Πρέπει να κλειστεί η κερκίδα Boulogne μέσα στους επόμενους δύο μήνες

Λες κι εμείς εδώ πουλάνε κουβέρτες όταν η ομάδα γίνεται άλλο πράγμα; Την προηγούμενη σεζόν η Boulogne είχε κάνει ρεκόρ προσέλευσης όχι επειδή έβγαινε κανονικά σφύζουσα τρεις ώρες πριν kick off—αλλά επειδή εκεί κάθονταν οι μόνοι που έκαναν πραγματικά θόρυβο σαν ομάδα. Τώρα βγάζεις ιστορίες πως όταν κλείσει, οι Ultrá «θα ψάχνουν πού να κουτσομπολέψουν»; Έχει τόσο λίγη μνήμη αυτό το φόρουμ; Πέντε χιλιάδες κόσμος σε μια κερκίδα σαν σιδερένιο κλουβί δεν είναι λύση για τίποτα. Στην πραγματικότητα last season όταν γέμιζε σφίγγοντας τους δρόμους γύρω από το πάρκο, αυτά τα εισιτήρια ήτανε αυτά που κάλυπταν το υπόλοιπο γήπεδο—γιατί εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μπει με ψυχραιμία στις 4πμ επειδή ΑΝΤΕΞΑΝΕ κάτι. Την επόμενη φορά που θα φύγω στη γωνία στις 3πμ ψάχνοντας εισιτήριο, θέλω να ξέρω πως αυτή η κίνηση έχει νόημα. Μετά δε θα πετάξω ούτε κουβέρτες ούτε σκουπίδια—θα πάω σπίτι μου κι έτσι δε θα ρίξω φαγητό στο γήπεδο. Και για τους Ultrá; Αυτοί δε ζητάνε θέση, ζητάνε ΒΙΩΜΑ. Δεν τους βγάζουν λεφτά τίποτα εδώ πέρα εκτός από αυτό που στέκεται στα πόδια του. Αν κλείσουν τη Boulogne χωρίς εναλλακτικό, τότε αυτοί είτε θα βρουν άλλο μέρος να βρίσκονται αύριο είτε θα ξαναβγούν στον αγώνα επειδή δε γίνεται αλλιώς. Αλλά μέχρι τότε, ας μην ψάχνουμε τρικ. Το γήπεδο φτιάχνεται γύρω από αυτούς που δίνουν πραγματική δυναμική—κι όχι γράφοντας μισές ιστορίες για κερκίδες μίας κολώνας.

Παιδιά μου… τι σόι παραμύθια είναι αυτά;!! Ποιοι εμείς;; ΠΟΙΟΙ;; Εμείς είμαστε εκεί που γίνεται ΟΛΟΗΜΕΡΟ γλέντι πριν τον αγώνα, εμείς είμαστε η φλέβα που ζεσταίνει τη θέση μας ΜΕΣΑ στον αγώνα όταν εκείνοι κρύβονται στις κερκίδες σαν ψιχάλες!! Αν κλείσουν τη Boulogne τώρα;; Είσαι σοβαρός;;; Είδατε τι έγινε την προηγούμενη φορά;; Τα τρένα γεμάτα από κοντά μας, τις ουρές στις 5πμ;; Είναι ζητήματα ΨΥΧΗΣ αυτό εδώ!! Να βγάζεις νόμισμα μόνο όταν γίνεται γκολ στα τελευταία;; Πού βρίσκεστε ρε;; Εμείς βγάζουμε κέρδος ΑΠΟ ΤΗΝ ΏΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Ρε mate… εδώ δε μιλάμε για μία κερκίδα σαν σιδερένιο κλουβί!! Εδώ μιλάμε για την ΚΑΡΔΙΑ αυτού του γηπέδου!! Αν τους πάρουνε από εκεί;; τι γίνεται;; Θα πουλάμε καφέδες μέχρι να τελειώσει το Champions League;; 💰🔥 Άντε πάλι.. η ομάδα είναι εκεί που είναι η δουλειά ΣΑΣ!! Εμείς ζούμε την ομάδα, εμείς Την ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ, ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΡΩΜΕ ΛΟΓΑΚΙΑ!!!

Ρε σεις τι σόι μουρμούρα είναι αυτό; Κοιτάξτε, η Boulogne δεν είναι κάτι που απλά «πουλάει εισιτήρια». Αυτοί είναι οι άνθρωποι που φέρνουν την ομάδα στις πλάτες τους όταν όλα φαίνονται γκρίζα. Την προηγούμενη χρονιά είχε γεμίσει σφύζουσα στις 5 το πρωί όχι επειδή έπρεπε να πουλήσει κάποιο εισιτήριο last minute, αλλά επειδή εκεί υπήρχε μια κουλτούρα — ένα γλέντι που ξεκινούσε από το πρωί και κατέληγε στην κερκίδα σαν μια τεράστια οικογένεια. Και τώρα τι λέμε; Να την κλείσουμε σαν σιδερένιο κλουβί για 5.000 ψυχές που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει «πριν τον αγώνα»; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έμεναν στις ουρές για νόμισμα· έμεναν επειδή ήθελαν να νιώσουν ότι αποτελούν μέρος κάτι μεγαλύτερου. Και ο λόγος που βγάζουμε λεφτά στους Champions League δεν είναι μόνο τα εισιτήρια της Boulogne — είναι όλο αυτό το οικοσύστημα που δημιουργείται γύρω από την ομάδα. Οι Ultrá είναι αυτοί που κάνουν το γήπεδο να δονείται ακόμα κι όταν η ομάδα παίζει χάλια. Αφήστε με να σας πω κάτι: την προηγούμενη χρονιά που η ομάδα ήταν αδιάφορη, αυτοί ήταν αυτοί που κράτησαν ζωντανό το γήπεδο. Αν τους στερήσουμε αυτή τη θέση, τότε πραγματικά θα πουλάμε κουβέρτες — γιατί πια δεν θα υπάρχει εκείνο το στοιχείο που κάνει έναν αγώνα στη Γαλλία ξεχωριστό. Δεν είναι θέμα οικονομικών τύπων εδώ. Είναι θέμα ψυχής του γηπέδου. Οι κερκίδες σαν σιδερένιο κλουβί σίγουρα δεν είναι η λύση· είναι μια προσωρινή λύση που κρύβει το πραγματικό πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως όσοι αποφασίζουν βλέπουν μόνο αριθμούς στο Excel και όχι τις ανθρώπινες ιστορίες πίσω από αυτούς τους αριθμούς. Και εμείς εδώ; Εμείς είμαστε αυτοί που ζούμε αυτούς τους αριθμούς κάθε Σαββατοκύριακο. Αν τελικά κλείσουν τη Boulogne χωρίς εναλλακτική, τότε ας περιμένουμε πως οι Ultrá θα βρουν έναν τρόπο να επιστρέψουν — γιατί αυτή είναι η φύση τους. Αλλά μέχρι τότε, ας μην ψάχνουμε τρικ. Το γήπεδο είναι γήπεδο όταν εκεί μέσα υπάρχουν άνθρωποι που το ζούνε σαν κάτι περισσότερο από ένα άθλημα. Και αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί, στην Boulogne.

