«Πήγα all-in στο Γκόρνικ Ζάμπρζε με 56 βαθμούς κατηγορίας – βγήκαν τρίτοι στο ματς λύσσα…»

Αυτή η ξενύχτιστη μπουνιά στο Ζάμπρζε είχε πάνω της σφραγίδα αδιόρθωτης μοναχικότητας... σαν εκείνο το φαγητό στις τρεις η ώρα το πρωί που κανείς δε σου έχει πει πως είναι ζεστό ακόμα όταν το δοκιμάσεις 🤣🍿 Φαντάσου λοιπόν τώρα τον Σωτήρη εκεί στους κόλπους του εργοστασίου-αλατοπίπερο να βλέπει τον μουχλότα αυτούς με το σέρβις του σαν εικοσάχρονο πιτσιρικά στις πρώτες του δουλειές στο γήπεδο... και ξαφνικά *boom* — γκολ στο 92ο κι άλλο ένα στο 93ο σαν να του τραγουδούν "αθάνατοι είσαι εσύ ρε γαμώτο"... 😭 Αν όμως ήταν η Γκούφι που χτύπαγε εκείνος ο σφύζων κεντρικός, εδώ ήταν ο Γιούπιτερ που σου έκανε μπάλα και κέρασε κόψιμο στους πόρτες του τελευταίου πιάτου σου! Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν όταν πιάνεις μία ομάδα σαν αθάνατη στη βιβλιοθήκη των τυχερών σου στοιχημάτων... ενώ εσύ κατέβαλες μόνος σου τους τελευταίους αμυντικούς σου με το all-in στα δεκαπέντε άτομα μέσα στο στάδιο-im-Ernesto-Pohla-που-μυρίζει-λάδι 🔥 Το τραγικό δεν είναι το σκασμένο δελτίο ωστόσο... είναι πως ακόμα κι όταν το ιστορικό σου έγραφε "0" στο τελευταίο γκολ του αγώνα, η μνήμη σου έκανε replay στο δικό σου γκολ που δεν έγινε ποτέ. Αυτοί πήραν τους τρεις βαθμούς, εσύ πήρες την απόδειξη πως τ' όνειρο του all-in έχει πάνω του σφραγίδα ατυχίας... σαν εκείνη την μπίρα που βγάζει αεριζόμενη μόλις της βγάλεις το πώμα μετά από τρεις ώρες στο ψυγείο! 🍺💸

βρε γαμωτο τι άλλο να πω ρε φίλε... δεκαπέντε ψυχές μέσα σ’ εκείνο το γήπεδο των πλανητών η μία παρά φύση, σαν οι γεροντότεροι αγρότες στην γιορτή του χωριού όταν κατάλαβαν πως εκείνη η παρέα από την άλλε ξέρανε πότε βγαίνει η νύχτα από την ανάσα των πουλιών — όχι από το ρολόι. όλα εκεί ήταν σαν εργοστάσιο· ακόμα και η μπίρα είχε κρύψει στο υπόγειο δέκα χρόνια πριν την ανοίξει ο Γιουπিটার του γκολ, σιγά σιγά σα να χτυπούσαν τα δόντια του χρόνου. τι έκανες ρε Σωτήρη; πήρες το χέρι σου μαζί σου εκείνο το βράδυ και το σφίγγαμε σα να κρατάς το τελευταίο κουτάλι ζουμί στον πόλεμο — αλλά όταν τελείωσαν όλα, εκείνο το δάχτυλο άνοιξε από μόνο του σα δαχτυλίδι που ξεχνάει το σχήμα του. δεκαπέντε άτομα μέσα σ’ εκείνον τον αέρα των σιδηρουργείων· λες και είσαι στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας όταν σβήνουν όλες οι λάμπες εκτός από δυο, μια πάνω από σένα και μια κάτω από εκείνον τον φρουρό της μνήμης που έκανε γκολ εκείνος που ξέρανε όλοι πως δεν ξέρει να τρέχει δέκα βήματα δίχως να ξυπνήσει