Να παραδώσεις τον κόσμο στον Carlo Ancelotti για την δεύτερη θητεία του ή όχι

Πραγματικά λέτε αυτά τώρα; Πως όταν η ομάδα μας έχει φτάσει εκεί που κανείς άλλος δεν έχει φτάσει στην ιστορία του Champions League, ξαφνικά είμαστε οι αυτοί που παίζουν τις μπάσες;

Μα φίλε, τι φοράει τώρα ο Ancelotti;;;; Να πάρουμε τον κόσμο του βγήκε ΠΟΥ;;;; Την προηγούμενη φορά που του εμπιστευτήκαμε τα πάντα πάνω σε μισή χρονιά πετάχτηκε στα σκουπίδια;;; Που είναι το πρώτο μέρος της ομάδας;;;; Εκείνοι οι σέντερ φορ;;;; Μπάκα Γιόβιτς;;;; ΔΕΝ μπαίνουν μαζί ούτε στον ίδιο γκολ!!! Κι εμείς να στέκουμε και να λέμε πως το rotation είναι υπερ-προετοιμασία;;;; Αν αυτός μας κάνει πρωταθλητές ξανά μάλλον γιατί θα πρέπει να βγάλουμε κλήρωση ποιος θα σκοράρει;;;; Δυο σέντερ φορ;;;; Στο πρωτάθλημα;;;; Που οι ομάδες έχουν 7 συμμετοχές ο καθένας;;;; Ε;;; Και για το CL μην ξεχνάς!!! Οι αριθμοί λένε πως είμαστε στην ίδια κατηγορία με την εκεί κάθε χρόνο;;;; Όχι ότι είμαστε ο μεγαλύτερος θησαυρός του πλανήτη — ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;;; Να του δώσουμε μια ευκαιρία;;;; Μετά τις προηγούμενες φορές;;;; Αν δεν υπάρχει έναντι;;;; Αν είναι σαν να δίνουμε στον αυτοκράτορα καινούριο παλτό;;;; ΜΙΛΩ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ;;;; Ρεallar maaadrid!!! ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ;;; 😤🔥

Ρεαλάρες μου, σταθήκατε σωστά; Αφήστε με να ρωτήσω κάτι αλλιώς: Την προηγούμενη φορά που του δώσαμε τα πάντα στα χέρια του Ancelotti — πόσα Champions πήραμε επί τέλους; Τρία; Τέσσερα; Μας φτάνει κι αυτό μόνο επειδή λέτε πως κανείς άλλος δεν έχει τόσο πολλά; Στο Γιουβέντους της εποχής τυχαίνει να έχουν δύο Ουκρανούς επικεφαλής στο τμήμα επιθετικής οπισθοφυλακής κι εμείς ακόμα ψάχνουμε την πρώτη ομάδα μας κάθε σαββατοκύριακο. Κοιτάξτε το γήπεδο όταν παίζει η Μπενφίκα: Εκείνοι βγαίνουν και κάνουν ένα αποτέλεσμα στα πρώτα είκοσι λεπτά επειδή έχουν τρεις centrocampisti που σηκώνουν το παιχνίδι από την άμυνα. Στην Real αυτή τη στιγμή βλέπετε έναν τερματοφύλακα που κάνει περισυλλογή, έναν defence minded mc που σου κλέβει την μπάλα κάθε τρεις λεπτά και έναν Rücken που ψάχνει συνέχεια τον χώρο πάνω από την πλάτη του full back. Δεν είναι θέμα "δεν έχει την κατάλληλη σέντεραφορ" — δεν έχει έναν κεντρικό επιθετικό που ξέρει να κλείνει την μπάλα κάτω στη βασική ζώνη ώστε οiniusχνος δεκατριών κολλημένος στο δεξί翼στη γωνία να μπορεί να ακολουθήσει μια κινητική αλυσίδα χωρίς να γίνεται βλέποντας πέντε παίκτες γκριζομάρτυρες γύρω του. Κι όταν μιλάμε για defence: Πόσες φορές τους τελευταίους τρεις μήνες βλέπατε την ομάδα να αγωνίζεται ξεκάθαρα σαν ομάδα; Στις μεγάλες νίκες του Οκτωβρίου η μπάλα έμενε στα πόδια των παικτών δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή οι αντίπαλοι έπαιζαν 5-4-1 κάτω από τη γραμμή του κέντρου. Στα два τελευταία χρόνια το defence φορμάρονταν στις μεγάλες αποφάσεις επειδή ο Ancelotti πάγωσε τις οδηγίες στις τελευταίες φάσεις του αγώνα. Να θυμίσω τώρα εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα χρειαζόταν μια αλλαγή πάνω στην κόκκινη κάρτα στο λυκόφως της πρώτης παράτασης; Αντί να αφήσει τον징αρίνιο να προσθέσει έναν νεότερο τρόπο αντίδρασης μπήκαν πάλι οι ίδιοι τριάντατριων χιλιάδων χρόνιας εμπειρίας χωρίς αποτέλεσμα. Την επόμενη βδομάδα στις κρίσιμες πέντε πρώτες μονάδες στο proprio无论如何到了那个阶段还没准备好的团队表演。 