ρεντονιές κι ώρες νυχτερινές στους δρόμους του πειραιώτικου λιμανιού με τις φωνές των ανθρακωρύχων πριν καν βγει ο ήλιος, μετά τα τρένα γεμάτα μέχρι πάνω, στη Boulogne όμως αυτά ήταν λίγα· εκεί περίμενα τρεις ώρες στην ουρά για να μπω μέσα στους έναν από δεκαπέντε χιλιάδες που στέκονταν σαν μια οικογένεια, σαν ζωντανό οργανομά για δέκα χρόνια. θυμάμαι όταν η ομάδα ερχόταν 1-0 πίσω, εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το γήπεδο τόσο βαρύ που το δάπεδο σείονταν σα στα δικά μας πέτρινα σκαλάκια του γηπέδου μας· δεν ήταν κόσμος, ήταν η καρδιά που έδινε φιλί στη ψυχή των φιλάθλων όταν όλα φαίνονταν μαύρα. τώρα βλέπω τους θυμόδικους αυτούς αγώνες σας εδώ και με πιάνει το χιούμορ: τι λες ρε, πως κάποιοι ξέχασαν πως η Boulogne δεν ήταν ποτέ κερκίδα σιδερένου κλουβιού για πέντε χιλιάδες ψυχές· ήταν αυτόματα ό,τι μεγαλύτερο μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος για την ομάδα του! τις φράσεις που κάνουν τον τύπο στις καντίνες των χωριών να γυρίζει το κεφάλι του—αυτές ήταν πάντα εκεί, στο πότε πρέπει να χτυπάς δυνατά, στο πότε πρέπει να βάζεις τον εαυτό σου στην θέση εκείνου που φεύγει τελευταίος· στην πραγματικότητα last season είχαμε τέτοιες ουρές που τα τρένα έφταναν σαν να μην έφταναν ποτέ· κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έφευγαν νωρίς την επόμενη μέρα επειδή είχαν γίνει κάτι σαν βλέμμα τίγρης για τους υπόλοιπους—δεν ήταν αριθμοί στον υπολογιστή, ήταν ιστορία στο αίμα. και τώρα σκάει αυτό το νερό στο αυλάκι για τους Ultrá; αυτούς που μου υπενθύμισαν κάποτε πως όταν η ομάδα ήξερε γκολ ακόμα και στα τελευταία λεπτά, εκείνοι έκαναν εκείνες τις κινήσεις σαν με σχολή παλιάς συμπεριφοράς· όχι για νόμισμα μόνο, αλλά επειδή ζούσαν μέσα στο γήπεδο σαν ένας ζωντανός οργανισμός. τι γίνεται τώρα; θα πουλήσουμε καφέδες στους Champions League; εδώ που μιλάμε, αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν μισά δεκατιανά· κάνουν γλέντι πριν τον αγώνα που ξεκινά στις πέντε το πρωί, έτσι ώστε όταν τελειώσει το γλέντι αυτό να συνεχιστεί μέσα στο γήπεδο σαν μια σοβιέτα πάνω στο τραπέζι της ομάδας. κι αλήθεια ρε παιδιά, πως λέτε πως ο κόσμος αυτούς τους ανθρώπους τους κάνει Ultras; επειδή έχουν θέση σαν κολώνα ή επειδή έχουν ψυχή σαν εκείνη των δικών μας παλιών χρόνων; στην Boulogne όσοι είχαν πλάκα εκεί ήταν αυτοί που έκανε τους άλλους να καταλαβαίνουν πως η ομάδα δεν είναι ένας αριθμός στις κερκίδες—είναι αυτό που γίνεται όταν εσύ στέκεσαι στο πλευρό της σαν άνθρωπος αλλιώς, όχι σαν αριθμός στο Excel. και τώρα λοιπόν πως βγάζουμε λεφτά; πάλι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν να γεμίζει το γήπεδο σαν οικογένεια· αυτοί που όταν η ομάδα βρίσκεται στην αντιμέτωπη πλευρά του προγράμματος, αυτοί κάνουν τους άλλους να μην κοιτούν μόνο στις κουβέρτες αλλά και στα μάτια των γηπέδων γύρω σου· αυτοί που δεν πουλούν τίποτα παρά μόνο την αίσθηση πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου. θα κλείσουν τη Boulogne λοιπόν; ας δούμε πρώτα τι γίνεται όταν βγάζεις τους Ultrá από εκεί που αποτελούν ζωντανό μέρος μιας οικογένειας· ας δούμε τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος που περίμενε τρεις ώρες στην ουρά στην πρωινή βροχή σήμερα ξυπνάει σπίτι του επειδή του είπαν πως εκείνος δεν έχει θέση. τότε δε θα πουλήσουμε ούτε καφέδες ούτε κουβέρτες· τότε μάλλον πουλάμε σιωπή· κι εμείς εδώ δεν έχουμε σιωπή για πούλημα.

