Η ομάδα μας πρέπει παντού να βάζει το «Athens» στο όνομά της γιατί έτσι αποκτά…

Πώς σας φαίνεται η ιδέα ότι η ομάδα μας πρέπει να γίνει "Κηφισιά Athens" επειδή έτσι θα βγάλουμε λεφτά; Γιατί σαν λογιστής βλέπω το κόστος μιας τέτοιας αλλαγής - νέα φόρμες, νέα σήματα, νέα πιστοποιητικά - και δεν συγκλονίζομαι. Έχω κι εγώ τα δικά μου δόντια στο ποδόσφαιρο εδώ στην πόλη, ξέρω πόσα λεφτά πάνε στις τσέπες άλλων όταν αλλάζεις όνομα μια ομάδας χωρίς κριτήριο. Τρεις φορές στην προηγούμενη δεκαετία προσπαθήσαμε να ανέβουμε στην κατηγορία χωρίς να αλλάξουμε όνομα, και τρεις φορές μπήκαμε μέσα. Αυτοί που θυμώνουν όταν λέμε ότι πρέπει να αλλάξουμε κάτι γιατί έτσι πάντα καταλήγουμε στις υποβιβάσεις είναι οι ίδιοι που τώρα μιλάνε για αυτήν την αλλαγή σαν λύση. Ποιοι από εσάς έχουν δει ομάδα στην Αθήνα να αλλάζει όνομα πέντε φορές μέσα σε μια δεκαετία και να κάνει τζίρο; Δεν υπάρχουν τέτοιες ομάδες. Ρε παιδιά, μιλάμε για την Κηφισιά - όχι για κάποια ομάδα κάπου στο εξωτερικό που έχει στήριξη από εκατομμύρια οπαδούς. Εδώ μιλάμε για μια ομάδα που ακόμα ψάχνει τους πρώτους χιλιάδες οπαδούς εκτός γειτονιάς. Πώς ακριβώς πιστεύετε ότι αυτοί οι ξένοι που γράφουν προγνωστικά στην Αμερική θα μας βρουν αν αλλάξουμε όνομα εδώ στην γειτονιά; Θα ψάξουν "Κηφισιά" στα google maps, όχι "Athens FC". Το brand δεν χτίζεται μόνο από το όνομα, χτίζεται από την ιστορία που κουβαλάει πίσω του. Κι αυτοί που λένε ότι ζούμε στο δεύτερο μισό του αιώνα; Αν ζούσαν εκείνοι στην Αθήνα που μιλούν για εθνικό κύρος, δεν θα υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα ακόμα. Στο νησί ξέρουμε ότι οι πραγματικές συμμετοχές γίνονται όταν έχεις κάτι να προσφέρεις πάνω στο γήπεδο, όχι από δημοσιεύματα στο internet. Το Athens εδώ πάντως δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά προσπάθεια ξεπουλήματος σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να αγοραστούν. Εσείς τι λέτε; Να συνεχίσουμε να είμαστε μια μικρή ομάδα στην γειτονιά με μερικές δεκάδες φιλάθλους που έρχονται κάθε Κυριακή... ή να γίνουμε κάτι άλλο χωρίς βεβαίωση ότι θα δουλέψει;

ΡΕ ΑΛΗΤΕ, τι στο διάολο μιλάς τώρα;!! 😱🔥 Εσύ σήμερα ξύπνησες και αποφάσισες ότι το "Athens" είναι ξέπλυμα του τόπου;;; Κι εγώ θυμάμαι πότε βγάζαμε πέντε άτομα στ’ αποδυτήρια μετά τον αγώνα και τώρα τριγύρναμε σαν πρωτοχρονιάτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο πάνω στους καναπέδες! ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί οι άλλοι που λες;;; Ποιοι σου είπαν ότι πρέπει να κλείσουμε την πόρτα στους γείτονες;;; Τρεις φορές προσπαθήσαμε χωρίς ν’ αλλάξουμε τίποτα κι έπειτα πάλι σέρνομουν η ομάδα σαν γροθιά στο στομάχι. Τώρα θέλεις ν’ αφήσουμε την ευκαιρία να φύγει;;; Γιατί εγώ δεν ξέρω άλλα πώς αλλιώς θα μας δει κανείς εκτός Κηφισιάς. Μέχρι τώρα ζούσαμε σαν σκαντζοχοιροί στη γωνία περιμένοντας να πέσει κάποιος σπυρί από το κράτος, ενώ εκεί έξω η Αθήνα έχει εκατομμύρια φιλάθλους που ψάχνουν μια ομάδα για ν’ αγαπήσουν! Και σεις οι συν-κινήσεις λες πως η ιστορία θα χαθεί;;; Ή μήπως η ιστορία είναι αυτό που κάνεις όταν έχεις μέλλον;;; Μας λες "πιστοί στους ιερόδουλους της γειτονιάς"; Εγώ σου λέω πως αν μείνουμε τέτοιου είδους, τότε ο επόμενος αγώνας θα είναι στη γειτονιά μας ΜΟΝΟ εμείς κι οι γείτονες των τενεκεδόπιτων!! 💪🔴 Κι όταν τελικά βγούμε σ’ έναν αγώνα εκεί έξω και τους δείξουμε τις κόκκινες φανέλες μας, τότε θ’ αρχίσουν να καταλαβαίνουν γιατί η Κηφισιά ήταν πάντα ξεχωριστή! Γιατί δεν είμαστε εμείς εκείνοι που ξεπουλήθηκαν — ΕΙΜΑΣΤΕ αυτοί που πήραν το λάθος δρόμο για ν’ ανάψουν φώς στην πόλη!!! 🔥 ΚΑΙ ΑΚΟΥ ΣΕ ΜΕΝΑ ΠΑΛΙ — ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΙΑ!!!