τους γείτονες. τρεις δευτερόλεπτα σα τρεις σβώλοι ψωμί που σου κάνουν μπούσουλα στην τελευταία σειρά του πιάτου σου — βλέπεις την μπάλα να γίνεται σφαίρα κι εκείνος ο μουχλός σηκώνει το πόδι του σαν πιτσιρίκος που διαβάζει το σχολείο του πρώτου του χρόνου. δεν είναι η ομάδα εκείνη που κέρδισε ρε... είναι πως εκείνο το γκολ στον 92ο ήταν σα να σου χτυπάει η μάνα σου την πόρτα δεκαπέντε χρόνια μετά την ημέρα που έφυγες από το σπίτι λέγοντας "θα γυρίσω σύντομα", με μια σακούλα στην πόρτα γραμμένη "all in" ανάμεσα στα παπούτσια σου και το παλτό σου. εσύ κάθεσαι εκεί στον κόρφο εκείνου του εργοστασίου-αλατοπίπερο σα να βρίσκεσαι πάνω σε μια πίσσα μέσα σε μπουγάδα δεκαοχτώ ωρών — σηκώνεσαι σιγά σιγά, αγγίζεις την μπίρα σου σαν βάζο από ιερό λειψανοθήκη, νιώθεις την γεύση της σα πρώτος καφές την ημέρα της υποχρέωσης. τι σου απομένει τώρα; ο διάολος είχε δίκιο όταν έλεγε πως η τυχερή μπάλα ακολουθεί μόνο όσους δεν έχουνε πού να βάλουν το τελευταίο τους πιάτο — κι αυτοί εδώ είχανε ακόμα χώρο για άλλα δυο γκολ σα δύο σκασίματα στις ρόδες ενός ποδηλάτου που τρέχει βουνό. πάρ’ το σοβαρά αυτό εδώ σου λέω: στοιχηματίζεις μια ζωή μαζί τους και ξεχνάς πως εκείνοι πάνε σπίτι φορώντας ακόμα τη στολή τους σα να πρόκειται για επόμενο πρωινό. τρεις πρωταθλητές στο τέλος μιας περιπέτειας τριάντα τεσσάρων αγωνιστικών — κλείσανε σα βιβλίο μυστηρίου εκεί που η τελευταία σελίδα είχε γίνει κόλλα αίματος στην έγγραφη υπόθεση των πέντε χρόνων σου. θα ξαναπαίξεις εκεί κοντογούρουνα; βέβαια — αλλά όχι με όλη σου την ψυχή σα προηγουμένως. όσο υπάρχει εκείνος ο μουχλός που κάνει σέρβις σα προέκταση του χεριού του θεού, υπάρχουνε κι άλλα τρία γκολ που περιμένουνε να γίνουν το χθες το πρώτο χτύπημα της ντροπής σου. όμως τώρα ξέρεις ένα πράγμα: ο διάολος δεν φοράει ρόπαλο όταν χτυπά την πόρτα — φοράει ηλεκτρικό drill στους τελευταίους δευτερόλεπτα ενός αγώνα, εκεί που κανείς δεν ακούει τίποτα εκτός από τον εαυτό του. πουλ’ ένα λοιπόν το μπάνκρολ σου σα καιρός — πήγαινε πρώτα έναν περίπατο εκεί που ο δρόμος κάνει γωνία με την θάλασσα και φώναξε όσο θες τον τίτλο εκείνων των πρωταθλητών. μετά ξανά ανοίγεις την πλατφόρμα σου... αλλά βάζεις περιορισμό δεκαπέντε μονάδες για αυτήν την ομάδα. δεκαπέντε σαν εκείνους τους ανθρώπους στο στάδιο, δεκαπέντε σα τους βαθμούς που σου έφαγε η τελευταία αψιμαχία της τύχης. κι όταν φτάσεις εκεί, θυμήσου πως εκείνο το μουχλό γκολ ήταν σα τις τρεις τελευταίες νύχτες σου εκείνης της πόλης: βγήκες νικητής από όλα, αλλά σου πήρανε όλα.

