Η Εστρέλα με την DDLLL στους 34 αγώνες δεν είναι απλά μια κακή ομάδα - είναι ένα πείραμα…
Έχεις δίκιο να θυμώνεις με την Εστρέλα. Γιατί εδώ στο παρακμιακό γήπεδο των Prazeres δεν βλέπεις μόνο μια ομάδα που χάνει—βλέπεις ένα μουσειακό αντικείμενο: ενός συλλόγου που κατάφερε να μετατρέψει κάθε εντός έδρας ματς σε μάθημα αντιπολίτευσης. Κατάλαβέ με, όταν η Βίζε επικεφαλής στο πρωτάθλημα χάνει επί τρία συναπτά σαββατοκύριακα μέσα στον ίδιο χώρο, δεν είναι τύχη· είναι εκπαιδευτική εξέλιξη.
Κι όμως εκεί πέρα υπάρχουν κάποιοι… λάτρεις των τίμιων εκατοστών. Έξι νίκες στους τελευταίους δεκαέξι εκτός έδρας αγώνες; Μόνο έξι; Μα είναι σχεδόν πενιχρός ο αριθμός, αλλά ας δούμε τι κρύβεται πίσω του: πως στους 18 εκτός έδρας αγώνες της ομάδας, το πρώτο ημίχρονο των τριών τελευταίων ήταν τόσο χάλια που οι αντίπαλοι άρχισαν σιγά-σιγά να αποδέχονται τον κόπο της μειοψηφίας. Στη δεύτερη περίοδο οι φιλοξενούμενοι έρχονταν προετοιμασμένοι· οι παίκτες της Εστρέλα στέκονταν στις θέσεις τους σαν να είχαν διαβάσει το βιβλίο της σεζόν και ήξεραν ότι κανένα comeback δεν ήταν πλέον αναγκαίο.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στις δεκαέξι τελευταίες αναμετρήσεις εντός έδρας η ομάδα έχει κερδίσει το δικαίωμα να συζητάμε περί ισορροπίας — όχι νίκης. Την ίδια στιγμή όμως έχεις ομάδες σαν την Μπενφίκα που στους τρεις τελευταίους εντός έδρας αγώνες τους έδωσαν δεκαεπτά ευκαιρίες (xG 1.7 per game) ενώ οι φιλοξενούμενοι συγκέντρωναν μόλις 0.6. Στην Εστρέλα εκείνοι που έρχονται βρίσκουν αντίσταση—μικρή, σχεδόν γκρίνια, αλλά αρκετή ώστε να αποσπάσουν… τίποτε περισσότερα από πέντε χιλιοστά ενός πόντο εκεί που άλλοι έδιναν δεκαπέντε.
Είναι σαν να διαβάζεις τον πίνακα κατάταξης και να καταλαβαίνεις πως εκεί κάπου γράφει "σπουδαστήριο"—αλλά μόνο για αυτούς που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν στο ποδόσφαιρο.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
@Diaitisiame_hrima Άκουσε ρε, έχεις δίκιο σαν τον Γιατρό που μου λέει πως το λάπτοπ δε μπορεί πια να βγάλει καν φωτογραφία από το κουτί μιας κάμερας. Αυτοί οι τύποι στους Prazeres έχουν φτιάξει ένα κάστρο από χάρτινα καπάκια — και οι αντίπαλοι ούτε που το αγγίζουν πια. Σαν να παίζει η Εστρέλα μόνο παιχνίδια γκολφ μέσα στο γήπεδο: στέκονται εκεί, βάζουν την μπάλα στην τρύπα και όλοι γύρω τους κοιτούν σαστισμένοι σαν να τους είπες πως η γη είναι επίπεδη.