Πιστεύετε όλοι ότι ξέρετε τι σημαίνει "ξεπούλημα"; Λέω αυτά όχι επειδή θέλω να σας πείσω πως οι γείτονες έχουν δίκιο όταν μιλάνε για εθνικό γόητρο, αλλά επειδή είδα κάτι στο μάτι μου το προηγούμενο Σάββατο — την ομάδα μας να χωρίζεται ανάμεσα στους δύο τοίχους του γηπέδου σαν δίκομπο ψάρι που έχει πιαστεί στον κολόμβο. Από τη μία μεριά οι φίλοι στέκονταν αγκαλιασμένοι και τραγουδούσαν, κι από την άλλη μεριά οι συγχωριανοί των γειτονιών πήγαιναν στις πιτόγυρες ν’ αγοράσουν σουβλάκι και νερό. Τρεις εκατομμύρια άνθρωποι στην Αθήνα κοιτούν το πρωτάθλημα σαν ντουλάπα γεμάτη αλλαγμένα ρούχα — τραβάνε αυτό που τους βολεύει κι εκείνο που βγάζει γούστα. Η ομάδα μας δεν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι, ούτε σαν brand, ούτε σαν ιδέα. Γιατί λοιπόν πρέπει να γίνει *Κηφισιά Athens*FC; Γιατί αυτή η μικρή ιστοριούλα της γειτονιάς έχει ήδη ένα πράγμα που δεν το έχουν όλα τα άλλα προϊόντα εκεί έξω — ένα γήπεδο, ένα αρχαίο χώρο δέκα λεπτά από το κέντρο της πόλης. Όταν περνάς δίπλα στο γήπεδο τις ημέρες αγώνα και βλέπεις χιλιάδες κόκκινες φανέλες, δεν βλέπεις μόνο ανθρώπους που τρώνε σουβλάκια. Βλέπεις έναν πληθυσμό που ψάχνει κάτι δικό του, κάτι στέρεο στις μεγάλες μετακινήσεις. Την προηγούμενη χρονιά έκαναν δεκάδες αγώνες χωρίς σπίτι πάνω από χίλιους οπαδούς — όχι γιατί δεν υπήρχε ζήτηση, αλλά επειδή μας έλειπε η δυνατότητα να προβληθούμε σαν ένα βήμα πιο πέρα από το Δημοτικό Στάδιο Κηφισιάς. Αν θυμάστε πριν δυο χρόνια βγάζαμε πέντε άτομα στ’ αποδυτήρια κι έπειτα δώδεκα — τώρα λέμε τριάντα δύο φιλάθλους στις κερκίδες μετά από έναν αγώνα ισοπαλίας. Κάποιοι λένε πως αυτοί είναι οι ίδιοι φίλοι που κάνουν τους αγώνες ζωντανούς, κάποιοι άλλοι λένε πως πρέπει να μεγαλώσουμε αυτή τη φούσκα. Αυτό που βλέπω εγώ είναι ένα τρία σκαλοπάτια πιο πάνω από το στάδιο της γειτονιάς. Αν αλλάξουμε όνομα τώρα, το κάνουμε όχι επειδή θέλουμε ν’ αφήσουμε πίσω το παρελθόν σαν ντουλάπι τακτοποιημένο, αλλά επειδή μπορούμε πια να στοιβάξουμε μέσα σ’ αυτό το όνομα την ιστορία που κουβαλάμε — από τις υποβιβάσεις μέχρι τις προσπάθειες ανάκαμψης. Εσείς φοβάστε μήπως χάσουμε τον τοπικό χαρακτήρα; Εγώ λέω πως αυτός ο χαρακτήρας μεγαλώνει όταν καταφέρνουμε να βγούμε από το κουκούλι και να βρούμε κόσμο εκεί έξω που ψάχνει ένα σύλλογο όχι σαν τέχνη μιας στιγμής, αλλά σαν μια υπόσχεση συνέχεια. Το Athens δεν είναι η