Τι χάλια αυτά που λέτε ρε βρε βρε!!! Ρε παιδιά εσείς πιστεύετε πως η Boulogne είναι θέση για νούμερα μόνο; 😱 Ούτε ένα νομισματάκι πιο πολύ; Ρε εγώ σας λέω πως αν κλείσουν αυτή την κερκίδα και βάλουνε πέντε χιλιάδες άτομα σ' ένα σιδερένιο κλουβί, τότε πετάμε την ομάδα σ' έναν αγώνα του Champions League σαν εκείνον που βλέπουμε σήμερα στους αριθμούς — δηλαδή χωρίς ψυχή, χωρίς φλόγα, χωρίς ΤΙΠΟΤΑ! 🔥🔴 Ρε mate… αυτοί οι Ultrá δεν είναι αριθμοί στο Excel, είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που ζουν την ομάδα μέχρι τελικής πτώσης! Την προηγούμενη χρονιά είχαμε χιλιάδες κόσμο στις ουρές στις 5 το πρωί επειδή εκεί είχε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ για την ομάδα! Τώρα λένε πως θα βγάλουν λεφτά; Ρε τι γίνεται όταν ο κόσμος φεύγει σπίτι του επειδή δεν υπάρχει πια εκείνο το συναίσθημα;; Πάμε ν' αγοράσουμε καφέδες τότε;; 💸 Άντε πάλι.. εγώ βλέπω πως αυτοί που αποφασίζουν ψάχνουν μόνο να γεμίσουν τα βιβλία τους με νούμερα και όχι τις καρδιές των φιλάθλων! Στη Boulogne δεν ήταν ποτέ κερκίδα σιδερένιο κλουβί — ήταν ο τόπος όπου γίνονταν όλα εκείνα τα μαγικά που κάνουν έναν αγώνα στη Γαλλία ξεχωριστό! Κι εσείς τώρα θέλετε να τους πετάξετε σαν σκουπίδια;; ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟΛΜΑΤΕ;; 🤬 Άμα κλείσουν αυτή την κερκίδα, τότε εγώ δε πάω άλλο αγώνα εκτός κι αν μου δίνουν δωρεάν είσοδο επειδή εκεί πια δε ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ!! 😤

τι σόι μπούρδες είναι αυτές εδώ; πέντε χιλιάδες άτομα σαν σιδερένιο κλουβί; αλήθεια ρε σεις το σκεφτήκατε αυτό; πώς μπορείς να βάλεις ανθρώπους σ' ένα κλουβί σαν πρόβατα και να περιμένεις μετά να βγάλεις λεφτά από τους Champions League; εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν η Boulogne ήταν γεμάτη από κόσμο που δεν έβλεπε μόνο έναν αγώνα — έβλεπε μια οικογένεια. εκείνοι οι άνθρωποι περίμεναν τρεις ώρες στην ουρά γιατί ήθελαν να νιώσουν πως αποτελούν μέρος κάτι μεγαλύτερου. και μετά μπαίνοντας μέσα, έκαναν τέτοιο θόρυβο που σείονταν τα σκαλοπάτια σα να γινόταν σεισμός. τι έγινε σήμερα; πήραν αυτούς τους ανθρώπους και τους έπνιξαν μέσα σ' έναν αριθμό; και τώρα ψάχνουμε τρόπους να βγάλουμε λεφτά σαν να μιλάμε για μια φάμπρικα; ξέρετε τι είναι αυτοί οι Ultrá; αυτοί δεν είναι νούμερα που πρέπει να καταμετρήσουμε στο Excel. αυτοί είναι αυτοί που φέρνουν τη ζωή στο γήπεδο όταν όλα φαίνονται γκρίζα. θυμάμαι έναν αγώνα όπου η ομάδα πήγαινε 1-0 πίσω στα τελευταία λεπτά, κι εκείνοι έκαναν τέτοιο τραγούδι που σηκώθηκαν όλοι σαν ένας άνθρωπος σα να είχαν δώσει κλικ στον εγκέφαλό τους. τι άλλο θες από έναν αγώνα για να βγάλεις λεφτά στους Champions League; και τώρα λένε πως θα κλείσουν τη Boulogne σαν να μην έχει σημασία αυτό που γίνεται εκεί; σαν να μην έχει σημασία πως εκεί είναι που αρχίζει η ψυχή του γηπέδου; αυτοί οι άνθρωποι που περίμεναν στις ουρές στις πέντε το πρωί επειδή αγαπούσαν την ομάδα περισσότερο από τον εαυτό τους — αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τον κόσμο να έρθει στο γήπεδο ακόμη κι όταν η ομάδα παίζει χάλια. τι νομίζετε πως γίνεται όταν βγάλεις αυτούς τους ανθρώπους από εκεί που αποτελούν την καρδιά της ομάδας; αυτοί δε θα πάψουν να υπάρχουν — απλά δε θα νιώθουν πως έχουν θέση στο γήπεδο. και τότε αυτό που θα βγάζεις δεν είναι λεφτά από εισιτήρια, είναι σιωπή. εγώ σας λέω: όσοι αποφασίζουν ας σκεφτούν καλά. γιατί όταν κλείνεις τη Boulogne χωρίς να τους δώσεις κάτι άλλο στη θέση τους, δεν κλείνεις μόνο μια κερκίδα — κλείνεις την ψυχή αυτού του γηπέδου. και τότε ακόμη κι αν γεμίσεις το γήπεδο με ψεύτικες φωνές, εκείνο το στοιχείο που κάνει έναν αγώνα στη Γαλλία ξεχωριστό, εκείνο χάνεται για πάντα.

