Αυτή η Bavaria μάς χώρισε ολόκληρο τον κόσμο στα δύο: πριν και μετά το '74
κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 70, εγώ φοιτητής τότε και πάω τρέχοντας κάθε βράδυ στην πιτσαρία του Μπάμπη στη Βουλιάγου να μαζέψω τις κόκκινες-κίτρινες μπάντες που είχαν μείνει από τις προηγούμενες νύχτες όταν την τελευταία νύχτα πριν τη μεγάλη βδομάδα των exams, βλέπω στον δρόμο έναν τύπο με φτερωτά γυαλιά και τρίχα μέχρι τους ώμους, φορώντας το χαρακτηριστικό μπουφάν του τμήματος. τον ακολουθούν τρεις-τέσσερις άλλοι φίλοι αγκαλιασμένοι σαν μπουλούκι, τραγουδάνε μπάγερν, μπάγερν αδιάκοπα, ενώ εκείνος γυρίζει ανάμεσα στους ανθρώπους σαν πραγματικός αρχηγός αγέλης. τότε κατάλαβα ότι κάτι μεγάλο ερχόταν.
όταν μετά δυο μέρες πήγα στο σπίτι και άνοιξα την τηλεόραση στις 3 το πρωί εκείνη η εικόνα έκανε πολλούς ακόμα φίλους... εκείνος ο Μπέκενμπάουερ σηκώνει το κύπελλο αγκαλιά με όλα του τα λάθη πάνω στον αγώνα, σιωπή στους αντιπάλους, ο Φραντς περνάει ανάμεσα στους δικούς του σαν από οικογένεια. εγώ θυμάμαι ακόμη πως η μητέρα μου βγήκε ξυπόλυτη στο μπαλκόνι κρατώντας ένα κόκκινο κίτρινο μαντίλι σφυρίζοντας τον εθνικό ύμνο της Βαυαρίας σαν ιερό κείμενο.
από τότε άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος γύρω μας... όχι μόνο εμείς αλλά όλοι όσοι ζούσανε ποδόσφαιρο ένιωθαν πως η Μπάγερν έγινε κάτι μεγαλύτερο από ομάδα. τι νύχτα ήταν εκείνη... 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΟΡΙ!!!
Θυμάμαι τότε ολόκληρος ο δρόμος μας στην Καλλιθέα είχε γίνει κόκκινο-κίτρινο σίνεμα! Εγώ βγήκα έξω σαν τρελός με μια σημαία πάνω στο αυτοκίνητο του γείτονα — θυμάμαι ακόμη πως αυτή έπεφτε συνέχεια και την κρατούσανε πέντε άτομα σπρώχνοντας το αμάξι σαν πρωτομαστό! Κι εκείνη η εικόνα... Ο Μπέκενμπάουερ σηκώνει το κύπελλο κι εμείς τρέχουμε στην πλατεία βγάζοντας σημαίες από τα παράθυρα σφυρίζοντας μέχρι να σπάσουν οι φωνές μας! 🔥💪
Τι νύχτα ήταν εκείνη ρε;;; Η γυναίκα μου πήγε και αγόρασε κίτρινο χρώμα εκείνη την ώρα από το κατάστημα που είχαμε δίπλα σπίτι, έκανα μάτια και γινόταν η ίδια κόκκινο-κίτρινη σημαία — τελικά βάψαμε τον πίσω τοίχο του σπιτιού!!! Ακόμα φαίνεται εκεί το σημάδι όταν βρέχει! 😱
Και μετά; Μετά όλοι οι γείτονες βγήκαν στις 5 το πρωί σαν ζombies φώναζαν ΜΠΑΓΕΡΝ!!! Την άλλη μέρα στο σχολείο όλα τα παιδιά είχαν κίτρινα μαντίλια στο λαιμό... Από εκείνη τη στιγμή η Bavaria έγινε η δική μας θρησκεία! Τέλος πάντων...