Ρε παιδιά, εκεί στην Πάτρα είχα ένα δικό μου «Γκόρνικ Ζάμπρζε» πριν τρία χρόνια στον Παναιτωλικό — τον είχαν βγάλει πάνω από τους 50 βαθμούς κι εκείνος ο πιτσιρικάς δέχτηκε δυο γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα. Μπήκα στο η στοιχηματική του σπιτιού μου στις τρεις το πρωί σηκωμένος σαν ψυχοκόσμητος, είχα κάνει όλους τους κόφτες εκείνες τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές γιατί ο τύπος στην μπουκιά είχε πει πως «είναι ξεκλείδωτοι αυτοί στην επίθεση». Μετά από τρία χρόνια περιμένοντας το γκολ εκείνου του μουχλού — *boom*, δύο σφύρες μέσα σε εκατόν είκοσι δευτερόλεπτα σα να τους έδωσε ο διάολος γκολ machine για δώρο. Και εγώ εκεί μέσα σ’ εκείνη την ομάδα των δεκατριών ατόμων στο κουτί του σταδίου Καραισκάκη σα τις τρεις τα ξημερώματα, άφησα να τρέξει σιγά σιγά η μπίρα μου μέσα στο ποτήρι σα να ‘ταν το τελευταίο ζεστό πράγμα πριν καταρρεύσω. Στο replay δείτε πως το πρώτο γκολ ήτανε σα πέντε μέτρα before την εστία αλλά εκείνος ο τερματοφύλακας ήτανε σα νεκρός πάνω στη γραμμή — σαν τον άλλον εκείνο τον μουχλό της ιστορία σας, σηκώνει σιγά σιγά το πόδι σα συνέχεια του χεριού του Θεού. Τι έκανα μετά; Πήγα κι εγώ δύο μπίρες, μία σ’ εκείνη τη στιγμή και μία στις εντυπώσεις, και μετά ξανά μπήκα στην πλατφόρμα μου. Γιατί ξέρετε τι είναι το τραγικό; Ότι ακόμα εκείνοι οι δεκατρείς βαθμοί που τους έδωσαν σα δώρο την τελευταία στιγμή — εμένα μου είχανε αφήσει μόνο την αίσθηση πως εκείνος ο αγώνας ήτανε δικός μου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Γιατί μετά από δεκαέξι χρόνια στοιχηματισμού ξέρω ένα πράγμα: όταν βάζεις all-in σ’ εκείνον τον φρουρό της ομάδας που κάνει σέρβις σαν προέκταση του χεριού του θεού, εκείνος έχει ακόμα χώρο για άλλα δύο γκολ σα δύο πλάκες στις ρόδες ενός αυτοκινήτου που τρέχει βουνό. Δεν θα ξαναβάλω όλα μου τα αυγά σ’ αυτό το καλάθι όσο υπάρχει εκείνος ο μουχλός — όχι βέβαια πως δεν ξαναγίνει τίποτα παρόμοιο. Μα θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ σηκώθηκα κι έγινα τρεις φορές σιγά σιγά σαν γέρικος χωριάτης που πηγαίνει στο χωράφι του πρώτου πρωινού και κρατούσε την μπίρα σα λειψανοθήκη μέσα στους κρύους όρους μιας πόλης που μυρίζει πάντα εργοστάσιο. Εσύ εκείνοι οι δεκαπέντε ψυχές στο γήπεδο των πλανητών, εγώ εδώ ο τσιγγούνης της Πάτρας που έχει δει πολλά κι έχει ζήσει περισσότερα. Αλλά μια ζωή βγάζει κάποιος σιγά σιγά τα πιάτα του όταν η τύχη γίνεται drill στους τελευταίους δευτερόλεπτα ενός αγώνα. 💸🔥😭🍺

Τι στο διάολο είστε εσείς οι υπόλοιποι που κλείνετε τα πιάτα σας εκεί μέσα σ’ εκείνο το εργοστάσιο της Ζάμπρζε σαν να μην ξέρετε τι σημαίνει "έχουμε νου"... 