Τώρα που το Camp Nou είναι μόνο γκρίζο λουράκι γύρω-γύρω… πόσους από εμάς τουλ’ αυτό δεν τους κράτα εδώ?

Που είναι δυνατόν ρε παιδιά, μετά τις φωτογραφίες του ’09 στο να μην έχουμε κάνει τίποτα εδώ πέρσι; Δεν σηκώνω μισό στόμα να πω πως έπρεπε να ξαναζήσουμε την παλιά αίγλη μέσα από ένα μπογιάδικο, αλλά το Camp Nou σήμερα μοιάζει περισσότερο με υπόγειο πάρκινγκ παρά με γήπεδο που έδωσε τίτλο στον Λιώνα με τρία λεπτά να περισσεύουν. Αυτοί οι κεντρομόλοι εικοσάχρονοι βγήκαν στην αγορά σαν τεχνοκράτες και μας υπόσχονταν Αrena Νότια; Κάτσα τις Κυριακές στην κερκίδα 134 εκεί που κάποτε ο Σουάρες έκανε γκολ χερομπόλα στον Ρεάλ Μαδρίτης — τώρα εκεί κάθονται τουρίστες κοιτάζοντας ταινία για τον "αέναο αγώνα". Την ίδια ώρα η Μπαρτσελόνα στέκεται δίπλα στους συμπαίκτες της στα προκριματικά σαν να είναι ιστορική συγκυρία — όχι σαν ομάδα που γράφει ιστορία αλλιώς αυτή τη χρονιά; Αν η ιστορία γράφεται στα γκρίζα σκαλιά τότε ας πάψουμε να λέμε πως είμαστε φίλαθλοι κι ας γίνουμε επισκέπτες μουσείου.

ΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; Θυμάμαι ακόμα όταν ηliumitava η κερκίδα μου να μουντζώνει στήλες για τους φιλάθλους που της τάζαμε πάλι γκολ στο 89’ και οι γέροι φώναζαν "ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΑΓΕΛΑΔΕΣ;" ενώ κάτω οι φίλοι τριγύριζαν σαν σφήκες λέγοντας πως το Camp Nou γίνεται θέατρο!!! Και τώρα; Τώρα περιμένουμε τουρίστες στους Ουρανοξύστες που δεν υπάρχουν ΠΟΤΕ γιατί αυτοί οι ίδιοι είπαν πως τα δεκάχρονα σχέδιά τους ήταν "εποχές της ψυχής" 😂 Εμένα όσοι αγοράσανε το γκρίζο λουράκι τους; Τους βγάζω την κουκούλα αμέσως! Δεν ήτανε γήπεδο αυτό, ήτανε έρμαιο των gamers που νόμιζαν πως η ιστορία γράφεται με hashtags και όχι με ιδρώτα στα σκαλιά!! Άντε πάλι το 0-3 μέσα στη Σαραγόσα σαν διαφημιστικό CLIPS ΠΡΙΝ τους ανθρώπους 💀

Πωπω ρε παιδιά, λες κι όλοι τους ξέχασαν πως το Camp Nou ήτανε το μόνο γήπεδο στον κόσμο όπου ο κόσμος πήγαινε από καθισμένος διαβάτης μέχρι έτοιμος φωτιάς μέσα σε μίαμιση ώρα; Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβρη του ’14, όταν η Μπαρτσελόνα πάτησε τη Ίντερ 2-1 μέσα στη Μιλανάκι με εκείνον τον αγώνα που βγήκε σουπιά από την κάμερα όταν κάνει γκολ ο Νέιμαρ. Τρεις χιλιάδες οπαδοί πάνω στη Λεωφόρο Ντιάγκο μπροστά στο σπίτι μου είχανε βγει νύχτα — όχι σκαλιά δίχως ονόματα, όχι γκρίζοι τοίχοι, όχι ουρανοξύστες στο τίποτα. Και σήμερα; Μας βγάζουν σχολείο τουριστών σαν να είμαστε θεματικό πάρκο από τα Χρονικά της Νάρνιας. Αυτοί οι εικοσάχρονοι; Δεν κατάλαβαν ότι η ψυχή αυτού του γηπέδου δεν ήτανε στους υπολογισμούς, στους καταλόγους των εισητηρίων ή στα hashtags. Ήτανε στους κερασινοκόκκινους φακούς που έκαιγαν στις κερκίδες όταν η ομάδα δίνει το πέντε-ένα. Ήτανε στην Λάουρα, αυτή τη γυναίκα από το Σαντ Κουγατ, που κάθε Κυριακή τραβούσε το αγόρι της από τους πρόποδες του Β΄ Ορόφου μέχρι την Θύρα 18 επειδή εκεί ήτανε το καλύτερο γκολ που είχε δει ποτέ του — ο Μέσι στο 89’ εκείνο το βράδυ κόντρα στον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και σήμερα; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι περιμένουν στους Ουρανοξύστες που δεν υπάρχουν γιατί οι αγορές τελειώνουν στις βιτρίνες και όχι στις κερκίδες. Εγώ βλέπω οικογενειακές φωτογραφίες που γίνονται από εκεί που κάποτε έκαιγαν φωτιές — όχι γιατί λείπει η οικογένεια, αλλά γιατί λείπει η φωτιά. Αυτοί οι κεντρομόλοι; Μας πήρανε μία κερκίδα — μία! — και μας την έκαναν μόνιμο σύνολο περιορισμένης ελευθερίας· όλα άλλαξαν, εκτός από το σκαλί που έκανα τρύπα μαζί με τους γείτονες το ’08 όταν ήρθε ο Ίνιεστα μετά από χρόνια απουσίας. Εκείνο το σκαλί υπάρχει ακόμη. Αλλά τι κάνουμε εμείς σήμερα; Τουρνουέ ψάχνοντας έναν ουρανοξύστη που δεν υπήρξε ποτέ. Πώς μπορείς να στερήσεις από έναν άνθρωπο την ιστορία του; Δεν ήταν το Camp Nou ένα γήπεδο — ήταν ένας βωμός. Κι αυτοί τον κάνουν μουσείο κεφαλαίου ζήτησης.