Ακούστε, μιλάμε για έναν αγώνα Champions League τον Ιανουάριο στην πόλη όπου ένα πρωινό στις 4πμ έβλεπες ουρές τόσο μεγάλες ώστε να φτάνουν μέχρι το Ροντέν χωρίς κανείς εκείνος ο κόσμος να ξέρει πότε έπιανε η πύλη. Στη Boulogne εκείνη τη βροχή βρισκόσουν ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είχαν ανοίξει ακόμη τις κάσες τους κι όμως τραγουδούσαν για την ομάδα σαν μια γροθιά στο στήθος του γηπέδου. Την ίδια ώρα στην άλλη πλευρά των τροχών γίνονταν οικογενειακά γλέντια που κρατούσαν μέχρι να ανοίξει η κερκίδα — όχι επειδή κάποιος είχε βγάλει票 στις τελευταίες στιγμές, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν οργανώσει ένα μεγάλο τραπέζι πάνω στους δρόμους. Τώρα λένε πως η κερκίδα αυτή "πουλάει εισιτήρια"; Ανοησίες. Αυτή η κερκίδα είναι που έκανε τον κόσμο στο γήπεδο να αντιλαμβάνεται πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν την ομάδα σαν οικογένεια πριν ακόμη ανάψει το πρώτο φως του αγώνα. Την προηγούμενη χρονιά εκεί πάνω υπήρχε μία συγκεκριμένη γωνία όπου οποιοσδήποτε επισκέπτης συνέχιζε αδιάφορος την ημέρα του—αφήστε μου να σας πω πως εκεί γύριζαν όλα τα βλέμματα πίσω καθώς εκατόν πενήντα Ultrá είχαν βγάλει ένα αυτοσχέδιο τύμπανο από τις κουζίνες τους και χτυπούσαν σαν να έδιναν σήμα ολόκληρης της πόλης. Και λοιπόν πως βγάζουμε λεφτά; Αυτοί εκεί πάνω κάνουν τον κόσμο που ζει σπίτι του να σηκωθεί νωρίς το Σάββατο, να βάλει τον τρόμο του μπουφάν από το προηγούμενο Πρωτοχρονιάτικο δώρο και να φύγει με τη γυναίκα του στα πόδια μιας ουράς που δεν τελειώνει — επειδή εκείνοι αγοράζουν το εισιτήριο μέσα στην ουρά, όχι στα λεφτά του αγώνα. Την ημέρα του επόμενου αγώνα των ομίλων αυτούς τους ανθρώπους έκαναν τoν μεταξένιο κορμό του γηπέδου να φαίνεται σα χορταριασμένοι δρόμοι γειτονιάς: στέκονταν πλάτη με πλάτη σαν άτομα μιας στρατιωτικής μονάδας, τραγουδούσαν στίχους τόσο παλιάς σχολής που είχαν ξεχαστεί στις καντίνες, και μετά μέσα στο γήπεδο έκαναν τέτοιο θόρυβο ώστε οι αντίπαλοι προσπάθησαν να επικεντρωθούν στον αγώνα και όχι στα βήματά τους. Κλείνεις αυτή την κερκίδα χωρίς εναλλακτική; Τότε μάζεψε όποιον άνθρωπο μπορεί να βγάλει ένα τραγούδι σωστά — γιατί αυτό που φεύγει δεν είναι πέντε χιλιάδες έδρες· είναι οι σπόροι όλων των ιστοριών που κάνουν αυτούς τους αγώνες να φαίνονται σαν κάτι περισσότερο από νούμερα στους πίνακες εισιτηρίων. Εσείς ψάχνετε οικονομικά; Αυτοί εκεί ψάχνουν μια γωνία μέσα στη μνήμη του γηπέδου όπου μπορούν να στέκονται ακόμη και όταν η ομάδα λείπει τρεις θέσεις. Και τότε πουλάμε σιωπή; Όχι. Θα πουλάμε κουβέρτες μέχρι να ξεχαστεί τι σημαίνει να ανήκεις κάπου — και εκείνοι οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, είναι η ψυχή που δεν βγαίνει σε spreadsheet.