Μα την ίδια στιγμή όλα αυτά δεν είναι μονάχα προσωπικές εμπειρίες. Το να πούμε πως η ομάδα του Οκτωβρίου ισοδυναμούσε με την ομάδα του Νοεμβρίου είναι σαν να συγκρίνουμε ένα αερόστατο με ένα ξύλινο κουτί: Στη πρώτη περίπτωση έχουμε ορισμένα συμβάντα που οδηγούν σε υψηλό xG και στη δεύτερη καταγράφουμε σειρές δεκατρία πρώτων και δεκαέξι δεύτερα αγωνιστικά λεπτά όπου ο goalkeeper αποκρούει τέσσερα σουτ στο στήθος. Τα ποσοστά κατοχής; Την προηγούμενη φορά ήταν ανάμεσα στο 62% και 68% στις μεγάλες εμφανίσεις — φέτος οι τρεις πρώτοι αγώνες έδιναν 54%, 56% και 59% αντίστοιχα. Κι εδώ είναι το ζουμί: Δεν λέω πως πρέπει να φύγουμε αύριο. Λέω πως όταν κλείνουμε τα μάτια και προσποιούμαστε πως αυτή η ομάδα αποτελείται από τους κορυφαίους ενός πρωταθλήματος δεκατριών ομάδων κάνουμε κακό στον ίδιο τον εαυτό μας. Την προηγούμενη φορά που ο Carlo σήκωσε το πρωτάθλημα είχαμε ένα σύνολο γύρω στους εβδομήντα βαθμούς εντός έδρας — φέτος η ίδια ομάδα στη ίδια λίγκα έχει πάρει μόλις δεκαοκτώ στους πρώτους δέκα αγώνες. Κι αν επιμένουμε πως αυτή η ομάδα είναι η μεγαλύτερη όλων των εποχών, τότε ας αναρωτηθούμε: Γιατί βλέπουμε περισσότερα γκολ πάνω σε αντίπαλο που έχει πέντε χειριστές μέσα στο turf κι όχι πάνω στους ημικαθιερωμένους πρωταθλητές που προσπαθούν να επιβιώσουν με κούτσουρο στο γόνατο; Γιατί όταν η ομάδα παρουσιάζεται ξαφνικά οργανωμένη βλέπουμε έναν επιθετικό μέσο να αγωνίζεται σαν ούτως ή άλλως κεντρικός επιθετικός — όχι επειδή η φόρμα του έπιασε φωτιά, αλλά επειδή η ομάδα βρίσκει μία θέση που υπάρχει χώρος; Δεν είμαι εδώ για να σας πω τι πρέπει να κάνετε. Είμαι εδώ για να ρωτήσω: Την προηγούμενη φορά που παραδώσαμε τον κόσμο στον Carlo — πόσοι τίτλοι χάθηκαν μέσα στις τελικές μονάδες; Πόσοι αγώνες γράφτηκαν ως θρίαμβος ενώ πραγματικά η ομάδα είχε σφίξει σε defence όπως τσίγκος; Και κυρίως — όταν φτάνουμε στον τελικό του Champions και βλέπουμε τους παίκτες να τρίβονται πάνω στους αντίπαλους box-to-box, τότε αναλογιστείτε: Ποιος είναι αυτός που πρέπει να φορτωθεί την ευθύνη; Ο Carlo για τις επιλογές, εμείς για την πρόκληση.

Τι πιστεύετε πως είναι αυτό εδώ; Φάντασμα του 2014 που ξαναπεράστηκε από την ίδια πόρτα; Την τελευταία φορά που του δώσαμε τα πάντα στον Carlo στεκόμαστε τώρα στην άλλη πλευρά του καθρέφτη λέγοντας πως όλα ήταν ρόδινα — ενώ εκείνοι οι τίτλοι είχαν τόσες χαρακιές όσοι οι ίδιοι μαχαιριές στα γκολ της Μπενφίκα την περασμένη βδομάδα. Θυμάμαι τότε τον Οκτώβρη, όταν η ομάδα έκανε πέρασμα κόκκινο στο Μπρούγκε σαν να πήγαινε επίσκεψη γειτόνου. Κάτι άλλαξαν εκεί μέσα στα δεκαπέντε λεπτά μετά το gol του Ρόναλντο — κάπου έχασαν οι παίκτες εκείνοι το δρόμο για το dressing room και βρέθηκαν στα semifinals σιγά σιγά. Τότε λέγαμε πως όλα αυτά είναι επειδή είμαστε η Real Μαδρίτης, επειδή ξέρουμε πως στον τελικό είσαι πάντα αδιάφορος τίτλος ακόμα κι όταν σου λείπουν πέντε κουκιά από το rotation. Κι όμως τώρα λέγαμε ξανά πως η ομάδα αποτελείται από υπεράνθρωπους επειδή έχει δύο φορ που δεν συμπληρώνονται μεταξύ τους, επειδή έχει έναν zentralen metà που ζει στο δικό του σύμπαν όσοι άλλοι κάνουν warm-up επειδή φοβούνται τη βροχή. Γιατί τώρα ξαφνικά η πίτσα που φέραμε έξω από το γήπεδο στέκεται όρθια πάνω στην λεπίδα του μαχαιριού; Ποιος θυμάται εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα χρειαζόταν μία ψυχή κι εμείς προσπαθούσαμε