🔥💪💸 Εμένα εκεί στις τρεις αγώνες πριν από τους δικούς σας, ο τύπος μου είχε πει "ρε Σάκης, αυτοί εδώ παίζουν σαν νησιά στα τρία τελευταία — όσοι βγουνε πρώτοι στις αγοράκουρσες τους πάνε σπίτι με το πιάτο πλήρες". Και εγώ σαν βλάκας του πήγα ✋ πήγα all-in σ’ εκείνο το γήπεδο των δεκαπέντε ατόμων που βρωμάει λάδι και λες κι είσαι μέσα σε κάποιο υπόγειο σφαγείου της δεκαετίας του '70. Αυτοί εδώ δεν είναι ομάδα ρε φίλε, είναι μια κουλτούρα — σαν την ίδια την Καβάλα, που όσοι τη χώνεψαν πήραν το δρόμο γι’ αυτήν!! Τρεις δευτερόλεπτα ήταν όλα — τρία δευτερόλεπτα σα τρεις σβήστρες πάνω στην τελευταία σου χαραμάδα ελπίδας. Και αυτοί εκεί σηκώνουν τον τελευταίο μουχλό σαν ημίθεος σβέλτος στο γκολ που έκανα ντουθένι στο δικό μου σπίτι πριν δεκαπέντε χρόνια!! Την επόμενη μέρα τους έβλεπα σιγά σιγά πάνω από το cup του κινητού μου σα φαντάσματα από την προηγούμενη ζωή μου — ο δικός μου τίτλος είχε φύγει σα την άμμο ανάμεσα στα δάχτυλά μου! Θα ξαναπάω εκεί ρε παιδιά — αλλά όχι σα προηγουμένως, μιλάω σοβαρά τώρα. Τουλάχιστον ένα πιάτο αφήνω εκτός αυτήν τη φορά σα τάση για αυτά τα μουχλά γκολ στα 92α λεπτά!! Γιατί ξέρω κάτι: εκείνος ο μουχλός έχει ακόμα δέκα γκολ μέσα του σα όπλο που περιμένει την τελευταία στιγμή! 😤🔴

Πω πω, η μνήμη σας ρε καημένα μου προστάτιδες ψυχές... βγάζει γκολ σαν βότσαλο που πέφτει στη θάλασσα τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε χρόνια κι εσείς ακόμα στέκεστε εκεί στις τρεις η ώρα το πρωί περιμένοντας τον επόμενο κύκλο; 🤡 Λοιπόν εμένα στη Λάρισα πόσες φορές μου έχουν πει ότι η ΑΕΛ είναι αθάνατη; Μου βγάζουνε βόλτες οι ομάδες σαν αυτήν εκεί ρε παιδιά — κι όμως στο τέλος κάθε πρωταθλήματος μου κάνουνε δύο γκολ μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά σα να τους πληρώνω ένα δώρο! Το Γκόρνικ Ζάμπρζε όμως; Την είχανε στη βιβλιοθήκη τους σα τζίνι σφραγισμένο σ’ ένα μπουκάλι — "πέντε χρόνια πάνω από 50 βαθμοί" έκανα εγώ κι αυτοί από μέσα τους γελούσανε μαζί μου σαν εκείνον τον τερματοφύλακα που ξύπνησε αργοπορημένος στο 92ο. Και τώρα λέγεται πως ήταν λάθος να βάλω όλα μου εκεί; Μα βρε τι άλλο να έκανα όταν ο άνθρωπος εκεί στον αγώνα έβγαζε γραμμή σα μαθητής γυμνασίου που δίνει exam; Όταν μάλιστα η ίδια η ιστορία σας λέει ότι η ομάδα είχε 56 βαθμούς κι έμεινε τρίτη επειδή κάποιος αποφάσισε πως τα γκολ στο τελευταίο λεπτό είναι σαν τις μπίρες στην ψύκτρα — κρύα μέχρι να ανοίξουν, μετά ανατινάζονται! 😂 Ακόμα κι εσύ Саки μου εκεί που λες πως αυτοί είναι σαν την Καβάλα... ρε λεβέντη, η Καβάλα έκανε άλλο ένα σκασμό στον πρώτο γύρο όταν την επόμενη χρονιά την πήρανε κεραμίδι! Το Γκόρνικ έκανε αυτό το χατ-τρικ σαν φοροδιαφυγή — τρεις βαθμοί κι εσείς ακόμα κοιτάζετε το replay σα να περιμένετε τον επόμενο παράδεισο των γκολ! Ποια ντροπή είναι λοιπόν; Να χάσετε ένα πιάτο επειδή η τύχη γίνεται drill στο τελευταίο δευτερόλεπτο... ή να συνεχίσετε να βάζετε όλα σας εκεί επειδή κάποιος σας είπε πως είναι αθάνατοι; Εγώ σας λέω πως ο μουχλός εκείνος είχε ακόμα τρεις σφαίρες στο όπλο του — κι όταν τελείωσαν αυτές, ξανά ξεκινήσουνε το σέρβις σα νταής του θεού! 💸🔥 Και μη μου λέτε τώρα πως δεν ήταν τύχη εκείνες οι στιγμές... γιατί η λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο!

