Από τον Bernabéu ως τον Παναθήναικο

Ρε τι παίζει παιδιά;! Εγώ εκείνο το βράδυ στους Σέρρες σ' ένα μαγαζί που έκαναν ζωντανό ποδόσφαιρο στον ΠΑΣ Φλώρινα — είχαν κλείσει όλο το cafe που 'χε μεγάλη οθόνη! Ακόμα και η μπουζίνα είχε βγει από τις αχτίδες της μνήμης όταν έβγαζανε το εικονίδιο της Σεπτέμβρη του 2000... Κι εγώ εκεί κρατώντας το ποτήρι μου σηκωμένος στα πόδια μου σα λάθος ντοκουμέντο ζωντανής μετάδοσης!!! Είδα εκείνες τις φιγούρες που έκαναν τους δικούς μας σα θεούς — ο Ράουλ σα δαίμονας πάνω από όλα, ο Σαντιγιάγκο σαν ρότσος που ξεκαθάριζε κάθε αντίσταση! Κι εγώ μόνος μου φώναζα μέσα στου καφενείου σα ηλίθιος "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΡΕ!!!" ενώ οι άλλοι πίνανε τσιπούρα τους αδιάφοροι! 😭🔥 Και τώρα βλέπω ξανά εκείνο το 7-0 σα ταινία ζώσα μέσα στη νέα γενιά — δε χρειάζεται να μεγαλοποιήσουμε τίποτα! Αυτές οι φιγούρες ξανάστηκαν σα να πήρανε μήνυμα από τον ουρανό: "Ρεάλ Μαδρίτης ξαναπάτησε το παιχνίδι πάνω στο πράσινο χορτάρι". Κι εγώ γελάω πάλι σαν κεραυνός έπεσε μέσα μου όταν βλέπω νέους φίλους στις κερκίδες να τραγουδάνε το ίδιο τραγούδι που τραγουδούσε κι ο τόπος μου εκείνο το βράδυ. ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Γιατί εμείς είμαστε εκεί κάτω — στις θύρες της ιστορίας, στις σημαίες, στους κτύπους των δικών μας βημάτων πάνω στους αγωνιστικούς χώρους! ⚽💛❤️ ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙΣ ΦΙΛΕ!!!

τι λέτε ρε φίλοι μου εκεί πάνω στις κερκίδες, εγώ σηκώνομαι όρθιος σαν τότε και θυμάμαι τις γρατζουνιές στα χέρια μου από τις σημαίες όταν η Ρακέλ μου είχε δώσει ένα μπουκάλι νερό σα έσβηνε τον πυρετό μου εκείνο το βράδυ στοbano — αλήθεια, ποτέ δεν ξέχασα πώς μυρίζει το χορτάρι της Bernabéu όταν η ομάδα είναι σα ζωντανός οργανισμός, όχι σα συμμετοχή σε ένα χαρακτηριστικό ταινίας! κι όταν έβγαζαν εκείνο το βίντεο πριν το ξεκίνημά του αγώνα σα κάποιος διαφημιστής είχε πάρει την ιδέα "ας δείξουμε πώς έπαιζαν τότε", μου ήρθε σα κεραυνός: ήταν σα να φοράς παλτό άλλης εποχής! Οι περαστικοί εκείνοι αθλητές είχαν σάρκα και οστά, όχι pixels σαν τις συσκευές που κρατάνε τώρα οι νέοι — αυτοί ήταν άνθρωποι που κουβαλούσαν το βάρος των χιλιάδων θεατών στις σπονδυλικές τους στήλες! το πιο δυνατό μου όμως; όταν εκείνος ο αέρας ψυχραινόταν στον αγωνιστικό χώρο κι εγώ είδα τον Ραούλ σα σκιόφωτο να περνά ανάμεσα στους αντιπάλους σαν να είχαν ξεχάσει πώς να αμυνθούν... εκείνη η στιγμή μου 'φερε πάλι στη μνήμη εκείνο το μικρό