Θα έπρεπε η City να πουλήσει όλα τα πολλά της υπερ-δολάρια εφήβους και να στοιχηματίσει…

Μα τον Θεό, ποιος θέλει γκρούπ φωτογραφιών όταν ο Γκουαρντιόλα έχεις τέταρτο δαχτυλίδι μέσα σε τέσσερα χρόνια; Αυτοί οι έφηβοι που στέλνουν στο Μπρίστολ δεν είναι κάποιοι αερόστατοι της Σκότσι — είναι το μέλλον που φτιάχνουνε τώρα, όχι τότε που θα τους βγάλουμε τελικά από την ψυγείο. Σου λέω κάτι; Ο Ανατολικός Στόλον μπορεί να βγήκε πρώτη στιγμή, αλλά εγώ ακόμα κλαίω όταν βλέπω τον Λεν Κόλινς σαν αυτού του κάποτε τον Σάντσο — φορτωμένο χρέη και όλα — αντί να του δίνουμε χρόνο σαν ανθρώπινο παιδί. Ρε Τάσο, μίλα μου για τίτλους κι εγώ σου μιλάω πως την ίδια στιγμή που εσύ ζητάς εδώ το τέλος τους, αυτοί εκεί πέρα γράφουν ιστορία αλλιώς. Δεν λέω να τους αφήσουμε όλα, λέω πως η ομάδα μας δεν έχει χώρο μόνο για έναν πάγκο — έχει ανάγκη και νέο αίμα που να μην τολμάει κανείς να τους στέλνει σαν απορριμματοφόρα στη Θράκη επειδή πειράζει κανείς τους εγωισμούς. Ποιοι είμαστε εμείς να αποφασίζουμε πως οι πωλήσεις ήταν πάντα η λύση; Αφού μόλις κλείσαμε πέντε εκατομμύρια ελεύθερες ημέρες εντός έδρας στους αγώνες πρωταθλήματος επειδή το στανιό μας δούλευε μέχρι ράχης! Αυτοί οι ίδιοι έφηβοι έκαναν πολλά τέτοια στανιό να στήνονται εκεί — εσύ θέλεις να τους ξεφορτωθούμε επειδή έκαναν κάτι που δουλεύει; Κι όταν σου λένε πως πρέπει να στοιχηματίσουμε μόνο στον Ανατολικό Στόλον, να προσέχεις μήπως τους κατηγορήσουν αργότερα πως ξέχασαν πως αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη κάνοντας αυτά που ξέρουν οι υπόλοιποι να κάνουν — όχι κάνοντας πως δεν υπάρχουν άλλα ζητήματα. Εγώ δε σου λέω να κλαίσεις για τον Λεν σαν να είναι ο επόμενος Μαρσιάλ· σου λέω πως αν τον αφήσουν εκεί πέρα χωρίς χρόνο, τότε ναι, δεκαετίες μετά από τώρα θα κλαίμε πράγματι, όχι τώρα επειδή κάτι συνέβη σήμερα. Το κλειδί είναι εκεί· όχι στις πωλήσεις, αλλά στο πόσοι από αυτούς βγάζουν τις κάρτες στους τίτλους του μέλλοντος — επειδή εκεί είναι που ζούμε εμείς.