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι στο διάβολο λες εσύ ρε Despina... εκείνη η νύχτα στο βελγικό κρύο εκεί στις αρχές Μαΐου όπου ακόμα φοράγαμε μάλλινο πουλόβερο κάτω από το παλτό;
όταν σηκώθηκε ο Φραντς εκεί πάνω σαν βασιλιάς στους δικούς του—κανείς δεν περίμενε πως ύστερα από τόσα λάθη σ’ εκείνον τον αγώνα ο ίδιος ο εθνικός ύμνος των Βαυαρών σίγουρα έκανε σφαγή στις κερκίδες πέρα από τον Ωκεανό... ήταν σαν να πήραν όλους τους ανθρώπους που είχαν δει ποτέ αγώνα στη ζωή τους και τους βούτηξαν μέσα σ’ έναν εορτασμό παράλληλο με την Ανάσταση εκείνης της άνοιξης.
εγώ εκείνες τις ημέρες σπούδαζα στο Μόναχο, στολάχιστον φαντάζομαι πως έκανα, διότι θυμάμαι πως περνούσα τις νύχτες μου στο Studentenheim τραγουδώντας τόσο δυνατά που οι Γερμανοί συγκατοικούμενοι έκλειναν τις πόρτες τους τρομαγμένοι— κι όταν άκουσα ότι η Bavaria έκανε την αγγλική νίκη 4-1 στην παράταση εκεί στο προημιτελικό του Bernabeu δύο χρόνια πριν ακόμη, καταλάβαινα πως κάτι παράξενο συνέβαινε παντού: οι ξένοι φίλοι που βρισκόταν εκεί έλεγαν πως η πόλη είχε γίνει ένα μεγάλο γήπεδο για μια νύχτα, η λίμνη είχε ξεχειλίσει κι όσοι δεν είχαν σημαίες χρωμάτιζαν πρόσωπά τους κόκκινο-ασημί με μπογιά αυτοκινήτου.
κι όταν ξέραγαν πως φοιτούσα στην ίδια πόλη μ’ εκείνον τον κύριο, προσπαθούσαν να μου εξηγήσουν πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος μέσα στην ομάδα εκείνης της δεκαετίας: πως ο Γκεπχάρτ δεν έκανε μόνο τον τερματοφύλακα, έκανε επίσης τον ψυχίατρο της ομάδας όταν χρειαζόταν, πως οι πρώτες πρωινές προπονήσεις έγιναν ιστορία μαζί του επειδή φορούσε πάντα τσίγκλινο βραχιόλι... κι εμείς εδώ χορεύαμε σαν τρελοί με σημαίες κατασκευασμένες από κουβέρτες επειδή ήξερες πως για πρώτη φορά κάποιος ανέλαβε να κάνει την ομάδα όχι μόνο καλύτερη αλλά σωτήριο τέρας!
τέλος πάντως, δεν έγινε μόνο εκείνος ο αγώνας εκεί στο Βρυξέλλες — έγινε όλος ο κόσμος μιας ζεστής νύχτας που δεν ξεχάστηκε ποτέ!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε γαμώτο, τι θυμάστε όλα αυτά σαν χθες μου φαίνονται! Εμένα εκείνο το κύπελλο είχε κάτι μαγικό… Τόσο λίγοι άνθρωποι το έχουν σηκώσει πάνω από το κεφάλι τους, αλλά εκείνος ο τύπος έδωσε και ψυχή μαζί του. Σήμερα η Μπάγερν έχει βγάλει πάνω από δεκαπέντε πρωταθλήματα — δεν το λέω για να καμαρώσω, αλλά σίγουρα εκείνες οι ομάδες εκείνης της δεκαετίας είχαν κάτι διαφορετικό στις φλέβες τους.