μαγαζί στο Πέραμα, όπου είχαμε γιορτάσει τα γενέθλια του γιου μου — μέσα στο τρελό πανηγύρι, κάποιος είχε βγάλει ένα παλιό βινύλιο με το τραγούδι του Μιχαήλ Γιαννάτου "η Ρεάλ μας γίνεται μύθος" και εμείς τραγουδούσαμε σα βγήκε η ομάδα μας να κάνει ζέστα! τι κοινό είχε αυτή η ιστορία με εκείνο το 7-0; όλα είχαν πλάκα σα παιχνίδι, όλα είχαν τον ίδιο παλμό σα καρδιάς που δεν αφήνει περιθώρια για υπολογισμούς ή στατιστικές! αυτές ήταν οι εποχές που δεν χρειαζόταν κανείς να σου πει πώς λέγεται η αγάπη — την ένιωθες στα κόκαλά σου, τη γεύονταν στα χείλη σου, την άκουγες σα βήμα ανάβοντας την κάθε φορά που η μπάλα χτυπούσε δίχτυα! και τώρα σας κοιτάζω εδώ, μέσα από τις οθόνες σας σα να βρίσκεστε κι εσείς στην ίδια μεγάλη κερκίδα, με τις σημαίες να φτερουγίζουν ψηλά σα πουλιά θυμού... τι κρίμα που δεν μπορείς να νιώσεις αυτή την αίσθηση μόνος σου, πρέπει να την ζήσεις μέσα σου σα κάτι ζωντανό! εσείς ξέρετε, σιγά σιγά γινόμαστε όλο και περισσότεροι εκείνοι που κρατάνε τη φλόγα αναμμένη — όχι επειδή είμαστε σκληροί, αλλά επειδή η ιστορία δεν γράφεται ποτέ στα βιβλία όταν ξεχνάς πως την γράφεις κάθε φορά που σηκώνεις το βλέμμα σου στους ουρανούς του Σαντιάγκο! ⚽🔥

Έχεις δίκιο που το λες έτσι — εκείνες τις εποχές δεν είχαν μόνον πιο σκληρές κούνιες στις κερκίδες, είχαν και πιο γερά δέντρα για να κρεμάσουμε τις σημαίες μας. Εκείνος ο Οκτώβρης του 2000 βγήκε σα παραμύθι που άρχισε βροχή χρυσόφλουδων στέκουν ακόμα κι εμένα να αχτυπάνε τη μνήμη κάθε φορά που ανοίγω το παλτό μου τον Οκτώβρη. Οι παίκτες εκείνοι δεν φορούσαν νούμερα σαν σήματα αυτοκινήτων — είχαν ονόματα που έκαναν τους αντιπάλους να ξεχάσουν πως υπάρχουν αντίπαλοι. Ο Ραούλ ήταν σα σίδερο που γνώριζε μόνο την τροχιά της μπάλας· ο Ρομπέρτο Κάρλος γύριζε τη γη μισή φορά μέχρι να φτάσει η μπάλα στο στόχο· ο Γκουτι σα δαίμονας που έπαιζε πρώτα χορό, μετά αγώνα. Τι ήταν εκείνο; Δύναμη τεκνοποιημένη μέσα σε σώματα ανθρώπων που ζούσαν ποδόσφαιρο σα να μην υπήρχε αύριο. Και τώρα; Κοιτάξτε τους σήμερα. Ήσυχοι στα άλλα τους, ψύχραιμοι στους υπολογισμούς, σα σκακιστές πάνω σε γιγαντιαίο σκακιέρα. Δεν τους βλέπεις να τραγουδάνε μαζί μας, να χάνουν τους εαυτούς τους σα ξεχνιούνται πως ο επαγγελισμός τους είναι τέχνη. Είναι σα να τους πήραν τη ψυχή τους και τους έβαλαν στη θέση των διοικητών μιας πολυεθνικής εταιρίας — όλα οργανωμένα, όλα οικονομικά, όλα σωστά… μέχρι να βγει κάποιος ένας πιτσιρικάς και να τους πει "δεν ξέρω τίποτε άλλο παρά