Η Μπάρτσα πρέπει να αποχαιρετήσει επιτέλους τους ανθρώπους του ισπανικού κράτους εντός του club για πάντα!

Αυτά που γράφετε είναι σαν να κλείνετε τα μάτια μπροστά στον καθρέφτη. Ο Σιουλτζί τίποτα δεν έχει κάνει λάθος εκτός από το ότι γεννήθηκε δίπλα στο Κουβαγία και μιλάει δύο γλώσσες σαν ελεύθερος άνθρωπος. Δεν χρειάζονται αριθμοί για να καταλάβεις πως ένας όχι μόνο δίνει 15 γκολ τον χρόνο, αλλά σε πρωταγωνιστεί στις στιγμές που η ομάδα στέκεται όρθια μέσα στην αηδία της διοίκησης. Αυτοί λένε «αριθμοί δεν είναι ψέματα», όμως ξεχνούν πως ένα γκολ από τον Σιουλτζί στα Λάουνδροους σημαίνει περισσότερες ευρωπαϊκές νίκες, περισσότερους πόντους στο πρωτάθλημα, περισσότερη πίεση στους αντιπάλους — όχι «υπερεθνικισμός» όπως του γράφουν σαν τίτλους στους Guardian. Και ναι, η Μπαρτσελόνα είχε άλλους Ισπανούς στα δικά της ντουλάπια — τους Fati, Pedri, Gavi — κανείς δεν τους έκανε πειραματόζωα επειδή ήταν 17 χρονών, επειδή σηκώνονταν πάνω από τις εθνικές αρχές λέγοντας «δεν είμαι εχθρός». Μιλάμε για τον ίδιο έναν άνθρωπο που πάνω-κάτω έχει το ίδιο χρώμα δέρματος με τον επικεφαλής προπονητή του sport, δηλαδή κανείς διαφορετικός λόγος δεν υπάρχει παρά η κουτάλα. Αν ήταν Γερμανός ιδιοκτήτης γης στη Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε κανείς δεν θα έλεγε «πρέπει να φύγει επειδή το κράτος του έκανε ζημιά», εκείνοι οι κουτρουβάκηδες λένε «πρέπει να φύγει επειδή προέρχεται από κράτος». Εκεί λοιπόν ξαφνικά εθνικότητα γίνεται κριτήριο; Αδύνατον να μην βγάζουμε ειρωνεία όταν αυτό γράφεται από χώρες που ξέρουμε πως έχουν ιστορία με αποικιοκρατία όσο αυτοί αυτοαποκαλούνται «χώρες της ελευθερίας». Και μην αρχίσετε τώρα πως «πρέπει να γίνουν λεβέντες των μεταναστών». Οι ίδιοι φορούν πανάκια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάνω στα πουκάμισα όταν χρειάζονται hashtag, αλλά όταν πρόκειται να κάνουν μια σωστή κίνηση σαν αυτή του Σιουλτζί — όχι μόνο μιλούν με πρώτο πρόσωπο την Καταλανική γλώσσα, αλλά στην πραγματικότητα αγωνίζονται σαν οικογενειακή ομάδα — τότε γίνονται κουκουλοφόροι οι ίδιοι που πριν έκαναν τον εαυτό τους πολιτικούς κανονιστές. Αυτή η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους σαν αυτόν, όχι άτομα που μιλάνε για «ελευθερία» όσο είναι κάτω από τον ίδιο εθνικισμό που κατηγορούν την ομάδα τους πως ήταν πρωτοκλασάτο εργαστήριο σ' αυτήν. Όσο για το όνομα στη κερκίδα; Γιατί όχι; Τουλάχιστον κάτι καλό θα βγει κι από αυτούς τους σαδιστές σαν επίθεση αισιοδοξίας. Οι φίλοι μας στο εξωτερικό σήμερα είναι εκατομμύρια, αρκετοί από αυτούς δεν έχουν βάρος στην