Η Άρσεναλ πρέπει να ξεπουλήσει τον Arteta σήμερα και αύριο ν’ αρχίσει η αναγέννηση

Άλλος έναν χρόνο αργίας μέχρις ότου βγάλουμε μια ομάδα από πλούσιους άντρες να κάνουν κουμάντο σαν σχολή μπέιζμπολ, σα να ήμαστε ομάδα πολίτικη; Την άλλη εβδομάδα ο αριθμός στις κάρτες γίνεται τριψήφιος και συνεχίζουμε να μιλάμε για "πλάνο"; Οι πρώην συμπαίκτες του δεν έκαναν τον Arteta — έκαναν τη δουλειά τους πηγαίνοντας αλλού. Αυτός μπήκε σ’ ένα bus χωρίς φρένα, έδωσε τρεις φορές περισσότερα λεφτά στην Γουέστ Χαμ από ότι έπρεπε επειδή του έκανε εντύπωση ο προσωπικός της αγώνας, και τώρα ξαφνικά η άδεια τραπεζικού λογαριασμού στις 21 δεν είναι σημάδι κρίσης; Μέχρι τότε που θα φύγει ο ίδιος, το σύλλογο πάει επί πτωμάτων σαν τις περισσότερες ομάδες που ζουν στη δεκαετία του ’90 — εμείς όμως εδώ περιμένουμε ακόμα έναν Μπέρτζες να εμφανιστεί, ενώ έχουμε φάει έξι χρόνια σχέδια γραφειοκρατικά σαν τσάντες νερο. Και μην μου λέτε ότι δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι να φύγει ο άνθρωπος αύριο παρά μόνο με αυτά τα μεγαλοστομικά μηνύματα. Ο Φαμπριτσίου είχε την ίδια επιλογή πριν δέκα χρόνια: είτε σχεδίαζε είτε κατέβαινε. Αυτός κάθησε πάνω στο σχέδιο σαν σφήκα σε γυάλινο παράθυρο. Με κάθε transfer window γινόμαστε πιο διασκεδαστικοί από τον Πάμπλο Γκαρσία στις εμφανίσεις του — τουλάχιστον εκείνος είχε χρώμα, εμείς έχουμε μόνο γκρι πέννα και έναν πρώτο ύποπτο καλλιτέχνη στον πάγκο.

ΠΩ ΩΩΩΩ ΩΩΩΩ ΡΕ;;;;; ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΑ;;;; 🔥😱 ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ ΠΩΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙΤΕ ΑΥΤΑ!!! 🤬🔴 ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΙ "ΆΡΣΕΝΑΛ, ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΚΑΤΑΒΑΛΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ!" ΜΠΛΕΞΤΕ ΤΟΥΣ!!!!! 💪 Ο ARTETA ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΤΗΣΕΙ ΠΟΔΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΕ 5 ΧΡΟΝΙΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΛΕΚΤΡΟ ΣΤΟ ΔΕΣΜΟ ΤΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ!!! 🔥 ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ; ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΛΑΘΗ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ!!!! Την Γουέστ Χαμ δίνει συνέχεια ηλίθιος… δεν είναι πλάνο, είναι ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ!!! 🤬 Την κλασική περίπτωση που ο κάθε ένας ξεχνιέται ότι βρισκόμαστε στο 2024 και όχι στα 90’s!! ΚΑΙ ΤΙΝΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ;;; Γιατί εμείς ζούμε στον παράδεισο των τσάμπιονς λιγκ και μετά πέφτουμε στις αγγλικές κάρτες τιμής;;; 🤡 Οταν η ομάδα σου έχει φιλοξενήσει την Μπαρτσελόνα στις γηπεδουχίες και μετά χάνεις από την Φούλαμ στο σπίτι;;; ΕΧΟΥΜΕ ΝΕΡΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΑΣ;;;; ΟΧΙ!!!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΑ!!!! ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΛΗΡΗ ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΕΙ ΚΑΤΑΡΑ!!! ☠️ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ!!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ!!! 💥 ΑΛΛΙΩΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΞΕΦΟΥΛΗΘΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ!!! 🚮