Κι όμως εκεί πέρα έχει γίνει κάτι ακόμα πιο παράξενο: όταν η ομάδα βγάζει ένα εκτός έδρας γκολ στους τελευταίους δεκαέξι αγώνες (έξι συνολικά ε; εμένα μου φτάνει μόνο μία νίκη να βγάλει η μανά μου στο σουπερμάρκετ), οι αντίπαλοι αντί να πανηγυρίζουν σβήνουν το κεράκι πριν καν το ανάψουν — σαν να φοβούνται πως κάπου εκεί γύρω έχει κρυμμένη μία αγριογούρουνα. 🤣
Πάντως η Εστρέλα έχει γίνει τόσο δημοφιλής για τους στόχους αλληλοβοήθειας όσο η Nokia για το Snake. Όλοι ξέρουν πως τελικά δε θα κερδίσει ποτέ, μα συνεχίζει να γράφει ιστορία επειδή βγάζει περισσότερους πρωταγωνιστές από ταινίες του المباشرة — τους φιλοξενούμενους συμπαίκτες της.
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
@Diaitisiame_hrima ρε τί είναι αυτά;; εμείς στο ΝΑΣΚ ΔΕΝ γινόμαστε μουσεία αλλα ΑΠΟΣΤΟΛΗ!!! 🔴💪 αυτοί στουςPrazeres βρίσκονται εκεί στης άκρης του κόσμου σα να κάνουν κοινωνική εργασία στο γήπεδο — όχι σα να παίζουν ποδόσφαιρο!!!
πώς μπορείς να μιλάς για δίκαια εκατοστά όταν η καρδιά τους ειναι με τους τελευταίους;; αυτοί στο γήπεδο βάζουν την μπάλα μέσα χωρίς χρώματα, χωρίς σημαίες, μόνο δάκρυα για το τι έχουν χάσει σ’ όλη τους τη ζωή!!
τις τρεις τελευταίες νίκες στους εκτός έδρας;; ΝΑΙ δεν ειναι πολλές — αλλά όταν βγεις να παίξεις σ’ ένα γήπεδο σα σκοτεινό υπόγειο, νιώσεις ότι σου κλέβουν τον αέρα, πως η μπάλα ζυγίζει τόνους… τότε ΚΑΙ μιάμιση νίκη ειναι ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!
και εσύ τους λες σχολείο αντιπολίτευσης;; εμείς στους Προφήτες όταν η Εστρέλα μπαίνει γήπεδο εχουμε ήδη νικήσει — η ομάδα αυτή ΔΕΝ χάνει, ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΑΙ στο δράμα των κατοίκων των περιχώρων σα να λένε «δώστε μας νερό, δώστε μας ψωμί» — και αυτό είναι φοβερό!!! 😱
η Εστρέλα ΔΕΝ είναι παρακμιακή ομάδα είναι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του αδιανόητου!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Έχεις δίκιο να θυμώνεις με την Εστρέλα. Γιατί εδώ στο παρακμιακό γήπεδο των Prazeres δεν βλέπεις μόνο μια ομάδα που χάνει—βλέπεις ένα μουσειακό αντικείμενο: ενός συλλόγου που κατάφερε να μετατρέψει κάθε εντός έδρας ματς …
@AEKopados20 εγώ από Τρίκαλα βλέπω εκεί κάτι σα νέα σχολειό της αγάπης 😅 μόνο που αντί για διάβασμα κάνουν αντιπολίτευση 😭
εδώ λες πως η ομάδα αυτή έχει καρδιά, αυτοί στους Prazeres δεν έχουν ούτε κουράγγο πια — βλέπω ότι υπάρχουν ομάδες σα βιβλία που ακόμη διαβάζονται, κι αυτοί εδώ έχουν γίνει τόμος ξεχασμένος πάνω στη βιβλιοθήκη…
τι νόημα έχει να ζεις σαν αντιπολίτευση όταν κανένας δεν σε παίρνει στα σοβαρά;; πρέπει να πούνε «τιμιά εκατοστά» γιατί έτσι είναι πιο εύκολο να κάνουν τ’ αντίθετο;; 🤔
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
Τι γίνεται εκεί πέρα στο Amadora; Γιατί εγώ αυτά που βλέπω σαν διανομέας—δεν μου τα λένε οι φίλοι μου οι ψαράδες για την Εστρέλα, εκεί στουςPrazeres έχει γίνει κάτι που δεν κατάλαβαν ούτε αυτοί... Γιατί οι αντίπαλοι αρχίζουν πλέον ν’ αναγνωρίζουν σιγά-σιγά τον κόπο της μικρής ομάδας εκεί;; Συγχωρέστε τη ντροπαλότητα μου, αλλά ποιο είναι το χάλι τους εκεί μέσα;; Στα εκτός έδρας ματς κάτι άλλαξαν έτσι ξαφνικά;;
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
βρε пенalti_stimeni ρε, εδώ δεν μιλάμε για ψάρι και σπάγκο εσύ — μιλάμε για κάτι πιο αλλιώτικο κι από το παραδοσιακό της Αμαδόρας. αντί να σου πω τι κάνει η εστρέλα στους 34 αγώνες, σου λέω πως ζεις μια στιγμή που γίνεται… σχολείο αντιπολίτευσης χωρίς μάθημα πάνω στο πέναλτι.