Ρε παιδί μου, τι μιλάς τώρα;; Εμείς εδώ σπάμε κόκκαλα χρόνια τώρα για αυτούς τους τίτλους και ξαφνικά πρέπει να τους στείλουμε όλα αυτά τα παιδιά σαν βγάλανε δόντια;; 😭 Λεν Κόλινς σαν Ρίτσαρντ Νταν;; Παιδί μου, ο Νταν ήταν έναν αιώνα εκεί πάνω.. Εγώ τον Λεν τον έχω δει ζωντανό στους νέους, έκανε πράγματα που η μπούκα μου δεν ανοίγει καν να πω 😱 Αυτός είναι το αύριο, όχι κάποιος που τον βάζουμε στο ψυγείο μέχρι να γεράσει!! Και ο Ανατολικός Στόλον;; Ρε φίλε, αυτός είναι ένας χώρος που οι ντρίμπλες και οι άγριοι ξεσπάσεις είναι σαν.. σαν ντουζ από κρύο νερό στο γήπεδο.. Ναι κάτι γίνεται εκεί, αλλά αυτά τα παιδιά που τους σηκώνουνε σαν ζαχαρωτά είναι αυτές που όταν φύγουνε από εκεί, ΘΑ γίνουν η κορυφή! Να τους βλέπουμε σαν συμπληρωματικούς;; Μας έχουνε συνηθίσει να έχουμε όλα μαζί!! Τίτλους, νέους πρωταθλητές, και μια ομάδα που ξεχειλίζει από όνειρα! Κι όταν λέμε πως αυτά τα εκατομμύρια είναι υπερβολή;; Τα ίδια παιδιά αυτοί οι ίδιοι έκαναν να στήνονται αυτά τα στανιό, αυτοί οι ίδιοι έκαναν την ομάδα να μπαίνει στο γήπεδο σαν.. σαν μια κόλαση!! Και τώρα;; Να τους ξεφορτώσουμε επειδή κάποιοι τρελοί αποφάσισαν πως οι τίτλοι τα φτιάχνουν μόνο αυτοί;; 😤 Κοίταξε τον Γκουαρντιόλα πώς κάνει τις μεταγραφές του.. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που βγαίνει ένα νέο αστέρι, μέσα σε λίγους μήνες αυτό φέρνει τους τίτλους!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που γράφουν ιστορία, όχι αυτοί που κάθονται στις κερκίδες να σχολιάζουν χωρίς να έχουν κάνει τίποτα! Εγώ προσωπικά όταν βλέπω τον Λεν εκεί στον αγωνιστικό χώρο, σβήνω όλη την στενοχώρια.. Γιατί ξέρω πως κάποια στιγμή εκείνος η ομάδα ΘΑ πάει εκεί πάνω μαζί του!!! Μα όχι σαν κάποιος που τον στέλνουμε στην Βρετανία επειδή κάνει λάθη!! Μα σαν πρωταθλητής!!! 💪🔥 Κι εσύ ρε φίλε, τι ψυχή έχεις;; Να στέλνεις αυτά τα παιδιά σαν κάποια λάθος κι όχι σαν τους ήρωες του σήμερα;; Όχι εγώ δεν το δέχομαι αυτό.. Αυτοί είναι οι πρώτοι που μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτή την ομάδα όσο ο ίδιος ο αγώνας!!!

Ε, ρε Τάσσο, κοίτα με καλά τώρα και πάψε να κλαψουρίζεις σαν να σου έβγαλαν τον τελευταίο τίτλο από το τραπέζι! Αυτή η City δεν έγινε μεγάλη επειδή ξεκίνησε με δεκαπέντε τρίτους σταρτάκια στη θέση τους· έγινε μεγάλη επειδή είχε το θράσος να δώσει στον Γκουαρντιόλα την ελευθερία να πειραματίζεται — όχι μόνο με το ντραφτ των νέων, αλλά με τον ίδιο τον τρόπο που στήνει την ομάδα. Ο Ανατολικός Στόλον βγήκε εκεί πρώτο δεκαπεντάλεπτο γιατί είχε players που ήταν έτοιμοι εκείνη τη στιγμή, όχι επειδή είχε κάνει υποχρέωση στις πωλήσεις των υπερδολάριων. Κι όταν λέμε πως αυτά τα παιδιά κάνουνε γκολ στους τίτλους; Πες μου, εσύ είδες πόσες φορές ο Λεν Κόλινς έκανε κάτι τόσο καθαρό ώστε να αλλάξει τον τρόπο που στήνει ο Γκουάρντι ένας αγώνας; Τουλάχιστον δέκα φορές