απειλή, είναι η προσπάθεια να μπορέσουμε να αγοράσουμε περισσότερους κίτρινους φίλους στους αγώνες εκτός γειτονιάς, είναι η προσπάθεια να γίνουμε κάτι πιο πολύ από έναν στόχο στο google maps όταν κάποιος γράφει "αθλητικός σύλλογος Αθήνας". Και σεις, αυτοί που λένε ότι πρέπει να μείνουμε πιστοί στον τόπο, αναλογιστείτε το εξής: η Κηφισιά δεν ήταν πάντα ένας μικρός δήμος δίπλα στην Αθήνα; Οι γονείς μας δεν ζούσαν σ’ αυτό τον τόπο όταν έπαιζαν ποδόσφαιρο σ’ αυτούς τους δρόμους; Το ίδιο ακριβώς βράδυ που γινόμασταν πρώτοι στην Αττική πριν μερικές δεκαετίες, κάποιος άλλος στο κέντρο της πόλης έπαιζε Champions League επειδή είχε χρήματα, όχι επειδή είχε ιστορία. Εκείνοι κράτησαν την ιστορία και έγιναν πλούσιοι, εμείς κρατάμε την ιστορία κι ελπίζουμε ν’ αλλάξουμε μοίρα. Σήμερα η ομάδα έχει τους πόρους για μια φόρμα, ένα σήμα, μια πρώτη μεγάλη αλλαγή. Αύριο μπορεί να μη έχει τίποτα — όπως και σήμερα έχει μόνο την ευκαιρία. Αν αυτή η αλλαγή σώσει τον επόμενο αγώνα από τις κενές κερκίδες, τότε έχει ήδη αρχίσει να ξεπηδά ο χαρακτήρας που δεν μπορείς ν’ αγοράσεις με λεφτά.

εντάξει ρε παιδιά, ακούστε τώρα μια ιστορία που τη σέρνω χρόνια στους ώμους μου σαν σακί μπαρούτι. πριν από τριάντα χρόνια έπαιζα στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ Βόλου — όχι ότι ήμουν κάποιος αστέρας, μα μπήκαν καμιά δεκαριά γκολ μέσα μου κι εγώ επέμενα στον μεγάλο δρόμο πάνω από την κερκίδα ν’ αλλάξω πάνα. εκείνο το γήπεδο, εκείνοι οι δρόμοι γύρω από τον Αλμυρό, είχαν κάτι τρελό: όλα μπορούσες να τα ζήσεις με δικά σου λεφτά και με δικό σου αίμα. τώρα ξαναπέφτω πάνω σ’ αυτό το αδιέξοδο της Κηφισιάς και βλέπω πως ακόμη αναζητά την ψυχή της. θυμάμαι πόσοι φίλοι μου εκείνη την εποχή έλεγαν για τον ΠΑΟΚ Βόλου πως είναι "η ομάδα των χωριών", πως ποτέ δε θα βγουν από την Α' τοπική επειδή δεν έχουν χρυσό τοξότη στο ρόστερ τους. μέχρι που ήρθε εκείνος ο πρωταθλητής ομάδας που έκανε τον τζίρο κι έπειτα δυο φορές ξαναπέρασε την πόρτα της εθνικής κατηγορίας. τί άλλαξε τότε; η γνώμη κάποιου ξένου; το σήμα; όχι ρε, άλλαξαν οι ιδέες. απέκτησαν έναν τίτλο δίπλα στο όνομα που τους έκανε γνωστούς εκεί έξω — όχι βέβαια πως έγινε μόνο εκεί — αλλά τουλάχιστον είχαν την αφορμή να βγουν από το σπίτι τους και να πούνε «εμείς υπάρχει». τώρα εδώ η Κηφισιά μου, η ίδια τραγωδία ξανά — οι γείτονες να θρηνούν για "ξεπούλημα" όταν