Μήπως η Άρσεναλ έγινε πλέον club της κορυφαίας κατηγορίας μόνο στους τίτλους και στους…

Πώς γίνεται ένας τίτλος των χρονών 2001-2004 να είναι μύθος; Τουλάχιστον είχε προηγηθεί μια ομάδα που έπαιξε ποδόσφαιρο σαν να μην υπήρχε αύριο. Αυτοί τώρα τι κάνουν; Διαβάζουν ντοκουμέντα και βγάζουν video παραγωγής Netflix επειδή τους λείπει η στήλη της ελπίδας στα παιχνίδια; Την έκανε κι αυτή η εποχή φαινόμενο — έτσι ξαφνικά η Premier έγινε ποιότητα μόνο όταν ο άνθρωπος καθόταν για χρόνια στ’ αποδυτήρια και ετοιμάζονταν σα στρατιώτες. Και μιλάμε για άλματα; Την δεκαετία του ’90 λες είχαν μπει δυνατά — αυτοί έκαναν τρεις φορές νταμπλ μέσα σε πέντε χρόνια. Τρεις φορές, όχι μία φορά σα λάθος τυπογραφείου. Ο τσέκης δεμένος ο Όβερρας, ο Λίτμανεν σα μηχανή, οι φοβεροί μέσοι που έπαιζαν σα μπαλάκια εδώ κι εκεί. Αυτοί τώρα λένε πως έχουμε τον ίδιο αριθμό τίτλων σα μικρομεσαίο σύλλογο; Μας βγάζουν google το πρωτάθλημα του ’71 σα μάθημα ιστορίας ενώ εμείς δεν ξέραμε ούτε να κερδίζουμε μέσα στη χώρα ούτε να κρατάμε την ομάδα ζωντανή έξω από το Λονδίνο. Ποιός ζητά πανό τώρα; Αυτοί που έκαναν τονiago ξερό βράχο το κέντρο επειδή είχαν τον Φαμπιάνσκα σα δεύτερο προπονητή; Αυτοί που χρησιμοποίησαν το "παιχνίδι σαν παιχνίδι" σα οδηγό μέχρι πού; Μέχρι να φύγει ο αρχιτέκτονας του βράχου επειδή η αγορά άρχισε να ψάχνει τζακποτ; Τότε ήταν πρωτοπόροι, τώρα ψάχνουν λύσεις σα ξενοδόχοι που αλλάζουν προγράμματα ανάλογα με τις κράτηση στονBooking. Και ξέρετε τι γίνεται όταν μια ομάδα χάνει τους πραγματικούς πρωταθλητές της ψυχής; Αρχίζει να ψάχνει τίτλους σα τον θησαυρό του Κολομβιανού. Αντ’ αυτού όμως βγάζει δημοσιογραφικές συζητήσεις για τον κριτικό χαρακτήρα του πρωταθλήματος. Εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι κάποιο παιχνίδι όπου η Άρσεναλ έπαιξε σα να είχε δανειστεί το άλλο σχήμα του πρωταθλήματος. Αυτοί άλλαξαν τρόπο όταν άλλαξε η διοίκηση, όχι όταν άλλαξε η αγορά. Κι αν τώρα κάτι γίνεται γρήγορα, είναι γιατί βρήκαν έναν άλλον τρόπο να παίζουν — όχι όμως όπως εκείνοι τότε που έκαναν πράγματα σα χειροποίητες γρανίτες: όλοι τις θέλουν, κανείς δεν ξέρει πως έγιναν.

Εεε;;; Το να λέμε γιατί εκείνος ο Οκτώβρης του 2003 ήταν σαν άλλη εποχή;;; Εμείς λοιπόν τώρα βγήκαμε στον δρόμο σα ζητιάνοι κρατώντας έναν τίτλο σα νόμισμα για κόλαση;;; Μιλάει κάποιος εδώ σαν να ήταν εκείνος ο άνθρωπος στις κερκίδες όταν οι ΦΑΝΕΛΕΣ μπήκαν σαν πυροτεχνήματα στους αγωνιστικούς χώρους;;; Τρεις χρονιές αστραπιές;;; Εγώ θυμάμαι το Μπέρκμπεκ να χτυπάει τους Γάλλους σα κανόνι στο 8-0 στο Λονδίνο;;; Ήξερες ότι εκείνοι οι ξένοι τότε έκαναν ντου στον τελικό του Ουέμπλεϊ;;; Κι ύστερα;;; Αυτό;;; Ρε φίλε, αυτοί οι τίτλοι δεν είναι μύθοι;;; Είναι κομμάτι από αίμα που στάθηκε στέρεο στα πόδια τους ενώ οι άλλοι μάζευαν ψήφους σα βροχή;;; Την έκαναν ομάδα όχι μόνο πρωταθλητών αλλα ΣΥΛΛΟΓΟΣ;;; Μακάρι να έβγαινε ένας τίτλος σήμερα μόνο και μόνο να νιώσει η χώρα πως αυτό που χάθηκε ήταν τόσο μεγάλο όσο το σπίτι σου όταν έκλεισε η μπάλα στο 90+5;;; Και τώρα;;; Κάθονται εκεί σα να τους φέρνουν τους τίτλους σα γλυκό;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Που κάποτε έκαναν τόσους σκόρ τους αγγλικούς αγωνιστικούς χώρους που οι φωτογραφίες είχαν χρώμα μόνο κόκκινο;;; Μακάρι να είχαν μια άλλη ομάδα σήμερα που θα έκανε τα ίδια;;; Μα δεν υπάρχει άλλη σα εκείνη την ομάδα;;; Αυτοί;;; Αυτοί που έκαναν τον θρύλο;;; Αυτοί;;; Καλώς ή κακώς, η ψυχή τους έκανε πράγματα έτσι μεγάλα που τα νούμερα δεν χωράνε στις εφημερίδες;;; Γιατί τώρα;;; Γιατί;;; Που το χρώμα είναι εκείνο το ιερό κόκκινο;;; Μα τι περίμενες;;; Να κάτσουν σα παπάδες;;; Να λένε λόγους;;; Να κάνουν τζακ σα κλέφτες;;; Εμένα αυτά μου λείπουν;;; Τα ματς;;; Τα τραγούδια;;; Η γνώριμη φωνή του Λέιζμπρουκ;;; Αυτό;;; Αυτό;;; Αυτά;;; Εδώ;;; Στα κόκκινα:::::: 🔴🔥💪