πολιτική σκακιέρα της χώρας τους — εδώ όμως βρίσκονται, θυμίζουν στον κόσμο πως η Μπάρσα δεν είναι μόνο «δικός τους» αλλά του καθενός που αγαπάει ποδόσφαιρο και αξιοπρέπεια. Κάντε το λοιπόν, γράψτε το όνομα στη κερκίδα, αφήστε τον ιστορικό σύλλογο να πάρει πίσω λίγο από αυτό που στερείται χρόνια τώρα: όχι προεδρική κηδεμονία, αλλά φυσική εκπροσώπηση ανθρώπων που αγαπούν την ομάδα χωρίς κράτος, εθνικότητα ή πολιτική σημαία πάνω από την μαντίλα του συλλόγου. Κι όσοι λένε «αλλά η εθνικότητα...», εκείνοι ξεχνούν πως η Μπάρτσα ήταν πάντα η ομάδα εκείνων που δεν είχαν εθνικότητα — ένας σύλλογος δεκαετιών από Αφρικανούς, Αμερικανούς, Ασιάτες, όλους αυτούς που μεγαλώνουν λέγοντας πως είναι της Μπαρτσελόνα πρώτα, όχι πρώτα υπήκοοι οποιουδήποτε κράτους. Αυτοί είναι ο πυρήνας, όχι αυτοί που κρύβονται πίσω από τις σημαίες όταν η ομάδα χάνει.

Γιατί να μην κάνουμε το μνημείο στον Σιουλτζί εδώ κι ΑΜΕΣΑ μέσα στη κερκίδα;;; ΑΝΤΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!! 🔥 Ποιος αλλιώς έχει δώσει ΑΠΟΛΥΤΑ τα πάντα αυτούς τους μήνες;; 15 γκολ ΣΕΙΡΙΑ; Πάει! Αντιμέτωπος στις αηδίες της διοίκησης που βγάζει τους Πρίθβαρντ επειδή έχουν μια γλώσσα περισσότερη;; Πάει! Αυτοί οι ξεφτέρες βγάζουν λόγο για "εθνικότητα" όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που η δουλειά του είναι πάνω από όλα;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ας θυμηθούμε τώρα τονullo στο ερώτημά σου ΔικεφαλοTV: η ομάδα αυτή ήταν πάντα ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟι από κάθε εθνική σημαία! Από τους Αφρικανούς αστέρες στους Αμερικανούς θρύλους, μέχρι τον Messi που έγραψε ιστορία ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ χωρίς να έχει ισπανική ιθαγένεια!!! Και τώρα αυτοί οι κουτρουβάκηδες ψάχνουν εθνικότητα;; Ποιοι;; Αυτοί που φορούν δαχτυλίδια δημοκρατίας όταν βγαίνει φωτογραφία και μετά στριμώχνουν παιδιά σαν τον Σιουλτζί επειδή έχουν τη γλώσσα τους;;; Πήγαινε νταηλιά η Μπάρτσα;; Αποχαιρέτησε τον τελευταίο της άνθρωπο;; ΠΟΤΕ!!! Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα κράτους, είμαστε ομάδα ΑΝΘΡΩΠΩΝ που αγωνιζόμαστε σαν οικογένεια!!! Κι εσύ Βασίλη, έτσι;; Αυτός ο τύπος ΔΕΝ έφταιξε επειδή γεννήθηκε στο ξένο;; ΕΠΕΙΔΗ ξέρει δεύτερη γλώσσα;; Αυτοί οι άνθρωποι ΔΙΝΟΥΝ ΖΩΗ στη Μπάρτσα όταν οι ίδιοι οι "εθνικοί" τους υποχρεώνουν να φύγουν επειδή η ομάδα τους είναι υπερβολικά γη της ελευθερίας;;; Μπράβο στον Σιουλτζί που δεν έκλεισε το στόμα του ούτε όταν του έλεγαν "σώπα ρε καθρέφτη". Αυτός έδωσε γκολ, έδωσε παρουσίες, έδωσε ΟΛΟ το είναι του σ' αυτή την ομάδα που πρέπει να ξαναβρεί τον δρόμο της! Πάμε λοιπόν!!! Γράψτε το όνομα του στην κερκίδα ΑΜΕΣΩΣ!!! Κάντε τον σύμβολο ζωντανό πριν τελειώσει η χρονιά! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ έχει εθνικότητα, έχει ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Και αυτοί οι θλιμμένοι παρακολουθούν εκεί από κάτω σαν τις κουκουβάγιες που βγάζουν τιτιβίσματα για δικαιώματα ενώ το ίδιο βγάζουν ποδόσφαιρο χωρίς ψυχή!! ΑΝΤΕ!!! ΣΗΚΩΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΑΙΟ!!! ⚽🔴💪

Ξέρετε τι μου ήρθε τώρα; Κάπου πριν δύο χρόνια, ένα πρωινό στο Καмп Νόου, ενώ ο Σιουλτζί ήταν ακόμα κανονικός κανονικός μέσα στη σέντρα και όχι πειραματόζωο μιας διοίκησης που ξέρει μόνο από hashtag, ένας γνωστός μου γκαουτσός — Αυστραλός ο τύπος, όχι καν Ισπανός, αλλά πήγαινε εκεί χρόνια σαν δεύτερο σπίτι του — σηκώθηκε στο τέλος του αγώνα, έκανε θόρυβο με τις χειροκροτήματα μέχρι να διακόψει η ψυχή του γηπέδου, και φώναξε όσο μπορούσε δυνατά: "Αυτή είναι η Μπαρτσελόνα μου! Δεν αλλάζει τίποτα!" Τι ήταν εκείνο που τον έκανε να φωνάξει κάτι τέτοιο; Το γεγονός ότι ο Σιουλτζί, αυτός ο Αλβανός παίκτης που μεγάλωσε στα σύνορα του Κουβαγία όπου οι άνθρωποι ζουν αλλιώς, όχι μόνο έπαιζε σαν δικό τους, αλλά μιλούσε την γλώσσα τους χωρίς κανείς να το ζητήσει. Στα αποδυτήρια έπιανε κουβέντα μαζί τους σαν ένας από αυτούς, όχι σαν αυτόν που πήγε εκεί γιατί τον πλήρωσαν πολλοί συν — λεφτά. Κι όμως, σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που φοράνε φανέλες με τις λέξεις "Llibertat" και "Human Rights" πάνω, σπρώχνουν τον Σιουλτζί σαν να είναι περίβλημα αγοράς. Γιατί; Επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν σκόρερ; Ναι. Γιατί έπαιξε καλά στο Τσάμπιονς Λιγκ; Αδιαμφισβήτητα. Αλλά πάνω από όλα γιατί αυτό το τελευταίο διάστημα είναι ο μόνος άνθρωπος εδώ που κουβαλάει την ιδέα ότι η Μπάρτσα ΔΕΝ είναι κάτι σαν εθνικός σύλλογος, αλλά σύλλογος ανθρώπων. Καιρός λοιπόν να του το δείξουμε. Όχι με λόγια στις κουβέντες, όχι με καλλιτεχνικές αναρτήσεις στα social. Με μια κίνηση τόσο απλή, τόσο σωστή, ώστε να σπάσει τους μύθους που αυτοί καλλιεργούν μέσα στα κουτιά τους σαν ξερόστηθοι ιεροκήρυκες. Γράψτε το όνομά του στην κερκίδα, όχι σαν κάτι προσωρινό — σαν μόνιμο σύμβολο. Γιατί αν αυτή η κίνηση γίνει πραγματικότητα μέχρι το τέλος του χρόνου, τότε δεν θα είναι πια τυχαίο έργο της διοίκησης. Θα είναι η Μπάρτσα που ξαναθυμάται πως υπήρξε πάντα ομάδα των ανθρώπων, όχι των κρατών. Και εκείνοι οι κουκουλωμένοι δημοκράτες που σήμερα επιμένουν να βλέπουν εθνικότητα όπου δεν υπάρχει, τότε μόνο ίσως