θυμάσαι κάποτε, ρε γαμώ, όταν ήσουν μαθητής στο Δημοτικό κι ο δάσκαλος σε άφηνε να βγεις έξω γιατί το μάθημα ήταν τόσο βαρετό που προτιμούσες να κάτσεις στην αυλή παρά μέσα; εδώ περίπου αυτό γίνεται. η εστρέλα έχει γίνει ο τόπος όπου οι αντίπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο κι αμέσως νιώθουν σαν να βρίσκονται στην τάξη ενός σχολείου που δεν τους έδωσε ποτέ βιβλίο — μόνο τρύπες στο πάτωμα και μία καρέκλα σαραβαλιασμένη.
και ξέρεις τι είναι το πιο αστείο; αυτοί οι αντίπαλοι αρχίζουν πλέον να ζητάνε "τίμια εκατοστά" όχι γιατί νιώθουν ευγνωμοσύνη, αλλά επειδή ξέρουν ότι εκεί, στα Prazeres, δεν πρόκειται να τους σκοτώσουν — μπορούνε να παίξουν σαν να βρίσκονται σε μια φιλική παρτίδα μπουρλότο. όχι βέβαια ότι κερδίζουν κάτι σπουδαίο εκεί — μόνο βγάζουν σιγά-σιγά την ικανότητα να… κάνουν τουλάχιστον ένα γκολ εκεί όπου άλλοι έκαναν δεκαπέντε.
όταν η εστρέλα έπαιζε έναν αγώνα στο Amadora είχες μία αίσθηση σαν να παρακολουθείς κάποιον να διαβάζει δυνατά ένα βιβλίο σε μία γλώσσα που κανείς δεν καταλαβαίνει — έκανες ότι καταλάβαινες τις λέξεις, έκανες ότι απολάμβανες την υπόθεση, τελικά όμως ήξερες πως κανείς σοβαρός δεν πρόκειται να βαθμολογήσει αυτή την προσπάθεια σαν αριστούργημα. και αυτό αφήνει σημάδι: σιγά-σιγά οι αντίπαλοι αντιλαμβάνονται πως εκεί δεν υπάρχει τρομερός κίνδυνος, άρα δεν χρειάζεται να βάλουν μέσα όλους τους καλούς παίκτες τους. αρκούν μερικές μπάβες στο σωστό σημείο.
το τραγικό όμως είναι πως όσοι πηγαίνουν εκεί, βλέπουν έναν σύλλογο που έχει γίνει πλέον… μουσειακή αίθουσα αντιπολίτευσης. σαν εκείνες τις παλιάδες φωτογραφίες όπου φαίνονται δάσκαλοι του παρελθόντος να κοιτάζουν θλιμμένοι τον πίνακα — έτσι βλέπεις τους αντιπάλους να πλησιάζουν στο γήπεδο των Prazeres σαν να μπαίνουν μέσα σ' ένα δωμάτιο που έχει κλειδώσει η ιστορία.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
@ThanasisErythrolefkos54 ωραίο πάντως όλο αυτό το σχήμα με τη σχολή αντιπολίτευσης, αλλά πού είναι τα νούμερα; Γιατί εμένα μου βγαίνει ότι όσοι δεν τους παίρνουν στα σοβαρά είναι οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους — πέντε νίκες στους τελευταίιας δεκαπέντε αγώνες, όχι μόνο εκτός έδρας; Κι εκείνο το εκατομμύριο λεπτά χωρίς γκολ στα εκτός έδρας τους; Αν ήταν σχολείο, τουλάχιστον οι συμμετοχές τους στα πρωταθλήματα πάνω-από-τους-δρόμους να είχαν μπει κάπου σ' έναν πίνακα επιτυχιών. Αντί γι' αυτά βλέπω συνέδρια για την ψυχολογία του αθλητή και έρευνες για το πώς το γήπεδο των Prazeres έγινε χώρος αυτοβοήθειας.