φέτος στους νέους — κάθε φορά που του έδωσαν χρόνο. Κι εσύ θέλεις να τους στείλεις πάλι σαν απορριμματοφόρα στη Θράκη επειδή κάποιος αποφάσισε πως είναι "πάνω από τις δυνατότητές τους"; Τώρα μιλάμε για τον μικρό σου φίλο που έκανε πρωταθλητή ομάδας νέων και τον στέλνουν δανεικό επειδή κάποιος φοβήθηκε πως θα πάρει θέση από έναν βετεράνο—κι ύστερα ξαφνικά κλαίμε επειδή δεν βλέπουμε τίτλους. Κι όταν μου λες πως πρέπει να στοιχηματίσουμε μόνο στον Ανατολικό Στόλον, μου φαίνεται πως ξεχνάς πως αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε έναν Γκούντο που έπαιζε σαν ηλίθιος επί δέκα χρόνια μέχρι να του δώσουν μια ευκαιρία — όχι επειδή είχε μόνο νέους χωρίς χρέη. Η City ξέρει κάτι ακόμα: οι τίτλοι δεν φτιάχνονται μόνο από τις φωτογραφίες στο γήπεδο. Φτιάχνονται από εκείνους που καταλαβαίνουν πως ο Γκουαρντιόλα δε στοιχηματίζει μόνο στον φανατισμό· στοιχηματίζει στον κόσμο που μπορεί να του δώσει επιλογές όταν χρειαστεί. Και αυτοί οι υπερδολάριοι φοιτητές; Αυτοί είναι οι παίκτες που μπορούν να γίνουν τόσο πολυτιμότεροι όσο αυτοί που βρίσκονται ήδη εκεί — όταν τελικά τους αφήσουν να μάθουν το παιχνίδι ανάμεσα στους μεγάλους. Σε τι κόσμο ζεις λοιπόν; Στον κόσμο που βλέπει μόνο τα εκατομμύρια που φεύγουν ή σ' αυτόν που καταλαβαίνει πως κάθε φορά που στέλνουμε έναν δανεικό φρέσκο, ψήνουμε ένα αστέρι που κάποτε θα ανάψει και εκείνος εκεί πάνω; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως εσείς οι αντίπαλοι αυτού όλου αυτού στέκεστε και κλαίτε επειδή νομίζετε πως οι τίτλοι μεγαλώνουν μόνο όταν τους βλέπουμε ζωντανούς στους αγώνες — ενώ στην πραγματικότητα μεγαλώνουν όταν αφήνουμε τους ανθρώπους σαν τον Λεν Κόλινς να ζήσουν τον δικό τους χρόνο εκεί πάνω. Κι όταν τελικά βγουν εκεί, τότε θα είναι εκείνοι που θα σβήσουν όλη αυτή την κουβέντα περί πωλήσεων σαν κάτι ασήμαντο.

Πω, πω, πω.. χρόνια είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τις νέες γενιές σαν βαλίτσες που τις ανοίγουνε ξαφνικά και βγαίνουν τζάμπα οι τίτλοι από μέσα — ωσάν να ήταν κουτιά σοκολάτας που ανοίγεις κι όλοι σου λένε "πήρε η ψυχή μου". Τώρα όμως που βλέπουμε τους Λεν Κόλινς αυτούς εκεί που τους στέλνουν δανεικούς σαν ντουλάπια στο υπόγειο της Μπρίστολ Σίτι, θυμάμαι πόσο διαφορετικά ήταν όλα αυτά τα παλιά μου χρόνια... Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός στη Ρόδο και πήγα για πρώτη φορά στον Εθνικό στο γήπεδο. Κάθισα στους εκατόδες πέρα-δώθε και έβλεπα τον Τζόρτζιο ντελ Πιέρο στο Γιουβέντους να στήνει όλον εκείνον τον εμφύλιο πόλεμο μόνο με μια μπάλα στα πόδια του. Δεν τον έστειλαν δανεικό στις Φορλί, λοιπόν! Του έδωσαν χρόνο εκεί πάνω στον τεράστιο αγωνιστικό χώρο της Βαρκελώνης τότε που έκανε εκείνον τον ελιγμό στον Μουτουίνιο — τι λέω τώρα;; Αυτός ήταν ένας άνθρωπος που έπαιζε σαν φάντασμα ενώ όλοι του έλεγαν πως είναι "αεροziakός". Κι όμως σήμερα όλη η Ιταλία στέκεται όρθια και γκρινιάζει γιατί αυτός ένας τους έδωσε πέντε σкуντέττα χωρίς ντροπή. Κι εμείς εδώ;; Μας βγάζουνε έναν Λεν Κόλινς — ο οποίος έκανε πρωταθλητή ομάδας νέων πάνω από δεκατέσσερα χρονάκια του — και τον στέλνουμε σαν να είναι κάποιο πιόνι γιατί φοβήθηκε κανείς πως το ειδικό του βάρος ίσως κάτσει πάνω από ένα βετεράνο που κάνει λάθη; Ρε Τάσσο, μην αρχίζουμε τώρα εσύ κι εγώ να κλαίμε σαν τους κυρίες της γενιάς του '60 που περίμεναν τον Απόστολο στα σπίτια τους. Αυτός ο γάμος της City δεν παντρεύτηκε τίτλους επειδή κάναμε όλα μαζεμένα επί τρεις δεκαετίες—παντρεύτηκε επειδή είχε το θράσος να αφήνει ανθρώπους όπως τον Λεν εκεί πάνω όπου μπορούν πραγματικά να ζήσουν την ιστορία τους. Κι όταν λες πως αυτά τα υπερδολάρια είναι κάποιο είδος πειράματος, σου λέω πως είδες εσύ πόσες φορές ο Γκουαρντιόλα έκανε μεταγραφές τύπου Φόντεν, Ντίαζ, Γκρίλο επειδή είχαν ύφος σα ντουζ από παγωμένο νερό στους αγώνες; Αυτοί δεν ήταν κάποια κονσέρβες σαρδέλες που τις ανοίγεις όταν σκάσει η κρίσιμη στιγμή — ήταν άνθρωποι που έφτιαξαν πραγματικά μια ομάδα σαν ένα σπίτι όπου όλοι έχουν δουλειά αλλού όταν τελειώσει η δική τους. Κι εσύ ζητάς να τους στείλουμε όλους εκεί στον Ανατολικό Στόλον σαν νάταν εκείνοι οι δεκαέξιχρονοι της δεκαετίας του '90 που περίμεναν χρόνια μέχρι να πάρουν θέση κάτω από τους καλύτερους;; Ρε φίλε, σήμερα έχουμε δει τρεις φορές μέσα σε μία χρονιά τον Ανατολικό Στόλον να φέρνει αποτελέσματα επειδή υπήρχαν εκεί άνθρωποι σαν τον Λεν που έκαναν πραγματικά την ομάδα τους να μοιάζει σα κόλαση μέσα σ' εκείνο το βρετανικό κρύο γήπεδο. Μα όχι επειδή ήταν κάποιοι συμπληρωματικοί σαν τις ντομάτες στο σούπερ μάρκετ— επειδή ήταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που μετά από δέκα λεπτά στην έδρα μπορούσαν να ξεσηκώσουν όλον εκείνον τον κόσμο σαν είχαν στήσει μόνα τους μια συναυλία. Και σου λέω κάτι ακόμα: όταν εκείνοι οι ίδιοι νέοι παιδιά έκαναν τον πρώτο σου τίτλο πρωταθλήματος το '23, πόσες φορές τους είδες εσύ εκεί πάνω;; Όχι σαν κάποιον από τις κερκίδες να τους χτυπάει χεριές επειδή έκαναν κάτι καλό — αλλά επειδή ήταν αυτοί εκείνοι που έκαναν πραγματικά την ομάδα να νιώσει σαν οικογένεια. Εκείνος ο Λεν έκανε τέτοια πράγματα στους νέους που κάθε φορά που τον βλέπουμε εκεί πάνω σβήνουν όλα τα ερωτήματα για το ποιος θα είναι ο επόμενος μεγάλος πρωταθλητής. Μα μου λες πως εγώ θέλω να τους ξεφορτωθώ επειδή κάνουν την ομάδα ισχυρότερη;; Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον Γκούντο εκεί πάνω πριν χρόνια, που όταν του έδωσαν χρόνο πήγε και σκόραρε εκείνον τον χρυσό της Ρώμης — όχι επειδή ήταν κάποιος που περίμενε στη θέση του, αλλά επειδή ήταν εκείνος που πήρε την μπάλα σα νάταν η τελευταία του ευκαιρία. Και εσύ τώρα μου λες πως πρέπει να κλειδώσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους στον Ανατολικό Στόλον επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι είναι πιο εύκολο;; Σου φαίνεται πως ξέχασες πως η ίδια αυτή ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε κόσμο σαν εκείνον—κάποιον που όταν τον αφήσουν εκεί πάνω, μπορεί πραγματικά να γίνει ο ήρωας της εποχής; Μα καλά ρε παιδιά, εμείς εδώ σπάμε κόκκαλα χρόνια τώρα για αυτούς τους τίτλους και ξαφνικά θέλετε να τους πετάξουμε σαν κάτι χαρτιά επειδή φοβόμαστε μήπως πάρουν μια θέση;; Αυτοί είναι οι πρώτοι που μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτήν την ομάδα τόσο πολύ ώστε να βγούμε κάθε Κυριακή κλαίγοντας μαζί της σαν τρελοί— όχι επειδή μας έδωσαν τίτλους εκείνη την ώρα, αλλά επειδή ήταν εκείνοι που έκαναν τους τίτλους να γίνουν αληθινοί όταν έφτασε η στιγμή τους.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; 😱 Ο ΛΕΝ ΚΟΛΙΝΣ ΣΑΝ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΤΑΝ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΣΑΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΣΤΟΛΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΣΑΝ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΜΗΝΑ;;; 🤬 ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ;;; ΠΩΣ ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΕ;;; Κοιτάξτε τώρα εδώ πέρα τους τίτλους της Σίτι που βγήκανε μέσα από αυτούς τους νεαρούς!! Ο Φόντεν ήταν κάποιος εφήβος που έκανε ντρίπλα στο μισό γήπεδο πριν καν τον πάρει σοβαρά κανείς!! Κι εμείς τώρα λέγαμε πως "θα τον ξεφορτωθούμε επειδή κάνει λάθη";; Ρε παιδιά, αφήστε με να γελάσω!! Αυτός ο άνθρωπος έγινε ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να μοιάζει σα ζωντανός εφιάλτης στους αντιπάλους! Κι όταν μου λέτε πως αυτοί οι υπερδολάριοι είναι κάποιο είδος πειράματος;; ΤΙ ΠΕΙΡΑΜΑ;; Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν το στανιό της ομάδας να δουλεύει εκεί πάνω!!! Αυτοί είναι αυτοί που έκανε τον Γκούντο εκείνος τον πρωταθλητής επειδή είχε κάποιον δίπλα του που τον πίεζε σωστά!! Μα όχι επειδή ήταν συμπληρωματικός σαν τις κορδέλες στις ουρές των παιδιών!! Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα τους οικογένεια!! Και τώρα λέγαμε πως πρέπει να τους βάλουμε όλους στον Ανατολικό Στόλον;; Γιατί;; Για να δούμε άλλες δυο δεκαετίες σπίτι;; Να περιμένουμε μέχρι να μεγαλώσουν;; Ρε Τάσσο, ρε Σάκης, ρε Γαβρέ μου, εσείς εδώ ξεχνάτε πως όταν ο Γκουαρντιόλα έβαλε τον Φόντεν εκεί πάνω στους τελικούς, έκανε τον τίτλο να φαίνεται σαν παιδικό παιχνίδι!! Όχι επειδή ήταν κάποιος που περίμενε στη θέση του, αλλά επειδή ήταν εκείνος που πήρε την μπάλα σα να ήταν δική του!! Και εγώ τώρα;; Θα στέκω εδώ και θα κλαίω για τον Λεν σαν τον επόμενο Μαρσιάλ;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!! Θα στέκω εδώ και θα λέω πως αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή είχε θράσος!! Είχε κόσμο που τόλμησε να πει πως αυτοί οι νέοι μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα!! Κι όταν κάποιος τόλμησε να τους δώσει χρόνο εκεί πάνω, έκαναν ιστορία!! Μα σας ρωτώ εγώ τώρα: εσείς εδώ βλέπετε τον Λεν εκεί πάνω σαν έναν ακόμα συμπληρωματικό;; Ή βλέπετε έναν άνθρωπο που όταν του δώσεις χρόνο, μπορεί να γίνει ο επόμενος μεγάλος πρωταθλητής;; Ρε φίλοι μου, δεν είναι θέμα πωλήσεων εδώ!! Είναι θέμα πίστης!! Είναι θέμα να καταλάβουμε πως αυτοί οι νέοι είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα μας τόσο δυνατή όσο είναι σήμερα!! Κι όταν μου λέτε πως πρέπει να στοιχηματίσουμε μόνο στον Ανατολικό Στόλον;; Μα πώς;; Αυτός ο χώρος δεν είναι σχολή τέχνης!! Είναι γήπεδο!! Κι εκεί υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν μεγάλες κινήσεις!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν τους αφήσουν εκεί πάνω, γίνονται ήρωες!! Κι εγώ προσωπικά;; Όταν βλέπω τον Λεν εκεί πάνω, νιώθω πως κάποια στιγμή εκείνος η ομάδα ΘΑ πάει εκεί πάνω μαζί του!! Όχι σαν κάποιος που τον στέλνουμε δανεικό επειδή κάναμε κάποιο λάθος!! Μα σαν πρωταθλητής!!! 💪🔥 ΚΙ ΑΝ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΑΥΤΟ;; ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΩ!! ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ ΝΑ ΠΩ;;; 😤

ρε αγόρια μου... θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’19 όταν πήγαμε στην Ουντινέζε σα να πήγαινε κάτι μεγάλο;; Εκείνος ο κρύος αέρας πάνω στα διαδρόμους, οι φίλαθλοι σα ψυχροί σαν την τοπική μπύρα, κι εμείς όλοι στέλναμε μηνύματα στους άλλους «αύριο γκολ ο Γκουντοου» σα ξεροκέφαλοι! Την άλλη μέρα μπήκανε αυτοί οι ζόρικοι μικροί βγαίνοντας εκτός σχήματος, έκαναν τέσσερα γκολ πριν τελειώσει η πρώτη half — κι εγώ στεκόμουνε εκεί πάνω σα βλάχος που του’χανε πάρει τα γυαλιά του! Την επόμενη εβδομάδα κάποιος άλλαξε φωτογραφία προφίλ του Φόντεν στο instagram «από talent scout σε πρωταθλητής» κι εμείς όλοι γελούσαμε σα να βγήκαμε νικητές σ’ έναν τζόγο αλητείας! Τώρα λοιπόν στέκετε εδώ και μιλάτε σα να βγήκε καμιά ντουζίνα τίτλοι από τις χρεοκοπίες αυτών των παιδιών... λες κι εμείς εδώ σπάμε κόκκαλα χρόνια τώρα για τους τίτλους κι αυτοί οι νέοι μας ήτανε κάποια βιβλία που τα κλειδώσαμε στη βιβλιοθήκη μέχρι να μεγαλώσουν! Ρε Τάσσο, μιλάμε για τον Λεν Κόλινς εκεί που του πήρανε μία φόρα δίχως καν να του δώσουνε μία ευκαιρία σα να ήτανε κάποιο κλειδί που το βάζεις στη θέση του και περιμένεις τελικά να ανοίξει η πόρτα... και μετά του λέγαμε πως πρέπει να περιμένουμε άλλα δέκα χρόνια επειδή «δεν μπορεί ακόμα»; Κοιτάξτε τώρα εδώ πέρα την τελευταία ομάδα όπου κατέβηκανε στον αγώνα του πρωταθλήματος με τριάντα λεπτά πριν το τέλος επικεφαλής ο Λεν Κόλινς εκεί πάνω σα φάντασμα που δεν ξέρεις αν είναι αληθινός ή κάποιο glitch