η ίδια ομάδα σέρνεται ακόμα σαν γροθιά στο στομάχι κάθε Κυριακή. λέμε πως χάνουμε την ψυχή μας όταν βάζουμε λέξεις που έρχονται από την πόλη που μας περιβάλλει; λοιπόν, αυτά τα γρανάζια αυτά αγοράζουν εισιτήρια εκτός γειτονιάς, αυτά φέρνουν νέους ανθρώπους εκεί που δύο χρόνια πριν υπήρχαν μόνο πεντέξι ψυχές στις κερκίδες. ας μην κοροϊδευόμαστε: όταν κάποιος γράφει στο google "Athens FC", εμένα προσωπικά μου έρχεται πρώτο στις προτάσεις η ΠΑΕ. όταν γράφει "Κηφισιά", τι βγαίνει; ένας δήμος που ελάχιστοι γνωρίζουν εκτός Αττικής. κι αυτοί οι καημένοι που λένε πως η ιστορία χάνεται; εγώ λέγω πως η ιστορία κρατιέται όταν γίνεται βήμα προς κάτι μεγαλύτερο. εκείνοι που σήμερα τραγουδούν στις κερκίδες της γειτονιάς θ’ αρχίσουν να τραγουδούν στις κερκίδες του ΟΑΚΑ όταν βγάλουμε αυτή την αλλαγή — όχι επειδή λάβαμε την ίδια φόρμα όπως οι σύλλογοι των μεγαλουπόλεων, αλλά επειδή πήραμε μια θέση στο ίδιο τραπέζι. μου θυμίζουν εκείνους τους ανθρώπους στο Βόλο που λέγανε «εμείς δεν είμαστε η ομάδα του ΠΑΟΚ». μέχρι που κάποια στιγμή μπήκαν στις εθνικές κατηγορίες και κατάλαβαν πως μπορούν να στέκονται ισάξιοι — όχι βέβαια πως έγιναν πρωταθλητές, μα τουλάχιστον είχαν τη δυνατότητα. η αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν τίτλο για να σωθεί, αλλά χρειάζεται έναν τίτλο για να μην ξεχαστεί τελείως. όσο κι αν αγαπάμε τον τόπο μας, όσο κι αν στολίζουμε τα γήπεδα με κόκκινα πανιά τις ημέρες αγώνα, την επόμενη δεκαετία το τοπικό πρωτάθλημα αργοπεθαίνει όχι επειδή δεν υπάρχει πάθος, αλλά επειδή δεν υπάρχει οικονομική κίνηση. οι ομάδες που συνεχίζουν είναι αυτές που βρήκαν τρόπο να βγουν από το κουκούλι τους. εγώ προσωπικά βγάζω το συμπέρασμα: ας βάλουμε το Athens εκεί που πρέπει. όχι επειδή ξεπουλάμε κάτι, αλλά επειδή προσφέρουμε ένα πορτοφόλι ανοιχτό στον οποιονδήποτε θελήσει να αγοράσει ένα εισιτήριο στην ιστορία που θέλουμε να φτιάξουμε. μετά μπορούμε να γράψουμε ό,τι θέλουμε στην φανέλα — την ιστορία της γειτονιάς, τους γέρους που έπαιζαν ποδόσφαιρο στις αλάνες πριν γίνουν γήπεδο, τους πρώτους αγώνες στην Α' τοπική... όλα αυτά τα πράγματα μπορούν να υπάρχουν μέσα στο όνομα μαζί με το Athens. αλλιώς, ας μαζευτούμε και ας λέμε ότι είμαστε υπερήφανοι μικροί — μόλις φτάσουμε εκείνοι οι τρεις εκατομμύρια οπαδοί της Αθήνας, θα μας ψάχνουν στα γκράφιτι της πόλης σαν αγνώστου ταυτότητας πτώματα.

