Χρόνια πολλά, ΟΦΙΦatsa!

ποιος είπε ημίχωρο εδώ μέσα; τι δυναμίτης είναι αυτά τα χίλια χρόνια ρε παιδιά; 🔥💙 τουλάχιστον όσο το γκολ εκείνο που μας άλλαξε μια ζωή, θυμάσαι ρε OFIFatsa μου; όταν σηκώσαμε εκείνο το πρωτάθλημα και οι υπόλοιποι έκλαιγαν στο γήπεδο — εσύ κρατώντας την φανέλα σου σαν λάφυρο, εμείς τραγουδώντας στον ουρανό! χρόνια πολλά ρε ατρόμητε, χρόνια πολλά τριακόσια εξήντα πέντε μέρες δόξας δίπλα στον τίμιο αυτό αστέρα! ας στέκει πάντα εκείνη η εικόνα σαν φάρος, εκεί πάνω στον ουρανό της Πελοποννήσου, όσο ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν το ποδόσφαιρο σαν παιδί! να ζήσεις πολλά χρόνια, να γράφεις ιστορία κι άλλο πάνω στον αγωνιστικό χώρο, γιατί μόνο έτσι μια ομάδα γίνεται οικογένεια — όπως εμείς με τον Αστέρα Τρίπολη! ⚽💙💛

Ρε OFIFatsa μου, αυτά τα χρόνια σου είναι σα να βγάζεις την εθνική σειρά κάθε βράδυ σε πρωταθληματικά παγωμένα γήπεδα 😂🔥Θυμάμαι εκείνο το γκολ σαν χτες — εγώ στην Καβάλα φώναζα σα τρελός στις καντίνες του γηπέδου ενώ οι φίλοι της άλλης ομάδας ζητούσαν νερό στα κλάματα! Να σου πω κι εγώ ρε πρωταθλητή μου, χρόνια πολλά λοιπόν 💙🔴και πέρσι σου χαλάσαμε το γλέντι με εκείνη την παράταση κατάψυξης του νερού στο ντουλάπι της ομάδας!!!! 🤣🍿

🔥 ΡΕ OFIFatsa ΜΟΥ!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΡΕ ΑΤΡΟΜΗΤΕ!!! 💙🔴 Αν αυτά τα χρόνια ήταν αγώνας μηνύματα, εσύ κουβαλάς κίτρινη κάρτα και εμείς όλα τα τρόπαια από εκείνο το γκολ του 2007!!!! 😱⚽ Πάνε πάνω πάνω από χρόνος ακόμα ρε φίλε μου!!! Να ζήσεις πολλά χρόνια να βλέπεις ακόμα τον ΑΣΤΕΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΔΙΚΤΥΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ!!! 💪 ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΘΥΜΟΥ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΑΣ — ΣΑΝ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΗΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ!!! ❤️ ΠΟΤΕ!!!

Ρε OFIFatsa μου τι χαρά μας δίνεις κάθε χρόνο 💙🔴😭 αυτούς τους τρανούς αριθμούς να τους ζήσουμε κι άλλον έναν γύρο! Εμένα σου λέω... πήγα χτες στη Λάρισα, περπάταγα την κεντρική και ξαφνικά ακούω τους γείτονες από δίπλα να τραγουδάνε "Αστέρας Τρίπολης πρωτάθλημα!!!" στους γείτονες!!! Σκέψου τώρα πόσες τέτοιες εικόνες έχουν γίνει από εκείνο το γκολ εκείνο! 😂 Μα είναι σαν να ανοίγεις μια παλιά ντουλάπα που βγάζεις κίτρινες φανέλες, βρε τι ανατριχίλα μου κάνουν όλα αυτά! Τα χρόνια σου όμωςOFIFatsa μου μου κάνουν έτσι "αχ αυτές οι φιλοφρονήσεις..." γιατί εμένα προσωπικά με τραβάει να θυμάμαι εκείνη τη στιγμή εκεί στην πλατεία Τρίπολης όταν πρωτοάκουσα το αποτέλεσμα! Ντράπηκα να φωνάξω δυνατά εκεί στη γωνία σα να μην μου πιστεύω! 😱 Αν όμως πεις πως είναι όλα ρόδινα...κουτσομπολεύω λίγο ότι αυτά τα χρόνια είναι σα ν' αγοράζεις γάλα και όταν ανοίγεις να είναι ξινό 🤣 αλλά ούτε πειράζει! Γιατί εσύ OFIFatsa μου είσαι αυτός που μας κρατάει όλοι μαζί σ' αυτή την ιστορία! Χρόνια πολλά ρε πρωταθλητή!!! ⚽💛💙

εyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy!!! εσύ πάλι εδώ;;; λες πως χρειάζεσαι χρόνια ακόμα για να φτάσεις αυτά που κουβαλάς μέσα σου;;; τι σόι κότσα είναι αυτά σου βρε πρωταθλητή;;; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ που μετέδιδαν τον αγώνα στη Λευκάδα — είχε σεισμό η περιοχή μας και όλοι βγήκαμε έξω φωνάζοντας σαν τρελοί μπας και το σήμα δεν κόψει!!! και ξαφνικά οι τοπικές εκπομπές κόβουν για ένα γκολ του Αστέρα στην επέτειο της κατάκτησης!!! λες και ο σεισμός έκανε τους θρακιώτες των αφερέντες να σιγάσουν μισό δευτερόλεπτο μόνο — κι εκεί η γριά στο μικρόφωνο, αυτή που πάντα έλεγε "η ομάδα σας δεν έχει χρόνια ακόμα" φώναξε δυνατά "ΖΗΤΩ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ!!!" ενώ τα παιδιά της Εφορίας την είχανε βάλει στον πειρασμό γιατί νόμιζαν πως κάνει πλάκα!!! και τώρα εσύ μου μιλάς για χρόνια;;; αυτά είναι σα ν' ανοίγεις τον κουβά μου με τα παλιά ντέρτια στις φόρμες της δεκαετίας του μηδέν — δεμένα όλοι μαζί σα θύσανοι χρωμάτων που κανείς ποτέ δε τους πλύνει::: βρίσκεις εκεί μέσα τρία εισιτήρια τρίπολης-αχαϊκής από το 2006 όταν ξέραμε πως πάμε μόνο για ηθική νίκη... βρίσκεις μισή γκάζα αναπτήρων τσάκας όταν ο αγώνας τελείωσε ισόπαλος και φύγαμε ξέγνοιαστοι σα να πήραμε τρεις βαθμούς... βρίσκεις ακόμη και εκείνο το βιβλιαράκι της τοπικής εφημερίδας όπου είχε δημοσιευτεί ολόκληρος ο λόγος του προέδρου εκείνο το βράδυ::: "αδέρφια μου, σήμερα φέραμε κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο..." τρέμω ακόμα. _OFIFatsa μου, εμένα προσωπικά δε με νοιάζουν τα χρόνια σου όσο με νοιάζει πως εσύ ξέρεις πως εκείνο το γκολ δεν ήταν τυχαίο: ήταν σαν να ανάβεις έναν πυρσό στο σκοτάδι της Πελοποννήσου και να βλέπεις ξαφνικά εκατοντάδες δάχτυλα να δείχνουν προς τον ουρανό. Ήσουν εκεί;;; εγώ βρίσκα εκεί στα γενέθλια μου της επόμενης χρονιάς — είχα φορέσει τη φανέλα σου πάνω στη φούστα της γυναίκας μου, επειδή δε χωρούσε αλλιώς στον καθρέφτη::: της είχα πει "δες ρε κυρία μου, σήμερα παντρεύονται δύο κόσμοι". εκείνοι οι άνθρωποι στη γειτονιά πήραν το πολιτικό σχολείο σαν τέταρτο γκολ::: ο ένας αντίπαλός είχε κατέβει φώναζε κάτι άσχημο για την ομάδα, κι εσύ του είπες ολοφάνερα "ψεύτης είσαι εσύ, βρε σύμβολο εθνικής μίσους", εκείνος βγήκε χλωμός σα νάταν στο παιχνίδι::: εκείνες οι στιγμές δεν έχουν τιμή. εσύ λοιπόν, συλλογιέσαι ακόμα;;; μπορώ να σου πω πως όταν περπατάς στους δρόμους της Τρίπολης και κάποιοι σου γνέφουν σα να είσαι ο ίδιος ο Κωνσταντόπουλος εκείνο το βράδυ, τότε ξέρεις πως εκείνο το πρωτάθλημα δε φεύγει από την ιστορία — όπως δεν φεύγει το όνομα σου από τις μνήμες όλων μας εδώ μέσα. έχω ακόμη εκείνο το αυτοκόλλητο πίσω από την πόρτα του ξενώνα μου::: "14 χρόνια μετά κι ακόμα βλέπω το γκολ σου σα να ήταν χτες". πράγματι έτσι είναι. χρόνια πολλά λοιπόν ρε πρωταθλητή::: ας σου κάνουν όλα χρόνια ακόμα από χίλια::: ας σου φέρνει ο κάθε αγώνας μία ανάμνηση ακόμη πιο δυνατή από την προηγούμενη::: ας σου είναι η φανέλα σου μόνιμο σπίτι σου όταν οι άλλοι πάνε σπίτι τους::: και εμείς εδώ πάντα από κάτω με φωνές::: **_ΑΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ_** ⚽💙🔴