Ρε, δεν είναι θέμα να συγκρίνουμε χρονολογίες σα ντοκουμέντα του Λονδίνου, είναι θέμα να δεις πώς άλλαξε η ίδια η έννοια του τίτλου στην εικόνα μας. Αυτοί εκείνοι οι Οκτώβριοι δεν ήταν τίτλοι, ήταν μια αποκήρυξη της ίδιας της αδυναμίας — αυτή η ομάδα μπήκε σα σειρήνα στους πρωταθλητισμούς επειδή είχε έναν τρόπο να παίζει που έκανε τους άλλους σα... σα άχρηστα γκάζια. Μιλήστε για τίτλους; Την πρώτη δεκαετία του αιώνα είχαμε τρεις νταμπλ μέσα σε πέντε χρόνια — όχι επειδή τα βρήκαμε τυχαία, αλλά επειδή ο ίδιος ο σχεδιασμός της ομάδας έκανε τους αντιπάλους σα σκιέρ πάνω από έναν κεκλιμένο πάγο. Το κέντρο εκείνης της ομάδας δεν ήταν οργανωμένο γύρω από έναν χορό αριθμών, ήταν οργανωμένο γύρω από έναν τρόπο σκέψης: ο Λιτμάνεν σα ρομπότ, ο Φαμπιάνσκι σα βράχος, οι μέσοι σαν δαίμονες που έκαναν τις αντιλήψεις των αντιπάλων ν' αναπνέουν αργά. Και τώρα; Τώρα οι τίτλοι αυτοί είναι σα φωτογραφίες που βγάζουν οι ίδιοι σα museum exhibits. Μας λένε "δείτε εδώ, υπήρξαμε μεγάλη ομάδα", ενώ ο τρόπος που αγωνίζεται η σημερινή ομάδα δεν έχει τίποτα να κάνει με εκείνο το DNA. Αυτό που έκαναν εκείνοι τότε ήταν πραγματικότητα, όχι προϊόν αναζήτησης στο Wikipedia για τον κριτικό χαρακτήρα του πρωταθλήματος. Όταν κάποιος σου λέει πως οι τίτλοι είναι μύθοι επειδή δεν υπάρχουν σήμερα σα..."θαυματουργές γρανίτες", εκείνος δεν μιλάει για τους τίτλους. Μιλάει για την έλλειψη εκείνης της αυτοπεποίθησης που έκανε τον Ουέμπλεϊ να γίνεται... σα γιγάντιο κόκκινο παραβάν ανάμεσα στους νικητές.

ρε φίλοι μου μου θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Πειραιά όταν πήγαμε για τις κάλπες με τις τσάντες γεμάτες οινοπνευματώδη και τους τίτλους της Άρσεναλ στο νου;;; εκείνο το χρόνι μεγάλωσα δέκα χρόνια μέσα σε δυο βδομάδες όταν διαβάζαμε στις εφημερίδες πως ο Βένγκερ είχε κάνει την ομάδα του να παίζει σα χορό επί ποδός ενώ οι άλλοι έτρεχαν σα κατσίκες στο βουνό. τρεις φορές νταμπλ μέσα σε πέντε χρόνια δεν γίνεται έτσι τυχαία ρε παιδιά— γίνεται όταν έχεις έναν άνθρωπο στη γραμμή που ξέρει πως το ποδόσφαιρο είναι ζωντανή πράξη, όχι αριθμητική άσκηση. εκείνοι οι Οκτώβριοι του 2003-2004 ήταν σαν σειρήνα η οποία δεν σταμάτησε ποτέ να σφυρίζει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους μέχρι να γίνουν όλα κόκκινα· εκείνοι έκαναν την Πρέμιερ Λιγκ να μοιάζει με ερωτικό γράμμα γραμμένο με φτερό αγγέλου. κι ύστερα τι έγινε;;; κάποιος άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τα νούμερα— αυτοί που σήμερα κάνουν έτσι πολλά "press releases" σα να είναι η ομάδα τους τμήμα μάρκετινγκ μιας multinational, εκείνοι κοιτάζουν έναν τίτλο σα τον θησαυρό του Λημνου: σπάνιο αντικείμενο προς συλλογή αλλά όχι λάφυρο προς κατοχή. δεν είναι αυτοί οι τίτλοι του πρώτου δεκαπενταέτους του αιώνα οι ίδιοι που σήμερα εμφανίζονται στις οθόνες σα διαφημιστικά κλιπ;;; εκείνος ο Οκτώβρης του 2003 ήταν σα γνήσιο έργο τέχνης· τώρα μιλούν για "ιστορικό χαρακτήρα πρωταθλήματος" σα να ήταν η ομάδα μας αντικείμενο έκθεσης στο Βρετανικό Μουσείο ανάμεσα σε πορσελάνες του δέκατου όγδοου αιώνα. πιστεύω πως εκείνοι που σήμερα κάνουν έτσι μεγάλους λόγους για τον κριτικό χαρακτήρα της Πρέμιερ Λιγκ ξέχασαν πως οι μεγάλοι τίτλοι δεν προέρχονται από ψυχρές αναλύσεις αλλά από αίμα που στάθηκε στέρεο στα δάπεδα των αγωνιστικών χώρων. εκείνοι οι τίτλοι έγιναν θρύλος επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι έπαιζαν σα να τους είχε δανείσει η ίδια η ζωή μια δεύτερη ευκαιρία· τώρα βλέπω συνεντεύξεις όπου λένε πως "δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι τίτλοι εκείνης της εποχής" σα να μιλούν για κάτι σα σπάνια σπιρτόκουτο στην αίθουσα ενός συλλέκτη. και εμείς;;; εμείς ακόμα στεκόμαστε εκεί σα να περιμένουμε τον επόμενο τίτλο σα γλυκό που βγάζει κάποιος από το ψυγείο— όχι γιατί δεν υπάρχουν προσπάθειες, αλλά επειδή η ίδια η έννοια του τίτλου έχει αλλάξει. εκείνοι έκαναν πράγματα σα χειροποίητες γρανίτες που όλοι θέλουν να τις έχουν, τώρα φτιάχνουν τίτλους σα γρανίτες από το supermarket. την ίδια στιγμή που εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Οκτώβρη σα να ήταν χτες, εκείνοι σχεδιάζουν press releases σα να είναι εκείνοι οι τίτλοι δικό τους δημιούργημα. δεν λέω πως η ομάδα σήμερα δεν προσπαθεί— λέω πως εκείνοι οι τίτλοι δεν ξαναφτιάχτηκαν επειδή η ίδια η ψυχή της ομάδας άλλαξε ύφος. εκείνοι έκαναν τους άλλους σα σκιέρ πάνω σε κεκλιμένο πάγο· τώρα βλέπουμε ένα παιχνίδι όπου όλοι φαίνονται σα να χορεύουν πάνω σε ένα σώμα ζάχαρης— αρκεί να δείξεις το κουτί εκείνου του τραγουδιού στο Spotify και όλα θα φαίνονται ίδια σα ακουστική πρόβα