Τι λόγος είναι αυτοί, παιδιά μου; Πέντε χρόνια αδιάκοπος κυνήγι μιας φαντασίας, σαν να στέκεται πάνω στον πάγκο κάποιος τραγελαφικός ζωγράφος που μας δείχνει πάντα ένα πορτρέτο της ομάδας σαν εικαστικό έργο — ολοζώντανες τις πινελιές του, αλλά χωρίς ν’ ανάβει κανένας λαμπτήρας στο γήπεδο. Ξέρετε τι βλέπω εγώ κάθε φορά που ανοίγω τον τραπεζικό λογαριασμό στις 21; Την ίδια εικόνα σαν αυτήν της Σταδίου Β’ που προσφέρει «δράμα πάνω στη γη» αντί ποδοσφαιρικής αναπνοής. Και ενώ στις άλλες μεγάλες ομάδες σηκώνουν επίπεδο στη Στούγια και την Άλianz, εμείς κλεινόμαστε στα γκρι σχέδια του χρόνου που πέρασε — σαν σχολείο μπέιζμπολ όπου όλοι φοράνε ίδιο σακάκι, ακόμα κι όταν βρέχει καταρρακτώδης βροχή. Κοιτάξτε τον Arteta εκεί πλάι: του έκανε εντύπωση η Γουέστ Χαμ πριν από τρία χρόνια, έδωσε έξτρα λεφτά σαν ανοιγμένος φάκελος δωροχρήματος, κι όλα αυτά πάνω σ’ έναν πάγκο χωρίς πυρσούς, χωρίς την αίσθηση πως βρίσκεσαι μέσα σ’ έναν πόλεμο δέκατος πρώτου λεπτού. Οι τρεις τελευταίοι τίτλοι έκαναν ακόμα περισσότερο βάρος στον καθένα μας επειδή τους βλέπουμε σαν δικαίωμα, σαν δουλειά ήδη μισθωμένη — όχι σαν αποτέλεσμα. Και σιγά σιγά η καρδιά σου γεμίζει γκρι αντί για μπάγια, η ψυχή βουίζει σαν κινηματογραφικός προβολέας σκότους. Σήμερα όμως δεν μιλάμε γιατί το γήπεδο έχει φύγει πίσω στο τέλος του σουπερμάρκετ. Μιλάμε γιατί η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που να ξέρει ότι κάθε λεπτά χιλιοστού κάνει τη διαφορά. Από το πρώτο σφύριγμα μέχρι το τελευταίο, όχι σαν καθηγητής φιλοσοφίας που περιμένει τους μαθητές του να θυμηθούν όλη τη θεωρία — σαν δεξιοτέχνης χυμοχαίρης που βλέπει τον αντίπαλο να σου προσφέρει όχι μόνο την μπάλα αλλά και το κλειδί του δικού σου οικογενειακού πλούτου. Εδώ δεν υπάρχει πλάνο — υπάρχει μόνο μια γκρι βούλα πάνω στο χαρτί. Και αυτές οι βούλες, όσο ωραίες κι αν είναι σαν νερομπογιές του δημοτικού, όταν ξηθούν φεύγουν σαν σκόνη μέσα στις τσέπες των φιλάθλων, ενώ στην τσέπη του Arteta κάποιος κρατάει έναν αστείρευτο υπολογιστή χρέους. Στις 21 κάθε μήνα δεν πληρώνουμε εισιτήριο, πληρώνουμε δίδακτρα προόδου προς έναν κόσμο που βρίσκεται δυόμισι δεκαετίες πίσω — σαν οικογένεια που αγοράζει εισιτήριο στην Α’ Εθνική ενώ η ομάδα της αγωνίζεται στη Γ’. Πρέπει λοιπόν να ξεπουλήσουμε σήμερα, αύριο, τώρα — όχι επειδή είμαστε μικροψυχικοί, αλλά επειδή κάθε ημέρα που περνάει χωρίς δυναμική αλλαγή στερεί από τους νέους αυτούς παίκτες την αίσθηση πως φωνάζουν μέσα σ’ ένα γήπεδο ζωντανό, όχι σ’ ένα μουσείο χιούμορ. Δεν μιλάω για μια επανέναρξη τύπου «ξαναβάζουμε τον Θέο», μιλάω για μια επανέναρξη σαν εκείνη που άλλαξε το πρόσωπο του μπάσκετ πριν χρόνια: από ντροπή της Ευρώπης στο βραβείο της χρονιάς. Η μπάλα βρίσκεται ακόμα στο πλάι του γηπέδου. Αυτός είναι ο πόντος. Αν συνεχίσουμε έτσι, στις 21 του μήνα NEXT, δε θα βλέπουμε αριθμό εισιτηρίου — βλέπουμε αριθμό κλήσης υπερχρεωμένου λογαριασμού. Και τότε ακόμα κι οι πιο αθεράπευτοι οπαδοί θα ψάχνουν μέσα στις αποδείξεις το νούμερο των τριών γραμμάτων… όχι εκείνο της ομάδας μας.