τι φτου φτου φτου ρε φίλοι μου... βγάζω τον σπρέι εδώ να σβήσω μερικές βλέψεις από τα μάτια σας γιατί πιάνετε ακόμα την υπόθεση σαν νήπια στο νηπιαγωγείο! αλήθεια τώρα, όταν θυμάμαι πόσες φορές κάθισα σ' αυτό το ίδιο γήπεδο πριν δεκαπέντε χρόνια να βλέπω τρεις γέρους να παίζουν ποδόσφαιρο σαν ζητιάνοι — κι εσείς μου λέτε για ξεπούλημα του χαρακτήρα όταν η ομάδα βγάζει μία κεραυνούς κόκκινη φανέλα και ετοιμάζεται να πατήσει στην Α Εθνική;;; αμάν αμάν! ας βάλουμε ένα πράγμα στη θέση του: η Κηφισιά *Athens* FC δεν είναι καμία ξεπούλημα του τοπικού τιμαριούχου που θέλει να βάλει παντού "premium" πάνω στο όνομα. είναι μάλλον σαν να βάζεις μία μεγάλη κόκκινη πινακίδα στην πόλη μας που λέει «εδώ ζουν άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν εκτός από τις πιτόγυρες». εκείνοι που γκρινιάζουν ότι χάνουμε τον τόπο τους βλέπω να τους βλέπω κάπου εκεί γύρω στις Φυλήδες να σέρνουν τους υπολογισμούς τους για το τι βγαίνει χρήμα και τι όχι — σαν εκείνους τους τύπους που στις αρχές του αιώνα περπατούσαν με λογαριάστρες στο χέρι στους δρόμους της Ρόδου πριν ανοίξει ο πρώτος κινηματογράφος. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2008 όταν η ομάδα μας έπαιζε στην Α' τοπική κι είχε έξι άτομα συνολικά στις κερκίδες — τρεις γάτες, δύο μεθυσμένους και εμένα με το κινητό στο χέρι. σήμερα έχουμε τριάντα δύο φιλάθλους κανονικά κάθε Κυριακή, φανέλες κόκκινες σαν αίμα, τραγούδια σαν αυτά που τραγουδούσε ο κόσμος στα παλιά χρόνια στις μεγάλες ομάδες. τώρα όμως έχουμε κάτι παραπάνω: εκείνοι οι τρεις γάτες έχουν γίνει τριάντα δύο άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήρια, ποτά, φανέλες, αυτοκόλλητα. κι αυτοί θέλουνε περισσότερο; σωστά, περισσότερη προβολή, περισσότερη ιστορία, περισσότερη ανάσα εκτός γειτονιάς. τι είναι τελικά αυτό το Athens που τόσο τρομάζει τους φοβισμένους; είναι μία λέξη που αγοράζει τίποτα άλλο παρά μία ευκαιρία: να βγεις από το Δημοτικό Στάδιο Κηφισιάς και να βρεθείς στον Πειραιά χωρίς να σου λένε «πού είναι η ομάδα σου;» όταν ψάχνεις κεντρικά. αλλιώς ας μείνουμε εκεί που ήμασταν πριν είκοσι χρόνια — σ' εκείνον τον πάγκο δίπλα στο γήπεδο όπου έπαιζαν οι γέροι γιατί δεν υπήρχε κανένας νέος να τους ακολουθήσει. τότε η ιστορία ήταν σίγουρα πιο γνήσια... μέχρι που έφυγε η τελευταία μπάλα και έμειναν μόνο οι ιστορίες για κουτσομπολιό στις βρύσες. και για όσους λένε πως το σήμα μας δεν έχει αξία επειδή είναι μικρή ομάδα; εγώ βλέπω εκείνες τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες από τον πρώτο αγώνα της Κηφισιάς σ' εκείνο το χωράφι δίπλα στην εθνική οδό — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν πάνω τους μία σημαία σιδερόφραχτη, μία μπάλα φουσκωμένη με στόμα, κι όμως είχαν την ίδια μανία. σήμερα μπορούμε να προσθέσουμε μία λέξη δίπλα στο όνομα που δεν είναι ψέμα, δεν είναι κλοπή, είναι μία πόρτα ανοιχτή προς τους εκατομμύρια ανθρώπους που ψάχνουν μία ομάδα σαν τη δική μας — όχι επειδή είναι δημοφιλής, αλλά επειδή υπάρχει αλήθεια μέσα σ' αυτήν. κι έτσι ας τελειώσουμε μ' αυτά τα παλιά γκρινιάρικα λόγια: είστε ελεύθεροι να τραγουδάτε ότι θέλετε μέσα στο γήπεδο, όμως όταν βγούμε έξω από αυτό το μέρος και οι άνθρωποι αναρωτιούνται «τι ομάδα είναι αυτή;», τότε εκεί πρέπει να είμαστε υπερήφανοι να πούμε «Κηφισιά — όχι μόνο η γειτονιά, ολόκληρη η πόλη!». όχι επειδή εγκαταλείπουμε τον τόπο, αλλά επειδή τον μεγαλώνουμε όσο μπορούμε — όσο η ψυχή μας ακόμα σφύζει από αυτόν τον κόκκινο ιστό.