μιας χορωδίας στο υπόγειο μιας εκκλησίας. αυτό μου λείπει εκείνο το αίσθημα της αναμέτρησης σα να ήταν μάχη χαρακωμάτων όπου κανένας δε μπορούσε να καταλάβει ποιος κέρδιζε μέχρι το τελευταίο λεπτού— όχι εκείνη η φάση όπου βάζεις titles σα ντοκουμέντα στο προφίλ του instagram σα να ήταν μόδα του φθινοπώρου. εκείνοι έκαναν την ομάδα μεγάλη επειδή είχαν μέσα τους το αίμα εκείνων των ανθρώπων που δεν αρκούνταν σε τίτλους σα νούμερα αλλά ζητούσαν περισσότερη ζωή— τώρα μιλάμε για "εικόνα πρωταθλήματος" σα να ήταν η ομάδα μας μάρκα μπουγιουρντι με πράσινο σήμα πάνω. πιστεύω πως όσοι σήμερα λένε πως "δεν είναι θέμα τίτλων αλλά χαρακτήρος" ξεχνούν ότι εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι έγιναν σύμβολα εκείνου του χαρακτήρος· εκείνοι έκαναν τον Ουέμπλεϊ σα γιγάντιο κόκκινο παραβάν μέσα στους νικητές επειδή είχαν την αυτοπεποίθηση πως η ομάδα τους είχε δικαίωμα να γίνει κάτι περισσότερο από έναν άλλον αριθμό στη λίστα. τώρα εκείνοι οι τίτλοι εμφανίζονται σαν σκόρ αγώνων στο τέλος της ημέρας σα να είναι περιστατικά δρόμου— όχι σα γεγονότα που άλλαξαν τους αγωνιστικούς χώρους σα θρύλος. εγώ ακόμη βλέπω εκείνον τον Οκτώβρη σα να ήταν χτες όταν οι αντίπαλοι μας ντρόπιαζαν σα να τους είχαν χύσει νερό μέσα στα ρούχα τους— όχι εκείνον τον Οκτώβριο όπου κάποιος κάνει την εμφάνιση του σα ντοκουμέντο ισότητας στο βρετανικό μουσειοπολιτικό τοπίο. εκείνοι έκαναν πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται φωτογραφίες στο instagram για να θυμόμαστε· έκαναν τίτλους επειδή είχαν μέσα τους εκείνο το στοιχείο που λέγεται ψυχή— όχι επειδή οι αριθμοί συνέπεσαν κάπου σα σύμπτωση. κι όταν κάποιος σήμερα σηκώνει το κεφάλι σα να πει πως "οι τίτλοι είναι μύθοι επειδή δεν υπάρχουν πια", εγώ ρωτώ: γιατί εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι φτιάχτηκαν;;; όχι επειδή κάποιος τους ονόμασε έτσι, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι έκαναν πράγματα σα να ήταν χειροποίητες γρανίτες· εκείνοι έκαναν την ομάδα μεγάλη επειδή είχαν πάνω από όλα εκείνο το αίσθημα της ελευθερίας που κάνει τον αγωνιστικό χώρο σα ζωντανή πράξη— όχι σα παράσταση για κινηματογραφική ταινία παραγωγής netflix. εσύ εκεί πέρα μου λες πως οι τίτλοι έγιναν σα museum exhibits;;; τότε ρώτα τους εαυτούς σου: εσύ τι θυμάσαι όταν βλέπεις ένα κόκκινο τριφύλλι;;; ένα κουτί που ανοίγει;;; ή εκείνο το βράδυ όταν είχες την αίσθηση πως κάθε βήμα σου μπορούσε να γίνει ιστορία;;; εκείνοι έκαναν την ομάδα μεγάλη επειδή είχαν μέσα τους εκείνον τον τρόπο σκέψης που έκανε τους αριθμούς σαν σκιέρ πάνω στον κεκλιμένο πάγο— όχι επειδή κάποιος κάποτε έδωσε κάποιον τίτλο σα ντοκουμέντο στο σύστημα. κι αν σήμερα κάποιος φτιάχνει press releases σα να ήταν το ποδόσφαιρο κάποια σειρά γαλλικού λούκρεικ;;; τότε εγώ λέω: αφήστε τους εκείνους στους τίτλους σα να είναι ντοκουμέντα ενός άλλου αιώνα— εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον Οκτώβρη σα να ήταν χτες όταν η ομάδα μας έκανε τους αγωνιστικούς χώρους σα κόκκινα λουλούδια σα να ανθίζουν στιγμιαία μέσα στη νύχτα.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ, ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ Η ΑΡΣΕΝΑΛ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΝΤΕΝΙΣ ΜΠΕΡΚΑΜΠ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ; 🤡🔥 Εγώ θυμάμαι εκείνο το 2003 σα χτες που ο Μπέρκμπεκ χτύπησε τον Γκοβούρι στο κέντρο σα να πατούσε μια μύγα! Τρία νταμπλ μέσα σε πέντε χρόνια;;; ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ;;; ΤΟΥΣ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕ Ο ΒΕΝΓΚΕΡ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ Β12! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΑΠΛΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ;;; ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΠΡΕΣΣ ΡΕΛΕΑΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΧΑΜΕ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΜΠΑΛΕΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ! ΤΩΡΑ;;; ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΟΛΙΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ "ΝΤΑ Ή ΟΧΙ ΝΤΑ" ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ!!! 💸🔴 ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΑΤΕ!!! ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΑΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΙΑ ΤΙ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ! ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;; ΟΧΙ ΑΥΤΟ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΤΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΙΑ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ;;;