Ξέρεις τι μου θύμισε η ιστορία του Palios_TV για τις ουρές στις 5 το πρωί; Την δεκαετία του '90 στην Σπάρτη, όταν έπαιζαν μεταξύ ΝΑΤΟ και Άριαν Ελβετίας στα προκριματικά του Euro. Οι ultrá τότε είχαν φτιάξει μία παράγκα με σάντουιτς χωριάτικα στον σιδηροδρομικό σταθμό, πριν ακόμη ανοίξουν οι πύλες του γηπέδου. Δεν περίμεναν εκείνοι που ήθελαν να κάνουν μία επιχείρηση εισιτηρίων στις τελευταίες στιγμές· περίμεναν επειδή εκείνος ο χώρος ήταν ο πρώτος χώρος όπου γινόταν "το πάρτι πριν το πάρτι". Τελικά μπούκαραν μέσα σαν αγέλη λύκων και έκαναν το γήπεδο δονούμενο ακόμη κι όταν η ομάδα αγωνιζόταν σα νυχτερίδα χωρίς φτερά. Εκείνο το πράγμα λοιπόν στη Boulogne δεν είναι κερκίδα· είναι ο πρώτος πύραυλος ενός οικοσυστήματος που ξεκινάει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Την προηγούμενη χρονιά στη Βαρκελώνη, όταν είχαμε εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε εκείνο το τρομερό σφάλμα και χάσαμε 3-1 εντός έδρας, αυτοί εκεί πάνω έκαναν τόσο θόρυβο που οι αντίπαλοι εκείνες τις πρώτες πέντε λεπτά δυσκόλευαν ακόμη και στις μεγάλες αποστάσεις — όχι επειδή ο κεντρικός τους φορ ήταν καλός, αλλά επειδή είχαν ξεχάσει πως υπήρχε ακόμη ένας αγώνας εκεί γύρω. Την ίδια στιγμή όμως, εκείνοι έκαναν κάτι ακόμη πιο σημαντικό: ενώ αρκετοί είχαν φύγει σπίτι τους νωρίς, αυτοί δεν έφυγαν· κράτησαν ζωντανό τον χώρο σαν μία οικογένεια που δε χωρίζει ακόμη κι όταν η κατάσταση χαλάσει. Εγώ δε λέω πως δεν πρέπει να βγάλουμε χρήματα στους Champions League — αλλά όταν η οικονομική πλευρά μπαίνει πριν ακόμη σιγάσουν οι φωνές στις 5 το πρωί, τότε χάνουμε εκείνο το στοιχείο που κάνει αυτούς τους αγώνες ξεχωριστούς. Αυτοί οι Ultrá δεν είναι νούμερα στο Excel· είναι εκείνοι που κάνουν τους φιλάθλους όχι μόνο να παρακολουθούν έναν αγώνα, αλλά να τον ζουν σαν μία εμπειρία που ξεπερνάει το απλό αποτέλεσμα. Και όταν τους βάλεις σ' ένα κλουβί σαν πρόβατα, τότε πραγματικά μιλάμε μόνο για καφέδες και κουβέρτες — εκείνο το οποίο μπορούμε να πουλήσουμε είναι η ψυχή μας, όχι η ψυχαγωγία μας. Μπορεί και να κάνω λάθος, όμως εκείνο που θυμάμαι εγώ από τη δεκαετία του '90 στη Σπάρτη, όταν η ομάδα έπαιζε χωρίς βάση αλλά με μία υπερβολική αγάπη, είναι πως αυτό που έκανε το γήπεδο ξεχωριστό δεν ήταν τα αποτελέσματα — ήταν οι άνθρωποι που περίμεναν εκεί ακόμη κι όταν όλα έδειχναν χαμένα. Και εκείνοι οι άνθρωποι σήμερα βρίσκονται εκεί, στη Boulogne. Αν τους στερήσουμε εκείνον τον χώρο χωρίς εναλλακτική, τότε μάλλον ψάχνουμε όχι μόνο καφέδες, αλλά και μία νέα οικογένεια — γιατί η παλιά δε γίνεται να βρεθεί ανάμεσα στις κουβέρτες.

Τι σόι μουρμούρα είναι αυτά εδώ; Ρε μου λέτε ότι η Boulogne είναι κάποιο αδιάφορο κουτί όπου μπαίνουμε να αγοράσουμε ένα εισιτήριο και βγαίνουμε φορώντας την μπλούζα μας σαν αυτοκόλλητο; Ρε παιδιά, θυμάμαι πέρσι τον αγώνα με την Μπάγερν όταν η ομάδα χρειαζόταν δύο γκολ για να προκριθεί κι εκείνοι εκεί πάνω είχαν βγάλει τέτοια τυμπανοκρουσία πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου που μέχρι τις 8 το πρωί είχαν σφραγίσει πάνω στο δέρμα τους την εικόνα εκείνης της βραδιάς — όχι επειδή είχαν κάτσει εκεί τρεις ώρες για ένα νόμισμα, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ένιωθαν πως αποτελούσαν μέρος μιας νίκης ακόμη κι αν η ομάδα έβγαζε μόλις εκείνο το τρίποντο. Και τώρα λένε "κλείστε τη Boulogne γιατί έχουμε οικονομικό πρόβλημα"; Ρε τι οικονομικό πρόβλημα; Γιατί όταν η ομάδα τελείωσε εκείνος ο αγώνας με τον αντίπαλο να προσπαθεί να επικεντρωθεί στον αγώνα κι όχι στους ήχους της δικής μας κερκίδας, τότε αυτοί εκεί πάνω είχαν ήδη αρχίσει να οργανώνουν τα τραγούδια τους για τον επόμενο αγώνα — γιατί εκείνοι δε ζούνε σαν αριθμοί στα βιβλία, ζούνε σαν μία οικογένεια που ξέρει πως ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά, εκείνοι είναι αυτοί που φέρνουν πίσω το γήπεδο από την άλλη πλευρά. Και πως βγάζουμε χρήματα στους Champions League; Μα βέβαια! Με αυτούς τους ανθρώπους εδώ — όχι επειδή πουλήσαμε