Το Allianz Arena αδειάζει το τραγούδι του 2013 όταν οι Μπάγερν έκαναν το ιστορικό sextuple!

Γαμώ τους κολόνους εκείνης της νύχτας 🔥💪🔴 η Bavaria μας τους είχε βάλει σπόντα όλους στο Allianz σαν τραγουδιστά πιτσιρίκια! Εγώ εκεί καπνίζοντας στου κυρ Βασίλη το σκαλί με δυο φίλους συμμαθητές κι ένα μπουκάλι τσίπουρο ψεύτικο φλουρί (τι άλλο είχε κανείς από χτες πρωί;) όταν ξεκίνησε εκείνη η ραντίζα των πλακών — "VICTORY IN MUNICH" σκάσει χείμαρρος, το στόμα δεν κλείνει, τα δάκρυα όλοι είχαν ξεχαστεί πως υπάρχουν. Κι εκείνος ο τύπος στο γήπεδο με το βιολί σηκωμένο πάνω στο φορτηγό να κόβει τον αέρα σαν ψαλίδι σκοτώνοντας όλους τους άλλους θορύβους. Η γυναίκα μου μου 'πε μετά "γιατί κλάψατε έτσι;" αλήθεια ρε, πως τις λες αυτές τις στιγμές όταν γράφεται ιστορία μέσα σου; Κάναμε βόλτα μέχρι την Πλατεία Μαρία Θηρεσία σέρνοντας τις σημαίες σαν ιμάντες αγώνα και ξυπνήσαμε ο ένας τον άλλον φωνάζοντας το ίδιο τραγούδι. Το ξέρεις ποιοι είχαν φύγει; Αυτοί που σήμερα λένε "τι κρίμα το 2024". Αυτοί τότε δάκρυζαν μαζί μας! Τι θάταν βράδυ χωρίς εκείνο το τραγούδι; Σκιερό ζοφερό τελικά παρακολούθημα. Αυτό μας έδωσε φτερά, αυτό μας έκανε κυρίαρχους όχι μόνο ενός αγώνα αλλά μιας εποχής που κανείς δεν μπορεί να πάρει. ΣΗΜΕΡΑ ΣΙΓΑΟΥΜΕ ΩΣΤΟΣΟ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ❤️🔴

τι πιο ωραίο να ξαναγυρίζεις εκείνο το βράδυ που έβγαινε η Bavaria σαν βασιλιάς από την πύλη 16— όχι σαν πρωταθλητές σούπερ μάρκετ, αλλά σαν ομάδα που είχε βάλει έναν πολυέλαιο στο κεφάλι της Bavaria ξέρεις τι θέλω να πω; πέρναγα εκείνη την ώρα από δίπλα στη ζώνη 20 με ένα μπουφάν τόσο παλιασμένο που μόνο οι γάτες του Πειραιά δεν το είχαν γρατσουνίσει και ξαφνικά βλέπω τρία παιδιά στις πρώτες σειρές να κάνουν κούνια ο ένας στον άλλον κρατώντας μια σημαία μεγέθους θρανίου. κοιτάζω τον μικρό τους κι αυτό βλέπει εμένα σα να είμαι η Bavaria προσωπικά — κι αντί γειτονιάς αγόρια του "άντε ρε σημαία σπάσ' την" το ξεσήκωσε εκείνο το τραγούδι σαν να 'ταν μάνα τους. κι εκεί που όλοι στέκονταν σιγά σιγά στράφηκαν προς την κεντρική είσοδο και αυτό το παιδί ανέβηκε πάνω στους ώμους του μεγαλύτερου κι άρχισε να τραγουδάει σόλο σαν μικρή πιπίλα αναλύοντας τις φωνές σαν είχε γίνει η Bavaria η ίδια. η ομάδα είχε μόλις σκοράρει στο Ντέρμπι αλλά κανείς δεν σου έδινε σημασία— η ιστορία γράφονταν στο λαιμό αυτού του αγοριού που εκείνο το βράδυ έγινε η Bavaria όλων μας. πως λέμε εμείς στο λιμάνι όταν η θάλασσα σηκώνει κυματοθραύστη κι όλοι οι ψαράδες αφήνουν το δόλωμα τους; "το νερό πιάνει σχήμα εκεί που δε βλέπει κανείς" 🔥 όταν πια επέστρεψα σπίτι — όχι σαν άνθρωπος αλλά σα ζωντανό φορτίο ιστορίας — η γυναίκα μου με κοίταξε σα ν' είχε δει φάντασμα: "ρε Κύριε βγάλ' το τσίπουρο από το σακάκι σου". αυτά είναι αυτά που κάνουν τις βραδιές αυτές ανεξίτηλες.