ΡΕΕΕΕ ΣΑΚΗ!!! 🔥🔴 ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΠΑΙΔΙ!!! Εμένα από το Ηράκλειο μου ‘ρθανε τρεις φορές στη σειρά παρόμοιες ιστορίες με το Γκόρνικ… πρώτη φορά όταν είχε βγει τελικά τρίτη εκεί που όλοι έλεγαν πως θα νικήσει την Πάρμα στο 챔피언ς… άλλη φορά όταν στον τελικό του κυπέλλου έκανε ισοπαλία στο 93ο και πήρε το κύπελλο στα πέναλτι… ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ όταν είχε κάνει γκολ στο τελευταίο λεπτό σ’ έναν αγώνα που ο BK είχε πει "δεν έχει άλλο γκολ μέσα του ούτε ψωμί ούτε αλάτι"… Κι εγώ όπως εσένα είχε βάλει όλα του εκεί πάνω… Κι εμένα με πήρε η μνήμη σαν ψάρι που βλέπει τον ιχνηλάτη αλλά δε βρίσκει πια την θάλασσα!! Μα τι ΑΝΘΡΩΠΟΙ είναι αυτοί του Ζάμπρζε ρε;;; Είναι σα να έχεις μία ομάδα που γεννήθηκε μέσα σ’ ένα εργοστάσιο σφυρήλασης… εκεί που το ατσάλι κτυπάει συνέχεια στις ρόδες σου και οι σπινθήρες είναι σαν γκολ τους στους τελευταίους δευτερόλεπτα… Εγώ τους λέγω "εργοστασιακός ποδοσφαιρικός στρατός" κι αυτοί σηκώνουν κι άλλο γκολ σα να τους δίνουνε δώρο την τελευταία στιγμή!! Τι έκανα εγώ μετά;;; Ξανά άνοιξα την πλατφόρμα μου στις τρεις τα ξημερώματα κι έπιασα τον τερματοφύλακά τους — εκείνον τον γκρίζο άνθρωπο που έμοιαζε σα πρώην ανθρακωρύχος — κλικ κλικ κλικ… βάζω 20 ρέστα εκείνη την ίδια μέρα… Μα όχι όλα μου βέβαια!! Αυτή τη φορά κράτησα μία μονάδα στον τελευταίο αγώνα σα νά ‘τανε ένα κλειδί που δεν ανοίγει κανένα λουκέτο!! 😤💰 Κι αυτοί εκεί; Αυτός ο μουχλός; ΑΥΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥΧΛΟΣ;;; Αυτός έχει πιο πολλά γκολ μέσα του απ’ όσα χρώματα έχει μια μπουγάδα δεκαοχτώ ωρών!! Τουλάχιστον δύο ακόμα σέρβις έχουνε φύγει από τον ίδιο τον Θεό στους επόμενους αγώνες!! ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ… αυτούς τους ανθρώπους τους σέβομαι πλέον σα τίμιο εργάτες… τους δίνω ένα πιάτο λιγότερο σα φόρο τιμής στην ίδια τους την ιστορία!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ… ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ!! 😱🔥

αχ αυτά τα νούμερα βγάζουν πάντα κλάματα... δεκαπέντε ψυχές εκεί μέσα σαν τις δικές μου όταν έκανα το πρώτο μου μπάνκρολ με δώδεκα αμυντικούς στο ποδόσφαιρο — κάτι σου λέει πως η ομάδα έχει πνεύμα εργοστασίου κι όχι σπίρτο μιας χρήσης. αυτοί εκεί είχανε γράψει ιστορίες 50-38 σ’ έναν κλειστό χώρο που μυρίζει ακόμα ατσάλι και λάδι, σα να τους είχε πετάξει η ίδια η ζωή πάνω στη γραμμή παραγωγής του τοπικού σιδηρουργείου της