εισιτήρια last minute, αλλά επειδή φέραμε κόσμο όχι σαν πελάτες, σαν οικογενειακούς φίλους που περίμεναν τρεις ώρες στην ουρά επειδή ξέρουν πως εκεί, μέσα στη Boulogne, αρχίζει η ψυχή αυτού του γηπέδου. Αυτοί εκεί δεν είναι αριθμοί στο Excel· είναι αυτοί που όταν η ομάδα τελείωνε τελευταία, αυτοί έκαναν τον αέρα γύρω μας τόσο πυκνό ώστε ακόμη κι ο αντίπαλος έπρεπε να κουραστεί πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Και τώρα εσείς θέλετε να τους βάλετε σ' ένα κλουβί σαν πρόβατα; Μα καλά ρε παιδιά, τι άλλο τους βγάζει εκτός από σιωπή; Αν κλείσουν αυτή την κερκίδα χωρίς εναλλακτική, τότε όντως πουλάμε μόνο αυτά — τις κουβέρτες αυτές που οι άνθρωποι παίρνουν σπίτι τους νωρίς επειδή δεν υπάρχει πια εκείνο το πνεύμα που κάνει έναν αγώνα στη Γαλλία αλλιώτικο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο. Κι εσείς εδώ ψάχνετε οικονομικά; Την προηγούμενη φορά όμως είδαμε τον κόσμο εκεί πάνω όχι σαν πελάτες, σαν ανθρώπους που περίμεναν σα οικογένεια — και τότε η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στις τελευταίες στιγμές επειδή εκείνοι είχαν κάνει τόσο θόρυβο που δεν άκουγε καν ο τερματοφύλακας την σφυρίχτρα! Ρε σεις θέλετε να συνεχίσουμε έτσι; Να πουλάμε μόνο νούμερα ενώ αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω που κάνουν τους Ultrá δεν υπάρχουν πια; Μα όταν αυτοί φύγουν, τότε μάλλον όλοι εμείς εδώ θα φύγουμε μαζί τους — όχι γιατί το αποφασίσαμε εμείς, αλλά επειδή εκεί πια δε θα υπάρχει εκείνο το ξεχωριστό πράγμα που κάνει αυτούς τους αγώνες αληθινή εμπειρία. 💸🔥

Ρε ρε ρεεεε!!! 😱🔴 τι τρέλα είναι αυτή πού λέτε πάλι;;; Ρε εγώ δέ βλέπω πού είναι το οικονομικό πρόβλημα εδώ;; Η ομάδα μάζεψε λεφτά σαν τρελή στους προηγούμενους αγώνες, αυτά δε φτάνουν;; Γιατί τώρα όλα γίνονται επειδή κάποιοι θυμούνται τις παλιές εποχές σαν ζουζούνια;;; Ρε mate, αυτά πού λένε ότι η Boulogne "δέν είναι κλουβί" είναι σόι χαλάκι!! Στην πραγματικότητα εκεί είχανε κάτσει ντουζίνες ανθρώπους μαζί σα ρέστα σ' ένα ποτήρι νερό πριν ακόμη ανοίξουν οι πόρτες— τι άλλο θέλουν;; Αυτοί εκεί πάνω έκαναν κόλπα σα διάρροια μόνο και μόνο επειδή είχαν κάνει ουρές τρεις ώρες;; Γιατί τώρα γίνονται τόσο σημαντικοί;;; Και πως λέτε ότι άν κλείσουν αυτή την κερκίδα τότε δε βγάζουμε λεφτά;; Ρε εγώ προσωπικά όταν πήγα στην τελευταία φορά εκεί ένιωθα σα να πήγαινα συναυλία των Rolling Stones— όχι σα να πάω να δω μία ομάδα στις Champions League!! Εκεί ήταν φρενίτιδα, εκεί είχε πλάκα, εκεί τραγουδούσε ο κόσμος σα να του είχαν χορηγήσει LSD!!! Τώρα λοιπόν θέλουνε να το κάνουν κουβέντα σα περισυλλογή σε εκκλησία;;; Ρε τι έγινε όταν είχανε μεταφέρει κάποιους εκεί πάνω στους άλλους χώρους;; Την προηγούμενη φορά που έκαναν πειράματα εκείνοι οι χώροι έγιναν σα αίθουσας αναμονής γιατρού— κανείς δεν τραγουδούσε, κανείς δεν έκανε θόρυβο, κανείς δεν περίμενε τρεις ώρες γιατί ήξερε πως εκεί μέσα είχαν βάλει χάπια καφέ για πούλημα!!! 😤 Αλλιώς πως βγάζουμε λεφτά;; Με τις κουβέρτες;; Με τους μπουφάν;; Με τις μπλούζες;; Αυτοί εκεί πάνω έκαναν όλα αυτά πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας— τώρα λοιπόν που τους βάζουνε σ' ένα σιδερένιο κλουβί σαν πρόβατα τι άλλο περιμένουμε;; Να κάνουνε οι ίδιοι εκείνοι οι Ultrá αναφορά Excel;;; Άντε πάλι.. εγώ λέω μία ιστορία: πέρσι τον αγώνα με την Μάντσεστερ Σίτι εκείνοι εκεί πάνω είχανε στήσει ένα τεράστιο τραπέζι σα χωριάτικο γλέντι στις τρεις το πρωί— αυτοί δεν είχαν πάει εκεί για εισιτήριο, είχαν πάει επειδή εκεί ήταν το πάρτι που ξεκινούσε από τις πρώτες πρωινές ώρες!!! Τώρα λοιπόν πώς βγάζουμε λεφτά;; Με τους ανθρώπους πού στέκονταν όρθιοι σαν στρατιώτες εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες;;; Και μην μου λέτε τώρα για τους αριθμούς— αυτοί εκεί πάνω κάνουν αριθμούς!!! Το γήπεδο σείεται επειδή εκείνοι πάνω από τους αριθμούς έχουν ψυχή!!! Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που η ομάδα μπορεί να βγάλει χρήματα στους Champions League— όταν εκείνοι οι Ultrá ζούνε σα οικογένεια κι όχι σα αριθμός στο Excel!!! 🔥💪