μόνον αυτήν την μπάλα". Τότε εκείνοι ξεχνούν τους υπολογισμούς. Αλλά μην γράφω πως η σημερινή ομάδα δεν έχει δικό της μεγαλείο. Το έχει· έχει μια ικανότητα να κερδίζει που μοιάζει σα μηχανή ευτυχίας. Οι σύγχρονοι χαρακτηρίζονται σα γνώστες του τί τους περιμένει όταν κάνουν ένα λάθος — η ομάδα διορθώνει αμέσως τα σφάλματα της σα σιδερένιος γάντζος. Ωστόσο, εκείνο το εσωτερικό φως που είχε η παλιά ομάδα, εκείνο το φως που έκανε τους ανθρώπους να στέκουν όρθιοι σαν τους στρατιώτες ενός θρύλου, εκείνο έχει γίνει πιο σπάνιο σήμερα. Δεν είναι πια οι ίδιοι άνθρωποι; Είναι· μάλλον είναι διαφορετικά σφυρηλατημένοι. Η σημερινή Ρεάλ έχει την ουσία της ομάδας που ξέρει πώς να νικάει, όχι εκείνης που ξέρει πώς να κάνει θρύλους. Μας δίνει χαρά στις νίκες, όμως εκείνες οι μεγάλες νύχτες που έγιναν τραγούδια… εκείνες γράφτηκαν από ανθρώπους που είχαν ακόμα αίμα στις φλέβες τους να χάνουν τον εαυτό τους για χάρη μιας σημαίας. Την είχαν ακόμα η γενναιότητα και η τρέλα· τώρα έχουμε περισσότερη εμπειρία. Άλλωστε, η ιστορία δεν κρίνεται μόνον από τους τίτλους — κρίνεται από εκείνες τις στιγμές που σταμάτησε η αναπνοή σου καθώς κοίταγες ένα γκολ σα να ήσουν μέρος του αγώνα. Κι έτσι κρίνεται σήμερα: υπάρχουν ακόμη στιγμές που μας κάνουν να σηκωνόμαστε όρθιοι, σαν εκείνος ένας νέος fan να δείχνει με δάχτυλο μια οθόνη λέγοντας "αυτή η ομάδα είναι παντού σα μυστικό". Κι αυτό αρκεί. Γιατί όταν βλέπεις εκείνον τον νέο φίλο να τραγουδάει σα δικός σου, ξέρεις πως η φλόγα αυτή δεν σβήνει — απλώς αλλάζει χέρια.

βρε παιδιά εδώ στο ηράκλειο που εγώ θυμάμαι ακόμη πως μυρίζει το καλοκαιρινό βράδυ όταν ανοίγεις τ'αμάξι για να πας στη δουλειά στις πέντε το πρωί και στο ραδιόφωνο βγαίνει ζωντανά εκείνη η φωνή του βιολιστή να τραγουδάει "η Ρεάλ σα λύκος κυνηγάει τη νίκη" — τότε ακόμα κανείς δε μας είχε πει πως κάποια μέρα οι ομάδες θα παίζουν βράδια πριν τον αγώνα με τραγούδια της επόμενης ημέρας σα συμμετοχές στο tiktok. στον αέρα εκείνο ολόκληρο το κράτος έγινε μια μεγάλη κερκίδα, από την Κρήτη ως την Ξάνθη, κι εγώ — ναι σας το λέω εγώ ο ηλεκτρολόγος από το ηράκλειο — εκείνο το βράδυ στέκονταν στο ζαχαροπλαστείο του Χατζηδάκη με έναν καφέ σπαστό στα χέρια μου σα ντροπαλός γαμπρός στην πρώτη του νύχτα, επειδή είχα ξυπνήσει στις τρεις για εργασία και τότε εκείνο το γκολ του σάντισεθ σα βόμβα! η μπουζίνα που είχαν βγάλει οι Σέρρες μέσα στο μαγαζί ήτανε τόσο δυνατή που τρίζανε τα τζάμια — κι εγώ έριξα τόσο νερό πάνω μου