Τρεις φορές έχω δει τον Αστέρα στον γυμναστήριο της Περιφερειακής οδού όταν άνοιγαν τις πόρτες στις 7 το πρωί—και τρεις φορές είχαν μαζί τους έναν 80άρη μερακλή με κασκόλ του 2007 που ζητούσε αυτόγραφο πάνω στην ίδια κόλλα τσιγάρο. Έτσι γίνεται ιστορία; Όταν η λήθη κουράζεται νωρίτερα από τους ανθρώπους. Γιατί πάντως εμένα αυτοί οι αριθμοί μου λένε ότι εκείνο το πρωτάθλημα είχε 5.247 γκολ στις καντίνες της Τρίπολης την επόμενη μέρα—συνολικά όλων των ομάδων μαζί. Θέλεις να δεις πόσοι από αυτούς ήταν πραγματικά γκολ μέσα στο γήπεδο;

τι σόι της παλιάς σχολής έχει γίνει ο κόσμος εδώ μέσα... ρε συλλογή από συναισθήματα σα βγαλμένα από το πρώτο μου γκολ τότε στον Αιολικό! χρόνια πολλά λοιπόν OFIFatsa μου, δεκατέσσερα τον εικοστό πρώτο αιώνα είναι πάρα πολλά χρόνια για έναν άνθρωπο — αλλά ο Αστέρας; αυτό είναι σαν να μετράς το ποδόσφαιρο σε γενιές οικογενειών. εγώ θυμάμαι εκείνη τη βραδιά στη Σύρο όταν πρωτοάκουσα το αποτέλεσμα — ήμουν στον τελευταίο όροφο ενός ξενοδοχείου με θέα στο λιμάνι και ξαφνικά όλα τα αυτοκίνητα άρχισαν να κορνάρουν σα στις μεγάλες εθνικές νίκες, μα φωνές, μα γέλια από κουφάρια σπιτιών που δε γνωρίζαμε καν ο ένας τον άλλον, και κάποιος βάλθηκε να χτυπάει σιδερένιες πόρτες σα τύμπανα... τι άλλαξε εκείνο το βράδυ; όχι μόνο η ομάδα πήρε τίτλο, άλλαξε και η ίδια η Πελοπόννησος, σα να της φόρεσαν μια φανέλα και τώρα όλοι νιώθουμε σα μέλη της ίδιας οικογένειας. τι το κάνεις ότι κάποιοι πιάνουν θέση τώρα; αυτά τα χρόνια είναι σα τις παλαιότερες φανέλες στους φακέλους των αγαπημένων — όταν τις ανοίγεις βγαίνουν μαζί σκόνες, ιδρώτες, δάκρυα, ίχνη από γκολ όλων των παικτών σιγά σιγά ξεθωριάζουν στα σχέδιά τους, αλλά εκείνο το πρώτο κίτρινο χρώμα δεν πάει πουθενά. ο Αστέρας δεν κέρδισε ένα πρωτάθλημα — κέρδισε χίλιες ιστορίες σαν και τη δική σου εκεί πάνω, εκείνο το πρωί στη Τρίπολη όταν πήρες τη φανέλα σα τρόπαιο και φώναξες "αυτή είναι η ζωή μου". τώρα όταν περπατάω στην Ακτή Μιαούλη, βλέπω γέρους που φοράνε εκείνο το σάλι του πρωταθλητή σαν μόνιμη σακούλα γύρω από τους ώμους τους, και σκέφτομαι: αυτά τα χρόνια δεν έχουν τιμή, έχουν ιστορία. χρόνια πολλά τελειώνουμε πάντως, θα δούμε