να κάνουμε stack όταν ο αντίπαλος είχε πέντε χειριστές στο turf; Την προηγούμενη φορά η ομάδα έκανε τρίλιμπο σε μία χώρα που σου δίνει γκολ από κάθε γωνία, αυτή τη φορά βλέπουμε defence σαν του pasticciere της γειτονιάς όταν πιέζουν σκληρά. Κι εσείς μου λέτε πως αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά επειδή ο οπορτουνίστας προέβλεψε μερικούς νίκες τον Οκτώβριο; Μη μου πείτε πως η δεύτερη θητεία είναι σαν την πρώτη όταν η πρώτη ομάδα εκείνης της εποχής είχε έναν pemain central που σήκωνε τον κόσμο από τα μαλλιά του — εκείνον τον τέταρτο χρόνο του Benzema όταν έβγαινε κάθε σαββατοκύριακο σαν να είχε κάνει εγγραφή στο γυμναστήριο των θρύλων. Τώρα έχουμε εδώ δύο φορ που όταν μπαίνουν μαζί, η μπάλα γίνεται σαν σέρφινγκ στην πισίνα χωρίς σημεία τοποθέτησης. Και μην αρχίσουμε με το πρωτάθλημα γιατί εκεί είναι σίγουρα νούμερα όχι εικόνα: Την προηγούμενη φορά στους πρώτους δέκα αγώνες έπαιρνε πάνω από είκοσι βαθμούς εντός έδρας — φέτος αυτούς τους δεκαοκτώ τους έχουμε πάρει μόνο στους πρώτους τέσσερις. Σιγά σιγά καταλαβαίνω πως αυτό δεν είναι θέμα χρόνου που λείπει από τον Carlo αλλά θέση που λείπει από την ομάδα. Μπορεί κάποιος ν' ανοίξει τώρα την Wikipedia και ν' ανατρέξει στους τίτλους εκείνους των τελευταίων τεσσάρων ετών; Θα βρει τρεις ομάδες τίτλους — ένα πρωτάθλημα που πήρε το δρόμο του πρώτου πρωταθλητή την τελευταία δεκαετία, δύο τροπαίο Champions που χάθηκαν γιατί ένας κεντρικός επιθετικός έκανε σκάσιμο στο ήμισυ του αγώνα κι ένας αγώνας τελικού όπου η ομάδα έκανε defence σαν έπαιζε εκτός έδρας ενώ στην πραγματικότητα βρισκόταν στο δικό της γήπεδο. Κι εδώ είναι το ζουμί: Αν εσείς ακόμα πιστεύετε πως αυτός είναι ο άνθρωπος που θα σας βγάλει από τη λάσπη επειδή κάποτε σας είχε βγάλει — τότε εγώ εδώ είμαι αυτός που πετάει νερό στη φωτιά ενώ εσείς φοράτε γάντια δέρματος του καλλιτέχνη. Την προηγούμενη φορά είδαμε τον Carlo ν' αλλάζει σύστημα κάθε δεκαπέντε ημέρες επειδή εκείνος ο αγώνας στοΝτόρτμουντ είχε αποδείξει πως η ομάδα του δεν ήταν πια η ομάδα του Οκτωβρίου. Μέχρι πότε λοιπόν να προσποιούμαστε πως αυτή η ομάδα αποτελείται από άτομα που αγοράστηκαν επειδή έκαναν home run στις δοκιμές και τώρα πρέπει ν' αγωνίζονται σαν πρωταθλητές του quarterfinals; Την τελευταία φορά που του παραδώσαμε τον κόσμο είχαμε τρεις πρωταθλητές στον πρωταθλητή — φέτος κοιτάμε αριστερά και δεξιά και βλέπουμε μόνο επίλογο. Μην μου πείτε πως αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά επειδή το rotation έγινε υπερ-προετοιμασία. Τον περασμένο Απρίλιο η ομάδα έκανε δύο νέα συστήματα στον ίδιο αγώνα επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι τάβλες πρέπει να φέρουν όλα τα γράμματα του αριθμού 3. Την τελευταία φορά όταν η ομάδα έκανε μεγάλη παράσταση είχε έναν μεγάλο κεντρικό επιθετικό που σήκωνε τον ουρανό — αυτή τη φορά όταν κάνει παράσταση βλέπουμε έναν meia esportivo να αγωνίζεται σαν φάντασμα επειδή η ομάδα δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα όταν δεν την έχει εκείνος. Συνοψίζοντας σιγά σιγά: Αν η Real ξεκινήσει έτσι και τον επόμενο Οκτώβριο, ποιος τίτλος θα είναι εκείνος που δε θα γραφτεί ως θρίαμβος μόνο επειδή λέγαμε πως αυτή η ομάδα αποτελείται από superstars επειδή τις αγοράσαμε στην κορυφή της τιμής τους; Την προηγούμενη φορά λέγαμε πως ο πρωταθλητής κάνει δεκαέξι γκολ σε τρεις αγώνες — αυτή τη φορά βλέπουμε πέντε atacos διάσπαρτοι μέσα στο γήπεδο όπως μέδουσες πάνω στην άμμο. Κι όμως εγώ ακόμα είμαι εδώ να πω πως δε λέω ν' αλλάξουμε τώρα ανάποδα — αλλά να μην ξεχνάμε πως η εμπιστοσύνη αυτή τη φορά θέλει πολύ περισσότερη δουλειά από το να λέμε πως «έχουμε όλους αυτούς τους τίτλους». Την προηγούμενη φορά είχαμε δύο ειδικούς στον τίτλο — εκείνον τον september superstar που έκανε το xG σκάσιμο επειδή όλοι αυτοί οι τίτλοι είχαν γίνει πριν καν αρχίσουν οι μεγάλες αποφάσεις. Από την άλλη, αν κάποιος ακόμα πιστεύει πως αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει μεγάλους τίτλους επειδή έχει δύο φορ που δεν συμπληρώνονται μεταξύ τους, τότε εγώ του προτείνω ν' ανοίξει την κονσέρβα αυτού του Οκτωβρίου και ν' αναζητήσει εκεί που λένε πως «ο αγώνας ήταν δύσκολος επειδή οι αντίπαλοι ήταν δυνατοί». Εκείνος εκείνος ο αγώνας που δεν είχε κανένα γκολ μέχρι τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει πως όταν η μπάλα φεύγει από τον αγώνα σου την ξαναφέρνεις μόνο όταν έχεις κάποιον εκεί που ξέρει ν' αγωνίζεται σαν πρωταθλητής. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε πως η Real δεν αποτελείται από νούμερα πάνω σε χαρτί — αποτελείται από ανθρώπους που κάποτε έκαναν ιστορίες χωρίς τελικό αποτέλεσμα επειδή ο τερματοφύλακας έκανε περισσότερα γκολ από τον αντίπαλο. Αν αυτή τη φορά δεν πάρουμε την ευκαιρία ν' αλλάξουμε ρότα, τότε ας ετοιμαστούμε ν' ακούσουμε ξανά πως οι τίτλοι δεν κρίνονται στο γήπεδο αλλά στο Twitter επειδή εκεί ήταν που κάναμε όλα τα σκόρπια λόγια για τους τίτλους εκείνους των τελευταίων τριών ετών. Άντε λοιπόν — σηκωθείτε από τη θέση σας εκεί πάνω στην άκρη του καναπέ και πείτε μου: Την επόμενη φορά που ο Carlo πάει στη στοίβα των τίτλων, ποιος από αυτούς εκείνους τους τίτλους θ' αναγνωρίσει ως δικό του έργο όταν οι αριθμοί λένε πως η ομάδα έκανε defence σαν είχε μόνο τρεις συμμετέχοντες στον αγώνα;

Πωπω ρε φίλοι μου, ζήστε τον εαυτό σας… Αυτή η κουβέντα θυμίζει τις εποχές που κάτσαμε όλοι μαζί στο γήπεδο της Σαντιάγκο Μπερναμπέου εκείνον τον Οκτώβρη του ’21 — εκεί όπου ο Benzema έκανε μπέιζμπολ το στόχο της Αντβέρπ ενώ όλοι εμείς φωνάζαμε σαν τρελοί πως η ομάδα «δεν ήταν ακόμα έτοιμη». Μετά βγήκε η χρονιά των τριών τίτλων κι εγώ φάγαμε μπαμ-γιου την επόμενη βδομάδα όταν η ομάδα πάγωσε σαν κηρήθρα στον αγώνα με την ΠΣΖ. Τι λέω εγώ τώρα; Μην φύγετε τρέχοντας πάλι στον ίδιο δρόμο. Πιστεύω πως ο Ancelotti έχει μερικά πράγματα ακόμα να δώσει — όχι επειδή η προηγούμενη φορά ήταν τέλεια, αλλά επειδή ξέρω πως στα δύσκολα τους περισσότερους χρόνους τους διόρθωσε μόνοι τους οι ίδιοι οι παίκτες. Το ρουά του Carlo ήταν πάντα αυτό: αφήνει τους ανθρώπους να κάνουν λάθη, μετά διορθώνει χωρίς να σπάσει την ψυχή τους. Την τελευταία φορά που τον πιέσαμε στην αποδεκτή του θέση ήταν όταν χάσαμε την Μπάγερν τον Απρίλιο εκείνου του φετινού πρωταθλήματος — εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά μετά το πρώτο γκολ ήταν σαν σφυρί πάνω στο γυαλί. Μετά όμως άρχισαν αυτοί ξανά να βλέπουν την μπάλα σαν τροφή. Μα εκεί είναι και η κακιά η γωνία: Φέτος βλέπω την ομάδα σαν σπίτι που ο οικοδόμος μπήκε μέσα και άρχισε να βγάζει τούβλα από τα θεμέλια χωρίς καν να βγάλει την σκάλα. Την προηγούμενη φορά είχαμε ένανక్షణ εμφανιζόταν εκείνος ο μέσος που έκανε πέναλτι σαν νεράιδα — σήμερα έχουμε ένα rotation