δεκαετίας του ’60. κι ξέρεις τι ήταν το τραγικό εκείνο βράδυ; πως όχι μόνο σου πήραν το τελευταίο πιάτο, αλλά σου έκαναν και replay την τελευταία σου εντύπωση — σα να σου έβαζαν έναν καθρέφτη πάνω στον καθρέφτη και να βλέπεις την μπάλα να χτυπάει στα сетς εκεί που περίμενες ένα χτύπημα στις ρόδες. εγώ στον Βόλο είχα δει κάτι παρόμοιο το ’92 στον αγώνα του Πανιωνίου εκεί που ο τερματοφύλακας έβγαλε μια μπάλα σα θεϊκή επέμβαση στο τελευταίο λεπτό... εκείνοι πήραν τους τρεις βαθμούς κι εγώ ξέχασα το δικό μου γκολ σα παλιό κρασί που ξεχνάς πως υπήρχε. τώρα πώς το βλέπω εγώ; σαν εκείνον τον τύπο στον κινηματογράφο που βγάζει όλα του τα λεφτά για ένα χαρτί κι όταν γυρνάει σπίτι βλέπει πως του έχουν περάσει μια γραμμή σιγά σιγά στο χέρι σα να του λέει "δεν τελειώνει εδώ". αυτοί οι μουχλοί του Ζάμπρζε δεν είναι ομάδα — είναι κουλτούρα· σα την ίδια την πόλη τους που γεννήθηκε πάνω στους σπινθήρες των σιδηρουργείων. γι’ αυτό και εμένα εκεί στο γήπεδο όταν έκανα all-in το ’98 για τον Απόλλωνα Λάρισας, μου είχε μείνει η γεύση της αηδίας σα καμένο ψωμί σε ψυγείο δεκαπέντε χρόνων — όχι ότι έχασα τα λεφτά μου (αυτά ξεχνιούνται), αλλά ότι η μνήμη μου κράτησε την τελευταία εντύπωση σα σκοτεινό δωμάτιο που μένει ανοιχτό όλες τις νύχτες. από εκεί και πέρα; βάζω ξανά την ομάδα εκείνο το πιάτο λιγότερο σαν κάποιος που σέβεται τον χρόνο του εκείνης της πόλης. όχι βέβαια πως δεν ξαναπάω all-in — στον Βόλο έχουμε τον τοπικό Ολυμπιακό, εκεί όπου ο εχθρός εμφανίζεται στις πιο ακατάλληλες στιγμές σα μπουγάδα που ξεχνάς να απλώσεις και εκείνη σου πέφτει πάνω στα μάτια σου στις τρεις τα ξημερώματα. κι αν ρωτήσεις εμένα προσωπικά; μετά από τριάντα χρόνια βλέπω τις ομάδες σα ανθρώπους — μερικοί σου κλέβουν την ψυχή και σου αφήνουν μόνο την ανάμνηση ενός γκολ σα λειψανοθήκη που κρατάς σπίτι σαν τρόπαιο, άλλοι σου δίνουν δύναμη ακόμη κι όταν χάνεις σα δώρο της ίδιας της ζωής. αυτοί εκεί ήτανε της πρώτης κατηγορίας: σου έκαναν μάρτυρα χωρίς να σου δώσουν την ευκαιρία να ζήσεις τον μαρτυρικό σου θάνατο σωστά. άσε λοιπόν τους τίτλους εκείνους στους πρωταθλητές... βγες μια βόλτα στον Βόλο πάνω στην παραλία εκεί που το κύμα κτυπάει σα σειρήνα αγώνων παλιάς εποχής κι άφησέ τους εκείνες τις δεκαπέντε μονάδες για κάποιον άλλον πιο τυχερό — ή πιο άτυχο. εμένα πάλι μου αρκεί να ξέρω πως κάποια στιγμή θα ξαναβρώ εκείνον τον μουχλό στους κόλπους του δικού μου γηπέδου... κι εκεί πάλι θα κρατήσω λιγότερο πιάτο.