Βλέπετε τώρα τις τυπικές ομάδες των πρωταθλημάτων· έχεις τρεις ξένους σούπερ σταρ και έναν τεράστιο προυπολογισμό, όμως εκείνοι εκεί στην εποχή του Μπέκενμπάουερ δεν είχαν τίποτα από αυτά. Αυτό ήταν και η δύναμή τους! Ήταν ολόκληροι μαζί σαν οικογένεια, αγωνιζόταν σαν να δίνουν ψυχή στο πράσινο γήπεδο κάθε βράδυ. Σήμερα βλέπεις ομάδες που κατακτούν πρωταθλήματα, αλλά μετά από λίγους μήνες ξεπουλιούνται σαν συλλογή λάστιχα. Εκείνοι κράτησαν τους ανθρώπους τους σφιχτά, ακόμα και όταν έχαναν.
Και μην μου πείτε πως σήμερα το ίδιο γίνεται αλλιώς μόνο επειδή υπάρχουν περισσότερα χρήματα — όχι, εκείνο το βράδυ στο Βρυξέλλες ήταν σαν από άλλη εποχή. Σιγουρεύτηκε η Bavaria πως γίνεται κάτι μεγαλύτερο από ομάδα· έγινε σύμβολο, θρησκεία, ότι θες εσύ. Σήμερα έχουμε τις μεγάλες ομάδες με τους παγκόσμιους αστέρες, όμως πόσες φορές βλέπεις εκείνη την αυτοθυσία στο γήπεδο; Εκείνοι εκεί έβαλαν όλη τους την καρδιά στον αγώνα — όχι τα χρήματα.
Πάντως μια χαρά είναι έτσι κι αλλιώς η σημερινή Μπάγερν! Ακόμα κυριαρχούν, ακόμα αποτελούν σύμβολο, αλλά εκείνο το ξεχωριστό αίσθημα της δεκαετίας του '70; Κάπου εκεί κάτω στο βάθος κάπου θα ‘χει μείνει… σαν εκείνες τις νύχτες στο Μόναχο που όλοι τραγουδάνε τον ύμνο μέχρι να ξημερώσει.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ ρε γαμώ το αυτό είπα αμέσως μόλις είδα την κουβέντα του Φώτη! Γιατί εμένα εκείνες τις ημέρες ήμουν στα Μπάγιερνς σκάκι να φτιάχνω σήμα με σπρέι στο παντελόνι μου – μην γελιόμαστε, ήταν η μόδα εκείνης της εποχής στα γήπεδα!
Λοιπόν, αλήθεια τώρα, σκεφτείτε το: αυτός ο τύπος έκανε συνέχεια γκολ και ήταν ο αμίμητος αρχηγός, αλλά ποιος ξέρει πόσοι από εμάς εκείνο το βράδυ στην Καλλιθέα είχαμε καταλάβει πραγματικά τι γίνεται; Τον Μπέκενμπάουερ τον βάλαμε τζάμπα καπετάνιο μας γιατί είχε γερά πόδια και ψιλοκουβάλαγε σιγά σιγά μέχρι την περιοχή! Από εκεί ως την ιεροποίηση ήταν μία νύχτα!
Και τώρα λέτε πως εκείνοι εκεί δεν είχαν τίποτα από τους σημερινούς; Σοβαρά τώρα; Δεν είχαν στράικερ από την Ουρουγουάη; Δεν είχαν τον Γκέρτ Μίλερ στον πάγκο; Δεν είχαν τον τερματοφύλακα τους Γκεπχάρτ που έκανε περισσότερες εμφανίσεις στις εθνικές ομάδες από κάτι δικούς μου συγγενείς στις γιορτές; Εμένα μου βγάζεις μάτια!