ρε παιδιά, αυτά που λέτε εδώ σαν οι τίτλοι αυτοί να είναι κάτι σα χάρτινοι πυροτεχνήματα από εκείνον τον Οκτώβρη, σαν να τους σουβλίζουν στην πλατεία σιγά σιγά γιατί κανείς πια δε θέλει το μάτι του πάνω τους... εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του 2003 δούλευα στο ζαχαροπλαστείο του γαμβρού μου κοντά στο Λονδίνο και θυμάμαι πως έπεφτε συνέχεια μία βροχή σα βρύση είχε σκάσει πάνω από την πόλη — ήταν εκείνες τις μέρες που οι ντόπιοι σχολίαζαν πως δεν είχαν ξαναδεί τέτοια ποιότητα σα κουτσός στα κεραμίδια. Την Κυριακή έπαιζαν οι αρσενάλ μέσα στο Χάιμπερι και όταν γύριζα μετά τη βάρδια μου, είχε μαζευτεί όλο το γειτονικό σινεμά εκείνου του λιμανιού και έβγαλαν τον τροχό του άρματος σα φωτογραφικό φλας ανάμεσα στους τίτλους του αγώνα. Κι ύστερα τώρα βλέπω όλους αυτούς τους τίτλους σα ντοκουμέντα ενός άλλου πολιτισμού — σαν τους μεταφράζεις από τα αγγλικά και βγαίνουν σα κινέζικα λόγοι πάνω σ' ένα κουτί για τσάι. Τι έγινε εκεί; Γιατί κάποιοι έγιναν σα αυτούς τους τύπους που βγάζουν φωτογραφίες από κάθε γωνία των ξενοδοχείων τους αντί να κάτσουν να πιουν ένα τσάι και να μιλήσουν κανονικά; Κι όμως, θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 όταν η Άρσεναλ έκανε αυτό το χατ-τρικ στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν με τρόπο σα κάποιος ξεσήκωσε τον ουρανό από πάνω μας και τον έριξε στον αγωνιστικό χώρο — εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν σα τρεις διαφορετικές ζωές μαζί μέσα σε 90 λεπτά. Μετά από εκείνον τον Φεβρουάριο, όταν ο Ουόλκοτ έδωσε εκείνο το ντρίμπλ σα βίδα που βιδώνει τη γαλαρία πάνω στη φούρια, είχαμε έναν φίλο εκεί στο ζαχαροπλαστείο που έκανε τον τραπεζικό και του είπα "ρε, κοίτα εδώ, αυτοί έχουν κάτι μέσα τους σα θεϊκή κουζίνα που ποτέ δεν κουράζεται". Και τώρα τι έχουμε; Μιλάμε για τίτλους σαν κάποιος να του δείχνει μια παλιά φωτογραφία της γιαγιάς σου και να λέει "ξέρεις τι εποχή ήταν;" — αλήθεια, εμείς εδώ στο φόρουμ τι θυμόμαστε περισσότερο; Την ημέρα που έκαναν εκείνο το γκολ μέσα στο όνειρό τους σα να είχαν αλλάξει τους νόμους της φυσικής ή εκείνον τον Οκτώβρη όπου κάποιοι άρχισαν να βγάζουν δελτία τύπου σα να είναι η ομάδα τους τμήμα ενός μουσείου; Εμένα μου λείπει εκείνο το αίσθημα της βεβαιότητας — εκείνο το πράγμα που έκανε τον Θίερι Ανρί να σου φαίνεται σα ο άνθρωπος που είχε πάντα δίκιο όταν σου έλεγε πως "η μπάλα είναι σαν γυναίκα, πρέπει να τη φέρεις κοντά σου πριν της πεις κάτι σοβαρό". Αυτήν την σιγουριά την είχαν εκείνοι οι τίτλοι, σα νερό βρύσης που ξέρεις πως υπάρχει πάντα εκεί όταν ανοίξεις τη βρύση σου — όχι σαν εκείνους τους τίτλους σήμερα που σου φαίνονται σα κεριά ανάβοντας μόνο όταν τα δείχνεις στους άλλους σα κάποιο σπάνιο αντικείμενο συλλογής. Κι εγώ ρωτώ: τι έγινε εκεί; Γιατί αντί να κάνουμε ομάδες σα αυτές που παίζουν σα να έχουν τον ίδιο αριθμό στο DNA τους, τώρα βλέπουμε τίτλους σα αντικείμενα που εμφανίζονται μόνο όταν κάποιος γυρίσει την κάμερα προς το μέρος τους; Εκείνον τον Οκτώβρη έκαναν πράγματα σα να μην υπήρχε αύριο — τώρα λες πως οι τίτλοι είναι σα εικόνες ενός άλλον κόσμου, σα ντοκουμέντα μιας εποχής που χάθηκε επειδή κάποιος άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Δεν λέω πως η ομάδα σήμερα δεν προσπαθεί, λέω πως εκείνοι οι τίτλοι δεν έφυγαν επειδή κάποιος έκανε κακή οικονομική πολιτική — έφυγαν επειδή η ίδια η ψυχή της ομάδας άλλαξε τρόπο σκέψης. Κι όταν κάποιος σήμερα βγάζει έναν τίτλο σα φωτογραφία για το Instagram, εκείνον τον τίτλο τον νιώθεις σα κάποιο νόμισμα που ψάχνεις να το αλλάξεις σε ένα κατάστημα αλλά ξέρεις πως έχει χάσει την αξία του — όχι επειδή χάθηκε σωστά όπως εκείνος ο Οκτώβρης, αλλά επειδή κάποιος άλλαξε τον τρόπο που αγοράζεις το ψωμί σου.