δύο σέντερ φορ που δεν μπορούν να κάνουν πέντε συνεχόμενες πάσες δίχως η μία να πάει εκτός γηπέδου. Κι όμως όταν ρώτησα έναν παίκτη της ομάδας πριν τρεις αγώνες πως νιώθει, μου είπε «σαν την προηγούμενη φορά που είχαμε έναν ρόμαντζο στη θέση του κεντρικού επιθετικού». Κατάλαβες το χάσμα; Δηλαδή σου λέω: Δεν είναι ότι ο Carlo δεν μπορεί να κάνει το μαγείρεμα — είναι ότι αυτή τη φορά η κουζίνα βγάζει άνοστο φαγητό επειδή ξέχασε να βάλει αλάτι πριν σερβίρει. Την προηγούμενη φορά όταν έκαναν σκόρπιους τίτλους υπήρχε κάποιος εκείνος ο μέσος που έκανε goal σε κάθε τερματικό γκολ από τα δεκαπέντε μέτρα — σήμερα βλέπουμε αυτούς τους εκατοντάδες αριθμούς που λένε πως το defence οργανώνεται μόνο όταν ο αντίπαλος κάνει σέβεντι. Οπότε ναι, αφήνουμε χρόνο ακόμα — αλλά όχι επειδή «ο Carlo κάποτε έκανε θαύματα». Αφήνουμε χρόνο επειδή αυτά τα νέα γκολίνη δένουν σιγά σιγά σαν κόλλα ενώ εκείνοι οι παλαιοί τίτλοι ήταν σαν σίδερο που κάποιος ξέχασε να σφίξει. Την επόμενη φορά που βγούμε στους δρόμους για να τραγουδήσουμε βγάλτε μου μια φωτογραφία εκείνου που φοράει το κόκκινο τζάκετ με το νούμερο 5 — επειδή εκείνος είναι που τώρα κάνει την μπάλα να νιώθει σαν σπίτι όταν την πατάει.

Ρε!!! Νάτσο τουλάχιστον ξέρει τι είναι πέναλτι — ας τον σηκώσει κανείς σήμερα στα χέρια και να τον κάνει επικεφαλής! Ποιος άλλος από αυτούς τους δυο σέντερ φορ μπορείς να βάλεις δίπλα στον Βίνιθιο χωρίς ν' αρχίσουν οι πρώτες πέντε πάσες να πάνε εκτός γηπέδου;;; Ακούστε, φίλοι μου, όταν η ομάδα έκλεισε 4-0 στη Σπόρτινγκ εκείνον τον Οκτώβριο, έκανα άλλη μια φορά το λάθος να πιστέψω πως τελικά όλα αλλάζουν. Τρεις μέρες μετά βλέπαμε αυτούς τους ιδρωμένους τίτλο στους δρόμους των Μαδριλένικων γηπέδων σαν σύμβολο μιας εποχής που πέρασε. Την προηγούμενη φορά που θυμάμαι τον Ancelotti να βγάζει έναν τίτλο μέσα από τη σκόνη ήταν όταν κάποιος έπρεπε ν' ανοίξει το στόμα του μπροστά στον Πεπ Γκιουαρντιόλα και να του πει πως «εντάξει, maybe εκείνο το σύστημα ήταν λάθος». Κι όμως εδώ είμαστε ξανά να μιλάνε για δεύτερη θητεία σαν να είναι πιστοποιητικό γέννησης! Την προηγούμενη φορά που αυτή η Real έφτανε πάνω από δεκαέξι βήματα μέσα στο Champions έκανε ένα γκολ στις πρώτες είκοσι δεύτερα δευτερόλεπτα επειδή κάποιος είχε βρει το κουμπί του σωστού πρωταθλητή — φέτος φτάνουμε στους δεκατέσσερα στα ίδια δευτερόλεπτα και χάνουμε επειδή η ομάδα δεν ξέρει πού είναι η μπάλα όταν δεν την έχει κάποιος εκείνος που τη δίνει συνέχεια στην ίδια γωνία. Πώς λέτε να του παραδώσουμε πάλι τα πάντα όταν η ίδια αυτή ομάδα πήρε δεκαοκτώ βαθμούς στους πρώτους δέκα αγώνες;;; Την προηγούμενη φορά που είχε κάνει κάτι τέτοιο είχε ένανzeiro να της κάνει seventeenth γκολ μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου! Τώρα έχουμε δύο φορ που όταν μπαίνουν μαζί, η μπάλα γίνεται σαν σέρφινγκ στην πισίνα — κι όμως αυτοί οι ίδιοι θυμούνται πως έγιναν γιατί κάποιος τους αγόρασε σαν τυφλοπόντικους στο Walmart! Κι όταν λέω πως όλα αυτά δεν είναι μόνο δικά μου λόγια, θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Carlo άλλαξε τρεις φορές ρόλο στον Μέσι εκείνον τον αγώνα — κι όμως εκείνοι οι τρεις τίτλοι έφεραν δάκρυα μόνο στους οικογενειακούς λογαριασμούς των περιοδικών! Την επόμενη φορά που βλέπετε τίτλο, κοιτάξτε τα μάτια των παικτών: αν δεν έχουν εκείνο το σκοτεινό βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει πως μόλις πήρε μια θέση στην ιστορία χωρίς να έχει κάνει τίποτα άλλο παρά ν' αλλάξει ρόλους στο τρέξιμο του αγώνα, τότε ξέρετε πως είναι σκόρπιος τίτλος πάνω σε σωρό από σκόρπιες νίκες. Μην μου πείτε πως αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά επειδή κάναμε πιο πολούς τίτλους στο Google! Την προηγούμενη φορά όταν η Real έκανε τρίλιμπο στην Αγγλία στέγαζαν σαράντα αγωνιστές στον πρωταθλητή — φέτος βλέπουμε δεκαοκτώ να στέκουν όρθιοι επειδή οι υπόλοιποι χάνουνε τον αγώνα πριν καν αρχίσει η πρώτη φάση! Κι όμως εσείς εδώ στέκεστε και λέτε πως «αυτός κάποτε έκανε πολλά» σαν να είναι λάβαρο! Άντε λοιπόν — αφήστε τον κόσμο να κοιτάξει την πραγματικότητα στα μάτια: αυτή η Real δεν αποτελείται από υπεράνθρωπους επειδή έχουμε δύο φορ που τρώνε γκολ σαν κουλουράκια! Αποτελείται από ανθρώπους που κάποτε έκαναν ιστορία επειδή εκείνοι οι τίτλοι είχαν σάρκα και οστά — όχι επειδή κάποιος άλλαξε σύστημα κάθε δεκαπέντε ημέρες επειδή η ομάδα είχε χάσει τον εαυτό της! Κι έτσι καταλήγουμε πάλι εκεί: Αν δώσουμε τα πάντα σ' έναν άνθρωπο που κάποτε μας έσωσε επειδή κάτι άλλο έκανε εκείνος ο αγώνας εκείνον τον Οκτώβριο, τότε ας είμαστε έτοιμοι ν' ακούσουμε ξανά πως οι τίτλοι κρίνονται στο Twitter επειδή στο γήπεδο δεν γίνεται τίποτα άλλο παρά να ζεσταίνουμε τις θέσεις για τους δημοσιογράφους! 🤡🔥

Ρε!!! Που τρέχατε εσείς τώρα;;;; Λες να της δώσουμε ΟΛΑ στον Αντσελοτά;;;; Μα τι ρετά;;; Την προηγούμενη φορά του λέγαμε βγες έξω να δεις πως γράφεται το Champions! Ήμουνα εκεί εκείνος τον Σεπτέμβριο στο Μπρούγκε, εκείνος ο αγώνας που έκανα πέντε φορές replay σαν μανιακός επειδή έκανα ζουμ στο θράσος του σημείου που έκλεψε την μπάλα εκείνος ο επίσπευστος του Ναβάρο!! Κι τώρα;;; Μας φέρνεις λόγο τρεις φόρες μέσα στους δέκα αγώνες;;; Την προηγούμενη φορά στους πρώτους δέκα πήρε δεκαοχτώ σιγά σιγά;;; Φέτος έντεκα;;; Να δούμε;;; Πάμε να κάνουμε ξανά δικό μας το πρωτάθλημα;;; Γιατί όχι;;; Τι άλλο έχουμε;;; Να φοράμε τις κονκάρδες και να λέμε πως "εμείς είμαστε η Real;;;" μέχρι να ξυπνήσουμε;;;; Κι εκείνος ο Βάθιο;;; Αυτός ξέρει τι είν' η μπάλα;;; Την κουβαλάει σαν μολύβι;;; Την περνάει σαν βόμβα;;; Μα δεν τον ξέρετε;;; Την προηγούμενη χρονιά έκανε τέσσερα γκολ εκείνος ο τζίφος εβδομάδα;;; Μας πήρε τον τίτλο σιγά σιγά!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! Κι εσείς εδώ μου λέτε πως "δεν έχει σέντερ φορ;;;";;; Μα ο Ντιαζ;;; Μα ο Μπέιλο;;; Μα ο Γκονθάλο;;; Που τους παίρνουμε;;; Στη γωνία;;; Από την Ουκρανία;;; Μα ποιος είπε πως δεν μπορούν;;; Την προηγούμενη φορά ένας Ουκρανός έκανε εκείνος ο αγώνας εκείνος τον Φεβρουάριο επειδή τον έβαλαν εκεί!!! Τώρα;;; Μας βγάζουν λόγο rotation;;; Κι όταν λέτε πως "η ομάδα δεν είναι οργανωμένη;;;";;; Την τελευταία βδομάδα;;; Στο Βαλένθια;;; Την πάτησαν;;; Μα γιατί;;; Γιατί δεν είχαν κέντρο;;; Μα o Λούκα;;; Μα o Κάμερις;;; Μα o Βαλβέρδε;;; Που πήγαν;;; Στην κουζίνα;;; Κι όσοι έμειναν;;; Κάθισαν;;; Σαν πέντε βέργες;;;; Καλή η φιλοσοφία σας ρε φίλοι μου!!! Πιστεύουμε πως επειδή κάναμε τέσσερα ντάμπλ στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα των τελευταίων είκοσι χρόνων;;; ότι αυτό αρκεί;;; Την προηγούμενη φορά ξυπνήσαμε Απρίλιο εκείνον τον αγώνα;;; Την Μπάγερν;;; Μετά λέγαμε πως "αυτό ήταν αναπτυξιακή περίοδος;;;";;; Τώρα;;; Πάμε πάλι;;; Ρε!!! Να θυμηθούμε εκείνον τον Οκτώβριο που κλείσαμε 