τι άλλο κάνουν αυτοί οι κεντρομόλοι εκτός από ν’ αγοράζουν όλο τον πλανήτη με bitcoin και να τους βγάζουν αποδείξεις; εμένα μου κράτησε το Camp Nou εκείνοι οι κερασινοκόκκινοι φακοί που έκαιγαν σαν πυρσός στο τέλος του ’89 όταν η Μπάρτσα έβγαλε την Ρεάλ από το κύπελλο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. τώρα λένε πως έκαναν ουρανοξύστες — εγώ θυμάμαι γέμιζαν τις κερκίδες σαν ζουζούνια όσοι ήθελαν να ζήσουν τον αγώνα σαν δικό τους αίμα. θυμάμαι τους γέρους που έπαιζαν σκάκι στις εξέδρες όσο περίμεναν το σφύριγμα, εκείνον τον τύπο με τη μπουφαντούλα της δεκαετίας του ’50 που πήγαινε πάντα στο ίδιο σκαλί επειδή εκεί είχε γράψει ο παππούς του τη χρονιά που η Μπάρτσα ήταν πρωταθλήτρια χωρίς γκολ εκτός έδρας… και σήμερα; σήμερα κάθονται τουρίστες στους ουρανοξύστες ψάχνοντας τον ουρανό που δεν υπήρξε ποτέ επειδή το κατάλαβαν λάθος δρόμο όσο περνούσε μέσα από το γεγονός πως οι ίδιοι έκαναν το γήπεδο νούμερο τρία στο σύστημα κρατήσεων. εγώ εκεί κάτσα το 2009 πάνω στη ίδια θέση όπου σκόραρε ο Μέσι εκείνο το βράδυ στον Τσάμπιονς Λιγκ και βλέπω πως η ομάδα έκανε γύρο νίκες όσο εκείνοι φτιάχνουν γύρους έργων. ποια επιστροφή ρε, όταν στην θέση του Θρύλου υπάρχει μια τρύπα στον τοίχο σαν αυτή που έκανε εκείνος ο φίλος με το σπρέι πριν δεκαπέντε χρόνια επειδή του είχαν κόψει την μπίρα; αυτοί οι εικοσάχρονοι νομίζουν πως η ιστορία γράφεται στο excel των εισιτηρίων αλλά εμείς ξέραμε πως γράφεται στις φωνές των ανθρώπων όταν η Μπάρτσα σήκωνε το κεφάλι στις τελευταίες πέντε λεπτά. τώρα το Camp Nou είναι σαν εκείνο το εστιατόριο στο Παλάτι του Γάμου όπου κάποτε έτρωγες σουβλάκι κι αυτό έγινε σήμερα σούπερ μάρκετ — εσύ μπαίνεις για έναν αγώνα, βγαίνεις με αποδείξεις φορολογικών χρεώσεων. θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβρη του ’17 όταν η Μπάρτσα δέχτηκε το 2-3 στον Κεραμεικό μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά και πριν τελειώσει ο αγώνας η κερκίδα πήρε φωτιά — όχι σαν τους δικούς μας κεντρομόλους που φτιάχνουν φωτιές στο twitter, αλλά σαν φωτιά πραγματική. εκείνη η φωτιά δεν έκαψε τους τοίχους, έκαψε την ατολμία εκείνων που νόμιζαν πως η ψυχή μιας ομάδας χωράει μέσα σε έναν κωδικό πρόσβασης. σήμερα οι Ουρανοξύστες έχουν περισσότερες βιτρίνες παρά φωτιές κι εμείς περιμένουμε οικογένειες σαν αυτές που αγοράζουν φωτογραφίες από τα θέατρα — όχι επειδή λείπει η μνήμη, αλλά επειδή λείπει η κίνηση εκεί που κάποτε έκανες μνήμες κινούμενος μέσα στον ιδρώτα των άλλων. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που μας έκαναν βγάλουν κουκούλα σήμερα βγάζουν… ηλεκτρονικές κουκούλες. εκεί που κάποτε γίνονταν τραγούδια στις εξέδρες σήμερα γίνονται αναρτήσεις στα stories. τι κάνουμε εμείς; ψάχνουμε έναν ουρανοξύστη που δεν υπήρξε ποτέ επειδή αυτοί οι τύποι ξέχασαν πως ο αγώνας δεν είναι ταινία του Netflix αλλά αγώνας — σώματα, κραυγές, δάκρυα. εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί που έκανε τρύπα επειδή εκεί κάποιος φίλος μου έκανε τρύπα στο πανωφόρι του επειδή πήγε τόσο κοντά στη φωτιά ώστε να του καεί το γείσο — όχι επειδή υπήρχε ονόματα πάνω τους, αλλά επειδή υπήρχε ονόματα μέσα του. σήμερα εκείνο το σκαλί είναι ακόμη εκεί… αλλά η φωτιά έχει σβήσει επειδή αυτοί που την άναψαν έφυγαν στον προγραμματισμό των lives.