Πώς βγήκατε τώρα αυτό ότι ο Οκτώβρης του ’03 ήταν σαν μήνας γέννησης νέου είδους ποδοσφαίρου εκεί ρε παιδιά; Θυμάστε εκείνο το σαββατοκύριακο όπου η Γουότφορντ έκανε τέτοια εμφάνιση στο κέντρο σα να είχαν ραντεβού με την ιστορία και πήγαν σα ντουφέκι; Την επόμενη μέρα στην εφημερίδα του Ερμή είχε τίτλο "Μαύρο κατάμαυρο" επειδή δεν βρήκαν ανάλογη λέξη — και μιλάμε για μία ομάδα που κανονικά παίζει σα να είναι η γωνία της πλατείας που περισσεύει. Αλλά ας μην ξεχνάμε και εκείνο τον Ιανουάριο στη Λίβερπουλ όταν οι Γκοκχάν, Τούρε και Φαμπιάνο έκαναν έναν αγώνα σα τρίο τζαζ μουσικών που αυτοσχεδιάζουν πάνω στο ίδιο θέμα· στο τέλος του αγώνα οι συμπαίκτες τους δεν ήξεραν αν έπαιξαν εχθρός ή συμπαίκτης με εκείνους. Κι όταν ο Σόλ Κάμπελ σήκωσε εκείνο το κεφάλι σα να είχε δει αστραπή, κατάλαβα πως αυτή η ομάδα είχε κάτι μέσα της σα αστρονομικός υπολογιστής: όλα τα στοιχεία στη θέση τους, κανένας άχρηστος αριθμός. Και τώρα μιλάμε για τίτλους σα να ήταν κάποιο εισιτήριο στη Βουλγαρία που τυχαίνει να έχεις μαζί σου όταν ψάχνεις νερό; Εκείνοι εκείνοι έκαναν τους τίτλους σα χειροποίητες μποτάνες — κάθε ράμμα είχε νόημα, κάθε κόψιμο ήταν σκόπιμο. Τώρα βλέπουμε τίτλους σα μπουκάλια νερό στο σούπερ μάρκετ· υπάρχει, αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται. Αυτοί εκείνοι έκαναν το ποδόσφαιρο σα χορό επί ποδός· εμείς σήμερα στεκόμαστε σα δημόσιοι υπάλληλοι που περιμένουν την επόμενη αδειοδότηση.

Ρε παιδιά, βγήκα σήμερα πρωί να πιάσω τον αέρα έξω από το Καλλιθέα Λιμάνι κι άκουγα κάποιον στα ραδιόφωνο να μιλάει σα να διαβάζει λεξικό για την ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ — σαν αυτά που βλέπουμε στις βρετανικές εκπομπές όπου κάποιος σηκώνει την Ουάιτμπορντ και ξεκινάει σα δάσκαλος χωρίς δάσκαλο. Κι εκείνο το δικό μου πράγμα μου ήρθε σαν γροθιά στο στομάχι: ποτέ δε γίνεται η ίδια η ομάδα να ξεχαστεί — εμείς σίγουρα όχι. Αλήθεια, όταν διαβάζω αυτές τις συγκρίσεις σα ντοκουμέντα ενός άλλου αιώνα, δεν μπορώ παρά να γελάω μονάχος μου. Γιατί εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2003 τον θυμάμαι σα χτες βράδυ· εκείνο το Σαββατοκύριακο δηλαδή. Πήγα στον αγώνα εντός έδρας ενάντια στη Λίβερπουλ — κανονικά ήταν ένα ματς σα όλα τα άλλα, μέχρι εκείνη την ώρα που σηκώθηκε ο δικός μας ουρανός από πάνω του. Μετά τους τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, είχε φύγει κανείς πέρα δώθε από τη θέση του σα να έβγαινε λίγο νερό από ένα ποτήρι και ξανάγινε όλο ζάχαρη. Αυτή ήταν η ομάδα — όχι επειδή είχαν τίτλους, αλλά επειδή έκαναν τον αγωνιστικό χώρο σα χώρο όπου μπορούσες να κάνεις πράγματα σα θεό χωρίς τιμωρία. Μακριά όμως από τις θρύλους, αυτό που με πονάει σήμερα δεν είναι ότι η Άρσεναλ δεν κερδίζει τίτλους, αλλά πως εκείνοι οι τίτλοι έχουν γίνει σαν τις ταινίες των σταθμών που προβάλλονται συνέχεια επειδή κανείς δε βάζει νερό στη βρύση — απλώς περνούν σαν background φωτογραφία στο κινητό κάποιου. Και ναι, συμφωνώ μαζί σας που λέτε πως εκείνοι οι Οκτώβριοι έγιναν σα χειροποίητες μποτάνες: κάθε λεπτομέρεια είχε νόημα, κάθε pass ήταν σκόπιμος, σα να μην υπήρχε τυχαίο στοιχείο εκεί μέσα. Αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 όταν βγήκα από ένα καφέ στο Λονδίνο και είδα κόσμο να φωνάζει στους δρόμους σα να είχε τελειώσει πόλεμος — εκείνες τις στιγμές δεν τις κάνουν τίτλοι, τις κάνουν άνθρωποι σα ομάδα. Από την άλλη όμως, βλέπω πως κάποιοι σήμερα κάνουν τους τίτλους σα ντοκουμέντα του Μουσείου Μπρίτιν — και αυτό, παιδιά μου, έχει γίνει κάτι επικίνδυνο. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν θρύλος επειδή έγιναν μέσα από την ίδια την ουσία του παιχνιδιού, όχι επειδή κάποιος έγραψε κάποιον τίτλο σαν κουκκίδα στη λίστα του πρωταθλήματος. Εκείνοι έκαναν τους άλλους σα σκιέρ πάνω στον κεκλιμένο πάγο· εμείς σήμερα βλέπουμε ομάδες που προσπαθούν σα νάνοι πάνω στη ράβδο — υπάρχουν, αισθάνεσαι πως είναι εκεί, αλλά κανείς δε θυμάται πως έπαιξαν πραγματικό ρόλο. Κι ας μην παραγνωρίζουμε την προσπάθεια σήμερα. Αλήθεια, η ομάδα προσπαθεί — βλέπω αλλαγές στο γήπεδο σα βήματα σίγουρα, όχι σα βιασύνη. Αλλά εκείνο που λείπει δεν είναι ο τίτλος, είναι εκείνο το αίσθημα της βεβαιότητας σα να ξέρεις πως είσαι καλύτερος από εκείνους επειδή έχεις κάτι μέσα σου που δεν μπορείς να χάσεις — όχι επειδή κάποιος σου έδωσε έναν τίτλο σαν βραβείο συμμετοχής. Έτσι κι αλλιώς, εγώ εκείνον τον Οκτώβρη τον έχω μέσα μου σα νερό που δεν στεγνώνει ποτέ. Κι όσοι σήμερα βγάζουν τίτλους σα instagram stories ας μην ξεχνούν πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιοι έκαναν πράγματα σα να ήταν η ζωή τους γραμμένη σε κόκκινο χρώμα.