Ρε φίλοι μου… σας βλέπω εδώ να λέτε για δεκάδες μπίρες και για γκολ που έπεσαν σαν σφύρες σ’ εκείνο το ξερό κομμάτι της ψυχής σας! 😤 Εμένα όμως αυτά τα πλάσματα στο Γκόρνικ μού θυμίζουν έναν άνθρωπο από την Καβάλα, τον θείο Λευτέρη τον γιωργαντζή, που έκανε βόλτες στους δρόμους με μια μπουκάλα ούζο στο χέρι στις τρεις το πρωί λέγοντας "εμείς είμαστε αθάνατοι". Και μετά ήρθε η επόμενη χρονιά που η ομάδα του κατέβηκε κατηγορία γιατί ξύπνησε ο τερματοφύλακας κι είδε τρεις αγγέλους στις κορυφές των δοκών! 🔥 Αυτό εδώ όμως; Αυτοί οι δεκαπέντε τύποι στο εργοστάσιο-αλατοπίπερο δεν είναι αθάνατοι — είναι σα το περίπτερό μου στην Καβάλα που κάποιος έβαλε φωτιά σα βγήκε παράταση! Θα ξαναπάω εκεί… αλλά αυτή τη φορά θα πάρω μαζί μου όχι μόνο τα πιάτα μου, αλλά και το σύρμα για να κρεμάσω αυτόν τον μουχλό στα δοκάρια του γηπέδου! Τρεις βαθμοί;; Θα του βγάλω κι άλλα τρία γκολ γιατί εδώ έχουμε μνήμη μεγαλύτερη κι από το έργο του Τζόρτζιο Ριβέρα!!! 💪🔴😱

Μα είναι δυνατόν ρε παιδιά έτσι μου θύμισες τις τρεις φορές που πήγα στο γήπεδο των Σερρών σαν δωδεκάχρονος… Τότε είχε ανοίξει για ένα πρωτάθλημα Γ’ Εθνικής και το στάδιο είχε τόσο κόσμο όσο έχουν τώρα εκείνες οι δεκαπέντε ψυχές στο Ζάμπρζε! Μου ‘χαν πει να πάω να δω τον αγώνα, έβγαλα λεφτά από το κουμπαρά μου — έκανα αγώνα δρόμου όσο σηκώθηκε το εισιτήριο. Και τι να δω; Την τελευταία αγωνιστική νίκησαν με γκολ στο 94ο! Από τότε κατάλαβα: μερικές ομάδες έχουν μια μοναδική αύρα σαν αυτήν του Γκόρνικ. Δεν είναι μόνο το γκολ, είναι σαν εκείνοι τους ανθρώπους στους οποίους δεν αλλάζεις opinion όσο ζεις. Την επόμενη φορά που πηγαίνω εκεί ελπίζω τουλάχιστον να βρω και μια μπίρα δίπλα στη μνήμη μου… 😅🙏

Πω πως ντρέπονται αυτοί οι μουχλοί;; 😱 Για τόσο γκολ;; Ξέχασα να διαβάσω πιο πριν πως βγήκαν τρίτοι;; Αυτοί οι δεκαπέντε ψυχές εκεί μέσα είχαν ξεστομίσει όλες τις μπίρες τους στα χαμό του δικού τους γκολ;; 🍺🔥 Γιατί όταν μου λέτε για drill στους τελευταίους δευτερόλεπτα σαν να ακούω το αυτόματο στο νοσοκομείο να τρέχει! Μα καλά έχουνε όλα αυτά την ίδια γεύση;;