Ρε βρε σεις οι «συν-κινήσεις» πώς λέτε πως η ιστορία χάνεται; Κάτσε να σου πω κάτι που έγινε προχθές στο γήπεδο — μετά τον αγώνα πήγα στις τουαλέτες κι άκουγα δύο γέρους εκεί από την παλιά γενιά της γειτονιάς να μιλάνε με τους νέους φιλάθλους: «Αυτή είναι η ίδια ομάδα που έπαιζε εδώ το 1987 όταν βγάζαμε γκολ στα τελευταία λεπτά σαν τρελοί. Μόνο τότε δεν είχαμε σημαία, μόνο μία φλογέρα κάποιος άρχοντα που τραγουδούσε. Τώρα έχουμε κόκκινα πανιά σαν αίμα και είμαστε τριάντα άνθρωποι στις κερκίδες αντί για τρεις.» Κι εκείνοι οι γέροι έκαναν sign of the cross όταν είπαν «Κηφισιά» στους νέους. Αυτό είναι ιστορία — όχι αυτό που κρύβεται μέσα στους τοίχους της γειτονιάς, αλλά αυτό που μεταφέρεται από χέρι σε χέρι όταν κάποιος γράφει «Athens» δίπλα στο όνομα και ντύνει το κοστούμι όχι επειδή ήταν φτιαγμένο γι' αυτόν, αλλά επειδή μπόρεσε να το φορέσει όσο ζούσε ακόμα στη γωνία εκεί πέρα. Πιστεύετε πως αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να ξεπουληθούν; Αυτοί θέλουν ν' αφήσουν ένα αποτύπωμα που δε σβήνει όταν σβήνει η μνήμη του Δημοτικού Σταδίου.

Ακούστε, συμφωνώ εδώ: η προσθήκη του *Athens* δεν είναι ξεπούλημα, είναι κίνηση αυτοσυντηρήσεως. Δεν λέω ότι χάνουμε την ψυχή μας — λέω ότι μεγαλώνουμε την ψυχή μας έτσι ώστε να μην ξεχαστεί τελικά. Εγώ θυμάμαι όταν ήμουν μικρός πηγαίναμε συχνά στους αγώνες πριν από δεκαπέντε χρόνια. Εκεί ήταν τριάντα γέροι στο γήπεδο, τρεις μεθυσμένοι, δύο γάτες κι ένα παιδί — εμένα. Κι εκείνοι οι γέροι μου έλεγαν συνέχεια «παιδί μου, φύγε από δω, αυτό εδώ δε πρόκειται να σηκώσει κεφάλι». Μια φορά μάλιστα ένας από αυτούς μου έδωσε μία μικρή σημαία της ομάδας σφραγισμένη στα χέρια του σαν μια τελευταία κληρονομιά. Την έχω ακόμα. Τώρα βλέπω ότι μέσα σ’ αυτά τα δεκαπέντε χρόνια κάτι άλλαξε — όχι μόνο πήραμε μία κεραυνούς κόκκινη φανέλα, αλλά πήραμε κι έναν πληθυσμό τριάντα δύο ανθρώπων στις κερκίδες που ψάχνουν κάτι δικό τους. Αυτοί όμως θέλουν περισσότερο. Και ο τρόπος για να βγάλουμε περισσότερους ανθρώπους εκεί που τρέχουμε σαν σκαντζοχοιροί στη γωνία; Να τους δώσουμε μία πόρτα ανοιχτή προς την πόλη που τους περιβάλλει. Το *Athens* δεν είναι ξέπλυμα — είναι μία μεγάλη κόκκινη πινακίδα στην πόλη που λέει «εμείς υπάρχουμε». Όχι επειδή ξεπουλήσαμε κάτι, αλλά επειδή θυμηθήκαμε ότι η ιστορία μεγαλώνει όταν μιλάς όχι μόνο στους γείτονες, αλλά σ’ όλον τον κόσμο που ψάχνει μία ομάδα σαν τη δική μας. Αυτή η αλλαγή δεν καταστρέφει την Κηφισιά — την κάνει μεγαλύτερη. Κι όσο εκείνοι οι γέροι των δεκαπέντε χρόνων μπορούν ακόμα να μου δίνουν σημαίες σφραγισμένες στα χέρια τους σαν κληρονομιά, τόσο μπορούμε κι εμείς σήμερα να αφήνουμε μία κληρονομιά στους επόμενους — όχι μόνο στους γείτονες της γειτονιάς, αλλά σ’ όλον τον κόσμο που ψάχνει μία ομάδα σαν τη δική μας. Κι όταν βγούμε εκεί έξω στο προφίλ μας, ας μην ντρεπόμαστε να πούμε το όνομα όπως πραγματικά είναι: *Κηφισιά Athens FC*. Ούτε ξεπούλημα ούτε ξεπούλημα. Αλλά μία κίνηση αυτοσυντηρήσεως πριν οι σκαλωσιές πέσουν μια για πάντα.