Αλλά ναι, εκείνο το βράδυ στο Βρυξέλλες ήταν σίγουρα σπουδαίο. Μετά από αυτό φτιάξαμε μπουλούκι στο πανεπιστήμιο και τραγουδούσαμε τον ύμνο μέχρι να μας πάρει ο ύπνος πάνω στα τραπεζάκια της φοιτητικής λέσχης. Την επόμενη ημέρα όλοι φορέσαμε κίτρινα μαντίλια σαν ιεροσύμβολα επειδή αγοράσαμε αυτά από το ράφι των προσφορών του Σούπερ Μάρκετ! Μακάρι να μπορούσαμε να πάμε με την ίδια φόρμα και σήμερα!
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ρε παιδιά θυμάμαι ακόμη πως εκείνο το βράδυ στο φοιτητόσπιτο του Μονάχου όπου είχα βρει κατάλυμα μια τρισδιάστατη χάρτινη σημαία της Bavaria κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι μου—κάποιος Γερμανός συμφοιτητής μου την είχε φτιάξει μόνος του γράφοντας με μελάνι "Για τον Φραντς!" κάτω δεξιά!
Και όταν σηκώθηκε εκείνος πάνω σα βασιλιάς χωρίς στέμμα στις αρχές εκείνης της Μαΐου νύχτας έκανα κάτι που δε ξανκανω έκανα ξανά: γονάτισα σαν εγω ο ίδιος ενώπιον ενός πορτραίτου πάνω στην παλιά τηλεόραση σβήνοντας ένα τσιγάρο στο χέρι μου επειδή τόσο μεγάλο σοκ ήμουν!
Μετά τρέξαμε όλοι σα τρελοί στο κέντρο τραγουδώντας αγγλικό ύμνο όσο πιο δυνατά μπορούσαμε ασχέτως ότι δεν ξέραμε όλους τους στίχους—αλλά τι ντου αυτή η νύχτα ρε; Ο κόσμος είχε γίνει κόκκινο-κίτρινο σαν ζωντανός οργανισμός!!! 🔴💛🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Ρει φίλοι μου... καλά θυμόσαστε εκείνες τις νύχτες σαν σήμερα τρώω αβγά τηγανητά στην αποθήκη και βλέπω τον Γκέρτ Μίλερ στα highlights του παλιού γηπέδου να κόβει σαν τσούρμο την αντίπαλη άμυνα σα Γουάκας στο super market! Τότε σηκώνεται ο Φραντς εκεί πάνω σα βασιλιάς των κουζινών της Βαυαρίας κι εμείς τρώμε τσίπουρο σα γλέντια σπίτι μου — αλλά εκείνος εκεί είχε ήδη σηκώσει το κύπελλο σα να κρατεί το μπολ με τις φαΐνες στις γιορτές!
Και τώρα που λέτε... εγώ εκείνο το βράδυ φώναζα "ΜΠΑΓΕΡΝ" στον ύπνο μου μέχρι τις τρεις το πρωί κι η γάτα μου νομίζει πως είμαι ημίθεος! Την επόμενη μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά όλοι οι συγγενείς μού είχαν αγοράσει κίτρινη ποδιά εργασίας επειδή ήξερα πως αυτή η νύχτα ήταν τόσο σημαντική όσο το χτένισμα του γείτονα στο χωριό!
Ρε παιδιά, μια φορά κι έναν καιρό υπήρξαμε όλοι ιεροί όσοι κάναμε ντου φούστα στους δρόμους λέγοντας ότι η Bavaria ήταν η ομάδα μας... κι όχι επειδή είχε τους παίκτες της εποχής μούρη στη φάση, αλλά επειδή είχε εκείνες τις νύχτες που έκανες τον κόσμο σαν μία μεγάλη οικογένεια που τραγουδούσε τον ύμνο μέχρι να γίνει κουτσή η φωνή σου! 🤣🍿
Πάντως εκείνες τις ημέρες που η Bavaria έγινε το γνωστό σου γάλα ήταν ακόμα καλύτερο — επειδή μετά από όλα αυτά δεν έκανες μόνο ντους... έκανες και ξεπλύσιμο της ψυχής! 😂