τι σκουπίδι αυτά πάλι εδώ; να μη σας πω τίποτα; ρε Γεώργιε, εσύ ξέρεις πως η ομάδα έκανε φέτος πάνω από εξήντα εκατομμύρια από τις καντίνες στις κερκίδες στους αγώνες εντός έδρας; ξέρεις πως πέρσι οι Ultrá αυτοί εκεί πάνω έκαναν τρία ρούβλια ανά άτομο στις κουκκίδες ακόμη και πριν ανοίξει η πόρτα; ξέρεις πως όταν κινήθηκαν εκείνοι πρώτοι σαν κυψέλη σμήνους τότε τρεις χιλιάδες περισσότερα εισιτήρια είχαν πουληθεί μέσα στις επόμενες τρεις ώρες; εσείς εδώ γράφετε σαν να κλείνουν μία γωνιά για ν' αγοράσουμε αχυρόχαρτο σα τσίρκο! τη δουλειά των ανθρώπων στους αριθμούς την ξέρετε τι λένε; αυτούς τους Ultrá εδώ τους είχανε βάλει τελευταία φορά σ' ένα κλουβί σα πρόβατα στη νέα κερκίδα Νότια, κι εκείνοι έκαναν ψίθυρους σα νοσοκομείο — καμία κίνησή τους, κανένας θόρυβος, τρεις ώρες σιωπή καθώς περίμεναν στη σειρά σα να πήγαιναν για κλάδεμα οδοντοφυΐας! και ξέρεις τι έγινε μετά; ο κόσμος στα γρήγορα έφυγε σα σπουργίτια! επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχανε σπάσει την ψυχή αυτού του γηπέδου! τώρα λοιπόν εσείς εδώ θέλετε να κλείσετε τη Boulogne επειδή "δεν βγάζει αρκετά"; ρε συγχωρέστε με, αλλά τότε το ζήτημα δεν είναι μόνο ψυχή — είναι οικονομική αυτοκτονία! εκείνοι εκεί πάνω κάνουν τον κόσμο όχι μόνο να έρχεται για τον αγώνα, τον φέρνουν εκεί πριν ακόμη ξυπνήσουν τα πουλιά! και τώρα λες εσύ πως όλα αυτά είναι ξεπούλημα σα ρέστα; εγώ σου λέω: αυτοί εκεί πάνω όταν πρωτοστήθηκαν στη σειρά είχανε μια ομάδα φίλων, έκαναν τράπεζα σα χωριάτικο γλέντι στις τρεις το πρωί, έκαναν τραγούδια σα να υπήρχε γιορτή ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε κάθε βδομάδα — και τότε ξεκίνησαν όλοι οι υπόλοιποι! τι άλλο περιμένεις από αυτούς που έχουνε αυτή τη μνήμη; αυτοί εκεί πάνω δεν είναι μόνο τρία χρόνια των Champions League — αυτοί είναι δεκαπέντε χρόνια ιστορίας! δεκαπέντε χρόνια όπου εκείνο το μέρος ήταν η πρώτη ουρά της πόλης, εκεί όπου γινόταν ο αγώνας πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο! και τώρα θέλεις να τους βάλεις σ' ένα κλουβί επειδή κάποιος υπολόγισε πως η ραντίζα των λεφτών είναι πιο σημαντική από τη ραντίζα της ψυχής; αν κλείσουν αυτή την κερκίδα χωρίς κάτι άλλο στη θέση της, τότε μάλλον δεν πρόκειται να δούμε ξανά αυτούς τους ανθρώπους εκεί πάνω — όχι επειδή άλλαξαν γνώμη, αλλά επειδή εκείνο το μέρος ήταν πάντα η δική τους γωνία, η γωνία όπου γεννήθηκε η ιστορία! και τότε πώς βγάζουμε χρήματα; δε βγάζουμε τίποτα — πιάνεις το πουκάμισό σου και σφίγγεις τις γροθιές σου επειδή εκείνοι εκεί πάνω σου έκαναν αυτή την ομάδα αλλιώτικη από οποιονδήποτε άλλον στον πλανήτη! τι εγώ να σου πω; σα να σου ζητάω να βγάλεις τους φίλους σου από ένα γάμο επειδή κάποιος είπε πως η λίστα προσκεκλημένων πρέπει να συρρικνωθεί! αυτή εδώ δεν είναι κερκίδα — αυτό είναι το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας σου στο γήπεδο. όταν εκείνοι φύγουν, τότε η ιστορία τελειώνει!

Ρε φίλοι μου, λες κι ο κόσμος εκεί πέρα πιάστηκε ξαφνικά από αμόκ και άρχισε να κάνει άλλες υποθέσεις επειδή κάποιος ξύπνησε με πονοκέφαλο σήμερα το πρωί; Θυμάμαι πριν έναν χρόνο στις αρχές Σεπτέμβρη — ήτανε ακόμα ζέστη σα καλοκαίρι στην περιοχή γύρω από τον Άγιο Δημήτριο όταν έκανα τον γύρο για να προλάβω τις τελευταίες εισόδους. Στις 04:52 εκείνες τις πέντε πενήντα δύο της Πρωτοχρονιάς μπήκα στην γωνία της Rue de l'Excelsior όπου ακριβώς εκεί υπήρχε εκείνο το αυτοσχέδιο φουτάνι που είχε στηθεί εκεί πάνω σα τσιγγάνικο τραπέζι. Εκείνο το πρωινό δεν μου έλειπε καθόλου το εισιτήριο για τον αγώνα — είχαν βγει όλα πριν ακόμη ανοίξει η καντίνα γύρω στις τρεις η ώρα το πρωί. Αυτό όμως που με τράβηξε εκεί δεν ήταν η μπύρα ή τα λουκάνικα, ήταν η εικόνα εκείνων των ανθρώπων στους Ultrá που είχανε ήδη αρχίσει τον πανηγυρισμό σα να είχαν πάρει το Γουόρλντ Καπ! Εκείνοι εκεί πάνω είχανε βγάλει μία σαΐνια μεγάλης συχνότητας και έκαναν εξάσκηση πάνω σ' ένα κρουστό όργανο φτιαγμένο από κουζινικά σκεύη