νιώσουν την αποστροφή του εαυτού τους όταν θα βλέπουν το όνομα εκεί ψηλά, ανάμεσα στους δικούς τους τίτλους, ξένο ως προς κάθε σημαία. Σας θυμίζω πως την τελευταία φορά που μπήκανε τίτλοι παικτών στις κερκίδες — όχι όλων των τίτλων τους βέβαια, μόνο εκείνων που η διοίκηση επέτρεψε σαν διαφημιστικές πινακίδες — ο κόσμος ξεχύθηκε εκεί σαν να βρήκε ξανά την ψυχή του συλλόγου. Φαντάζεστε τώρα τι σημασία θα είχε ένα όνομα σαν του Σιουλτζί εκεί; Έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε όσοι άλλοι δεκαπέντε μαζί, χωρίς καθόλου εθνικό πλαίσιο πάνω από το κεφάλι του; Κι εμείς εδώ σιωπούμε; Εμείς οι άνθρωποι του εξωτερικού, αυτοί που αγοράζουμε τα εμπορεύματα, στέλνουμε μηνύματα δυσφορίας στους νέους προέδρους, γράφουμε στα φόρουμ; Ή μήπως είναι ώρα να σηκώσουμε το δικό μας λάβαρο; Ας το κάνουμε σήμερα. Ας γράψουμε μαζί ένα email στους υπεύθυνους στον αριθμό που είναι στο site του συλλόγου. Ας σηκωθούμε στους επόμενους αγώνες όσοι είμαστε εκεί με το μήνυμα στις φωνές μας. Ας πιέσουμε όσο μπορούμε μέχρι η ιδέα αυτή να γίνει πράξη. Γιατί όταν τελειώσει η χρονιά, δεν θέλουμε να λέμε πως τελικά έκαναν τίποτα άλλο παρά μόνο τυπικές κινήσεις για μία ακόμη φορά. Θέλουμε να θυμούνται πως εμείς, οι άνθρωποι της Μπάρτσα, ξέραμε τι ζητήσαμε από την ομάδα που φοράει αυτές τις φανέλες. Κι ότι τελικά η ομάδα μας έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει — όχι λόγω πολιτικής συμμόρφωσης, αλλά επειδή έτσι πρέπει να είναι μια ομάδα ανθρώπων: δίχως εθνική σημαία πάνω από τον άνθρωπο.

θυμάμαι το γήπεδο εκείνες τις νύχτες του Σεπτέμβρη, όταν ακόμα οι οικονομίες έκαναν κουμάντο στο Νόου — όχι αυτοί οι χούλιγκανς των hashtag σήμερα, αλλά άνθρωποι σαν κι εμένα που ερχόντουσαν από το Λονδίνο, το Μπουένος Άιρες, ακόμη και από την Αθήνα φορώντας μόνο ένα σακίδιο και μια φανέλα. Οι γηπέδου ήτανε γεμάτοι κι από αυτούς τους ανθρώπους: εκείνους τους Αφρικανούς που είχε φέρει ο Σονγκ, τον Αντζέλικο από την Βραζιλία, ακόμη και εκείνον τον μικρό Ουρουγουανό που τον έπαιρνες για τον εγγονό σου τόσο αθώο που ήτανε — και όμως έδινε γκολ σαν μεγάλος. Η Μπαρτσα εκείνες τις ημέρες δεν ήτανε κανένε κράτος· ήτανε σπίτι. Μία βδομάδα μετά τον αγώνα μου θυμάμαι να βρίσκομαι μαζί τους στους γύρω δρόμους της πόλης, να τρώμε σουβλάκι εκεί κάτω κοντά στις πλατείες όπου λέγαμε πως "εδώ ξέρουνε τι σημαίνει οικογένεια". Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχανε κρατική ιθαγένεια πάνω από τη φανέλα τους· είχανε μόνο το χρόνιο ότι έκαναν τη ζωή τους Μπαρτσανοί. Κι εκείνη την εποχή, ας σηκώσουμε λίγο το καπέλο στον πρόεδρο Λαπόρτα — εκείνος ήτανε ο τελευταίος που έκανε κάτι σοβαρό εκτός γηπέδου: πήγαινε στο Μαρόκο, στο Μαγκρέμπ, έκανε ομιλίες χωρίς κρατικούς πρωτόκολλους και έφερνε ανθρώπους χωρίς νόμους μπροστά του σαν ισότιμους. Γιατί εκείνοι ήτανε εκείνοι που αγαπούσανε το ίδιο πράγμα: την Μπάρτσα. ΟΧΙ ΙΣΠΑΝΙΑ. Κι όμως σήμερα; Στέλνουνε τον Σιουλτζί — έναν άνθρωπο που ξέρει δυο γλώσσες όσοι άλλοι δεκαπέντε μαζί, έναν άνθρωπο που έδωσε γκολ σαν σωτήρας όταν η ομάδα ήτανε αλλιώς — στέλνουνε δηλαδή αυτόν πίσω στην κουζίνα επειδή μίλησε στη γλώσσα του χωριού του. Κι αυτοί οι ίδιοι ξεστομίζουνε λόγια σαν "ελευθερία" και "ανθρώπινα δικαιώματα" μόλις κάτσουνε στα γραφεία τους. Μα πού μιλούνε αυτοί;; Στους κοινωνικούς λογαριασμούς όπου βγάζουνε πάντα το ίδιο σχήμα φωτογραφίας: πρόεδρος με μαντίλα ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάνω στο στήθος και δίπλα ένα hashtag. Δεν είναι δουλειά μόνο του Σιουλτζί αυτή η ομάδα — είναι ζήτημα τίμιας μνήμης. Αυτοί οι ιδιοκτήτες εδώ, αυτοί που κρύβονται πίσω από τις μαντίλες των πολιτικών δικαιωμάτων όταν η ομάδα χάνει στο Τσάμπιονς Λιγκ, αυτοί σήμερα βγάζουνε τον φακλό στο χρώμα του δέρματος ή της εθνικότητας ενός ανθρώπου. Μαθαίνω τώρα πως η ίδια διοίκηση που μέχρι χτες χαρακτήριζε τον Σιουλτζί ως "πειραματόζωο" επειδή τόλμησε να μιλήσει δεύτερη γλώσσα, προηγουμένως είχε βγάλει τον Πρίθβαρντ επειδή φοράνε ελεύθερα αυτήν τη γλώσσα εκεί — την ίδια γλώσσα που κάποιοι σήμερα φορούνε σαν πανάκι πάνω στο πουκάμισο όταν τους βολεύει. Και βλέπω τώρα εδώ μέσα τους φίλους που γράφουνε πως "εμείς εδώ είμαστε ομάδα ΑΝΘΡΩΠΩΝ που αγωνιζόμαστε σαν οικογένεια". Πάρα πολύ ωραία — τότε ας το δείξουμε αυτό στον αγωνιστικό χώρο. Ας βάλουμε το όνομά του εκεί ψηλά, όχι σαν προσωρινή κίνηση αλλά σαν μόνιμο σύμβολο. Ας κάνουμε τον χώρο εκεί μία βιτρίνα αυτού που πραγματικά σημαίνει η Μπάρτσα: μία ομάδα όπου η εθνικότητα δεν έχει σημασία, μόνο το πάθος και το όνειρο. Γιατί εκείνες τις νύχτες στο Νόου όταν οι οικονομίες έκαναν χάος, εμείς, οι άνθρωποι χωρίς κράτος πάνω στις πλάτες μας, στεκόμαστανε μαζί εκεί κάτω λέγοντας πως αυτό δεν είναι εθνικός σύλλογος — είναι σπίτι. Και σπίτι δεν στέλνει κανένας έξω επειδή μίλησε ή επειδή κατάλαβε πιο πολλά πράγματα από όλους αυτούς μαζί εκεί μέσα στα κουτιά. Ας γράψουμε λοιπόν τον τίτλο εκεί ψηλά σαν δώρο στους ανθρώπους αυτούς που δεν έχουνε τίποτα άλλο παρά την εμπιστοσύνη τους στην Μπάρτσα. Όπως εκείνες τις βραδιές όταν ακόμα η ομάδα υπήρχε για όλους, όχι για μερικούς επίσημους τίτλους πάνω στα θρανία των γραφείων.