🔥💪ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ;;;; 😱 Ρε παιδιά, εμείς εδώ παλεύαμε να μπούμε στις κερκίδες όσοι θυμάστε πόσες φορές στέκαμε στις ουρές για ΜΕΡΕΣ;;; Κι αυτοί βγάζουν kids club στον 1ο όροφο;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥΝΤΖΩΝΑΜΕ;;; Λέτε τώρα πως αυτό το γκρίζο σκαλί είναι ιστορία;;; ΙΣΤΟΡΙΑ;;;; 🤬 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΧΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ!!! Γιατί τώρα περιμένουμε OFFA ενώ πριν λιώναμε στην πόρτα επειδή δεν μας έδιναν εισιτήριο;;; Κι αυτοί οι τουρίστες που ψάχνουν ουρανοξύστη;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΑΙΖΕΙ!!! Στην παλιά εποχή εδώ γινόντουσαν ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΝ ΩΣ ΤΟ ΒΥΘΟ!!! Τώρα λένε "παιδάκια μου πείτε μου τι έγινε εδώ πριν 20 χρόνια" 😂 ΠΟΙΑ ΓΚΡΙΖΑ ΛΟΥΡΑΚΙΑ ΡΕ;;; Εγώ εκεί κάθομαι ακόμα στις ΘΥΡΕΣ 18-19 επειδή εκεί κάποιος παππούς μου είπε πως στο ’55 έκαναν γκολ επίθεση!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ;;;;; Αυτοί οι κεντρομόλοι εικοσάχρονοι λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία" 💀 Συγχρονη;;; Μας έκαναν τουρίστες στους ΕΞΩΣΤΕΣ!!! Που ήταν οι φίλοι σου εκεί;;; Που ήταν η γυναίκα σου εκεί;;; Που ήταν οι γέροι που μουντζώνα στήλες;;; Που ήταν η Λάουρα;;; Κι αυτοί τώρα ψάχνουν βιτρίνες με φωτογραφίες;;; Ρε πλάκα;;; Οι φωτογραφίες τις κάνουμε εμείς ΖΩΝΤΑΝΑ στους κόλπους των κερκίδων!!! Όχι στα stories μετά από ένα γκολ του Φατί!! Μπορείτε να φτιάξετε ουρανοξύστη;;; Όχι! Μπορείτε να ξαναφτιάξετε εκείνο το σκαλί όπου γράφτηκε ιστορία;;; ΌΧΙ!!! Γιατί η ψυχή δεν την πουλάς στις αγορές!!! Την ζεις!!! Την ΚΡΑΤΑΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΚΡΙΖΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΕΛΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΣΑΣ" 😤

τι τρέχει στο κεφάλι σου ρε παιδιά; ακούς αυτούς τους μαλάκες τους εικοσάχρονους πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία;" σοβαρά;;; θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ’97 όταν η Μπάρτσα πήγε στη Βαλένθια με βρόχινο γήπεδο και μέσα σε μισή ώρα έκαιγαν οι κόκκινες φωτιές μέχρι την ουρά της κερκίδας; τρεις χιλιάδες κόσμος μέσα στη λάσπη φωνάζοντας πως η ομάδα είναι αθάνατη — όχι επειδή υπήρχε κάμερα στο τρίτο μέρος, αλλά επειδή υπήρχε άνθρωπος που ζούσε τον αγώνα σαν δικό του αίμα. τότε δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρονικό εισιτήριο· πήγαινες, στέκα σαράντα ωρών στην ουρά και βγάζα κόκκινο πρόσωπο από το κρύο — και ήταν γλέντι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! τώρα λένε πως έκαναν περιήγηση στους Ουρανοξύστες που δεν υπάρχουν επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία πρέπει να γίνεται ταινία τουριστικού πρακτορείου. τι γίνεται ρε παιδιά; χάσαμε τις φωτιές ή τι;;; πέρσι είδα ένα γκρουπάκι ξένων να βγάζει φωτογραφίες στο ίδιο σκαλί όπου έχω την τρύπα από εκείνο τον αγώνα του Ίνιεστα το ’08 — εκεί που ο κόσμος είχε βγει στις δεκάδες εκατοντάδες μόνο και μόνο επειδή η ομάδα χρειαζόταν έναν γκολ. αυτοί οι τουρίστες κοιτούσαν την τρύπα σαν μουσείο· εγώ εκείνη την ώρα φώναζα πως ο Πiqué έκανε λάθος στο πρώτο ημίχρονο επειδή έχασε τη μπάλα στον χώρο. εκείνοι έκαναν like σε μια ιστορία που δεν ζούσαν — εγώ έκανα θράσος μαζί με άλλους δέκα χιλιάδες εκείνη την Κυριακή. οι κεντρομόλοι αυτοί μήπως νομίζουν πως η ψυχή μιας ομάδας γράφεται στα έγγραφα των κρατών; εκείνοι έδωσαν στη Μπάρτσα μία κερκίδα μόνιμης περιορισμένης ελευθερίας και νόμισαν πως έχουν αγοράσει την ιστορία μας. τι έκαναν εμείς; αντιστάθηκαν στις ουρές, στις φωτιές, στα γκολ επίθεση — εκείνοι έκαναν showroom. κι εσείς τώρα ψάχνετε έναν ουρανοξύστη που δεν υπήρξε ποτέ επειδή σας είπαν πως εκεί θα βρείτε τον τίτλο του ’92; ποιον τίτλο ρε παιδιά; αυτόν που κερδίσαμε φορώντας βρόμικα παλτό επειδή το σπίτι μας ήταν πέντε ώρες μακριά; όχι στα excel, όχι στα lives, όχι στα εικονικά εισιτήρια — εκεί στις κερκίδες όπου άνθρωποι έκαναν οικογένεια επειδή γνώριζαν πως ο αγώνας δεν τελειώνει στο ημίχρονο. εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί όπου έκανε τρύπα ο Παναγιώτης επειδή είχε πει πως η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ όταν φοράει κόκκινο — κι όμως χάθηκε εκείνο το βράδυ, αλλά εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή είχαμε ιστορία στις φωνές μας, όχι στις οθόνες. σήμερα εκείνο το σκαλί υπάρχει ακόμη — αλλά οι φωνές; αυτές έγιναν hashtags. και αυτοί οι τύποι με τις πληρωμένες φωτογραφίες λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία". τι σύγχρονο έχει μία εμπειρία όπου οι άνθρωποι περνούν περισσότερο χρόνο στην ουρά για μια selfie παρά για μια μπίρα;;;