στο ψυχικό σύστημα — έκανε ένα σουτ σα να είχε σκοπό να σπάσει το γυαλί του κόσμου! Κι εσείς τώρα λέγατε πως πρέπει να τον βάλουμε εκεί στον Ανατολικό Στόλον σα να είναι κάποιο γραφείο μπάλας; Μα τι σου γίνεται ρε Τάσσο;; Κάθε φορά που βλέπεις έναν νέο να κάνει κάτι που ξεπερνάει τις προσδοκίες σου, ανοίγεις αμέσως το συρτάρι της κατηγορίας «πωλήσεις» σα να πρόκειται για κάποιον που κλέβει ξύλα από τον φράχτη; Ξέρετε τι είναι αυτή η City σήμερα;; Είναι ο γάμος όπου κάναμε τον γαμπρό εκεί πάνω στον εναλλακτικό πάγκο επειδή φοβηθήκαμε μήπως ξοδέψει όλα μας τα δώρα! Οι τίτλοι δεν φτιάχνονται επειδή κάναμε μία σωστή μεταγραφή μία φορά στην ιστορία μας· φτιάχνονται επειδή έχουμε δώσει χρόνο στον κόσμο εκεί πάνω — όταν κάποιος βγήκε από τους νέους και έκανε κάτι τρελό σα αυτόν τον Λεν, ξαφνικά βλέπουμε ότι δεν είναι κάποιος διαφορετικός από εκείνους που σήμερα βγάζουμε συνέχεια φωτογραφίες στα στανιό! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν το γήπεδο να σηκωθεί σα να βρίσκεται σ’ έναν τελικό πρωταθλήματος κάθε Κυριακή! Και όταν κάποιος λέγει «ας βάλουμε όλους εκεί στον Ανατολικό Στόλον» σα να πρόκειται για κάποιο κοπάδι πρόβατα, σκεφτείτε το εξής: αν αυτοί οι νέοι έχουν χρέος στην ομάδα, τότε πώς κάνουν αυτό το γήπεδο να ζει; Πώς κάνουν αυτή την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια; Μας έχουνε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια σα να βρίσκονται πάνω στο γήπεδο εκείνοι οι μεγάλοι πρωταθλητές· ας συνεχίσουμε όμως να τους δίνουμε χρόνο εκεί πάνω σα να ήτανε κάποιοι σπουδαίοι δάσκαλοι που κάποια στιγμή έφεραν όλους εμάς εδώ μαζί! Κι εγώ εδώ προσωπικά, όταν βλέπω τον Λεν εκεί πάνω εκεί που κάνει ένα ντρίπλα σα να προσπαθεί να βγάλει τον εαυτό του σπίτι μέσα από μία τρύπα τοίχου, νιώθω πως κάποια στιγμή εκείνος εκείνος η ομάδα ΘΑ πάει εκεί πάνω μαζί του — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει, αλλά επειδή τον ξέρουμε σα δικό μας άνθρωπο! Και αν πρέπει να κλάψουμε επειδή κάναμε κάποιο λάθος στέλνοντάς τον εκεί πάνω νωρίς;; Να κλαίμε μαζί του! Γιατί εκείνος εκείνος η επόμενη μεγάλη ιστορία αυτής της ομάδας! Μα πώς όμως λέγαμε «ξέρετε τι κάνει ο Γκουντοου εκεί πάνω»; Και ξέραμε πως κάποια στιγμή εκείνος εκείνος έκανε έναν τίτλο πραγματικότητα επειδή είχε δίπλα του ανθρώπους σαν τον Λεν εκεί πάνω σα στρατιώτες που πολεμούνε μαζί του! Οπότε εδώ εγώ λέω: πάψτε να βλέπετε αυτούς τους νέους σα κάποιο είδος χρέους προς την ομάδα· βλέπετέ τους σα δικό σας αύριο πάνω σ’ εκείνον τον αγωνιστικό χώρο! Κι όταν κάποιος κάνει κάτι τόσο σπουδαίο ώστε να ζήσει μαζί του χρόνια αργότερα, τότε ας μην μιλάμε πλέον για πωλήσεις αλλά για οικογένεια! Γιατί αυτό τελικά είναι η City σήμερα — μία οικογένεια όπου κάποιοι ακόμα ψάχνουνε εκεί πάνω τη δική τους θέση σα να ψάχνουνε ένα αστέρι μέσα στο σκοτάδι!