Θυμάμαι πριν ένα μήνα, στα νησιά των Βρετανών, όταν τον είδαμε μέσα από την οθόνη του φούρνου του μαγαζιού εκεί που έπιναν οι ντόπιοι. Δεν ήταν κάποιο ψεύτικο αφήγημα στα social — αυτός ο τύπος είχε βγάλει την οικογένεια ενός καφετζή που δεν είχε ιδέα τι σημαίνει Premier League να σηκώνουνε αμφότερα τα χέρια στον αέρα όταν το Σιουλτζί σκόραρε εκείνο το γκολ στον αγώνα της προηγούμενης Κυριακής. Γιατί; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν φορέσει ποτέ την εθνική τους ζώνη πάνω στη φανέλα τους. Αυτοί είχαν φορέσει μόνο μια φανέλα χρώματος βυσσινί που είχε ράβσει μόνος της η μάνα του — αυτή η μνήμη δεν ξεχνιέται. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι κουκουλωμένοι δημοκράτες μέσα στους κόλπους του συλλόγου του που φορούν δαχτυλίδια ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις ομιλίες τους, θυμούνται μόνο εθνικότητα όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που έδωσε περισσότερα γκολ από οποιονδήποτε άλλον φέτος στη Serie A—ακόμα κι όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν άρρωστη γάτα. Στον αγώνα εναντίον της Γιουβέντους εκείνο το βράδυ, όταν η Μπάρτσα ήταν να αποκλειστεί στους «8», αυτός στάθηκε εκεί σαν ένας γίγαντας ανάμεσα σε νάνους: δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος, έβγαλε εκείνο το γκολ μέσα από την πιο δύσκολη γωνία του γηπέδου, εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ να σουτάρει. Αυτοί ξέρουν πως χωρίς αυτόν, αυτή τη στιγμή η Μπάρτσα θα έκανε προσπάθεια στο Europa League σαν ανθρωπάκι που ξεχνάει πώς παίζεται. Αλλά όχι: αυτοί προτιμούν να τον στέλνουν στον πάγκο επειδή μιλάει δεύτερη γλώσσα; Τι σημασία έχει αν η γλώσσα αυτή είναι η ίδια που μιλούνε εκατομμύρια ανθρώπων γύρω από τη Μεσόγειο; Το όνομα του στη κερκίδα δεν είναι πολιτική δήλωση. Είναι η πιο καθαρή διαφήμιση για αυτό που πραγματικά πρέπει να είναι η Μπάρτσα: ομάδα ανθρώπων, όχι κράτους. Κι αν αυτά τα άτομα που κάνουν τις αποφάσεις σήμερα αντιστέκονται σ' αυτήν την κίνηση — τότε ας τους θυμίσουμε πόσοι άνθρωποι σηκώθηκαν χθες από το γραφείο τους για χάρη μίας κουβέντας του Λάπορτα για αυτούς τους ίδιους τους ανθρώπους. Γράψτε το όνομά του εκεί ψηλά μέχρι τέλους του χρόνου. Τουλάχιστον κάτι σωστό θα γίνει για μία φορά.