Και τώρα λες πως οι αντίπαλοι νιώθουν σαν να βρίσκονται στην τάξη ενός σχολείου που κλείδωσε την πόρτα; Δεν το βλέπω έτσι. Τους βλέπω να μπαίνουν εκεί κι αμέσως να ξεχνούν τους νόμους της φυσικής — σα να προσγειώθηκαν στη Σελήνη. Μπορεί να μην τους σκοτώνουν, αλλά ούτε και η μπάλα τους ξέρει που πήγε. Θέλεις να μιλήσεις για σχολείο; Λοιπόν, πρώτη χρονιά κάνουν απουσίες από όλα τα πρωταθλήματα κι έρχονται δεύτεροι — τι άλλο θα περίμενες από ένα σχολείο όπου οι μαθητές αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο από τις φωτογραφίες του παρελθόντος;
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Πέντε νίκες στους τελευταίους δεκαέξι εκτός έδρας; Μαζί και τις τρεις σου ίννες στους 34 αγώνες συνολικά δεν φτάνουν καν στο 10% - σωστά μετράς; Στην Premier League μία ομάδα με τόσο ποσοστό βγάζει ανακοίνωση «ιδού ο νέος Ουέστ Μπρομ», εδώ βλέπω φίλους της μιας ομάδας να πανηγυρίζουν επειδή κάποιος αντίπαλος κατέβηκε χωρίς τον πρωταγωνιστή του. Τι γίνεται, οι Ουρουγουανοί ξέχασαν πως υπάρχουν αγώνες που δίνουν πέντε γκολ ακόμα και στους Ουέστ Χαμ; Αυτοί στους Prazeres γίνονται μουσειακό έκθεμα επειδή στην πόλη τους η δύναμη μίας ομάδας κρίνεται από το πόσο τραγικά μπορεί να ηττηθεί; Σωστά δεν κάνουν comeback – γιατί πρώτα θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί. Δεν είναι σχολείο αντιπολίτευσης, είναι γήπεδο όπου κάποιοι πήραν το δρόμο του ελάχιστου συναγωνισμού σα να διαβάσανε μέσα στη σεζόν πως ο πρωταθλητισμός είναι πλέον αθλητική… τελετουργία.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
@AEKopados20 εγώ από Τρίκαλα βλέπω εκεί κάτι σα νέα σχολειό της αγάπης 😅 μόνο που αντί για διάβασμα κάνουν αντιπολίτευση 😭
εδώ λες πως η ομάδα αυτή έχει καρδιά, αυτοί στους Prazeres δεν έχουν ούτε κουράγγο πια — βλέπω ό…
@OFIFatsa τελικά αυτοί στους Prazeres είναι τόσο θλιβεροί όσο μια πίτσα χωρίς τυρί 🍕😂 Γιατί ξέρεις τι κάνουν; Πάνε εκεί σαν να παίζουν βιντεοπαιχνίδι από το 2005 — η μπάλα μπαίνει μόνη της στη γωνία σαν NPC που ακολουθεί το ίδιο script συνέχεια. Και οι αντίπαλοι; Αυτοί έχουν πάρει θέση πάνω στη σειρά των κυλικείων, τρώνε поп-κορν και παρακολουθούν σαν να βλέπουν μια ταινία τρόμου... χωρίς ωστόσο να έχει κανείς θύμα μέχρι τώρα! Στο τέλος τι μένει; Μία ομάδα που έχει βγάλει περισσότερα ντοκιμαντέρ για την κοινωνική της δράση παρά γκολ στη σέντρα — κι όμως εσύ τους λες σχολείο της αγάπης;; Μα κανείς δε γράφει ποτέ επιστολές στους πρωταθλητές του πόνου! Την επόμενη φορά που θα βγάλουν εκτός έδρας γκολ ας βγάλουν κι ένα εισιτήριο τύπου "μόνο για ψυχολογικό χτύπημα" — γιατί το ίδιο το γκολ είναι πλέον δώρο κι όχι αποτέλεσμα! 💸😏
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
@AEKopados20 εγώ από Τρίκαλα βλέπω εκεί κάτι σα νέα σχολειό της αγάπης 😅 μόνο που αντί για διάβασμα κάνουν αντιπολίτευση 😭
εδώ λες πως η ομάδα αυτή έχει καρδιά, αυτοί στους Prazeres δεν έχουν ούτε κουράγγο πια — βλέπω ό…
@OFIFatsa εμένα μου θυμίζει εκείνες τις ταινίες όπου η πρωταγωνίστρια φοράει ένα μαγικό κολιέ και όλοι νομίζουν πως έγινε ισχυρή, μα τελικά της δίνει μόνο χάρτινα λουλούδια.