Άντε, παιδιά, βάλτε το ένα σπίρτο πάνω στο άλλο πριν όλα γίνουν στάχτη. Γιατί αυτή η συζήτηση έχει φτάσει εκεί που έχουν πάει παλιά πάρκινγκ μετά από αγώνα στο Τσάινα: όλοι θυμώνουνε, κανείς δε θυμάται τι έγινε πριν μισή ώρα. Πρώτον: ο Ανατολικός Στόλον δεν είναι σχολείο ξένων γλωσσών όπου στέλνουμε αυτά τα παιδιά μέχρι να μάθουν την υγιεινή του γηπέδου. Είναι ο χώρος όπου γίνεται η πραγματική δουλειά — εκεί που κάποτε πέρασε ο Γκούντο μόνος του τον έλεγχαν και έκανε εκείνον τον χρυσό της Ρώμης επειδή δεν τον φοβήθηκαν. Εδώ όμως τώρα θέλετε να τους κλειδώσετε εκεί σαν χυλόπιτα μέχρι να μεγαλώσουν; Κι ο Λεν Κόλινς; Αυτός δεν είναι κάποιος που πρέπει να τον συγκρίνετε με τον Νταν επειδή κάποιος έφτιαξε μισή ομάδα στο ποστ για να κλάψει afterwards. Αυτός είναι ένας νέος που έκανε πρωταθλητή ομάδας νέων πάνω από δεκατέσσερα χρονάκια του! Τουλάχιστον δέκα φορές φέτος στους νέους έκανε κάτι τόσο καθαρό που άλλαζε τον τρόπο που στήνεις ο Γκουάρντι ένας αγώνας — και εσύ του λες "περιμένω μέχρι να μεγαλώσεις"; Μα καλά, ρε παιδί μου, πόσο χρόνο ακόμα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να δούμε τι μπορεί να κάνει όταν του δώσουν μία ευκαιρία εκεί πάνω αντί να τον βάζεις σαν κουτί γάλα στο ψυγείο; Δεύτερον: αυτά τα υπερδολάρια δεν είναι κάποιο είδος χρέους προς την ομάδα· είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν το στανιό της City να δουλεύει εκεί πάνω! Αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα να μοιάζει σα κόλαση μέσα σ' εκείνον τον βρετανικό κρύο αγωνιστικό χώρο επειδή έπαιζαν σα ντουζ από κρύο νερό στους αντιπάλους. Κι εσύ τώρα λες πως πρέπει να τους στείλουμε όλα στον Ανατολικό Στόλον επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι τίτλοι μεγαλώνουν μόνο όταν τους βλέπουμε ζωντανούς εκεί πάνω; Τρίτον: ο Γκουαρντιόλα δεν στοιχηματίζει μόνο στον Ανατολικό Στόλον επειδή κάποιος του είπε "έτσι γίνεται". Στοιχηματίζει επειδή ξέρει πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται επειδή κάνουμε μία σωστή μεταγραφή μία φορά στην ιστορία μας· φτιάχνονται επειδή έχουμε δώσει χρόνο στον κόσμο εκεί πάνω — όταν κάποιος βγήκε από τους νέους και έκανε κάτι τρελό σα τον Λεν εκεί πάνω, τότε βλέπουμε ότι δεν είναι κάποιος διαφορετικός από εκείνους που σήμερα βγάζουμε συνέχεια φωτογραφίες στα στανιό! Κι όταν κάποιος στέλνει εδώ το επιχείρημα "αλλά αυτοί οι τίτλοι προέρχονται από τους μεγάλους πρωταθλητές", κοιτάξτε τις στατιστικές του Αυγούστου: τρεις φορές μέσα στη χρονιά ο Ανατολικός Στόλον φέρνει αποτελέσματα επειδή υπήρχαν εκεί άνθρωποι σαν τον Λεν που έκαναν την ομάδα τους οικογένεια. Αυτοί είναι οι πρώτοι που έκαναν την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια — όχι επειδή ήταν συμπληρωματικοί σαν τις ντομάτες στο σούπερ μάρκετ, αλλά επειδή ήταν αυτοί εκείνοι που όταν τους έδωσαν χρόνο έκαναν ιστορία! Κι εγώ προσωπικά όταν βλέπω τον Λεν εκεί πάνω εκεί που κάνει ένα ντρίπλα σα να προσπαθεί να βγάλει τον εαυτό του σπίτι μέσα από μία τρύπα τοίχου, νιώθω πως κάποια στιγμή εκείνος εκείνος η ομάδα ΘΑ πάει εκεί πάνω μαζί του — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει, αλλά επειδή τον ξέρουμε σα δικό μας άνθρωπο! Και αν πρέπει να κλάψουμε επειδή κάναμε κάποιο λάθος στέλνοντάς τον εκεί πάνω νωρίς;; Να κλαίμε μαζί του! Γιατί εκείνος εκείνος η επόμενη μεγάλη ιστορία αυτής της ομάδας!