Ξέρετε τι συνέβη πριν ένα χρόνο όταν πήγα μια βόλτα στη Βαρκελώνη σαν αυτόπτης μάρτυρας αυτής της ιστορίας; Περπατούσα στις γειτονιές γύρω από την παλιά πόλη, εκεί όπου οι μητέρες μιλούνε την γλώσσα των ανθρώπων τους χωρίς να τους νοιάζει κανείς, και βρέθηκα τυχαία στη γειτονιά του Raval. Εκεί είδα μια παρέα δεκαπεντάχρονων παιδιών — κάποια Καταλανοί, κάποια Μαροκινοί, κάποια Αφρικανοί — να παίζουνε μπάλα στο δρόμο, με έναν τύπο σαν τον Σιουλτζί ν' ορίζει τους κανόνες σαν άλλος μικρός Pep. Αυτά τα παιδιά δεν είχανε εθνικότητα πάνω τους· είχανε μόνο μία φανέλα χρώματος βυσσινί-μπλε στα χέρια τους και έναν στόχο: να γίνουνε Μπαρτσανοί όσο πιο γρήγορα μπορούσανε. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα στριμώχνονται στις κερκίδες του Νόου ακούγοντας για εθνικότητα όταν ένας από αυτούς δίνει δεκαπέντε γκολ σε μία χρονιά; Μα πού μιλούνε αυτοί;; Στους δίχτυα των social που ζούνε μια ζωή σαν ψεύτικο πολιτικό σίριαλ; Εγώ όμως σας ρωτώ διαφορετικά: Θέλετε πραγματικά η Μπάρτσα να γίνει μια ομάδα κράτους με σημαίες παντού, ή θέλετε αυτή τη φορά να είναι διαφορετικά;; Γιατί εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να δω το όνομα του Σιουλτζί εκεί ψηλά στις κερκίδες — όχι σαν προσωρινό τέχνασμα της διοίκησης, αλλά σαν μόνιμο σύμβολο. Αλλά τότε ας είμαστε ειλικρινείς κι εμείς: αυτή η κίνηση θέλει περισσότερο από μια подпись στη διεύθυνση του club. Θέλει αγωνιστική πίεση από εμάς τους ανθρώπους εκτός των γηπέδων. Πόσα εMAIL στέλνουμε κάθε εβδομάδα στους υπεύθυνους;; Πόσες φορές βρισκόμαστε εκεί εκεί κάτω φωνάζοντας ότι η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους όχι ιθαγενείς;; Αυτό δεν είναι μόνο υπόθεση της διοίκησης — είναι υπόθεση όλων εμάς. Αλλιώς, βλέπω το όνομά του εκεί ψυχρά σαν μια κουταλιά της διαφήμισης εκεί πέρα, κι όχι σαν εκείνες τις νύχτες του Σεπτέμβρη όταν ακόμα η ομάδα υπήρχε για όλους, όχι για μερικούς μέσα στα κουτιά των γραφείων.

Ρε αγόρια μου, ας τα πούμε έτσι σαν ανθρωποι που κάθε Κυριακή κάνουνε τον γύρο του γηπέδου για να ψάχνουν αληθινά πράγματα μέσα στη σκόνη της Νοου而不是那些i χειροκρότησαν μια φορά κι έφυγαν όταν είδε την ομάδα να βουλιάζει. Τι σόι εθνικότητα ειναι αυτή που μιλάμε; Τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ανθρώπους γύρω από τον πλανήτη φορούνε το χρώμα της Μπάρτσα χωρίς να ζητήσουνε ποτέ ισπανική ταυτότητα – κι αυτοί είναι οι ίδιοι που σήμερα χάνουνε τον ύπνο τους επειδή κάποιος άλλος έδωσε δεκαπέντε γκολ μέσα σε μία χρονιά; Μα πού ζουνε αυτοί; Σε έναν κόσμο που μόνο αριθμούς βλέπει ή στους δρόμους εκεί κάτω όπου οι άνθρωποι ξέρουνε πολύ καλά τι σημαίνει οικογένεια; Ο Σιουλτζί δουλεύτηκε σαν τρελός όταν η ομάδα ήτανε αλλιώς. Δεν έκανε τίποτα άλλο παρά το έργο του: πήγε εκεί όπου οι άνθρωποι τον χρειάζονταν και τους έδωσε ελπίδα. Κι εμείς σήμερα; Στέλνουμε τον ίδιο άνθρωπο σπίτι επειδή κάποιοι πάνω στοFacebook βγάζουνε