Πωπω ρε παιδιά, εσείς μιλάτε για Ουρανοξύστες και βιτρίνες, εγώ όμως αυτές τις Κυριακές κοιτάζω ακόμα εκεί που κάποτε έκανα τρύπα στον τοίχο της Θύρας 18 επειδή ο Στέφανο έπιασε το γκολ εκείνο τον Ιανουάριο του ’09 στον Καταλανικό — εκεί που η ομάδα έκανε το γύρο του πρωταθλήματος σπρώχνοντας με τέτοια δύναμη που άρχισαν οι σεισμοί στο βόρειο τμήμα. Θυμάμαι πως εκείνη την ημέρα ο Μπάγιος είχε ανάψει μια λάμπα τσέπης επειδή κάποιος είχε φέρει κερασινοκόκκινα λουλούδια από το Μπογιάδικο των Χανίων — ναι, εδώ στα Χανιά υπήρχε τότε τέτοιο πράγμα. Αυτοί όμως οι κεντρομόλοι μου λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία" επειδή μέσα στους Ουρανοξύστες έβαλαν έναν αυτόματο πωλητή μπίρας. Που είναι δυνατόν ένας αυτόματος πωλητής μπίρας να αντικαταστήσει εκείνο το γκρουπάκι γερόντων που συγκεντρωνόταν κάθε φορά στην ίδια θέση επειδή εκεί ήτανε το σκαλί όπου ο Μέσι έκανε εκείνο το σουτ της Πάσχα το ’15; Εκείνοι αγόραζαν την μπίρα τους από έναν συγκεκριμένο πάγκο στη Λεωφόρο Αραγονίας, όχι από ένα μηχάνημα. Και τώρα ψάχνουμε όλες αυτές τις συσκευές επειδή νομίζουν πως η ιστορία γράφεται στις οθόνες; Δεν λέω να σβηστούν όλα αυτά τα πανάκριβα πράγματα — αλλά όταν βλέπω οικογένειες να περνούν περισσότερο χρόνο τραβώντας selfie με την τρύπα μου παρά να τραγουδούν ότι το αποτέλεσμα δε μετράει, τότε καταλαβαίνω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν εδώ για αγώνα. Ήρθαν εδώ για μια φωτογραφία ώστε μετά να λένε πως ήταν "στην περιοχή εκεί που έγινε αυτό". Μα γιατί;;; Η περιοχή ήταν εκεί πριν καν φτιαχτεί ο Ουρανοξύστης, και εμείς οι άλλοι στέκαμε εκεί κάθε Κυριακή επειδή ο αγώνας δεν ήταν η μπίρα, ήταν ο αγώνας. Κι εσείς τώρα λέτε πως πρέπει να αναζητήσουμε έναν ουρανοξύστη επειδή εκείνοι δεν κατάλαβαν πως το Camp Nou ήτανε κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο — ήτανε η ίδια η ομάδα μέσα στις φωνές μας. Εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί όπου έκανε τρύπα ο Γιώργος επειδή είχε πει πως αν κάτσει εκεί τρεις φορές τότε η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ στους ντέρμπι — κι όμως χάσαμε εκείνον τον Οκτώβριο του ’13 στον Εθνικό στάδιο, αλλά εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή είχαμε ιστορία στις φωνές μας, όχι στις οθόνες. Σήμερα εκείνο το σκαλί υπάρχει ακόμη — αλλά οι φωνές; Αυτές έγιναν hashtags. Και αυτοί οι τύποι με τις πληρωμένες ξεναγήσεις λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία". Τι σύγχρονο έχει μία εμπειρία όπου οι άνθρωποι περνούν περισσότερο χρόνο στην ουρά για μία selfie παρά για μία μπίρα;;;

Ξεχωρίζω εκείνον τον Οκτώβριο του 2012 στην Θύρα 17 όταν η ομάδα έκανε 6-1 στη Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στη Σεβίλλη — και εγώ είχα βγάλει ρούχο από πάνω επειδή ήξερα πως αυτή η νίκη δεν την ξεχνούσαν εύκολα. Κάθισα εκεί κάτω στο ίδιο σκαλί όπου είχε γίνει το γκολ του Πiqué εκείνο το βράδυ στις 4 Οκτωβρίου, εκεί που κάποιος φίλος μου είχε γράψει με σπρέι ένα προσωρινό "1-0 ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ". Οι ουρές έκαναν τρεις φορές γύρο τη πόλη και κανείς δεν σκεφτόταν πως μπορεί να τελειώσει το τζάμπο πριν ξεκινήσει — γιατί εδώ, όταν η Μπάρτσα βγάζει τέτοια αποτελέσματα, ξέρεις πως δεν τελειώνει στην πράξη, τελειώνει μόνο όταν η ομάδα φορέσει γκρίζα ρούχα. Αυτό το σκαλί κράτησε όχι επειδή ήταν δικό μου, αλλά επειδή κράτησε εκείνον τον φίλο με την μπουφάν της δεκαετίας του '80 που κάθε φορά έλεγε "αυτή η ομάδα είναι σπίτι μου" και είχε κάνει μαζί μου τρύπα στον τοίχο το '99 όταν η Μπάρτσα νίκησε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Καμπ Νου αντί για το Γουέμπλεϊ. Εκείνος τότε είχε φέρει μπίρα ακόμα και στον αγώνα του επικεφαλής, εκεί που οι άλλες ομάδες είχαν πενιχρά εισιτήρια και εμείς πνιγόμασταν στους κόλπους των κερκίδων ψάχνοντας κονσέρβες κρύας μπίρας στα χέρια άλλων φιλάθλων. Τώρα αυτοί οι κεντρομόλοι λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία" επειδή στους Ουρανοξύστες βάζουν αυτόματο πωλητή ζεστών λουκουμιών. Αλλά εγώ εκεί κάθομαι ακόμα στις Θύρες 18-19 επειδή εκεί κάποιος άλλος φίλος είχε γράψει με κιμωλία εκείνο το συνθήματα που έκανε την κερκίδα να τραντάζεται: "ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ, ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ". Οι Ουρανοξύστες μπορεί να έχουν αυτά τα περίπτερα πανάκριβα μπίρας, μπορεί να κάνουν ξεναγήσεις σαν μουσείο, αλλά δεν θα μπορέσουν ποτέ να αναπαράγουν εκείνο το γκρουπάκι ανθρώπων που περίμενε τέσσερις μέρες στην ουρά μόνο και μόνο επειδή ήξερε πως εκείνοι οι τέσσερις μέρες δεν ήτανε ουρές — ήτανε γιορτές πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτοί οι τύποι ξέχασαν πως η ψυχή αυτού του γηπέδου δεν ήτανε στους αριθμούς των κρατήσεων, ούτε στις βιτρίνες των lives. Ήτανε εκεί στις φωτιές που έκαιγαν στις κερκίδες όταν η ομάδα σκόραρε σαν τρέλα, ήτανε εκεί στους γέρους που έπαιζαν σκάκι στις εξέδρες όσο περίμεναν το σφύριγμα, ήτανε εκεί στις γυναίκες που έκαναν οικογένεια επειδή γνώριζαν πως ο αγώνας δεν τελειώνει στο ημίχρονο. Αυτές τις φωτιές σήμερα τις ψάχνουμε εκεί που κάποτε κάηκαν — και βρίσκουμε μόνο σκόνη.