τι λέμε βρε παιδιά μου, μια φορά κι έναν καιρό εδώ στο φόρουμ υπήρχε η μέρα που ανοίγαμε την εφημερίδα με τα χέρια να τρέμουν από το πάθος — όχι γιατί έπρεπε να δούμε τον αριθμό του τραπεζικού λογαριασμού στις 21, αλλά επειδή χθες το βράδυ είχαμε χτυπήσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην επιστροφή μετά από δέκα χρόνια αήττητης φιλοξενίας. τότε εμείς δεν είχαμε σχέδια γκρι πέννας πάνω σ’ ένα χαρτί — είχαμε συναρπαστικούς τόνους, δυνατές εικόνες, σκοτεινά τρισδιάστατα γήπεδα όπου κάθε κόκκος σκόνης μιλούσε για ιστορία. σήμερα βλέπουμε ένα γκρι σημάδι πάνω σ’ ένα χαρτί και ζητάμε «πέρασμα στον επόμενο αγώνα» σα να μιλάμε για μια ταινία του Netflix όταν έχουμε μπει για τρεις σειρές. τώρα εσείς βάζετε το θέμα πάνω στο τραπέζι σαν βόμβα: ξεπουλήστε τον άνθρωπο σήμερα κι ας αρχίσει η αναγέννηση, γιατί otherwise στις 21 κάθε μήνα ο κόπος σας σβήνει μέσα σε έναν λογαριασμό που τινάζεται σα χειροβομβίδα. και όχι, δεν είναι υπερβολή — εκείνο το "θα βγάλει κλάματα" δεν είναι τρομάρα, είναι εικόνα. γιατί η Άρσεναλ δεν είναι ομάδα που πληρώνει εισιτήρια δίπλα στην πλούσια κατηγορία ενώ δίνει λεφτά στην Γουέστ Χαμ επειδή κάποιος εντυπωσιάστηκε σαν πρωτάρης στον πρώτο αγώνα. αυτά δεν είναι πλάνα — αυτά είναι αδιαφορία. θυμάμαι όταν εμείς είχαμε σπίτι όχι μόνο τον Γιουσέφ στην κορυφή αλλά και μια σειρά φίλων πίσω του που έκαναν τη δουλειά τους χωρίς να περιμένουν φιλοσοφία από τον πάγκο. τότε δεν είχαμε καλλιτέχνες — είχαμε έμπορους που αγόραζαν την ημέρα και όχι έργα τέχνης σ’ έναν πίνακα. σήμερα βλέπουμε έναν άνθρωπο που στέκει σαν δάσκαλος σε τάξη κακής δεκαετίας του ’90 ενώ η ομάδα τρέχει σα νυχτερίδα τυφλή στις κάρτες τιμής. και ενώ οι άλλοι ζούνε σε ένα πρωτάθλημα όπου η εμπειρία οδηγεί στο βάθρο, εμείς ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου κάθε transfer window μοιάζει με κωμωδία αυτοσχεδιασμού — τουλάχιστον ο Γκαρθία είχε χρώμα, εμείς έχουμε γκρι σύνολα. αλλά εδώ είναι που χωρίζονται οι δρόμοι: εσείς βλέπετε τρέχουσα κρίση και προτείνετε λύση τώρα, ενώ κάποιοι άλλοι ακόμα προσμένουν το «θα γίνει κάποια μέρα». και ναι, η ψυχολογία των φιλάθλων είναι σημαντική — αλλιώς δεν κάνουμε λόγο για δράμα πάνω στη γη αντί για ποδόσφαιρο πάνω στο γρασίδι. το πλάνο δεν βρίσκεται σ’ έναν πάγκο, βρίσκεται μέσα στα ίδια τα λάθη που κουβαλάμε σαν οικογενειακό θησαυρό ενώ χάνουμε έναν αγώνα στην Ίβουντ Παρκ σαν οικογένεια που πάει βόλτα στο σουπερμάρκετ αντί για ιερό πόλεμο. λοιπόν εγώ σας λέω: στις 21 κάθε μήνα δεν πληρώνουμε εισιτήριο — πληρώνουμε δίδακτρα μιας εποχής που πέρασε. και όσο ο ανθρωπος εκεί πάνω φοράει γκρι κοστούμι αντί για στολή στρατιώτη, εμείς συνεχίζουμε να γράφουμε την ιστορία στις πλάτες μας σα να είμαστε ομάδα Γ’ Εθνικής. σήμερα εδώ δεν μιλάμε για αλλαγή επειδή είμαστε μικροψυχικοί — μιλάμε επειδή κάθε ημέρα που χάνουμε είναι ημέρα κλοπής από αυτούς που φωνάζουν μέσα σ’ ένα γήπεδο ζωντανό. πρέπει λοιπόν να δράσουμε τώρα, αλλιώς η επόμενη φορά που ανοίξουμε την τσέπη στις 21 δε θα βλέπουμε αριθμό εισιτηρίου — βλέπουμε αριθμό κλήσης υπερχρέωσης.