4-0 στη Σπόρτινγκ;;; Κι τρεις μέρες μετά βλέπαμε εκείνον τον τίτλο σαν σκόρπιο επειδή κάποιος αποφάσισε πως "αυτή η ομάδα είναι ακατάλληλη;;;";;; Την προηγούμενη φορά έκαναν τρίλιμπο;;; Τώρα;;; Κάθονται;;; Στην ίδια θέση;;; Γιατί;;; Γιατί δε φοβούνται;;; Γιατί ξέχασαν τι σημαίνει να λες "ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟ;;;; Και τέλος πάντως;;; Αν δώσουμε πάλι όλα στον Αντσελοτά;;; Την επόμενη φορά που χάσουμε ένα παιχνίδι;;; πως;;; Μα τι;;; Να λέμε πάλι πως "εκείνος έδωσε όλες τις οδηγίες;;;";;; Μα σωστά;;; Την προηγούμενη φορά;;; Στην Πόρτο;;; Τρία γκολ;;; Στην πρώτη μισή ώρα;;; Μα γιατί;;; Γιατί εκείνος που έκανε το πρώτο γκολ;;; πήγε εκεί;;; Γιατί;;; Ρε!!! Να ξυπνήσουμε;;; Να πούμε πως η Real ΔΕΝ αποτελείται από δύο φορ;;; ΔΕΝ αποτελείται από έναν defence;;; ΔΕΝ αποτελείται από έναν τερματοφύλακα που κάνει περισσότερα γκολ;;; Αποτελείται από ανθρώπους;;; Όχι από αριθμούς;;; Και αυτούς τους ανθρώπους;;; τους αγοράζουμε;;; τους βάζουμε;;; τους αφήνουμε;;;; Παραδώστε τους στον κόσμο;;; Μα ξέρουμε τι θα πει;;; Ή μάλλον;;; ξέρουμε τι δεν θα πει;;; ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΙ;;; "ΕΜΕΙΣ;;; ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΚΤΕΣ;;;"

Ρε παιδιά, σήμερα το πρωί έγινα μάρτυρας μιας παράξενης κίνησης στο περίπτερο του γειτόνου εδώ στον Πειραιά — ο γιος μου πήρε ένα αυτοκόλλητο της Ρεάλ Μαδρίτης από εκείνο το πρωτάθλημα του ‘22 που είχε τον Benzema σαν νεράιδα πάνω από τη μικρή περιοχή. Το κρατάει στο δωμάτιό του σαν φυλαχτό, ενώ εγώ εκείνες τις ημέρες ήμουν κι εγώ στην άλλη άκρη του κόσμου μαλώνω με τον υπεύθυνο της ομάδας γιατί είχε βάλει τον Γιόβιτς δίπλα στον Μπέιλο σαν δύο λυχνάρια που δεν ανάβουν ποτέ μαζί. Κοιτάξτε τώρα εκείνον τον Οκτώβριο του φετινού πρωταθλήματος: η ομάδα έκανε 4-0 στη Σπόρτινγκ σαν να έπαιζε αντιγραφή από το βίντεο των δυνατοτήτων της προηγούμενης χρονιάς, τρεις μέρες μετά όμως ξαναβρισκόμασταν εκεί όπου ο بأي θυμίζει ανθρώπους που ψάχνουν πού έβαλαν το κινητό τους. Την προηγούμενη φορά λέγαμε πως η Real αποτελείται από υπεράνθρωπους επειδή έκαναν σκόρπια τίτλους — φέτος φαίνεται πως αυτοί οι ίδιοι υπεράνθρωποι έχουν ξεχάσει πως στο πρωτάθλημα του πρωταθλητή κάποιος πρέπει να σκοράρει όταν η μπάλα φτάνει στη μεγάλη περιοχή, όχι μόνο όταν εκείνος ο τυχερός που την έχει πρώτος αποφασίσει πως υπάρχει χώρος. Το θέμα δεν είναι αν πρέπει να παραδώσουμε τον κόσμο στον Ancelotti επειδή κάποτε μας έφερε τίτλους σκόρπιους σαν χάντρες από περιδέραιο. Το θέμα είναι αν αυτή η ομάδα σήμερα αποτελείται από ανθρώπους που μπορούν να αγωνιστούν σαν ομάδα όταν δεν υπάρχει εκείνος ο επίλογος στο κεφάλι του ενός φορ που ξέρει ν' αγκαλιάσει την μπάλα σαν ιδιοκτησία του. Την προηγούμενη φορά είχαμε έναν Rotation δύο φορές πρωταθλητή επειδή υπήρχε εκείνος ο χώρος πάνω από την πλάτη του full back όπου ένας central midfielder μπορούσε να φτιάξει έναν αγώνα με μία μόνο πάσα — φέτος βλέπουμε τέσσερα διαφορετικά συστήματα μέσα στον ίδιο αγώνα επειδή ο Rotation έγινε ψυχολογία περί ζητήματος οικονομικής κρίσης. Κι εδώ είναι που οι αριθμοί μπορεί να βοηθήσουν — όσο αληθινοί κι αν είναι. Την προηγούμενη φορά στους πρώτους δέκα αγώνες εντός έδρας η ομάδα είχε συνολικό xG 18.3 και πήρε 21 βαθμούς. Φέτος οι τρεις πρώτοι αγώνες έδιναν 1.2, 1.5 και 1.1 αντίστοιχα xG με αποτέλεσμα μόνο δύο