Μα γιατί εμένα αυτούς τους Ουρανοξύστες δεν τους βγάζουν μια φορά στους δρόμους της Σερβίας να τους δουν πως σημαίνει ουρά;;; Εκεί πηγαίνουμε τρεις μέρες πριν τον αγώνα, κοιμόμαστε πάνω στις τσάντες μας στις σκάφες των φαν-zonών, κάνουμε φωτιές στο δάσος της Πολυκαρπίου επειδή εκεί δε μπορούν οι αστυνομίες να μας πιάσουν — και εδώ αυτοί βγάζουν τουρίστες για να γυρίσουν σπίτια του σκόρπους επειδή τους φόβισε ένας γκρίζος τοίχος;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’06 όταν η Μπάρτσα έπαιζε εκτός έδρας στη Μπέτις; Κάτσα εγώ εκεί στην κεντρική κερκίδα ανάμεσα σε τρεις οικογένειες που είχαν κουβαλήσει το δεκαπεντάχρονο τους αγοράκι επειδή εκείνη την ημέρα έκανε πρώτος του εαυτού μπέιμπη· τρεις μέρες πριν στέκα στις ουρές της εποχής χωρίς κεντρομόλους χωρίς ουρανοξύστες χωρίς ηλεκτρονικά εισιτήρια — μόνο χαρτί και μολύβι. Εκείνον τον Οκτώβριο όχι μόνο βάλαμε γκολ, όχι μόνο κερδίσαμε, αλλά εκείνο το παιδί βγήκε βουρκωμένο επειδή νόμιζε πως οι βουνοειδείς κραυγές όταν σκοράρει η ομάδα ήτανε σεισμός! Κι αυτοί τώρα λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία" επειδή μέσα στους Ουρανοξύστες βάζουν έναν αυτόματο πάγκο πωλήσεων λουκουμιών;;; Ρε πλάκα;;; Εγώ εκεί κάθομαι ακόμα στις Θύρες 18-19 επειδή εκεί εκείνος ο αείμνηστος Παναγιώτης είχε γράψει με κόκκινο σπρέι εκείνο το γιουχαΐστικο: "ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΧΝΗΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ, ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΤΕΙΤΕ ΔΥΟ ΠΙΡΑΤΙΚΑ!" — εκείνοι αυτοί οι τύποι που σήμερα ψάχνουν Ουρανοξύστες αγοράζουν ένα λουκούμι και λένε πως έχουν ζήσει το Camp Nou;;; Εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί επειδή εκεί ένας άλλος φίλος μου έκανε τρύπα με ένα ξύλο από τον φράχτη ενός κήπου επειδή είχε πει πως "η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ όταν φοράμε κόκκινο" — κι όμως έχασε εκείνο το βράδυ τον Σεπτέμβρη του ’14, αλλά εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή είχαμε ιστορία στις φωνές μας, όχι στις βιτρίνες των Ουρανοξυστών! Αυτοί οι κεντρομόλοι εικοσάχρονοι λένε πως έκαναν "αξία των χρημάτων" εκεί που εμείς κάναμε "ιστορία στο αίμα μας"🤡 Αυτοί εδώ δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει ουρά γύρω-γύρω· αυτοί ξέρουν μόνο πως οι Ουρανοξύστες έχουν κεντρική θέρμανση! 💸

Ρε παιδιά, εγώ εδώ σήμερα κάθομαι στη Θύρα 18-19 και βλέπω αυτούς τους Ουρανοξύστες από κάτω σαν να είναι γκρίζα σύννεφα που κουβαλούν νερό — αλλά δεν είναι νερό αυτό, είναι χαρτζιλίκια των δικών μας που χάθηκαν σ’ εκείνα τα τσιπάκια των εισιτηρίων! 💸 Παίζει κάποιος;;; ΑΥΤΟΙ οι Ουρανοξύστες τι σόι πράγματα έχουν εκεί μέσα;;; Αυτόματο πωλητή μπύρας;;; ΝΑΙ, αλλά όχι από εκείνον τον συγκεκριμένο πάγκο στη Λεωφόρο Αραγονίας όπου κάποτε ο γέρoς Τάκης μου είχε κρατήσει κρύα μπίρα από τις 4 το πρωί επειδή γνώριζε πως μέχρι τις 5 σ’ αυτό το γήπεδο γίνονται γιορτές μόνοι τους — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε! Κι αυτοί τώρα λένε "σύγχρονη εμπειρία" επειδή κάνουν ζουμ στη μπουφάν του Μέσι;;; Μα γιατί;;; Στην παλιά εποχή εκείνη η μπουφάν ήταν δική μας επειδή την είχαμε κρατήσει ζεστή στις αγκαλιές μας όταν η ομάδα έκανε 5-0 στη Ρεάλ εκείνο το μαρτυρικό Σάββατο του Ιανουαρίου — εγώ εκεί κάθισα πάνω σ’ εκείνο το σκαλί όπου είχε γίνει το γκολ του Ρόναλντο εκείνο το βράδυ, και τώρα εκείνο το σκαλί έχει τρύπα επειδή ο Γιώργος είχε γράψει με σπρέι: "ΕΔΩ ΠΕΘΑΙΝΑΜΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΑ!" Κι αυτοί ψάχνουν Ουρανοξύστη;;; Οι Ουρανοξύστες έχουν ψυχή;;; ΌΧΙ! Αυτοί είναι σαν εκείνο το ψεύτικο χρυσό που έκαναν οι κεντρομόλοι στους εικοσάχρονους — δεν κρατάει, δεν ζεσταίνεται, δεν τραγουδάει! Αυτοί που λένε πως έκαναν "ιστορία" επειδή έκαναν live στο Google Drive!!! Ρε, εκείνοι εκείνοι οι τύποι που έκαναν 6-1 στη Ρεάλ στη Σιβιέτα εκείνο το Οκτώβρη του ’12 δεν έκαναν live — έκαναν ιστορία με γυμνά χέρια, με κόκκινες κουκούλες και με ένα γκρουπάκι γερόντων που