Πω πω, παιδιά... αυτοί εδώ οι φιλοσοφικοί τύποι που γκρινιάζουν για το χρώμα των πέντε χιλιάδων ευρώ στην Γουέστ Χαμ σαν να βγάζουν εισιτήριο στο Μουσείο Μπενάκη αντί για στάδιο! 🤡 Ξέρετε τι πραγματικά συνέβη σήμερα; Αυτός ο καλός άνθρωπος του Arteta πήγε ένα αγώνα, είδε μία ομάδα που έκανε δεύτερη μισή περίοδο επίθεση κι έκανε πλάνο γκρι τσάντας με νερομπογιές — κι αυτοί εδώ νομίζουν ότι πρόκειται για κλασική ιστορία επιτυχίας! Ολόκληρο το φόρουμ βουίζει σαν ξύλινο θέατρο όταν η ομάδα παίζει σαν ομάδα Λιθουανίας στις προκριματικές ενώ ο «καλλιτέχνης» έχει να κάνει περισσότερο κίνδυνο από μπουκάλι κρασί! Και μετά μιλάνε για τρεις δεκαετίες επιτυχιών σαν να γράφτηκε αυτό στην ιστορία μιας κόλασης! Την άλλη φορά που βλέπουμε νούμερα πάνω από το γήπεδο είναι όταν πληρώνουμε εισιτήριο αντί για εισόδους! Την Γουέστ Χαμ δίνει συνέχεια επειδή εκείνος έχει ιδιαίτερη σχέση με τους οικονομικούς διευθυντές των ομάδων της Premier League — εγώ έχω ιδιαίτερη σχέση με τον πάγκο όταν η ομάδα μου βγάζει τους πάντες εκτός αγώνα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Εδώ δεν γίνεται λόγος για σχέδιο, γίνεται λόγος για έναν άνθρωπο που έχει μετατρέψει την ομάδα μας σε σχολείο τέχνης όπου διδάσκονται μόνο γκρίζες αντιθέσεις και οικονομικές αποδείξεις κάθε 21 του μήνα. Και όσοι λένε ότι πρέπει να περιμένουμε «τον επόμενο αγώνα», αυτοί είναι σα να περιμένουν βροχή στον Πειραιά ενώ η βρύση στεγνώνει! Σήμερα εμείς ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η ομάδα πρέπει να αγωνίζεται σα να της πήρανε το ψωμί τις τρεις τελευταίες χρονιές — όχι σα να της χάρισαν το ψωμί σ’ ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης! Στις 21 κάθε μήνα δε βλέπουμε αριθμό εισιτηρίου — βλέπουμε αριθμό κλήσης υπερχρέωσης όταν κάποιος άλλος γεμίζει την τσέπη του γκρι χρώματος! Αν περιμένουμε ακόμα λίγο, το επόμενο πράγμα που θα βγάλουμε από την ομάδα δεν είναι η γυναίκα του Γκάι Φοξ στις κερκίδες — είναι η ίδια η ομάδα πάνω στον πάγκο! Άντε λοιπόν, παιδιά — στις δουλειές σας: είτε βγάζουμε σήμερα τον άνθρωπο και βάζουμε έναν που ξέρει ότι το γήπεδο δεν είναι στούντιο τηλεοπτικής εκπομπής, είτε συνεχίζουμε να πληρώνουμε εισιτήριο για ταινία τρόμου χωρίς happy ending! 💸😏

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;;; ΟΤΑΝ ΗΤΑΝΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΕΝΑΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΉΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ Η ΜΟΙΡΑ;;;; 🔥 ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΑΤΕ ΠΟΔΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;;; ΟΧΙ ρε!!! ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΑΤΕ ΚΑΡΦΙΑ ΜΕ 3-0 ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕΝ!!! ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ "ΓΚΡΙΑ ΠΕΝΝΑ" ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΑΤΕ ΠΑΡΑΠΟΛΙ ΣΑΝ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΗΜΕΡΑ;;;; 😱 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;;;; ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΙΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;;; 🤬 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΗΜΕΡΑ;;;; ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΝΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΤΙΜΗΣ;;;; ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΦΟΥΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΙΣΜΑ ΣΑΣ ΚΙ ΑΠΟΤΟΤΕ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ;;;; ΝΑΙ Ή ΟΧΙ;;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ;;; ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΕΤΕ ΤΟΝ ΓΚΕΝΑΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΕΙ!!! 💪🔴

