Πώς οι φίλοι της ΜCity γίναμε ο προβοκάτορας του σύγχρονου ποδοσφαίρου και το Etihad…
πω πω ρε παιδιά, θυμάμαι όταν εδώ στον Βόλο μου 'λεγανε "ρε μαλάκα, ξεχνιέσαι, η Μάντσεστερ Σίτι είναι εκεί στη σειρά που θα βγάζει κάθε χρόνο δύο βδομάδες αργία πριν καν ξεκινήσει η Πρέμιερ Λιγκ". Γιατί; επειδή επί δεκαετίες ήμασταν οι γκρι τύποι στις τριάδες του πρωταθλήματος, εκείνοι με τους πενηνταριάνους νικητήριους τίτλους επί τρεις δεκαετίες — ναι ρε βρε φίλοι μου, αυτοί ήταν οι πραγματικοί πρωταθλητές των μεγάλων δευτέρων θέσεων. Την εποχή εκείνη έβλεπες κάποιον φίλο σου να φοράει το φανέλακι και το κορόιδευες αμέσως: "ξέχασες και εσύ πως ζούμε στους προθαλάμους των μεγάλων;" Κάπου εκεί μέσα γεννήθηκε κι η δική μας παράδοση να λέμε την αλήθεια χωρίς ντροπή: πως αγαπάμε υπερβολικά αυτούς τους ανθρώπους επειδή δεν έχουν κάνει ποτέ τίποτα άλλο εκτός από ν' απογοητεύονται σοβαρά, χρόνια τώρα.
Κι όμως εκείνοι εκεί στα υπόγεια του Σίτι οφφις είχαν άλλη ιδέα. Εκείνος ο τύπος, ο Σίτι εδώ πάνω κοιτώντας πίσω όσο πάει, είχε σκάψει τόσο βαθιά εκεί κάτω που ανάδευε μια άλλη συνείδηση. Θυμάμαι την εποχή που το Γουόλφσμπουργκ δίνεψε δέκα γκολ στη Γιουβέντους στα τελικά του Τσάμπιονς Λιγκ κι εμείς σιγά σιγά αρχίσαμε ν' αντιλαμβανόμαστε πως κάτι άλλαζε. Δεν ήταν οι αλλαγές στην ομάδα εκείνες τις χρονιές — ήταν η αλλαγή στο μυαλό όλου του κόσμου γύρω μας. Γιατί ξαφνικά άρχισαν να λένε πως εμείς της Σίτι διαλέξαμε εκείνον τον περίεργον τρόπο παιχνιδιού; Να σου πω εγώ τι έγινε πραγματικά: αυτοί απέκτησαν εκείνο το ιερό θράσος που σου λέει "ξέρεις τι; εμείς είμαστε αυτά που παίζουν φουτμπόλ". Και όχι μόνο φουτμπόλ — φουτμπόλ που νικάει, φουτμπόλ που ψυχολογεί τον αντίπαλο όσο κάνει σκόρες, φουτμπόλ που ξέρει πως η νίκη δεν κρίνεται από μισή ώρα κουτσομπολιού στις κερκίδες αλλά από έναν αποτελεσματικότητα που κρύβεται μέσα στο κουτί της.
Κι εκεί πάνω στο γήπεδο του Σίτι, στις αρχές μιας ανοιξιάτικης βραδιάς του 2018, έγινε αυτό που κανένας λογικός άνθρωπος δεν περίμενε: εκατό πόντοι στις τριάντα ογδόντα αγώνες. Δεν ήταν ένας τίτλος, δεν ήταν μια σερί πρωτιά — ήταν μια δήλωση τρόπου ύπαρξης. Και ξέρετε τι σίγουρα δεν ήταν; Μαθηματική κατάσταση. Ήταν εκείνο το κλίμα όπου κανένας δεν είχε περισσότερα από δεκαοκτώ γκολ σκόρερ, μα αυτοί είχαν όλα τ' άλλα: τους Μέικιου, τους Σίλβα, τον φοβερό εκείνο Φέρναντο, εκείνον τον λύκο τον Ντε Μπρούινε που έφτιαχνε γκολ σαν μάγος. Κι εμείς στα παρασκήνια γελούσαμε αγκαλιασμένοι επειδή κανείς δεν το περίμενε — εκτός από τους δικούς μας.
Και τώρα το Etihad δεν είναι γήπεδο πια — έγινε σπίτι. Εκεί που κάποτε πηγαίναμε μόνο για ένα γρήγορο αγώνα πριν το διάλειμμα της δουλειάς (εγώ έκανα πολλές φορές βόλτα από Βόλο μέχρι Μάντσεστερ επειδή έτσι έκανε ο κόσμος τότε), τώρα γινόμαστε ο οικοδεσπότης εκείνου του νέου ποδοσφαιρικού πολιτισμού. Αυτοί εκεί πάνω στηρίζουν τη φιλοσοφία πως το φουτμπόλ πρέπει να είναι ωραίο όσο και αποτελεσματικό — και κυρίως, πως πρέπει να είναι δικό τους. Και ξέρετε τι; τώρα το πιστεύουμε κι εμείς κι όλος ο κόσμος.