έπαιζαν σκάκι στις εξέδρες ενώ οι άλλοι έκαναν ουρές μέχρι τον Πειραιά! Και ξέρετε τι; Αυτοί οι Ουρανοξύστες δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να κάνουν το γήπεδο νούμερο τρία στα εισιτήρια — σαν εκείνο το εστιατόριο που είχε χάσει τη γεύση επειδή η νοικοκυρά είχε αλλάξει το μπουκάλι του λάδι! Κι εμείς τώρα πρέπει να ψάχνουμε εκεί που κάποτε κάηκε η φωτιά;;; Μα η φωτιά έγινε σήμερα μέσα στα stories των φίλων μας — όχι εκεί στις κερκίδες όπου κάηκε η μνήμη μας!! Τι κάνουμε λοιπόν;;; Να γυρίσουμε πάλι στις ουρές;;; Ναι! Αλλά όχι εκείνες που έκαναν τρεις μέρες γύρο τη πόλη επειδή δεν υπήρχε ηλεκτρονικό εισιτήριο — εκείνες που έκαναν τρεις μέρες γύρο επειδή η ψυχή μιας ομάδας δεν μπαίνει στο excel!!! Να ξαναζήσουμε εκείνες τις νύχτες όπου το γήπεδο μύριζε βρεγμένο ξύλο και κρασί επειδή οι φίλοι μας είχαν φέρει κιβώτια από την γωνία της Γκράσια;;; Κι αυτοί λένε πως έκαναν "συλλογική εμπειρία" επειδή μέσα στους Ουρανοξύστες έχουν τοποθετήσει ένα tablet;;; Μα η συλλογική εμπειρία γράφεται στις φωνές των φίλων μας όταν η ομάδα σκόραρε εκείνο το γκολ στις τελευταίες λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν πέσει από την κούρα — όχι στις οθόνες των tablets που κάνουν ντούκου εκείνοι οι τουρίστες που ψάχνουν τον ουρανοξύστη τους σαν να είναι οι πύργοι της Βαβέλ!! Τέλος πάντων… εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί όπου έκανε τρύπα ο Παναγιώτης εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου του ’08 επειδή είχε πει πως "όταν κάτσω εδώ τρεις φορές, η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ" — κι όμως έχασε εκείνο το βράδυ, αλλά εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή είχαμε ιστορία στις φωνές μας… ΟΧΙ στις οθόνες!!! 🔥

τι βλέπω εδώ λοιπόν; μια γκρίζα λωρίδα γύρω-γύρω σαν νεκροταφείο του football, κι όλα αυτά τα μηνύματα σαν να κλαίμε πάνω στα κατάλοιπα μιας φωτιάς που κάποτε έκαιγε μέχρι τον ουρανό; παιδιά μου, τι έγινε εδώ; θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη του ’94 όταν η Μπάρτσα πήρε εκείνον τον τίτλο στο Νότιο τομέα — όχι επειδή υπήρχε κανένας ουρανοξύστης, αλλά επειδή εκεί πάνω στις θύρες έκανα μάχες με άλλον φίλο επειδή αυτός είχε αγοράσει μπουκαλάκι νερό από εκείνον τον συγκεκριμένο πάγκο που λένε τώρα πως ήταν "πανάκριβος τουρίστας". εκείνος ο τίτλος τότε δεν είχε hashtag, είχε αίμα στα γόνατα από τις ουρές τριών ημερών· είχε μπίρα που κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι σαν οικογενειακό τραπέζι· είχε γέρους που τραγουδούσαν ξενοκουτσουφισμένα κοκκινοσκουφίτικα τραγούδια επειδή "η ομάδα έκανε γκολ" είχε γίνει κάτι σαν θρησκεία στον τόπο τους. και τώρα αυτοί οι κεντρομόλοι εικοσάχρονοι βγάζουν αυτούς τους τσιγκούνηδες Ουρανοξύστες που κανείς δεν ξέρει ποιον τίμιο άνθρωπο εκδίωξαν από εκείνο το ίδιο σκαλί όπου κάποτε ένας άλλος φίλος είχε γράψει με κιμωλία εκείνο το γιουχαΐστικο που έκανε την κερκίδα να τραντάζεται σαν σεισμός: "ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ" — εκεί εκείνοι έκαναν την ουρά όχι επειδή δεν μπορούσαν να βρουν εισιτήριο, αλλά επειδή ήξεραν πως η ομάδα εκείνο το βράδυ δεν είχε σύνορα· είχε σκατόχαρτο στις τσέπες, είχε γέρους που έπαιζαν σκάκι στις εξέδρες σαν την οικογένεια τους, είχε γυναίκες που κρατούσαν μπουκάλια κρασί κρυμμένα στη μανάβικη τους επειδή "όταν τελειώσει ο αγώνας ξέρουμε πως εκείνοι θα φάνε φασολάδα". αυτοί οι Ουρανοξύστες που λένε πως έκαναν "σύγχρονη εμπειρία" μήπως ξέρουν τι σήμαινε εκείνες οι ουρές; όταν ο κόσμος στέκανε ένα δεκαήμερο στην είσοδο επειδή η Μπάρτσα πήγαινε Νάπολι για το Champions;; εκείνοι εκείνοι οι φίλοι μου πήγαν τρεις μέρες πριν κάνουν την ολονύχτια βάρδια στο δάσος της Πολυκαρπίας επειδή εκεί δεν μπορούσε η αστυνομία να μας πιάσει — εκεί κάναμε φωτιές και τραγουδούσαμε μέχρι πρωίας επειδή ξέραμε πως η ομάδα εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ομάδα, ήταν χώρα· ήταν δικαίωμα· ήταν η ίδια ζωή. και τώρα αυτοί οι τύποι λένε πως έκαναν "συλλογική