θα βγάλεις κλάματα όντως στις 21, φίλε μου... αλλά όχι από τους χαρτιάδες του Arteta — από την ίδια σου την τσέπη όταν συνειδητοποιήσεις πως όλα αυτά τα χρόνια που λέγαμε «δεν πειράζει» η ίδια ομάδα που κάποτε έκανε τους άλλους να τρέμουν τώρα κάνει εμάς να τρέμουν βλέποντας τον αριθμό πάνω στην κάρτα εισιτηρίου. τον θυμάμαι εκείνον τον βράδυ στο Πάρκερ όταν φέραμε τον Μπέκαμ και του έκαναν γκολ πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονος; τότε βρισκόμασταν εκεί, πάνω στους κόκκινους αριθμούς, όχι μέσα σε ένα μουσείο αποτυχιών που μυρίζει γκρι μπογιά και οικονομικές αποφάσεις δωδέκατου λεπτού. και μην αρχίζεις τώρα τις ιστορίες του «όταν είχαμε τον Γκάι Φοξ» σα να μιλάμε για έναν τίτλο της δεκαετίας του ’70 σαν εκείνον του Εβρου. τότε νικούσαμε επειδή είχαμε έναν άνθρωπο στον πάγκο που ήξερε πως η μπάλα δεν είναι έργο τέχνης — είναι ένα πράγμα ζωντανό, βρώμικο, βιαστικό, σαν αυτούς τους τέσσερις ποδοσφαιριστές του σήμερα που την κυνηγάνε σα να ψάχνουν ετοιμόρροπο σπίτι μετά από σεισμό. δεν έχουμε εκείνο το σύστημα γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος εκεί πάνω έχει μετατρέψει κάθε μεταγραφική κίνηση σε επιχείρηση τελετουργικού θανάτου: δίνει παραπάνω λεφτά στη Γουέστ Χαμ από ότι έπρεπε επειδή του έκανε εντύπωση το πρώτο δεκαπέντελεπτο ενός αγώνα όπως οι μάγισσες εντυπωσιάζονταν από το φεγγάρι την Πρωτοχρονιά. κι εσύ θέλεις να περιμένεις «τον επόμενο αγώνα»; τον επόμενο αγώνα που θα χάσουμε σα φιλοξενούμενοι στο Λίβερπουλ σα πρώτοι μαθητές του σχολείου του Μαρκους Ράσφορντ; στις 21 κάθε μήνα δεν πληρώνουμε εισιτήριο για μία νίκη — πληρώνουμε δίδακτρα ενός ανθρώπου που νομίζει πως ο πάγκος είναι στάνταρ εργαστήριο οικοδομικών σχεδίων αντί αληθινό πεδίο μάχης. θυμήσου τον Γουέγγερ πριν δέκα χρόνια όταν αγοράζαμε ήσυχα έναν παίκτη επειδή ήταν γρήγορος σα λαγός στ’ αλήθεια, όχι σα γραφείο αστρονομικών υπολογισμών πάνω σε γκρι χαρτί. και μην αρχίζεις με τις ιστορίες των «πέντε χρονών» σα να ήταν φιλοσοφία ύψιστου βαθμού. εκείνος ο χρόνος ήταν καλόκαρδος καιρός που σήμερα έχει γίνει σα ζεστή πίτσα στο ψυγείο — κρύα, σκληρή, χωρίς γεύση. δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν χρόνο στέκοντας όλοι γύρω-γύρω σαν επισκέπτες ενός ινστιτούτου μοντέρνας τέχνης όταν η ομάδα πρέπει να τρέχει σα ηλεκτρικός σκαντζόχοιρος στις κίτρινες κάρτες τιμής. θα σου πω εγώ τι συμβαίνει στις 21: εκείνο το «κλάμα» δεν προέρχεται από τις τσέπες των φιλάθλων — προέρχεται από την ίδια την ψυχή αυτής της ομάδας που κάποτε είχε στόμα σαν της Μπορούσια Ντόρτμουντ και σήμερα βγάζει γκρι βήματα σαν υπάλληλος γραφείου. ξεπούλα τον σήμερα, όχι επειδή δεν αγαπάμε τον άνθρωπο — επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι παιδική χαρά για καλλιτέχνες αυτοσχεδιασμών. βάλ’ τον στην θέση του υπέυθυνου αποθήκης στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν μια ομάδα αυτοκινήτων δρόμου έπρεπε να γίνει ομάδα Ferrari και βρήκε τον οδηγό εκτός πίστας επειδή κοίταζε το δρόμο μέσα από σκόπιμο γυαλί. αλλιώς στις επόμενες 21 όχι μόνο δε βλέπουμε αριθμό εισιτηρίου — βλέπουμε αριθμό εισόδου στο τμήμα χρεών. και τότε ακόμα κι ο πιο σκληρός εδώ μέσα δε θα μπορεί να πει πως η ιστορία αυτή δεν είχε άλλο τρόπο να τελειώσει.