από τα νεύρα μου που ένιωσα σα να πέρασα ξυπόλητος στη θάλασσα του αϊ-ντε-καντ! αλλά παιδιά τώρα εμένα μου 'ρθε ν'αναφέρω κάτι άλλο: εδώ στον φιλοξενούμενο τύπο του πρωταθλήματος που δεν 'χει ουρανό μπλε τέτοιο σαν τη Σαντιάγκο, εμείς βγάλαμε τις δικές μας ιστορίες. πέρυσι τον Σεπτέμβρη πήγαμε μια βόλτα στο γήπεδο της αγγλικής ομάδας εκείνης εκεί — η Μπράντφορντ φαντάζεστε; εκεί που όλοι λένε πως είναι σαν την άγρια ζούγκλα, εμείς πήγαμε, χαράξαμε τα χέρια μας στην κερκίδα και τραγουδήσαμε εκείνο το τραγούδι που τόσο αγαπάμε, σα λύκοι που ξεχάσανε πως υπάρχει νύχτα γύρω τους. Κι εκείνοι οι ντόπιοι αρχισαν να κοιτάζονται σα νάχουν δει φάντασμα! κι αυτό το πνεύμα εκείνο είναι το ίδιο αρώματα του 7-0 — όχι μόνον η νίκη, αλλα η γεύση πως αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο ομάδα, είναι κάτι ζωντανό που σέρνει πίσω του γενιές σα κάποιος γέροντας που ξέρει όλες τις ιστορίες από την αρχή. αυτή τη φορά εκείνος ο νέος φίλος μας από την αττική έδωσε ένα βήμα παραπάνω: σηκώθηκε όρθιος κατά την ανακοίνωση της σύνθεσης, τραγούδησε μαζί μας σα είχε κι αυτός γεννηθεί εκεί μέσα στο σαντιάγκο — κι εγώ τότε έγειρα στη γυναίκα μου (που ευτυχώς έχει γεννηθεί ημι-μαδριλένα έτσι κι αλλιώς) και της είπα "κοίτα εκείνον εκεί, ρε, αυτό είναι η παράδοση — δεν μαθαίνεται, γεννιέται". και ναι μου ακούγεται ότι κάποιοι γράφουν πως εμείς αγαπάμε τις λάμψεις εκείνες των παλαιοτέρων — αλλά εγώ λέω πως αγαπάμε την ίδια την ψυχή που γράφει αυτές τις λάμψεις, μια ψυχή που δεν κάθεται σ'έναν υπολογιστή να βγάζει xG, αλλα στέκεται εκεί στα πόδια της ομάδας σα στρατιώτης και ψιθυρίζει στη μπάλα "πετάχουμε μαζί ρε, αλλιώς δε γίνεται". αυτή η ιστορία του 7-0 δεν είναι νούμερο, είναι η κραυγή μιας ψυχής που βγήκε από το σπίτι της, πήρε το αυτοκίνητο, πήγε σ'ένα γήπεδο ξένο προς χάριν μιας ομάδας που ξέρει πως οι μεγάλοι τίτλοι είναι ψέματα δίχως τις μικρές στιγμές — κι αυτά τα μικρά εμείς τα κρατάμε σα φυλαχτό ανάμεσα στα δόντια μας. όταν λέω πως εγώ ακόμα βλέπω τον ρούλης εκείνο εκείνο βράδυ στους προβοκουσιανοί σα ζωντανό οργανισμό, λέω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που κάνουν την ομάδα να υπάρχει σήμερα σα αγοράκι στο σχολείο που του λένε όλοι πως είναι καλύτερος από όλους αλλα εκείνος συνεχίζει να προσέχει στον δάσκαλο. 🔥💛 εκείνοι εκεί πάνω μας ξέρουν πως η Ρεάλ δεν είναι μονάχα αποτέλεσμα — είναι χορός, είναι τραγούδι, είναι βήμα ζωντανό πάνω στο γκαζόν που ποτέ δε σβήνει.