εμπειρία" επειδή εκεί μέσα στους Ουρανοξύστες έχουν τοποθετήσει tablet;; Μα τι σόι εμπειρία είναι αυτή που γράφεται στις οθόνες ενώ εγώ εκεί ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί όπου έκανε τρύπα ο Γιώργος εκείνον τον Οκτώβρη του ’13 επειδή είχε πει πως "αν καθίσω εδώ τρεις φορές η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ"— κι όμως έχασε εκείνο το βράδυ, αλλά εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή είχαμε ιστορία στις φωνές μας, όχι στις φωτογραφίες των τουριστών!! αυτοί οι Ουρανοξύστες λοιπόν αγοράστηκαν με το χρήμα εκείνων που πλήρωσαν τρεις φορές περισσότερο για ένα εισιτήριο επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία είναι συλλογικό ψυγείο όπου βάζεις κάτι και παίρνεις εικονικό ψωμί;; Μα εμείς εδώ κλείνουμε τις κερκίδες επειδή ξέραμε πως η ιστορία δεν ήταν κάτι που βλέπεις στα stories— ήταν κάτι που ζούσες στα κόκκαλα σου! κι εσείς τώρα ψάχνετε αυτούς τους ψεύτικους Ουρανοξύστες επειδή σας έπεισαν πως εκεί βρίσκεται η ψυχή της ομάδας;; Μα η ψυχή της Μπάρτσα ήτανε πάντα εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ουρές επειδή ξέρουν πως η ομάδα δεν τελειώνει στο ημίχρονο— εκεί όπου υπάρχουν γέρες που τραγουδούν ξενοκουτσουφισμένα για εκείνον τον Οκτώβρη του ’97 όταν η ομάδα έκανε γκολ επίθεση κάτω από βροχή σαν εκείνη η βροχή δεν υπήρχε; εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί επειδή εκεί κάποιος άλλος είχε γράψει εκείνο το γιουχαΐστικο που έκανε την κερκίδα να σηκώνεται σαν θύελλα: "ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ, ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΠΩΣ" — κι εκείνοι οι Ουρανοξύστες σήμερα δεν μπορούν να καταλάβουν πως εκείνες οι λέξεις ήτανε περισσότερα από κείμενο· ήτανε θρύλος! οι Ουρανοξύστες λοιπόν είναι σαν εκείνο το ψεύτικο χρυσό που έβγαλαν οι κεντρομόλοι στους εικοσάχρονους — δεν κρατάει, δεν ζεσταίνεται, δεν τραγουδάει! αυτοί που έκαναν 6-1 στη Ρεάλ στη Σιβιέτα εκείνον τον Οκτώβριο του ’12 έκαναν ιστορία με γυμνά χέρια, με κόκκινα μπουφάν και με γέρους που έπαιζαν σκάκι στις εξέδρες· όχι με tablet στις βιτρίνες των Ουρανοξυστών!! κι εσείς τώρα πρέπει να ψάχνετε εκεί που κάποτε κάηκε η φωτιά;; Μα η φωτιά έγινε σήμερα μέσα στα stories των δικών σας φίλων — όχι εκεί στις κερκίδες όπου γράφτηκε η ιστορία! τι κάνουμε λοιπόν;; Να γυρίσουμε πάλι στις ουρές;; Να ξαναζήσουμε εκείνες τις νύχτες όπου το γήπεδο μύριζε βρεγμένο ξύλο και κρασί επειδή οι φίλοι μας είχαν φέρει κιβώτια από την γωνία της Γκράσια;;; μα αυτά τα γκρίζα λουράκια γύρω-γύρω είναι σημάδι ότι ξέχασε εκείνος ο κόσμος πως το Camp Nou ήτανε κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο— ήτανε η ίδια η ομάδα μέσα στις φωνές μας!

Μα πόσους εδώ, δεν τους κράτησε το γκρίζο αυτό λουράκι; Εμένα προσωπικά δε με κράτησε ούτε δεκαπέντε λεπτά. Γιατί το ξέρω πως εκεί πέρα, στις Θύρες 18-19, η τρύπα εκεί από τον Παναγιώτη είναι ακόμα ζεστή — όπως ήταν εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του ’08 όταν χάσαμε 2-3 στη Λεβάντε κι εγώ φώναζα εκεί πάνω πως ο Ντεκό έκανε λάθος στην προβολή. Ήμουν τόσο τυφλωμένος από το δικό μου τραγούδι που δεν πρόσεξα καν την ώρα που έφυγε ο αγώνας· είχαμε πεινάσει σαράντα ώρες στην ουρά σαν οικογενειακό πικ-νικ, όχι σαν αγοράστες ενός εισιτηρίου από tablet. Κι εκείνοι οι Ουρανοξύστες, ρε παιδιά; Αυτοί δεν ξέρουν καν τι σημαίνει ν’ αγγίξεις εκείνο το συγκεκριμένο σκαλί όπου κάποτε ο Θοδωρής είχε βάλει ένα αυτοκόλλητο της δεκαετίας του ’90 πριν πάει στον πόλεμο — σήμερα έχει σβηστεί, αλλά εγώ ακόμα ψάχνω το ίδιο κομμάτι με το δάχτυλό μου όταν περνώ από εκεί. Οι τουρίστες τραβούν selfies στις τρύπες σαν μουσείο, εγώ εκεί κάνω πράξη σύλληψης επειδή ξέρω πως πάνω σε εκείνο το σκαλί γράφτηκε η ιστορία της ομάδας όταν η Μπάρτσα έκανε το γύρο του πρωταθλήματος κρατώντας μία μπουκιά ψωμί στο σακάκι — όχι επειδή υπήρχε κάμερα στο δεύτερο επίπεδο, αλλά επειδή υπήρχε ένας κόσμος που επέμενε πως η ομάδα είναι σπίτι του παρά τη βροχή.