Πέντε χρόνια συνεχόμενης υπομονής είναι ένας αιώνας όταν βλέπεις τον αριθμό στη μέση του μήνα να μεγαλώνει σα μούχλα πάνω στο τσάμπα του τραπεζικού σου εικονίου. Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον Οκτώβριο στην Νότιγχαμ Φόρεστ — τέταρτη κατηγορία κλίμακας ντροπής, εκείνος ο αγώνας σαν ταινία τουρίστα που βλέπει μία γκρίζα βιτρίνα αντί για γήπεδο. Κι όμως αυτοί εκεί πάνω στο Πάρκινσον σου έκαναν αυτό το «σύντομα» που πια σου βγάζει δάκρυα ακόμη κι όταν βλέπεις τον τίμημα των εισιτηρίων για την ερχόμενη αναμέτρηση. Κι ενώ εσύ σηκώνεσαι νωρίς το πρωί σα εργάτης στο εργοστάσιο του χρόνου, εκείνος ο άνθρωπος σου στέλνει στις 21 κάθε μήνα ένα mail σα σχολική έκθεση: «αγαπητοί φίλοι, αυτή την εβδομάδα η ομάδα είχε μια λεπτή καλλιτεχνική στιγμή». Τι στιγμή βρε παιδιά; Όταν στο τέλος των δεκαπέντε πρώτων λεπτών βγάζουμε ήδη δύο κίτρινες σα κίτρινες σημαίες στους δρόμους της πόλης αντί για σημαίες στους πόνους της ομάδας; Αφήστε τις νερόμπογιες εκείνες με το όνειρο του τρομερού μπάγια. Στις αρχές της δεκαετίας του δύο χιλιάδων ζούσαμε στον παράδεισο των σαράντα χιλιάδων θέσεων στέκοντας όρθιοι σα τριαντάφυλλα μέσα σε κήπο, σήμερα πληρώνουμε εισιτήριο σα επισκέπτες μουσείου και ξεχνάμε πως εκείνος ο παράδεισος είχε δρόμους από ζωντανή κίτρινη αψίδα, όχι αποδείξεις. Κι επειδή οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που έπρεπε να μας σώσουν νομίζουν πως ζούμε μέσα σε μουσεία, ας τους σώσει κάποιος άλλος σήμερα — αλλιώς στις επόμενες 21 δε βλέπουμε τον αριθμό του εισιτηρίου στο γήπεδο. Βλέπουμε αυτόν του χρεωστικού λογαριασμού που τρίβεται σα τρίμματα ψωμιού στις τσέπες των φιλάθλων σα να τους θυμίζει πως αυτή η ομάδα κάποτε είχε στόμα σα δράκος κι σήμερα έχει στόμα σα γκρίζος διοικητικός υπάλληλος ενός γραφείου που δεν ξέρει καν πού βρίσκεται η Ουκρανία.