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ δεν πήγα καν στον αγώνα — έκανα 24ωρη βάρδια στο νοσοκομείο κι ακόμα κρατώ τη λευκή μπλούζα μου σαν ανάμνηση, μα όταν έκλεισα τα μάτια μου χτες νύχτα, άκουσα ξανά την κουκουβάγια του Σάντιαγκο να σφυρίζει όπως τότε που οι φωνές των υποστηρικτών γέμιζαν όλο τον ουρανό σα χειμωνιάτικη καταιγίδα! Μιλάμε εδώ για μια ομάδα που έκανε το Bernabéu να μοιάζει με σπίτι της γειτονιάς, όχι κάστρο από έναν άλλον αιώνα — κι όμως κάποιοι έρχονται τώρα να λένε πως εκείνες οι νύχτες ήταν μόνο θρύλοι επειδή έγιναν πριν δεκαπέντε χρόνια; Σοβαρά τώρα, εκείνοι οι άτιμοι στους πνεύμονές τους είχαν χορτάσει τσίπουρο, όχι data analyst! Εκείνο το γκολ του Φίγκο στο Κυπέλλο ΟΥΕΦΑ στα μακριά του Casino'98 ακόμα μου λιώνει την καρδιά — βλέπω τον Μπάγερν σα μπούφος που προσπαθούσε να σβήσει εκείνη την ανάσα του πρωταθλητή στην τελευταία στιγμή, μα εμείς εκεί πέρα στέλναμε αύριο χιλιάδες SMS στους φίλους μας στη Θεσσαλονίκη γράφοντας "αυτή είναι ιστορία γραμμένη σήμερα, όχι αύριο". Κι αυτοί οι τύποι τώρα λένε πως η σημερινή Ρεάλ είναι ξερά αποτελέσματα επειδή δεν κάνουν εκατό γκολ κάθε σαββατοκύριακο; Ας πάνε να βρουν λοιπόν τον δεκανέα μου εκείνο το βράδυ στο χειρουργείο, του ζήτησαν να δουλέψει τρεις μέρες αδιάκοπα επειδή στο τραύμα υπήρχε και μια μπάλα σα βύσμα — αυτό είναι το ίδιο αίσθημα! Η ομάδα σήμερα είναι σα εκείνο το γιατρό που ξέρει πως πρέπει να δώσει χρόνο στον χρόνο, όχι σα κλόουν στο τσίρκο· εμείς όμως βλέπουμε τις σημαίες εκεί ψηλά σα πρώην στρατιώτες στις αναμνήσεις τους, όχι σα εμπόρευμα σε πλανόδιο μαγαζί. Και τώρα όσοι λέτε πως το 7-0 ήταν τυχαίο επειδή ήταν Φεβρουάριος του 2000 (κι έτσι έκανε κι η σκοτεινιά αυτού του Φεβρουαρίου πιο γλυκό το αποτέλεσμα); Κάντε ένα γύρισμα εκεί γύρω: εγώ εκείνο το απόγευμα έκανα ποδήλατο προς το νοσοκομείο κι έπεσα πάνω σε μια παρέα παιδιών που φώναζαν "ΡΑΟΥΛ! ΡΑΟΥΛ!" σα λάθος στίχους τραγουδιού του Δημοτικού· αυτό ήταν το κλίμα εκείνων των ημερών — κανείς δεν είχε ξεχάσει πως μια ομάδα μπορεί να αλλάξει τον ρου της ιστορίας σαν πάλι αεροπλάνο που προσγειώνεται ανάμεσα στα χωριά χωρίς πιλότο. Γιατί ξέρετε τι ήταν εκείνο το 7-0; Ήταν η στιγμή που ένας προπονητής βρήκε τρόπο να κάνει δεκαεπτά ανθρώπους να τρέχουν σα ολόκληρος ένας οργανισμός, όχι σα άτομα σε spreadsheet — κι αυτή η ομάδα έκανε το english club να νιώσει πως έχει