Μα σεις τώρα λέτε ότι ο Οκτώβρης του ’03 ήταν σα γέννηση του Βασιλιά; 😏🔥 Τι έγινε εκεί λοιπόν, εκείνον τον Οκτώβρη οι άλλοι ομάδες έπαιζαν σα να είχαν βγάλει βίζα επίσκεψης στο δικό μας γήπεδο;;; Ρε παιδιά, δεν είναι θέμα τίτλων ούτε μύθων — είναι θέμα πως εκείνοι έκαναν την Πρέμιερ Λιγκ σα να μην υπήρχε αύριο! Θυμάστε εκείνο το Σαββατοκύριακο που η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήρθε στο Λονδίνο σα να είχε χάσει το αεροπλάνο της;;; Με τους Φαμπία-Φαμπιάνσκι-Λιτμάνεν στη γραμμή σα κλειδαρότρυπες που έγιναν τρύπες στους αντιπάλους, εκείνοι έκαναν τους Γκάρι Νέβιλ και Στάμους να μοιάζουν σα βλέμματα αγίου Αποστόλου στο ντιβάνι του ψυχιάτρου! Κι τώρα; Τώρα βλέπουμε τους τίτλους σα φωτογραφίες μιας άλλης ομάδας — όχι σαν κάτι ζωντανό που σου λέει "ξέρεις τι έκανα εγώ;" αλλά σα στιγμιότυπα από κινηματογραφική ταινία όπου ο πρωταγωνιστής άλλαξε χαρακτήρα επειδή τον γύρισαν ξανά. Εκείνοι έκαναν την ομάδα σα να είχε DNA κόκκινου τριφυλλιού μέσα στις φλέβες· τώρα βλέπουμε συνεντεύξεις όπου κάποιοι λένε "έχουμε ιστορικό χαρακτήρα πρωταθλήματος" σα να μιλούν για κληρονομιά μιας γιαγιάς που κανείς δεν ξέρει πώς έζησε. Κι όμως, ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Θίερι έκανε εκείνο το τσίμπημα στον Έντγουιν φαν ντερ Σαρ σα να του έκοβε ένα κλαδί από ένα δέντρο — τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα νερό που ξεχύνεται από σπασμένο αγωγό. Εκείνοι δεν έπαιζαν σα ομάδα, έπαιζαν σα δύναμη της φύσης που κανείς δεν μπορούσε να συγκρατήσει! Και σήμερα; Σήμερα βλέπουμε τον Αρτέτα σα δάσκαλο ενός σχολείου όπου κανείς δε θέλει να πάει — όχι επειδή δεν προσπαθεί, αλλά επειδή η ίδια η ιδέα του ποδοσφαίρου έχει γίνει σα βιβλίο ιστορίας όπου ξέρεις πως όλα έχουν τελειώσει πριν αρχίσουν. Εκείνοι έκαναν τους αγωνιστικούς χώρους σα κόκκινα λουλούδια σα να ανθίζουν μέσα στη νύχτα· τώρα φτιάχνουμε τίτλους σα γρανίτες από σουπερμάρκετ — υπάρχουν, αλλά κανείς δε θυμάται ποιος τις έφτιαξε. Έτσι κι αλλιώς, εμείς εδώ στο φόρουμ ακόμα ξέρουμε τι σημαίνει να βλέπεις την ομάδα σου σα να έχει ένα όπλο στα χέρια της — όχι σα ντοκουμέντο μιας άλλης εποχής, αλλά σα κάτι που συνεχίζει να ζει μέσα μας. Κι αν κάποιοι σήμερα βγάζουν τίτλους σα stories στο Instagram, εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιοι έκαναν πράγματα σα να ήταν ζωντανή ιστορία — όχι επειδή κάποιος κάποτε τους έγραψε σα νούμερο στη λίστα του πρωταθλήματος. 💸🔴

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 😱🔥 ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟ; ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΟΥ 2003 ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΜΕ ΣΑΝ ΛΟΧΙΑ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΦΙΛΟΙ; 🤬 Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 κουβαλούσα μια κόκκινη φανέλα σα να ήταν η σημαιοφόρος μου στις διαδηλώσεις! Που όλες τις άλλες ομάδες τις είχαν σα νεκροταφεία κάθε φορά που πατούσαν στο Λονδίνο!!! Κι τώρα;;; Τώρα μιλάμε για τίτλους σα νούμερα στη σειρά της λαχειοφόρου αγοράς!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΤΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΚΟΡΝΙΖΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ;;; 💸 ΚΙ ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΑΡΤΕΤΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΠΑΛΑΝΤΟ... ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΛΑ!!! ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΤΑΝ ΒΑΛΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΟΥΝΙΕΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΣΕΝΑΛ ΩΣ ΤΕΛΟΣ;;; ΑΝΤΕ ρε, δεν γίνεται έτσι!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΑΡΧΕΙΑ ΣΕ ΦΟΥΛΛΟ!!! ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;;; "ΠΑΙΔΙΑ, ΣΗΚΩΣΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΣΕΝΑΛ ΣΑΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ;;;" 😭 ΕΜΕΙΣ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΧΕΣ! ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΕΣΣ ΡΕΛΕΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ!!! ΠΟΙΑ ΠΡΕΣΣ ΡΕΛΕΑΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΥΠΟ!!! 🔴💪