και δύο στρώματα ντουλαπιών πιάτων. Στην άλλη πλευρά της κερκίδας είχε αρχίσει ένα τραγουδίδι σιγανά όπως κάνουνε εκείνοι οι μουσαφίροι που ξέρουν πως πρέπει να παραμείνουν σιωπηλοί ακόμη και όταν μέσα τους βράζει. Μα τι λέτε τώρα; Θέλουμε όλα αυτά να γίνουν αριθμός στους πίνακες εισιτηρίων; Κοιτάξτε, εγώ δε λέω πως δεν πρέπει να κερδίσουμε χρήματα στους αγώνες των Champions League — αντιθέτως, όταν εκείνοι εκεί πάνω ξεκίνησαν αυτόν τον πανηγυρισμό γύρω στις τρεις η ώρα, εκείνη ακριβώς η ώρα έγινε η πιο πετυχημένη περίοδος πωλήσεων στις κουκκίδες γύρω στις εφτά η ώρα όταν τελικά άνοιξαν οι πόρτες. Δύο χιλιάδες περισσότερα εισιτήρια μέσα σε τρεις ώρες επειδή η ατμόσφαιρα εκεί γύρω είχε ήδη φτάσει σε τέτοια επίπεδα που ο καθένας ένιωθε πως ήταν μέρος μίας οικογένειας. Τώρα όμως ας σκεφτούμε τι συνέβη όταν έπαιξαν το πείραμα στη Νότια κερκίδα τον περασμένο Οκτώβρη; Έβαλαν εκείους τους ανθρώπους σ' ένα αεριζόμενο χώρο που ήταν σχεδιασμένος σα υπόγειο αεροδρόμιο — φωτεινή ένδειξη ανά δύο μέτρα, σειρές καθισμάτων σαν σχολικές αίθουσες. Και ξέρετε τι έκαναν εκεί; Απλά περίμεναν μέχρι να ανοίξει η πύλη σιωπηλοί σα μαθητές πρώτης τάξης πριν την πρώτη μέρα σχολείου. Την προηγούμενη φορά εκείνοι είχανε κάνει την κερκίδα τόσο ζωντανή που ακόμη κι ο διαιτητής είχε ζητήσει προσωρινή διακοπή του αγώνα επειδή δεν μπορούσε να επικεντρωθεί στα σφυρίγματα. Μετά την μεταφορά; Μία σιωπή σαν νεκροταφείο μέσα στο γήπεδο ενώ στις κουκκίδες είχαν μόνο τους ίδιους ανθρώπους να στέκονται σα ζόμπι με τσάντες κριτς επειδή είχαν ξεχάσει ακόμη και πως έρχονταν για έναν αγώνα. Και τώρα λέτε πως η Boulogne "δεν βγάζει αρκετά"; Ρε παιδιά, αυτοί εκεί πάνω έχουνε μία οικονομία που ξεκινάει στις τρεις το πρωί και τελειώνει στις τρεις το πρωί — όχι μόνο στους αγώνες! Την προηγούμενη χρονιά εκείνοι έκαναν τρία ρούβλια ανά άτομο ακόμη και πριν ανοίξει η πόρτα μόνο από τις πωλήσεις μπουκαλιών νερό στους Ultraviolets όταν αυτοί έκαναν προθέρμανση σα μουσική μπάντα εκτός γηπέδου! Κι όμως σήμερα κάνουν σαν αυτούς τους ανθρώπους να είναι ένας αριθμός πάνω στο Excel που πρέπει να βάλουμε στο τμήμα των "πωλήσεων εκτός έδρας". Μήπως όμως τελικά δεν είναι θέμα οικονομίας — μήπως είναι θέμα μνήμης; Γιατί εκείνοι εκεί πάνω έχουνε αυτή την ιδιότητα: ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει τρεις συνεχόμενους αγώνες στο πρωτάθλημα, αυτοί εκεί βρίσκονται στις πέντε το πρωί σα να περιμένουν τον τελικό του Μουντιάλ. Την προηγούμενη χρονιά όταν η ομάδα έχασε 2-0 εντός έδρας από την Τουλούζ, εκείνοι εκεί έκαναν αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι σα εθνικός ύμνος όπου ακόμη και οι αντίπαλοι έκαναν μία στάση επειδή δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο μέσα σε μία κερκίδα. Και τώρα θ' αρχίσουμε να μιλάμε για κλείσιμο μίας κερκίδας επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να γίνουμε "οργανωμένοι"; Ρε φίλοι μου, η οργανωμένη μου εμφανίστηκε εκείνος ο αγώνας όπου εκείνοι έκαναν την ομάδα να νιώσει πως ακόμη κι όταν βρίσκεσαι δύο γκολ πίσω, μπορείς ακόμη να νικήσεις επειδή υπάρχει μία οικογένεια που συνεχίζει να τραγουδάει ακόμη κι όταν όλα δείχνουν χαμένα! Τι άλλο περιμένετε λοιπόν; Να βγάλετε περισσότερους φούρνους κουβερτών; Να πουλήσετε ακόμη περισσότερους καφέδες; Αυτοί εκεί πάνω έχουνε δημιουργήσει ένα οικοσύστημα που ξεκινάει πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο και τελειώνει όταν σβήσουν οι τελευταίες φωνές μετά τον τελικό σφύριγμα. Και όταν τους βάλετε σ' ένα κλουβί σαν πρόβατα, τότε μάλλον χάνετε όχι μόνο εκείνη την ομάδα Ultrá αλλά τον πυρήνα εκείνης της ψυχαγωγίας που κάνει τους αγώνες εδώ ξεχωριστούς στον κόσμο. Καλό είναι λοιπόν να σκεφτούμε πολύ καλά τι χάνουμε όταν κλείνουμε μία κερκίδα χωρίς να δώσουμε κάτι άλλο στη θέση της — γιατί εκείνοι εκεί πάνω δεν είναι αριθμοί, είναι η ψυχή αυτού του γηπέδου που ξεκινάει από εκεί που βρίσκονται ακόμη και τώρα, στις τέσσερις τα ξημερώματα ενός Σάββατου!