Πέντε χρόνια μαζί του κι ακόμα δεν κατάλαβες γιατί η μπάλα φεύγει σαν πέτρα σ’ έναν γκρίζο πάγκο αντί να βγάζει φωτιά σα δάδα στις κίτρινες κερκίδες; Ξέρεις τι θυμάμαι εγώ από εκείνες τις εποχές; Όχι τις νερομπογιές και τις εντυπώσεις, όχι τους αριθμούς στις οικονομικές εκθέσεις — θυμάμαι πως την άλλη μέρα του αγώνα στη Γουέστ Χαμ είχα τέτοιους πόνους στο στομάχι που έκανα δεκαπέντε λεπτά στον καθρέφτη προτού μπορέσω να πω «καλημέρα». Τότε ήταν όλοι εδώ, ολόκληρος ο σύλλογος στέκονταν σαν ένας άνθρωπος· σήμερα βλέπουμε τον έναν έναν να σηκώνεται αργά σαν απογευματινός υπάλληλος μόλις ανοίξει η κουρτίνα των αλλαγών. Και σ’ αυτό συμφωνώ απόλυτα: ο Arteta σήμερα κρατάει έναν παντούφλα κίτρινης μπογιάς αντί για μία μεγάλη ομάδα. Αυτά τα άλλα μου φαίνονται σαν προσπάθεια να δικαιολογήσουμε την ίδια την αδράνεια. Γιατί οι τρεις τελευταίοι τίτλοι του πρωταθλήματος ήταν όσο ζεστοί όσο ένα ψυγείο ανοιχτό το χειμώνα — κάναμε τρία τέρματα σαν αυτά που βλέπεις σ’ ένα παιδικό χάρτινο σκάφος όταν φυσάει δυνατός αέρας: εντυπωσιάζουν για δύο λεπτά κι ύστερα σβήνουν σα τσίχλα στο πάτωμα. Το ξέρεις εσύ τι πραγματικά θέλει αυτή η ομάδα; Μία νύχτα σαν εκείνη του Γουέμπλεϊ πριν δέκα χρόνια, όταν μπήκαμε μέσα στο γήπεδο σαν οικογένεια που ξαναβρίσκει το σπίτι της μετά από πόλεμο. Δεν χρειάζονται πολλά — χρειάζεται ένα μαχαίρι να κόψει αυτό το γκρι σύννεφο μίας ημέρας· χρειάζεται ένας άνθρωπος στον πάγκο που δε θα θεωρεί το ποδόσφαιρο σαν σοβαρό ωράριο γραφείου, αλλά σαν πόλεμο δέκα πρώτων λεπτών όπου κάθε δευτερόλεπτο μετράει σα σφυρίχτρα ειδοποίησης πυρκαγιάς. Άντε, βγάλ’ τον σήμερα αν μπορείς — όχι επειδή είσαι μικρόψυχος, επειδή κάθε ημέρα που περνάει χωρίς δυναμική αλλαγή στερεί από αυτούς τους νέους παίκτες το δικαίωμα να σηκώσουν το κεφάλι σα πρωταθλητές αντί σα τυφλοί που ψάχνουν το δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι. Κι εγώ θυμάμαι ακόμα πόσο διαφορετικά έβγαινε η μπάλα τότε — σαν σπίθα αντί σαν στάχτη.

Άντε πάλι οι ίδιοι τραγουδιστές της μίζεριας μαζεύονται εδώ σα χιόνι τον Ιανουάριο στις κερκίδες; Γιατί αυτή η ξαφνική αγάπη για τους αριθμούς πάνω στο κινητό αντί για τις κίτρινες φανέλες πάνω στο γήπεδο; Μας έφερες εδώ δήθεν η ταύτιση με τους μεγάλους τίτλους του παρελθόντος κι άρχισες να μιλάς σα λογιστής που ψάχνει το λάθος στην απογραφή αντί για οπαδός που νιώθει το στομάχι του να γυρίζει όταν βλέπει την ομάδα να τρέχει σα ποντίκι στο πιάτο! Ρε παιδιά, εμένα ο κάθε φίλαθλος εδώ μέσα έχει δικαίωμα να θυμώνει — όχι επειδή ο Arteta δεν είναι τέλειος, επειδή η ομάδα φέτος πήγε εκεί που πολλές φορές πήγαμε όλες αυτές τις χρονιές: ξεπουλήθηκαν οι μεγάλες ιδέες πριν ακόμα ολοκληρωθεί η πτωτική τροχιά! Μα ποιος μπορεί να κατηγορεί τους πιο νέους όταν βλέπουν τους βετεράνους να σηκώνουν τα χέρια σαν να έχουν βγει από παιδικό σταθμό; Ονομάζουμε αυτούς τους ανθρώπους «στρατηγοί» αλλά τους ζητάμε να πολεμήσουν σα να παίζουν στην τρίτη εθνική… Ποιοι είναι οι άλλοι; Οι πρώην ποδοσφαιριστές τους που γράφουν καθημερινά στο Ίνσταγκραμ πόσο cool είναι η ζωή τους ενώ η ομάδα τρέχει σα φυγόδικος; Κι αυτοί που τώρα λένε «τώρα ή ποτέ» είναι οι ίδιοι που πριν τρεις μήνες έκαναν like στα κλικ-μπιτ με τους υπερήφανους τίτλους! Και να μην ξεχνάμε τον οικονομικό μισθό των συμβουλών – αυτοί οι άνθρωποι θέλουν μία ομάδα σωστή, όχι ένα ασανσέρ προς τον τίτλο χωρίς μάχη! Λοιπόν σήμερα εδώ σηκώνουμε όχι μόνο μία φωνή — σηκώνουμε μία σημαία που λέει πως η γκρίζα εποχή τελείωσε όταν κάποιος αποφάσισε να βγάλει κέρδος από τις 21 μέρες αντί από την καρδιά του γηπέδου! Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να πληρώνουμε εισιτήριο σα εισιτήριο μουσείου κι ας ξεκινήσουμε να στέλνουμε το γκρίζο χρώμα μαζί με τον άνθρωπο πίσω στο βιβλίο ιστορίας… αλλιώς η επόμενη φορά που ανοίξουμε την τσέπη στις 21 δε θα βλέπουμε αριθμό — βλέπουμε έναν λογαριασμό που γράφει «τιμωρία για δειλία» 😏

Ρε παιδιά, αυτά τα πέντε χρόνια θυμίζουν περισσότερο ταινία επιστημονικής φαντασίας παρά ποδόσφαιρο. Ο πρώτος χρόνος εκείνος του Γουέγγερ ήταν σα θύελλα που ξεκουράζει — τώρα όμως ζούμε σαν να γυρνάμε σιγά-σιγά το χρονοντούλαπο μιας παλιάς ντουλάπας όπου βρωμάει γκρι μπογιά και μισοψημένα σχέδια. Εγώ σήμερα δεν μετράω πια χαρτιά στις οικονομικές εκθέσεις — μέτρησα τις κίτρινες κάρτες, τις αλλαγές πριν από τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, τους νέους παίκτες που κουβαλάνε το βλέμμα ενός ανθρώπου που κοιτάζει τον προηγούμενο αγώνα από το Instagram σα να τον βλέπει από ανάγλυφο ιστολόγιο. Στην Γουέστ Χαμ δίνουν πάνω από είκοσι εκατομμύρια επειδή εκείνη η βιτρίνα της ομάδας μοιάζει σα σινεμά — εδώ στη δική μας οθόνη ο Arteta μοιάζει σα κάποιος που ξέχασε ότι πίσω από κάθε εισιτήριο κρύβεται ένας άνθρωπος που έκανε τρεις ώρες ουρά και όχι ένας αριθμητής εκθέσεων. Το πρόβλημα δεν είναι τι χρώμα φοράει η μπάλα σήμερα — είναι πως ο πάγκος έχει γίνει στάβλος από γκρίζες αποφάσεις. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στην Νότιγχαμ Φόρεστ όταν μια ομάδα σα ξυλαράκι βρέχει πάνω στο γήπεδο έκανε τρία τέρματα στα τελευταία πέντε λεπτά επειδή είχαν έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που ξέροντας πως η μπάλα γίνεται μεγάλη όταν τη κυνηγάς σα ζωντανό πράγμα κι όχι σα σχέδιο σχεδίου. Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν υπόθεση οικονομικών — ήταν υπόθεση χαρακτήρα. Και τώρα; Τώρα κάθε φορά που ανοίγω την κάρτα εισιτηρίου στις 21 βλέπω τον αριθμό σα γκρίζο γράμμα στο τέλος μιας πρότασης που ξέρει πως δε θα τελειώσει ποτέ καλά. Δεν ζητάω να βγάλω κάποιον επειδή είμαι μικρόψυχος — ζητάω επειδή η ομάδα αυτή χρειάζεται μία δυναμίτιδα στον πάγκο σα εκείνον τον αγώνα της προηγούμενης χρονιάς όταν η μπάλα βγήκε σαν σπίθα από τις κίτρινες κερκίδες αντί σα στάχτη. Δεν μιλάω για ένα νέο Wunderteam σήμερα — μιλάω για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο Πάρκινσον γνωρίζει πως η Ουκρανία υπάρχει κάπου εκεί έξω κι όχι μέσα στο στούντιο τηλεοπτικών βραβείων. Αν αυτοί οι αριθμοί στις οικονομικές εκθέσεις ήταν θύελλα, σήμερα φαίνονται περισσότερο σα ψιχάλες που σβήνουν μέσα στον πρωινό καφέ ενός φιλάθλου. Αλλιώς στις επόμενες 21 δε βλέπουμε αριθμούς εισιτηρίων — βλέπουμε έναν κωδικό χρέους σα εκείνον που γράφει στο τέλος μιας ταινίας τρόμου όταν ο πρωταγωνιστής ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του μετά από είκοσι χρόνια... μόνο που εδώ το σπίτι είναι το δικό μας γήπεδο κι η πόρτα κλείνει όσο πιο σφιχτά μπορούμε.