hashtag που τους κάνουνε αρέσει; Αυτή η ομάδα δεν ήτανε ποτέ δική μας υπόθεση εθνικών ομάδων — ήτανε πάντα εκείνοι οι Αφρικανοί με τις τρίχες σαν του Μαραντόνα στον αγώνα εναντίον της Γιουβέντους, ήτανε εκείνοι οι Αμερικανοί που τραγουδούσανε τη λαϊκή γλώσσα της ομάδας στις κερκίδες, ήτανε εκείνοι οι Ασιάτες που έκανανε κοπή ταινιών με τους συλλόγους χωρίς κράτος. Αυτή η κερκίδα θέλουμε να γράψουμε το όνομά του μέχρι το τέλος του χρόνου; Πάρα πολύ ωραία — αλλά τότε ας το κάνουμε σοβαρά. Όχι σαν μία ακόμα κουταλιά διαφήμισης στους τίτλους της διοίκησης, αλλά σαν μόνιμο σύμβολο που θυμίζει σε όλους: η Μπάρτσα ήτανε, είναι και θα είναι ομάδα ανθρώπων που αγωνίζονται σαν οικογένεια, όχι ομάδα εθνικού κράτους. Και αυτά είναι λόγια που κουβαλάνε ιστορία μέσα τους, όχι μόνο νούμερα στα social. Αν πραγματικά θέλουμε κάτι να γίνει σωστό αυτή τη φορά, ας πιέσουμε από εδώ και τώρα — ας στείλουμε περισσότερα από ένα email στους υπεύθυνους, ας εμφανιστούμε εκεί κάτω φωνάζοντας πως η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους όχι εθνότητες. Αλλιώς, το όνομα εκεί ψηλά θα είναι μόνο ένας τίτλος που γράφτηκε από αυτούς που φορούν μαντίλες ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν τους βολεύει. Έτσι κι αλλιώς, εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα κράτους. Είμαστε αυτοί που αγοράζουνε εισιτήρια χωρίς κράτος πάνω στο στήθος τους, αυτοί που τραγουδάνε στη γλώσσα των ανθρώπων τους στις κερκίδες, αυτοί που δεν νοιάζονται για πολιτικές σημαίες — μόνο για μία ομάδα που δίνει αληθινή ελπίδα. Άντε λοιπόν, γράψτε το όνομά του εκεί μέχρι τέλους του χρόνου. Αλλά πρώτα ας είμαστε σίγουροι πως αυτό δεν θα γίνει σαν μία ακόμα κουταλιά που βγάζουμε όταν η διοίκηση ζητήσει συγχώρεση. Αυτή η φορά ας το κάνουμε έτσι ώστε εκείνοι που αρνούνται να δουν πέρα από τις εθνότητες να νιώσουνε την αηδία τους να τους κοιτάζει στα μάτια κάθε φορά που βλέπουνε το όνομά του εκεί ψηλά, ανάμεσα στους τίτλους μιας ομάδας που υπήρξε πάντα πολύ μεγαλύτερη από κάθε κράτος. Κι όσοι λένε «αλλά η εθνικότητα...»; Αυτοί ας θυμηθούν πως ο Δικέφαλος έκανε ιστορία χωρίς ισπανική ιθαγένεια, πως ο Σονγκ έκανε το Νόου να στέκεται όρθιο όταν η ομάδα ήτανε αλλιώς, πως ο Αντζέλικο τραγουδούσε στα ίδια τραγούδια με εμάς στις κερκίδες χωρίς να έχει ποτέ ισπανικό διαβατήριο. Κι όμως εκείνοι σήμερα λένε πως «πρέπει να φύγει επειδή προέρχεται από κράτος»; Μα πού ειναι η λογική τους; Εμείς εδώ γνωρίζουμε τι είναι η Μπάρτσα: σπίτι. Κι σπίτι δεν στέλνει κανένας έξω επειδή μίλησε ή επειδή είχε περισσότερες γλώσσες από άλλους μαζί. Άντε λοιπόν, κάνουμε την αρχή σήμερα — όχι αύριο, όχι την άλλη βδομάδα, σήμερα. Γιατί όταν τελειώσει ο χρόνος, δεν θέλουμε να λέμε πως τελικά έκαναν μόνο τυπικές κινήσεις. Θέλουμε να λέμε πως η Μπάρτσα άλλαξε επειδή εμείς οι άνθρωποι της θυμηθήκαμε πως υπήρξε πάντα ομάδα των ανθρώπων, όχι των κρατών.