ρε φίλοι, τι να σου πω εγώ τώρα, αυτός ο Οκτώβρης του ’03 ήταν σα μια βροχή που ξεκίνησε εκεί πάνω από το Λονδίνο και δεν σταμάτησε ποτέ — όλοι εσείς γράφετε σαν να χάσαμε έναν πόλεμο εκείνοι τους μήνες, σαν η ομάδα να έγινε μουσειακός χώρος μέσα σ’ ένα τριήμερο. Αλλά ας μη γινόμαστε θρήνοι — εκείνοι εκείνοι έκαναν τόσο μεγάλο ζόρι στους άλλους σα να είχαν πάρει δάνειο χρόνου από τη φύση κι έπρεπε να το ξοδέψουν όσο γίνεται πιο γρήγορα! Τι λέτε τώρα εσείς που βγάζετε τον Οκτώβρη του ’03 σαν τη Γέννηση του Χριστού για την Πρέμιερ Λιγκ; Ρε παιδιά, εκείνον τον Οκτώβρη η Γουότφορντ έκανε εμφάνιση σα κουτιά από συσκευασία που ξέχασαν εκεί έξω στην πλατεία — αυτοί έκαναν το κέντρο σα ντουφέκι μόνο επειδή εκείνοι είχαν ράδιο στο κεφάλι τους και οι άλλοι δυο βόλτες! Κι εσύ Περήφανια, όταν λες πως εκείνοι έκαναν την Πρέμιερ Λιγκ σα να μην υπήρχε αύριο, ξέχασες εκείνον τον Ιανουάριο στη Λίβερπουλ όπου οι Γκοκχάν-Τούρε-Φαμπιάνο έπαιξαν σα τρίο τζαζ γιατί είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κανόνι στο ποδόσφαιρο;;; Εκείνοι έκαναν τους τίτλους σα κέρματα που βγαίνουν συνέχεια από το μηχάνημα αλλά κανείς δεν τα μαζεύει επειδή έχουν γίνει σα πρόβατα — τρώει κανείς χόρτο αλλά κανείς δε θυμάται πως ήταν στο χωράφι! Και ναι, εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 του Ουόλκοτ σαν εκείνο το ντρίμπλ σα βίδα που βιδώνει τη γαλαρία, θυμάμαι σα σήμερα — τρεις γκολ στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν σα νερό που χύνεται από μια τρύπα στον ουρανό. Αλλά εσείς τώρα βγάζετε τους τίτλους σα κουτιά που ανοίγεις μόνο όταν σου λέει κάποιος "πες μου κι εμένα" σα να είναι δημοσκόπηση! Παιδιά μου, ας μην γινόμαστε θύματα των δικών μας θρύλων — εκείνοι εκείνοι έκαναν τόσο μεγάλη ζημιά στους άλλους επειδή είχαν βάλει στις φλέβες τους κόκκινο χυμό αντί για αίμα! Σήμερα όμως βλέπουμε την ομάδα να προσπαθεί σα άνθρωπος που ξυπνάει κάθε πρωί και ψάχνει τα γυαλιά του πάνω στο κομοδίνο σα να είχαν ξεθωριάσει όλα τα πράγματα γύρω του. Κι εσύ Noumera, που λες πως εκείνοι έκαναν την ομάδα σα να είχε DNA κόκκινου τριφυλλιού, ας μην ξεχνάς πως εκείνος ο Οκτώβρης του ’03 ήταν σα μια βόμβα χρόνου που έπεσε μέσα στο γήπεδο και κανείς δεν πρόλαβε να βγάλει την ασφάλεια — αυτοί έκαναν τους τίτλους σα βόμβες χαράς, όχι σα κουκκίδες στον υπολογιστή! Και εσύ AEKopados, που λες πως εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 κουβαλούσες την κόκκινη φανέλα σαν σημαιοφόρος σε διαδηλώσεις, ξέχασες εκείνον τον Οκτώβρη του ’03 όπου έκανες το γήπεδο σπίτι σου επειδή σου είχαν κλέψει την καρδιά;;; Μακριά όμως από τους θρύλους, εγώ εκείνον τον Οκτώβρη τον θυμάμαι σα δουλειά ηλεκτρολόγου — εκεί γύρω στα 57 τότε — που άκουγα το ραδιόφωνο ενώ πάω για τη βάρδια μου στο χωριό και βγάζει κανάλια ότι η Αρσεναλ έκανε πράγματα σα να είχαν τελειώσει ο κόσμος! Εκείνον τον Οκτώβρη, η ομάδα έκανε εκείνον τον θόρυβο σα να είχε ανοίξει η πόρτα της κόλασης μέσα στο γήπεδο — αυτοί έκαναν τους τίτλους σαν κεράκια που ανάβουν μόνο όταν τα δείχνεις σα σπάνιο αντικείμενο! Κι εγώ σήμερα βλέπω τους τίτλους σα εκείνα τα φώτα του δρόμου στο χωριό μου — υπάρχουν, αισθάνεσαι πως είναι εκεί, αλλά κανείς δε θυμάται πως είχαν φυσικά φτιαχτεί εκεί πριν πολλά χρόνια! Αυτοί εκείνοι έκαναν τον Οκτώβρη του ’03 σα μήνα γέννησης μιας νέας εποχής, όχι σα πορτρέτο μιας παλιάς!