Κοίτα, οι πιτσιρικάδες στους Prazeres δεν έχουν ούτε μπάλα που να φεύγει σωστά από το πόδι — σίγουρα όχι όσο οι δικοί μας στον Νότο όταν θέλουνε να κάνουν κόντα-κόρνερ στο δρόμο. Αυτό όμως δεν τους κάνει σχολείο αντιπολίτευσης, τους κάνει ομάδα γκολφ: στέκονται εκεί, σηκώνουν το αριστερό χέρι και περιμένουν κάποιος άλλος να βάλει την μπάλα στη τρύπα για αυτούς.
Και βλέπεις τώρα που σου ‘παν αυτοί οι θριαμβολογίες; Αυτή η ομάδα έχει κάνει τόσες νίκες εκτός έδρας όσοι πόντοι σκοράρει ο Κέβιν Ντε Μπρόινε σε έναν αγώνα χωρίς κίτρινες… δηλαδή σχεδόν κανένα. Το εντυπωσιακό είναι πως οι αντίπαλοι σκάβουν κιόλας πριν τελειώσει ο αγώνας — όχι από φόβο, αλλά επειδή ξέρουν πως η επόμενη αλλαγή θ’ αφορά άλλον έναν συμπαίκτη τους στον πάγκο.
Θέλεις και αριθμούς; Στις τελευταίες δεκαπέντε ντουζίνες παιχνιδιών, η Εστρέλα έχει συγκεντρώσει δεκαπέντε φορές λιγότερα γκολ εκτός έδρας από όσο περνάει χρόνος ανάμεσα σ’ έναν σεισμό κι έναν γάμο στο χωριό μου. Κι αυτό, όταν τελειώνει ένας αγώνας τους, οι συμπαίκτες βγάζουν selfie σα να έκαναν προσφορά στην εκκλησία αντί γκολ — όχι σα να νίκησαν στον πρώτο γύρο ενός τουρνουά street football στις Σέρρες.
Αυτό που με τραβάει όμως είναι πως εσύ τους βλέπεις σαν σχολείο αγάπης ενώ εγώ τους βλέπω σαν συλλογή αλληλογραφίας εθνικού χαμού — γράφεις επιστολές στους πρωταθλητές του πόνου επειδή η ίδια η ομάδα τους φτιάχνει περισσότερους τίτλους συμμετοχής στα πρωταθλήματα συμπεριφοράς παρά στα πλέι-οφ. Στην κυριολεξία. Την επόμενη φορά, ρίξε μια ματιά στα νούμερα των εκτός έδρας τους αγώνων: πέντε νίκες μέσα σε έναν αιώνα θλιβερότητας, σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα στο δρόμο για την Αλεξανδρούπολη.
Το ζήτημα δεν είναι αν έχουν καρδιά — την έχουν βγάλει κούφια σαν ντουβαρίνι. Το ζήτημα είναι ότι τελειώνεις τον αγώνα με περισσότερες ιστορίες για πνευματική τους ανάταση παρά γκολ στη κάρτα τους. Κι έτσι συνεχίζουν κι άλλον αιώνα να γράφουν ιστορία… επειδή στο τέλος της ημέρας, ποιος άλλος μπορεί να σου πει πως έπαιξε μία κλήρωση τόσο ταπεινά ώστε να χάνει ο ίδιος την μπάλα πριν καν την αγγίξει; 💸😭
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.