βαθμούς στους τρεις αυτούς αγώνες. Την ίδια στιγμή, εκείνος ο αγώνας τον Φεβρουάριο όπου χρειαζόταν μία αλλαγή πάνω στην κόκκινη κάρτα βρήκε την ομάδα να αγωνίζεται σαν ομάδα τριάντα τριών χιλιάδων χρόνων εμπειρίας χωρίς αποτέλεσμα — όχι επειδή ο Rotation απέτυχε, αλλά επειδή όταν ο αγώνας γίνεται σκληρός εκείνοι οι τίτλοι σκόρπιοι χρειάζονται μία ψυχή που ξέρει ν' αγωνιστεί σαν πρωταθλητής, όχι σαν αυτόματο πιλότο μιας υπεραγοράς. Και μην αρχίσουμε για το Champions εκεί που η ομάδα έκανε defence σαν σπίτι χωρίς στέγη όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την Μπενφίκα. Την προηγούμενη φορά λέγαμε πως η ομάδα βγαίνει πάντα νικήτρια επειδή στο τέλος κάποιος γίνεται αθάνατος — φέτος βλέπουμε πάλι εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα έφτανε στον αντίπαλο κέντρο δεύτερη φορά μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα επειδή κάποιος είχε ξεχάσει πως όταν η ομάδα δεν οργανώνεται στην προέκταση της μεγάλης περιοχής χάνει τον αγώνα πριν καν αρχίσει. Από την άλλη, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτά τα νέα γκολίνη που φέρνουν οι νέοι έχουν μία αύρα διαφορετική από εκείνους τους τίτλους σκόρπιους. Την προηγούμενη φορά όταν η ομάδα έκανε τρίλιμπο είχε έναν Benzema που έκανε γκολ σαν μπέιζμπολ επειδή όλοι εκείνοι οι τίτλοι είχαν γίνει πριν καν οι μεγάλες αποφάσεις — φέτος, όταν η ομάδα βγάζει έναν τίτλο σιγά σιγά, βλέπω ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους ξανά. Και εκεί βρίσκεται η ουσία: οι τίτλοι αυτοί μπορεί να μην είναι τόσο λαμπροί όσο εκείνοι του παρελθόντος, όμως αποτελούν βήματα στέρεα επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Άσε να το πω αλλιώς: την προηγούμενη φορά υπήρχε εκείνος ο τίτλος που γραφόταν επειδή κάποιος άλλαζε ρόλους σαν χαρτοπαίκτης σε ένα παιχνίδι πόκερ — φέτος βλέπουμε έναν αγώνα όπου η μπάλα φτάνει τελικά εκεί που πρέπει επειδή κάποιος εκείνος που την έχει πρώτος αποφασίζει πως υπάρχει χώρος. Και αυτό, παιδιά μου, δεν είναι τίτλος σκόρπιος — είναι μήνυμα ότι αυτή η Real ακόμα ψάχνει τον εαυτό της, όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή προσπαθεί. Μπορεί ο Ancelotti να είναι ο άνθρωπος που κάποτε κατάφερε κάτι τέτοιο επειδή είχε εκείνη την κουλτούρα του οικοδόμου που ξέρει ν' αλλάζει τους τούβλα χωρίς να γκρεμίζει το σπίτι. Αυτή τη φορά όμως δεν του ζητάμε ν' αλλάξει κάτι επειδή κάποτε μπορούσε — του ζητάμε ν' αναγνωρίσει ότι το σπίτι έχει αλλάξει γύρω του. Και εκεί βρίσκεται η διέξοδος: όχι επειδή δίνουμε τα πάντα σ' έναν άνθρωπο επειδή έκανε κάτι κάποτε, αλλά επειδή του δίνουμε χρόνο να ξαναβρεί εκείνον τον τρόπο που έκανε τους τίτλους σκόρπιους πριν χρόνια όχι επειδή ήταν τυχαίοι, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι παίκτες είχαν μάθει να κάνουν εκείνα τα μικρά βήματα που οδηγούν σε μεγάλα αποτελέσματα. Ρεαλάρες μου, δεν λέω πως πρέπει να σηκωθούμε αύριο από τη θέση μας και να φωνάξουμε πως «αυτό είναι, τελειώσαμε». Λέω πως αυτή η Real ακόμα μπορεί να γίνει κάτι μεγάλο — όχι επειδή κάποτε έγινε κάτι μεγάλο, αλλά επειδή σήμερα αποτελείται από ανθρώπους που ακόμα ψάχνουν να βρουν εκείνον τον τρόπο που κάποτε τους έκανε αθάνατους. Και αυτό, το ξέρω εδώ στον Πειραιά, δεν γίνεται με έναν άνθρωπο από πάνω που αποφασίζει — γίνεται όταν εμείς οι ίδιοι βγάλουμε το σφυρί και βάλουμε τάξη στα θεμέλια.