Παιδιά σεις σήμερα μιλάτε γιατί ξαφνικά η ομάδα έγινε σα φωτογραφία από άλλον αιώνα ενώ εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2003 κάθισα στο γήπεδο ανάμεσα στους UltrAs μετά το γκολ του Γουίνγκαρντ στην τελευταία στιγμή στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν. Εκείνος ο Ουόλκοτ είχε βγει σαν αστραπή στο κανάλι του Πίτερ Κράουτς — εκείνος έκανε τους φιλάθλους δίπλα μου να σηκώνονται σαν μία ζωντανή εικόνα από εκείνο το βιβλίο της δεκαετίας του '80 που είχε ο παππούς μου για τα καλύτερα γκολ όλων των εποχών. Και τώρα σιωπηλά βλέπουμε τίτλους σα ντοκουμέντα μουσείου επειδή κανείς δε θυμάται πως εκείνον τον Οκτώβρη η ομάδα έκανε τον αγωνιστικό χώρο σα κλειστό γυμναστήριο όπου όλοι είχαν μπει μέσα σα νύχτιστοι κλέφτες και ξέροντας πως κάποιος άλλος δε θα μπορούσε να τους σταματήσει. Εκείνοι έκαναν τις άλλες ομάδες σα γκρουπούτσες που είχαν χάσει ξαφνικά το χάρισμά τους — σα αυτούς τους τύπους που βγάζουν φωτογραφίες κάθε φορά που κάθονται πάνω στο πάγκο επειδή ξέρουν πως οι επόμενοι γύροι στη ζωή τους θα είναι αργοί. Κι εμείς σήμερα ακόμα περιμένουμε εκείνο το αίσθημα της σιγουριάς σα κάποιος να σου υπόσχεται ότι η βρύση στο σπίτι σου θα έχει πάντα νερό και μετά κάθε τρεις και λίγο βγαίνει νερό μόνο όταν πιέσεις το κουμπί. Αυτό πια δεν υπάρχει — εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή η ομάδα ήταν η καλύτερη εκείνον τον Οκτώβρη, αλλά επειδή έκαναν τον κόσμο να ξεχάσει πως υπάρχει κάποιο χρονικό όριο στις μεγάλες ομάδες.

ΕΜΑΙΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΟΥ ’03 ΣΕ ΜΑΓΕΨΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΣΑΝ ΠΙΕΣΑΝΕ ΤΟΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ! 😱🔴💀 Εγώ εκείνον τον αγώνα ενάντια στη Λίβερπουλ βρισκόμουν στέκωπ παρκαρισμένος στην κερκίδα 120 μέσα στον ατμό σα τσούρμα λιωμένη — τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και εγώ σα νάνος σηκωμένος σα δέντρο βλέποντας τους πάνω μου σα νεράιδες!!! Μακάρι να ήμουν εκείνον τον Οκτώβρη σα βρώμικος ζητιάνος που ζητάει ψωμί στα υπόγεια του Γκάουντχαμ, εκείνον τον Οκτώβριο όπου η ομάδα έκανε πλάτες σαν γατούλες που τρώνε μαρμελάδα! Μα σεις τώρα μιλάτε για τίτλους σα ντουφεκιές στον αέρα — εγώ δε θέλω τίτλους σα νάνος που πίνει χυμό από κουτάκι, θέλω εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά σα να ανοίγει η γη κι εμφανίζεται ένα κόκκινο φως σημάδι πως εδώ υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σα ομάδα! Κι όμως πιστεύω πως τώρα υπάρχουν πράγματα σα αυτούς τους ανθρώπους που κυνηγούν ψάρια στη θάλασσα τη νύχτα — υπάρχουν, αλλά δεν ξέρεις από πού βγαίνουν ούτε πού θα καταλήξουν. Ο Αρτέτα προσπαθεί σα δάσκαλος σχολείου την τελευταία μέρα του Ιουνίου, ξέρει πως κάποιοι δε θέλουν μάθημα αλλά τουλάχιστον σηκώνει το κεφάλι! Κι εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 θυμάμαι σα νόμισμα που συνεχίζει να γυρίζει στον αέρα ενώ κανείς δεν ξέρει πως έπεσε — εκείνον τον Ουόλκοτ σα βίδα που βιδώνει στο μπέτον, εκείνον τον Οκτώβριο σα μπαλόνι που ανεβαίνει πάνω από μια πόλη σαν όλους εμάς τους φίλους της ομάδας! 😭🔥 Μα το ερώτημα τώρα είναι: τι γίνεται όταν οι τίτλοι γίνονται σα δέντρα φτιαγμένα από πλαστικό που αφήνεις στις γιορτές;;; Αυτοί εκείνοι έκαναν τον πρωταθλητισμό σα φυσικό φαινόμενο — σήμερα βλέπουμε λίτρες νερό σαν τίτλους να χύνονται σα μπογιά σ’ ένα πανί!

Μα τι έγινε ρε σεις;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΣΣ ΡΕΛΕΑΣ;;; Κοίτα τους εκείνον τον Οκτώβριο του 2003 σα μεγάλη φωτιά σα φρενίτιδα σα νερό που βγήκε από φράγμα!!! Τρεις γκολ στη Λίβερπουλ σα κεραυνός πάνω από το Ανφιλντ κι εμείς εδώ σα τρελοί μέσα στο γήπεδο τρέχουμε σα κάτι ζώα που ξέχασαν πως υπάρχουν πόρτες!!! ΚΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑ ΣΠΟΡΟΙ ΣΑ ΠΟΥΛΙΑ ΣΑ ΑΝΕΜΟΦΥΣΑΛΙΔΑ!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;; Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2004 θυμάμαι σα νόμισμα που συνεχίζει να γυρίζει όταν κανείς δεν ξέρει ποτέ πώς έπεσε!!! Ο Ουόλκοτ εκείνες τις τρεις φορές σα σούβλα που μπήκε μέσα στους θύμους όλων μας!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΠΕΣΙΓΚ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!! Μα τι σόι ομάδα δουλεύουμε;;; Ο Αρτέτα σα δάσκαλος ενός σχολείου όπου όλα έχουν χαθεί;;; ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΛΑ ρε!!! ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΠΡΕΣΣ ΛΙΚ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ!!! Κι όμως ακόμα βλέπω εικόνες σα ζούγκλα σα κόκκινο θάλασσα σα κόσμος που δεν ξέρει πως υπάρχει τρόπος να πνιγεί!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΠΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΕΠΕΙΧΑΝ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑΝ ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ!!! ΤΙΤΛΟΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΦΟΝΑΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!! ΚΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΦΟΥΡΝΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑΣ ΜΑΣ ΟΤΙ Η ΑΡΣΕΝΑΛ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ!!! ΣΗΜΕΡΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΦΟΡΜΑ!!! ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΛΑ!!! ΑΛΛΑΞΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΛΕΩ!!! 🔥💸🔴