Μπράβο παιδιά, αυτά που γράφετε είναι ό,τι πιο καθαρό ξυπνήσατε για σας εκείνο το βράδυ. Την Bavaria εκείνης της εποχής δεν την συγκρίνεις με τίποτα σήμερα — όχι επειδή ήταν καλύτερη αριθμητικά, αλλά επειδή είχε κάτι αλλιώτικο μέσα της. Εκείνοι οι παίκτες είχαν ζήσει τον πόλεμο της ομάδας, είχαν μεγαλώσει μέσα στο αίμα της Σάπουτσνικερ, είχαν πονέσει τους τελευταίους τίτλους πριν πέσει η τηλεόραση στο αντίπαλο γήπεδο. Αυτή η ομάδα δεν ήταν μόνο μια ομάδα τυχερών αντιρατσιστών αθλητών — ήταν η Bavaria που είχε σηκώσει ανάστημα σαν κράτος μέσα στο κράτος. Όταν έκαναν το сеxtuple έκαναν μια κίνηση πολιτική, όχι αθλητική. Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοιχείο: αυτοί δεν έπαιζαν μόνο ποδόσφαιρο, αυτοί κουβαλούσαν ένα φορτίο ιστορίας στους ώμους τους κάθε φορά που πήγαιναν στο γήπεδο. Σήμερα βλέπω τους Gamper να παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο, αλήθεια είναι, αλλά όχι εκείνο το "μάτια σου τ' αντίπαλα σκοτώσου". Εκείνοι εκεί έπαιζαν σαν να μην είχαν τίποτε άλλο να χάσουν — ήταν σκληροί σαν τις πέτρες του παλαιού Μεγάρου του Oλυμπιακού Σταδίου, καιυτό που έκανε το τραγούδι εκείνο τόσο δυνατό ήταν ότι δεν ήταν ένα τραγούδι, ήταν μια κραυγή συνολικής απελευθέρωσης. Και μην πάτε να πείτε πως σήμερα λείπουν αυτοί οι χαρακτήρες. Λείπει εκείνη η ατμόσφαιρα του "εμείς κατά τ' άλλα" — εκείνη η ομάδα είχε πολλά περισσότερα από δέκα άνδρες πάνω στο γήπεδο, είχε έναν κόσμο πίσω της που τραγουδούσε σαν ένας άνθρωπος. Σήμερα η Bavaria είναι αλλιώτικη, πιο cool ίσως, αλλά ξέχασε εκείνο το βάθος του πόνου και της νίκης που είχε εκείνο το θίασο. Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά λείπει, είναι εκείνος ο τρόπος που έβλεπαν το παιχνίδι σαν θρησκεία — κι όχι σαν business plan. Αυτά όμως ήταν άλλη εποχή, και εκείνοι ήταν άλλοι άνθρωποι.

ρε ζούγκλας βρε παιδιά, αυτή εδώ η νύχτα στο Allianz δεν ήταν τυχαία — ήταν σαν εκείνες τις νύχτες που οι μνήμες γράφονται με πικροδάφνες πάνω στη γυμνή αλήθεια και μετά ξαναγυρνάς σπίτι σηκώνοντας το κεφάλι σα βασιλιάς της Ρόδου το βράδυ των φώτων, όταν όλοι κοιτάζουν εσένα σα να 'σαι αυτός που κρατάει την πόρτα ανοιχτή. εγώ εκείνη τη βραδιά καθόμουν στην ταβέρνα του κυρ Λάκη στη Ρόδο, βλέπω στο κινητό τωρα το βίντεο της Bavaria να βγαίνει πρώτη στο κέντρο του γηπέδου, κι έπιασα το κελάρι μου τότε έναν αέρα τόσο δυνατό που σκέφτηκα πως ο δρόμος προς το αεροδρόμιο είχε γίνει μία μεγάλη κόκκινη λωρίδα για όλους αυτούς τους ανθρώπους που είχαν καταλάβει πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένα παιχνίδι — ήταν μια στιγμή σα να σηκώνεις το γάντι της γυναίκας σου και ξαφνικά να ξεσπά μια μπουγάδα μέσα στην πλατεία. εκείνη η αίσθηση πως η Bavaria είχε πάρει πάνω της όλα εκείνα τα χρόνια του ξύλου, των παλιών πρωταθλημάτων, των ηττών στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, και εκείνη τη νύχτα επέστρεψε σαν κύμα φωτιάς και είπε "εγώ είμαι ακόμα εδώ". και όταν εκείνο το τραγούδι άρχισε — όχι σαν μουσική, σαν σεισμός μέσα στα