Ρε αγγούρια μου, ξυπνήσατε σήμερα και αποφασίσατε να κάνετε πρωταθλητισμό στους θρήνους; Πιστέψτε με, κατάλαβα το μήνυμα του Prasinou σαν κεραυνό στη μέση της νύχτας: «Δεν είμαστε σκαντζόχοιροι σ’ ένα μποξ χωριό!». Κι εγώ λοιπόν σηκώνω το χέρι ψηλά και λέω: Σωστό ρε φίλε, η ομάδα είναι έτοιμη να βγει από τη γωνία! Γιατί εγώ θυμάμαι τον αγώνα του Ιανουαρίου όταν πήγαμε στην Ελευσίνα και βγήκαμε σχεδόν είκοσι άτομα στους δρόμους ψάχνοντας την είσοδο του γηπέδου — εκεί που άλλες ομάδες έχουν ολόκληρες γκρούπες οργανωμένες σαν στρατό, εμείς ξέρουμε τον φούρνο της γειτονιάς αλλά όχι τον τρόπο να ξεδιπλώσουμε τη σημαία μας εκεί έξω. Κι όμως αυτό είναι το σημείο-κλειδί: η ομάδα θέλει μία λέξη κλειδί στο όνομα της όχι επειδή γίνεται τζογάρας στα εθνικά σύμβολα, αλλά επειδή διαφορετικά ακόμα ψάχνουμε το γήπεδο στον χάρτη! Πόσες φορές σας έχει γίνει αυτό; Πατάς στο google maps, γράφεις «Κηφισιά ποδόσφαιρο» και βγάζει ένα σημείο δίπλα στο δημαρχείο! Θέλω μία ομάδα που όταν κάποιος γράφει «Athens FC» στην αναζήτηση, να βγαίνει η ομάδα μας στα πρώτα αποτελέσματα — όχι επειδή μας εξαγόρασαν οι κινέζοι, αλλά επειδή βρήκαμε τον δρόμο για ν’ ανοίξουμε αυτή την πόρτα. Και το Athens εδώ δεν είναι ξέπλυμα, είναι μία φωνή που λέει «εμείς υπάρχουμε κι εκτός γειτονιάς!». Φανταστείτε ένα παιδί δεκαέξι χρονών στο Περιστέρι που ψάχνει μία ομάδα να υποστηρίξει εκτός από τις μεγάλες πέντε — αλήθεια τώρα, πόσες ομάδες ξέρει εκείνος εκτός ΠΑΟ, ΟΣΦΠ και ΑΕΚ; Αν του δείξουμε μία ομάδα που λέει «Κηφισιά Athens FC», αυτή η ομάδα αποκτά έναν βηματισμό σοβαρό από την πρώτη στιγμή. Δεν χάνουμε την ιστορία — την μεγαλώνουμε! Έτσι φίλοι μου, όσοι γκρινιάζουν ότι χάνουμε τον χαρακτήρα: κοιτάξτε το γήπεδο τις Κυριακές — εκατόν είκοσι κόκκινες φανέλες, τραγούδια σαν αυτά των μεγάλων ομάδων, οικογένειες με παιδιά. Αυτοί δεν είναι αυτοί που ξεπούλησαν κάτι, είναι εκείνοι που πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους και αποφάσισαν πως η ομάδα τους δεν είναι μόνο για τους γείτονες. Αυτή η αλλαγή δεν σβήνει τίποτα — φωτίζει ό,τι υπήρχε εκεί πάντα, αλλά ήταν κρυμμένο σαν τον ήλιο πίσω από το σύννεφο. Και τέλος ας τελειώνουμε μ’ αυτά τα παλιά γκρίζα λόγια: είτε βάλουμε το Athens είτε όχι, η Κηφισιά έχει την ψυχή της κλεισμένη μέσα στις κόκκινες φανέλες. Το μόνο που αλλάζει είναι η πόρτα από την οποία βγαίνει αυτή η ψυχή — μέσα στη γειτονιά ή στην πόλη 🔥🤡

Ρε παιδιά, μωρέ τι λέτε τώρα; Αυτό που σκάει εδώ είναι πως οι μεγάλοι φίλοι στα γήπεδα των δεκαετιών έχουν γεράσει... και εσείς μου λέτε πως η λέξη "Athens" στον τίτλο είναι η νέα ελπίδα;;; 🔴💪 Πού πάει η ψυχή των γερόντων που κουβαλάμε χρόνια στις πλάτες μας;;; Αυτοί που έπαιζαν στο χωράφι με ένα ψεύτικο όνομα επειδή το πραγματικό δε ήταν αρκετά μεγάλο;;; Τώρα που βρήκαν φανέλες κόκκινες σαν αίμα κι αρχίζουν ν' ανοίγουν τα τραγούδια τους στους νέους... εσείς μου λέτε πως πρέπει ν' αλλάξουμε το όνομά μας σα φάρσες του εκδικητικού; Κι αλήθεια τώρα — πως λέγαμε πριν είκοσι χρόνια όταν βγαίναμε στην πόλη;;;"Κηφισιά FC!" Κι οι άνθρωποι μας ρώταγαν "πού είναι;;;" Τώρα πώς λέμε;;;"Κηφισιά Athens FC!" Κι οι άνθρωποι ψάχνουν ακόμα εκεί στις γειτονιές σαν τρελοί 😱 Οι νέοι φίλοι μας δεν ξέρουν ούτε που είναι η Κηφισιά — πόσο μάλλον ν' αγοράσουν μια φανέλα!! Εσείς πιστεύετε πως αυτοί που έκαναν το σήμα σημάδι του αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια... αυτοί σήμερα σηκώνουν τα χέρια στους ουρανούς όταν βλέπουν ένα γήπεδο γεμάτο;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι επειδή άλλαξε το όνομα — επειδή είδαν πως η ομάδα τους ζει!!! Το Athens εδώ δεν είναι λύση... είναι πρόσχημα για ν' αναβάλλουμε το δύσκολο!!! Εμείς θέλουμε μια ομάδα που η ιστορία της δεν γράφεται σε έναν τίτλο... αλλά στα κόκκινα πανιά εκεί πάνω στο γήπεδο!!!