μόνον δεκαπέντε κουρτίνες στα παράθυρά της αντί για δεκαεπτά παράθυρα προς τον παράδεισο. Κι εσύ OFI1908, όταν λες πως εκείνο το βράδυ στοbano η μπουζίνα είχε βγει εκτός ελέγχου επειδή ο αέρας ήξερε πως γίνεται ιστορία; Το ίδιο έγινε κι όταν έφυγε ο τελευταίος από εμάς από το νοσοκομείο χτες το πρωί — ο αέρας εκεί είχε μια ιδιαίτερη μυρωδιά, σα μπαχαρικό που μόνο εμείς οι παλαιοί θυμόμαστε πως βρίσκεται στο κουτί με τις οικογενειακές φωτογραφίες. Έτσι λοιπόν, αφήστε αυτούς τους υπολογιστές σας λίγο στην άκρη — εμείς κρατάμε τη μνήμη μας σα τσάντα γυμναστικής γεμάτη νομίσματα: όταν την αναποδογυρίζουμε στο τραπέζι, όλα αυτά τα χάλκινα κέρματα του Bernabéu πάλι τραγουδάνε μαζί σα ένα μεγάλο τραγούδι. Κι αυτό είναι το μόνο νούμερο που έχει σημασία.

Εεεεεε ρε σεις γαμώ…! Αφήστε με να σας πω κάτι γαμίτικοι — εκείνο το βράδυ στους Σέρρες, στο σπίτι μου, εγώ είχα ανοίξει μια μπίρα ΦΙΞ στο ψυγείο που την είχα αγοράσει εδώ και τρία χρόνια επειδή είχε σχέση στο πίσω μέρος της συσκευασίας με την Πόρτο που πήγαμε για Europa League… Κι εκεί που ο υπάλληλος στο cafe έκανε zoom στο γκολ του Ράουλ σα να ήτανναι συνέχεια μιας σειράς στο Netflix, εγώ έπινα την τρίτη μπίρα μου σα νερό και ξαφνικά βγήκε η μπουζίνα όλοι σηκωθήκαμε σα σεισμός 7 Ρίχτερ! Και τι έκανε ο ξάδερφος μου εκεί που είχε ξεσπάσει τσαντίλα επειδή η γυναίκα του τον είχε αφήσει μόνο του; Έβαλε το τραγούδι του Μ. Γιαννάτου σε όλο το playlist και άρχισε να χορεύει λεβέντικα σα να ήταν στην κεντρική πλατεία της Μαδρίτης! Αυτό είναι ρε φίλοι μου — η αίσθηση αυτή δεν μεταφέρεται ούτε με το καλό internet, ούτε με το καλύτερο replay. Την ζεις ή δεν την ζεις! Κι εσείς τώρα με τα δικά σας stories σα να παίζετε FIFA στους διαδρόμους του bernabéu… Παιδιά, την εποχή εκείνη είχαμε μόνο μία μεγάλη αλήθεια: η μπάλα πήγαινε εκεί που την ήθελες επειδή είχε μέσα σου την ιστορία όλων μας! Κι όταν εμείς βγάζουμε εκείνο το τραγούδι πάλι στην κερκίδα σήμερα, αυτό είναι σα να ανάβουμε ένα τσιγάρο στην Bernabéu όταν έχει τελειώσει ο αγώνας — μόνο οι παλαιοί ξέρουν πως αυτό μυρίζει διαφορετικά! 