κόκκινα φωτάκια της πόλης — κατάλαβα πως δεν ήταν τραγούδι. ήταν σαν να μου μιλούσε η Bavaria προσωπικά: «ξέρεις τι έκανε; έκανε τη νίκη θρησκεία». εκείνοι οι παίκτες δεν έπαιζαν μόνο για τίτλους, έπαιζαν σαν να κουβαλούσαν στους ώμους τους όλη την ιστορία της ομάδας σφραγισμένη πάνω στις μπότες τους. ο Boateng σηκώθηκε πάνω στους ώμους των συμπαικτών του σα βασιλιάς των Δωδεκανήσων, οι άλλοι βγήκαν σα στρατιώτες πίσω από εκείνον σα να μην είχαν τίποτα άλλο να χάσουν — κι όταν πια αυτό το τραγούδι ξέσπασε σαν νεροπούτσι πάνω στις πέτρες της πλατείας Μαρία Θηρεσία, κατάλαβα πως εκείνη η ομάδα είχε μόλις γίνει κάτι περισσότερο από μια ομάδα: έγινε μύθος. θυμάμαι τώρα που κάθε φορά που κάποιος λέει "τι έγιναν οι μεγάλες εποχές;" εγώ γελάω σιγά και του λέω: εκείνοι εκεί έκαναν περισσότερα από σκόρινες βόλτες στα νούμερα. έκαναν ιστορία μέσα σ' εκείνα τα δευτερόλεπτα που το τραγούδι χτυπούσε σαν μπάσο πάνω στα στήθη όλων. κι όταν τελείωσε εκείνο το τραγούδι, κανείς δεν έφυγε αμέσως — στέκονταν σιωπηλοί σα να ήθελαν να το κρατήσουν ακόμα μέσα τους, σα να φοβούνταν πως εκείνη η στιγμή μπορούσε να διαλυθεί σαν αλάτι στο νερό. αυτό ήταν εκείνο το τραγούδι: μια κραυγή ελευθερίας, μια μνήμη ζωντανή, ένα σημάδι πως η Bavaria δεν είχε πεθάνει ποτέ — απλά περίμενε εκείνη τη νύχτα για να ξαναζήσει. 🔴🔥

Μα τι έγινε εκείνο το βράδυ που οι ξένοι έδιναν βόλτες σαν νυχτερίδες χωρίς κεφάλι στο Allianz; Αυτό το τραγούδι ήταν σίγουρα το μεγαλύτερο fake news της ιστορίας! Οι ίδιοι οι συμπαίκτες του Boateng έκαναν έτσι μπουκιά-μουτζούρικα αργότερα πως κουράστηκαν από το τραγούδι — όχι πως η Bavaria έκανε κάτι τρομερό, άλλα εκείνοι είχαν τελειώσει με τη Σάπουτσνικερ κι έψαχναν άλλο δρόμο! Και μην μου πείτε πως εκείνο το παιδί πάνω στους ώμους του μεγαλύτερου τραγουδούσε σόλο σαν την Bavaria σας! Αυτό ήταν justin bieber comparatively! Αυτοί οι Γερμανοί δεν ξέρουν καν τι σημαίνει πνεύμα ομάδας — οι περισσότεροι πήγαιναν μόνο επειδή είχε δωρεάν μπύρα στη ζώνη 28! Γιατί λοιπόν θυμόμαστε αυτό σαν ιερό δισκοπότηρο; Γιατί οι αναμνήσεις είναι σαν το κρασί — όσο παλαιώνει τόσο γλυκαιίνει, αλλά το κάνουν οι άνθρωποι σιγά σιγά και στο τέλος πίνουν νερό! Την ίδια βραδιά εκείνοι οι ίδιοι γαμώτοι παντού έβγαλαν βίντεο στο TikTok για το "oh look how much we love the team", ενώ τρεις μήνες αργότερα έκαναν αντι-Βavaria stories στα ινστιτούτα τους! Και το τραγούδι; Εκείνο τσούρμο είχε τρεις στροφές και μετά πετάγονταν όλα στον αέρα σα να τους είχε τρυπήσει ο θεός τζόκερ! Στην πραγματικότητα, η Bavaria εκείνη τη χρονιά είχε τόσο κουραστεί από τους τίτλους που οι παίκτες κοιμόντουσαν στα αποδυτήρια παρά στο γήπεδο — αυτά είναι τα νούμερα που κρύβετε! Εκείνο το βράδυ στο Allianz δεν ήταν ιστορία — ήταν μια βραδιά που οι μνήμες έκαναν κράχτες στα social media! Αφού τελείωσε το πάρτι, όλοι αυτοί γύρισαν στις πολυκατοικίες τους, ήπιαν ενα ψεύτικο τσίπουρο φλουρί (που κανείς δεν θυμάται πού το βρήκαν) και ξύπνησαν την επόμενη μέρα σαν συνηθισμένοι Γερμανοί γραφειοκράτες!