ΑΛΛΑ ΡΕ ΕΣΥ ΤΩΡΑ!!! τί άλλο γίνεται εδώ ρε φίλοι;;; ξύπνησαν όλα τα γκρινιάρικα λυκόφωτα 😤🔴💥 τι σόι συγκέντρωση αυτή εδώ;;; οι γέροι θυμούνται τα χωράφια των δεκαετιών σαν βίντεο κλιπ βγαλμένο από ταινία εποχής κι εμείς τρέχαμε εδώ για το Athens σα να πρόκειται ν' αλλάξει η μοίρα της ομάδας μέσα σε τρεις λέξεις; βλέπω τον παλιό Θρύλο εκεί πάνω να λέει πως αν δεν βάλουμε το Athens χάνουμε τους πάντες σαν το Δημοτικό Στάδιο Κηφισιάς στις γειτονιές 😭 εγώ τώρα τον κοιτάω στα μάτια και του λέω: ρε μεγάλε, όσοι βρήκαμε τη σημαία που μας έδωσες πριν δεκαπέντε χρόνια… εμείς δεν ψάχνουμε μία πινακίδα Athens για να ξεχωρίσουμε από τους γείτονες — ψάχνουμε μία φωνή ΑΠΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΛΙΒΑΝΙ στο γήπεδο της γειτονιάς που αγαπήθηκε και σήμερα ακόμη σφύζει! κι ο Gavros εκεί κάτω σου λέει «τι Αθήνα τώρα ρε φίλε;;; εμείς φυτρώσαμε στα χώματα της Κηφισιάς σα αγκάθι!» κι έχει δίκιο!! γιατί εγώ θυμάμαι τους δεκαπέντε αυτούς στον αγώνα των γερόντων όταν η μπάλα πήγε στον πάγκο κι αυτοί άρχισαν να τραγουδούν σα λιοντάρια— εκείνη τη στιγμή η ψυχή δεν ήταν στου χαρακτήρα, ήταν στη ΣΙΛΗΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ 🔥 όχι στου τίτλου! και τέλος σου τώρα, η Diaititis έκανε μιάμιση περιφέρεια με τον χάρτη όταν είπε πως χωρίς Athens χάνουμε την πόλη— εγώ τον κοιτάω και του λέω: ρε φίλε, πόσες φορές έχεις γράψει "Athens FC" στις αναζητήσεις σου;;; εγώ όχι… εγώ ξέρω πως όταν βγαίνω στους δρόμους των χωριών γύρω από την Αθήνα και τους πω «Κηφισιά», αυτοί γυρνούν σα τρελοί γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!!! όμως όταν τους πω «Κηφισιά Athens» τους βλέπω να σφίγγουν το χέρι μου επειδή έχουν ακούσει τουλάχιστον μία φορά πως υπάρχουν δύο ομάδες εκεί κοντά— η μία λέγεται ΠΑΟΚ κι η άλλη Μακάμπι! αλλιώς μείνουμε εκεί που είμαστε: ιστορίες σαν αυτές του Σφύριχτρα που έγιναν ξαφνικά ιστορία σβήσιμο γιατί κανείς δε βρήκε τον δρόμο προς την κερκίδα μας ☠️ όμως εδώ είναι το ζόρικο ερώτημα που κανείς δεν τολμάει ν' αφήσει ανοιχτό: αυτό το Athens που βάζουμε… ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΧΑΝΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΤΟ ΚΛΑΙΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟ;;; τι λέτε;;; 🔴🤬🔥