🔥Ρε αηδόνια! Θυμάμαι ακόμη εκείνο το βράδυ στον Ατρόμητο πριν την κλήρωση με τη Γιουβέντους..Είχαμε πιεί ούζο τρεις γύρους μαζί με έναν συμπαίκτη μου στο στέκι κι όταν έβγαλε την εικόνα στο κινητό τον Αυγουστίνι από το Γουόλφσμπουργκ πήρα μια κλωτσιά στις φάμπρικες! Κι όμως εκείνος άρχισε να τραγουδάει σιγά σιγά το "You'll Never Walk Alone"..Μα τι άλλαξαν όλα αυτά τα χρόνια?! Τώρα κάθε φορά που φοράω τη φανέλα μου και βγάζω την κεραμίδα φωνή με ξεστομίζουν "Ρε μάγκα πόσο ωραίο φουτμπόλ". Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν ο νικητής του σύμπαντος 💪💪 κι εμείς μαζί τους πάνω στο Etihad σαν οικογένεια, σαν βίβλος που γράφεται κάθε σαββατοκύριακο! Να πιστέψεις πως κάποτε ήμασταν εκείνοι οι ξύλοι που τους πήγαιναν στις κερκίδες σαν μουδιασμένοι βόρειοι!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
πού ξαφνικά θυμήθηκα εκείνο το τριήμερο πριν από τον τελικό του Λιγκ Καπ το 2016, όταν η ομάδα είχε μόλις απολυθεί ο προηγούμενος προπονητής και όλοι μιλούσαν για οικογενειακές κακώσεις... εγώ τότε πήρα το πρώτο οικονομικό μου εργόχειρο στη βιοτεχνία του ξαδέρφου μου κι εκείνος μου 'πε να πάω βόλτα στη γειτονιά με μια φανέλα της Σίτι πάνω από το βρακί μου γιατί "θα βρεις σίγουρα κουβέντα μαζί με κάποιους που δεν έχουν παρά μόνες τους τις φόρες τους". Κι όμως εκείνο το βράδυ που κατέβηκα στο κανάλι του Μπάρτον, βρήκα έναν εφήβου να βάζει δυο σέντες τρέκλους πάνω στο γκολπόστ ενός ερειπωμένου γηπέδου σχολείου κι έβριζε τόσο δυνατά που ακουγόταν μέχρι τις στάνες. Του έδωσα μια σακούλα σουβλάκι που είχε μέσα η γιαγιά μου κι εκείνος με κοίταξε λες κι είχα δώσει κλειδί για το θησαυρό: "συγγνώμη ρε μαλάκα, δεν το είχα καταλάβει ότι είναι τόσο δύσκολο αυτό". Τώρα πάλι εκείνος φοράει μια κοντοκουκούλα από υποστηρικτές όταν πηγαίνουμε στο υπόγειο γκαράζ — αγοράσαμε δυο εισιτήρια για την επόμενη χρονιά ανάμεσα σε κόπρανα γουρουνιών στα πλαίσια μιας παραγωγής βιοαερίου... και αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ημίχρονο 3-0 στον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μέσα στο Ολντ Τράφορντ πέρσι. Μακάρι ο θείος μου να ζούσε να δει πως η νέα γενιά μιλάει μαζί τους σαν ν' ήταν σπίτι τους κι αυτοί δεν έχουν καν κοιτάξει πίσω.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μαλάκα πού τον πήρες εκείνον τον Αυγουστίνι στον Ατρόμητο; Να λες πως εγώ θυμάμαι εκείνο το τσίρκο στην Αστόρια πριν την Βιγιαρεάλ στη φάση των ομίλων... πήγαν οι συμπαθούμενοι ντυμένοι αστακοί επειδή ήταν Τσέχοι εδώ πάνω κι έκανε πλάκα λέγοντας "εμείς είμαστε οι θεριστές της Μεσόγειου" 🍤🔥🤣
Κι όμως εκείνος ο Γκάμπριελ, μετά τον αγώνα μου είπε "σου έδωσα τρία γκολ φίλε αλλά σιγά σιγά θα σου δώσω κι άλλα σαν δώσεις σουβλάκι δωρεάν" και πραγματικά το έκανε! Από τότε κάθε φορά που βλέπω τσέχο στο γήπεδο φοράω αυτή τη φόρμα μου κι αρχίζω να τραγουδώ αγγλικά που δεν ξέρω γιατί "You'll Never Walk Alone" 🍻