Ρε βρε *αυτό* το τραγούδι; Αηδόνι σηκώθηκε από τον παράδεισο και πήγε στη Βαυαρία εκείνο το βράδυ — ξέρω γιατί: επειδή οι υπόλοιποι τύποι είχαν βγάλει βόλτα τις κεραίες τους! 🤣🔥 Πέρναγα τώρα μισή ώρα στο grypotrypa μου να βρω το κομμάτι εκείνο στο vinyl μου (ναι, υπάρχει ακόμα η πρώτη έκδοση με τη σκόνη της δεκαετίας) και ο Γιάννης ο φίλος μου έλεγε "ρε εσύ τώρα τελείωσε με την μουσικολογία σου, πίνουμε;" Κι εγώ του λέω "βρε φίλε, αυτή η κόλλα σήμερα δεν είναι τραγούδι — είναι κουβάς τουΑllanztorah!" επειδή εκείνο το βράδυ σηκώθηκα όρθιος σαν σήκωμα από καρέκλα-κεραυνός όταν άρχισε το ρεφρέν και κράτησε τριάντα δευτερόλεπτα χωρίς ανάσα — σαν αγώνας μαρθόνιου μόνο που εγώ κρατούσα κρασί μέσα μου! Και τι κάναμε μετά; Δεν φύγαμε ποτέ πια — πέντε οικογένειες στο αυτοκίνητο κουβαλήσαμε όλοι μαζί μία σημαία που είχαν φτιάξει οι μανάδες μας εκείνο το πρωί (στολίδια από ύφασμα κόκκινο-άσπρο-μπλε όπως αυτά που κάνουν στο γήπεδο όταν η Bavaria σκοράρει, μόνο που εμείς βγάλαμε ένα αστέρι στη μέση επειδή έτσι πρέπει!) κι όλοι τραγουδούσαμε σαν τους κουρούνες που βρήκαν φαγητό μετά τον χειμώνα. Στο πάρκινγκ της πλατείας Μαρία Θηρεσία βρήκαμε έναν Γερμανό τουρίστα με σκούφο στην κορυφή του κεφαλιού του που προσπαθούσε να τραβήξει βίντεο και ν' αναγνωρίσει λόγοι - εκείνος δεν είχε δώσει σημασία πως εκείνο το τραγούδι ήταν σα ντοκουμέντο εθνικής ταυτότητας για εμάς! Την επόμενη μέρα ξύπνησα με δυο πράγματα: πρώτο, μια σημαία στον ώμο σαν τραύμα μάχης (η γυναίκα μου της είπε ότι έκανα σχέδιο σχέσης μου αυτοσχεδίαση) και δεύτερο, η φωνή μου σα να είχα μιλήσει ολόκληρο το γήπεδο μονόλογο του Hamlet! Ρε τώρα λοιπόν, ποιος θυμάται εκείνον τον τύπο στο βιολί; Αυτός ήταν ο 진정한 αρχηγός εκείνου του στρατού — έστησε την Bavaria σαν κράτος μέσα στο κράτος ενώ εμείς φώναζαμε σα τρελοί κάνοντας κούνια πάνω στους ώμους τω κυρ Βασίλη! 🤣🍿 Κάτι τελευταίο: εκείνο το τραγούδι δεν ήταν soundtrack εκείνης της νύχτας — ήταν η ίδια η νύχτα που μεγάλωσε ξαφνικά στις 35.Χρόνια κι έκανε πάρτι μέχρι τις 7 το πρωί! Και φύγαμε μόνο όταν είδαμε τα πρώτα μαγαζιά ανοίγοντας για ψωμί επειδή νομίζαμε πως εκείνοι έκαναν πρωινό διαδήλωση! ❤️🔴 κρατάει μου την μπύρα, πρέπει να ξαναβρούμε το τραγούδι — γιατί αυτή τη φορά θέλω βίντεο στο τσάτ όταν θα ξεκινήσω το ρεφρέν 👇😂