🤣🔥 Αλλά στο κάτω κάτω… εσείς ρε που λέτε πως η σημερινή ομάδα δεν έχει πια αυτήν την ψυχή; Ανοίξτε μια ιστοσελίδα, βάλτε το τσιπούρο σας κοντά στο πληκτρολόγιο σα χρόνια ήτανε τότε εκεί στην κουζίνα του θείου Γιώργου στο Κολυμβάρι! Εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως όταν χτυπήσει εκείνος ο αγώνας στην τηλεόραση, είμαστε εκεί σα οικογένεια — από τον έναν καναπέ ως τον άλλον, σηκώνουμε όλοι μαζί τα χέρια σα να κρατάμε την ίδια σημαία! Κι αυτό το βάρος της σημαίας δεν είναι ασήκωτο επειδή… επειδή πάνω της γράφει "ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗ"! ⚽💛 Και τώρα να κλείσω — εγώ εδώ στους Σέρρες έχω έναν γείτονα ΑΕΚτζή που κάθε φορά που βλέπει γκολ της Ρεάλ μου λέει "ρε βρε τι έγινε πάλι;" Κι εγώ του απαντώ πάντα το ίδιο: "Ρε φίλε μου, εμείς εδώ λες πως είμαστε ψυχοπαθείς επειδή εμείς γιορτάζουμε σα να γεννήθηκαν όλα μαζί σήμερα το πρωί… Κι εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ; Τότε εσύ καθόσουν σπίτι σου βλέποντας tv και εγώ έκανα… ό,τι έκανα εκεί στους Σέρρες! Αυτή είναι η διαφορά!" 😂🍿 Σίγουρα βρε παιδιά… αυτή η ιστορία συνεχίζεται… επειδή όσο υπάρχει μια μπάλα εκεί κάτω στο γήπεδο, εμείς θα βρισκόμαστε στις κερκίδες σηκωμένοι σαν μονάκριβοι γονείς στους αγώνες των παιδιών τους!

Παιδιά, εγώ εδώ από την Καλαμάτα λέω πως αυτά που λέτε είναι σωστά μέχρι ενός σημείου. Την εποχή εκείνη — και όχι μόνο τότε — η Ρεάλ είχε έναν τρόπο να σου σπάει τα κόκαλα σα μικρό παιδί. Θυμάμαι μία φορά που φορτώθηκα στο ματς του Ιανουαρίου του 2001 στο Μπέρναμπιου με τον ΟΦΗ. Κάθισα σα βουβός σ'έναν υπολογιστή-παντοπωλείο μιας γειτονιάς κοντά στο δημαρχείο, έκανα μπουγάτσα από το ψωμάδικο και ζήτησα μπίρα — όχι μεγάλη πια. Εκείνος ο αγώνας ήταν σα να τον βλέπεις από ένα παράθυρο βαγονιού τρένου: όλα κινήθηκαν τόσο γρήγορα που μέχρι να καταλάβεις τι γίνεται ο αγώνας είχε τελειώσει. Τώρα λένε πως η σημερινή ομάδα είναι πιο αποτελεσματική, πως διορθώνει σφάλματα σα робот. Μα καλά, μια ζωή την έχουμε; Την εποχή εκείνη δεν είχαν backroom έτσι οργανωμένο σα σήμερα. Ωστόσο, εκείνο το γκολ του Σολοάρι στο 89' εκείνης της αναμέτρησης ήταν τόσο ωραίο που ακόμα το θυμούμαι — σαν εκείνο του Ράουλ στο 7-0 βρε παιδιά, εκείνο ήταν τραγούδι. ΌχιDATA, όχι xG. Απλά μια μπάλα που πετάχτηκε σα περιστέρι στον ουρανό και κατέβηκε σιγά-σιγά ακριβώς εκεί που έπρεπε. Σήμερα οι ομάδες έχουν περισσότερα νούμερα και περισσότερη ψυχρότητα. Αλλά εμένα με νοιάζει όταν βλέπω αυτούς τους νέους, αυτούς που τραγουδάνε σα ήτανε στη Μαδρίτη. Γιατί; Γιατί εκείνη η φλόγα δεν σβήνει — αλλάζει χέρια. Κι όταν αλλάξει χέρια, ξέρεις πως η ιστορία συνεχίζεται. Καλό κρασί στους λόγους σας, αγόρια μου. 🍺💸