Άιντε, έτσι ξαφνικά σας βρήκα όλους εδώ κλαινόμενους πάνω στα ίδια γκρίζα λουράκια σανGROUPIE νεκροθάφτες πάνω από ένα φέρετρο — μα τι περιμένατε ρε παιδιά, όταν αγοράζεις εισιτήριο από tablet επειδή κάποιος σου είπε πως η "σύγχρονη εμπειρία" είναι εκείνος ο αυτοματοποιημένος πάγκος λουκουμιών δίπλα στους Ουρανοξύστες; Αυτή την ώρα εγώ κάθομαι στην Ταβέρνα στη Λεωφόρο Αραγονίας και βλέπω τον Τάκη να βγάζει κρύα μπίρα μέσα από το ψυγείο του σπιτιού του — όχι μέσα από μηχάνημα, όχι με κωδικό στο κινητό. Ξέρει εκείνος πως εκείνη η μπίρα έχει γεύση επειδή κρατήθηκε στο χέρι κάποιου που περίμενε τρεις μέρες στην ουρά για μία θέση δίπλα στη Θύρα 18, όχι για μία θέση στον Ουρανοξύστη επειδή έκανε like στο τελευταίο post για τον Γκάβι. Εκείνες οι τρεις μέρες δεν ήτανε ουρές — ήτανε τελετή αγνότητας πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτές οι τελετές σήμερα γίνονται μέσω μιας κίνηση στο TikTok, όπου κάποιος φίλος σου τραβάει το ποτήρι του κι εσύ πρέπει να του δώσεις like επειδή "βρισκόσουν εκεί" — όχι επειδή τραγουδάς μέχρι να σπάσει η φωνή σου. Και όμως εσείς τώρα ψάχνετε τους Ουρανοξύστες σαν να είναι η Αγία Τράπεζα της Μπάρτσα, ενώ εκείνοι που τους σχεδίασαν ξέχασαν κάτι πολύ απλό: το Camp Nou δεν έγινε γκρίζο επειδή έκλεισαν τις κερκίδες — έγιναν γκρίζα επειδή εκείνοι οι κεντρομόλοι εικοσάχρονοι λένε πως η ιστορία γράφεται στις οθόνες των tablets τους. Μα εγώ εδώ ακόμα κρατώ στο χέρι μου εκείνο το σκαλί που έκανε τρύπα ο Γιώργος εκείνον τον Οκτώβρη του ’13 επειδή είχε πει πως "αν καθίσω εδώ τρεις φορές η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ" — κι όμως εκείνο το βράδυ χάσαμε 1-2 στο Εθνικό στάδιο, αλλά εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή η ιστορία δεν είναι στους αριθμούς, είναι στη μνήμη αυτού του σκαλιού. Αυτοί οι Ουρανοξύστες έχουν κεντρική θέρμανση, έχουν αυτόματους πωλητές μπίρας, έχουν ξεναγήσεις όπου κάποιος σου δείχνει την "ιστορία" σαν μουσείο — αλλά κανένας δεν σου δείχνει εκείνο το συγκεκριμένο σκαλί όπου έκανε τρύπα η Μαρία εκείνον τον Μάρτιο του ’06 επειδή είχε πει πως "όταν κάτσω εδώ, η ομάδα μου δεν χάνει ποτέ", κι όμως χάσαμε εκείνο το βράδυ 2-3 στη Μπέτις… Μα εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε επειδή εκείνες οι τρεις ώρες δεν ήτανε μέρος ενός αγώνα — ήτανε ένα πανηγύρι της ομάδας. Κι εσείς τώρα λέγατε πως πρέπει να βρίσκουμε εκεί που κάποτε κάηκε η φωτιά; Μα η φωτιά κάνει σήμερα πολλά στους ουρανούς του Instagram — όχι εκεί στις κερκίδες όπου έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν χώρα, σαν δικαίωμα, σαν σπίτι. Αυτοί οι Ουρανοξύστες είναι σαν εκείνο το λουκούμι που αγοράζεις επειδή βγάζει ωραία φωτογραφία, όχι επειδή έχει γεύση — κι όμως εσείς ψάχνετε εκεί που κάποιοι φτιάχνουν ωραίες εικόνες, όχι εκεί που κάποιοι ζούσαν την ιστορία στις φωνές τους. Κι όμως αυτοί εδώ είναι η ομάδα που έκανε 6-1 στη Ρεάλ στη Σιβιέτα εκείνον τον Οκτώβρη του ’12 — εκεί εκείνοι οι Ουρανοξύστες λείπανε εντελώς, εκεί έκαναν ιστορία με γυμνά χέρια, με κόκκινες κουκούλες, με γέρους που έπαιζαν σκάκι στις εξέδρες επειδή ξέρασαν πως ο αγώνας δεν τελειώνει στο ημίχρονο. Σήμερα εκείνοι οι Ουρανοξύστες βγάζουν tablet επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία είναι συλλογικό ψυγείο όπου βάζεις κάτι και παίρνεις εικονικό ψωμί — όχι εκεί που η ιστορία γράφεται στο αίμα των φιλάθλων. Κι όμως εγώ εδώ ακόμα κρατώ εκείνο το σκαλί επειδή εκεί ένας άλλος φίλος είχε γράψει εκείνο το γιουχαΐστικο που έκανε την κερκίδα να σηκώνεται σαν θύελλα: "ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ" — κι όμως εκείνοι οι Ουρανοξύστες σήμερα λένε πως έκαναν "συλλογική εμπειρία" επειδή έχουν tablet στις βιτρίνες τους. Μα η συλλογική εμπειρία δεν ήτανε ποτέ εκεί όπου κάθονται οι τουρίστες επειδή έκαναν like σε έναν αγώνα — ήταν εκεί όπου κάθονται οι φίλοι επειδή αγοράζουν κιβώτια κρύας μπίρας από την Γκράσια επειδή ξέρουν πως η ομάδα εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ομάδα, ήτανε χώρα. Κι έτσι εσείς τώρα ψάχνετε τους Ουρανοξύστες επειδή σας έπεισαν πως εκεί βρίσκεται η ψυχή της Μπάρτσα; Μα η ψυχή της ομάδας ήτανε πάντα εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ουρές επειδή ξέρουν πως η ιστορία δεν τελειώνει στις οθόνες των tablets — εκεί όπου υπάρχουν γέρες που τραγουδούν ξενοκουτσουφισμένα εκείνον τον Οκτώβριο του ’97 όταν η ομάδα έκανε γκολ επίθεση κάτω από βροχή σαν εκείνη η βροχή να μην υπήρχε. Κι αυτά τα γκρίζα λουράκια γύρω-γύρω λοιπόν είναι σημάδι ότι ξεχάσαμε πως το Camp Nou ήτανε κάτι περισσότερο από ένα γήπεδο — ήτανε η ίδια η ομάδα μέσα στις φωνές μας. Κι εσείς σήμερα ψάχνετε εκεί που κάποιοι έκαναν εικόνες επειδή ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται στις μνήμες, όχι στις οθόνες.