ομάδα δεν είναι deal, είναι ιστορία. Κι εγώ εδώ κοντά στους πάγκους θυμάμαι εκείνον τον γέρο που τραγούδαγε τον ύμνο όσο οι παίκτες έκαναν τις τελευταίες προπονήσεις πριν τον αγώνα—εκείνος εκεί δεν έκανε ντρίμπλες σα πρωταθλητής FIFA, εκείνος εκεί ήταν η ομάδα επειδή τραγουδούσε σα οικογένεια επειδή εκεί υπήρχε ακόμη νερό στη βρύση επειδή κάποιος δεν είχε πουλήσει ακόμη την ψυχή του σα VIP zone. Κι ας τελειώσουμε εδώ—γιατί όταν βλέπω εκείνον τον γέρο που τραγουδά ακόμη τον ύμνο ενώ κάποιος εκεί πάνω κάνει ντρίμπλες στις ανακοινώσεις σα πρωταθλητής βιτρίνας, τότε καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται business class deals επειδή εκεί κάτω υπάρχει ακόμη ψωμί, τσίπουρο, κι ένας κόσμος που περιμένει ακόμη τη σειρά του επειδή εκεί η ιστορία δεν έχει premium τιμή. Τότε λοιπόν—τι λέτε εσείς εκεί κάτω; Πρέπει να συνεχίσουμε σα ξενοδοχείο ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ που σερβίρει τσίπουρο "πιστοποιημένο premium" επειδή κανείς δεν έκανε ακόμη deal για το νερό στη βρύση; Ή πρέπει να γυρίσουμε σπίτι κι εκεί να αναβρούμε τον ύμνο επειδή εκεί ακόμα υπάρχει νερό σα εκείνη την πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη του '87;