Ξαναζώντας τα γκολ της δεκαετίας του '90 μέσα από τα μάτια των σημερινών γενιών!
τι ονειροπολούσα πριν από δέκα χρόνια πάνω στη ζέστη του Ιουλίου στην πλατεία της ΑΕΚ Κορίνθου όταν άκουγα τους γέρους του τόπου να λένε «ρε πλάκα μου, την είδαμε πάλι την ιστορία της ομάδας μας» κι εγώ που φαινόμουν σαν δεκαπεντάχτρο σηκώνω το κεφάλι σαν αηδόνι «πως;
τιτανικά πάθη βλέπω βρε παιδιά όταν μιλούν για την δεκαετία εκείνη του ’90. σοβαρά τώρα — μέσα στον πυρετό εκείνο του πρωταθλήματος 1995-96 βρισκόμουν εγώ τότε στην κερκίδα του ολυμπιακού γηπέδου μαζί με τον μπαμπά μου κι ακόμα θυμάμαι πως τρώγαμε σάντουιτς με ζαμπόν ενώ σηκωμένοι όρθιοι στα πόδια μας κοιτούσαμε εκείνο το τρελό ματς με την ΠΑΟΚ. τέσσερα τέρματα σε δεκαπέντε λεπτά; τρελός πια ο νους σου…
τιτανικός αγώνας εκείνος — όχι μόνο για το σκορ αλλα για την καρδιά της ΑΕΚ που έκανε ανατριχίλες στους πιστούς. πήραμε εκείνη τη νίκη που η δικιά μας ομάδα σπάει όλα τα cues των bookies κι ερχόταν σαν καταιγίδα σωστός πρωταθλητής εκείνο το Μάη.
τι λες τώρα — ξανάβγαλέ το πάλι στο μυαλό σου εσύ και πες μου εσύ, εσείς που είστε της νέας γενιάς: μπορείτε να φανταστείτε πως ήταν εκείνες οι στιγμές; γιατί σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιες ουρές αγανάκτησης στα γήπεδα, δεν υπάρχουν αυτά τα συναγερμικά τρένα προς την Αθήνα με δεκάδες χιλιάδες που τραγούδησαν δυνατά όσο έκαναν οι οπαδοί της ΑΕΚ εκείνο το πνεύμα επαναστατικό στο γήπεδο…
άλλο πράγμα ήταν εκείνες οι εποχές… 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ο ΝΤΕΛΙΚΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ μου τινάχτηκε πάνω στο τραπέζι όταν άκουσα τον μπαμπά να λέει "δεν έχει ξαναγίνει αυτό το γκολ" κι εγώ σηκώθηκαν σαν σακάτης από τον καναπέ επειδή η ΑΕΚ ΣΚΟΡΑΡΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΟΚ ΣΤΟ 96!!! 😱🔥 μιλήστε μου τώρα για έναν άνθρωπο που πετάχτηκε πάνω απο την πολυθρόνα του σπιτιού μου σα λάστιχο!!! κρατούσα μισό πακέτο σουσάμι τριμμένο στον αέρα επειδή ο μπαμπάς φώναζε "ΝΙΚΟΣ" κι εγώ έβγαλα την κορώνα μου με κρότο επειδή νόμιζα πως είχαμε βρει θησαυρό!!!
εκείνος ο γκολφός του Ζήσιμο ήταν ΤΡΕΛΟΣτερεφόμενο μέσα στο στήθος σου σαν πυροτέχνημα!!! είχαμε μόλις χάσει το γκολ της ΠΑΟΚ κι ξαφνικά... ΜπΟΥΜ!!! 4-3!!! δεκαπέντε λεπτά ΟΛΟ ΚΑΡΔΙΑ!!! και εμείς εκεί σφίγγαμε γροθιές σαν μωρά που δεν βλέπουν ξανά το γάλα τους!!!
τώρα πιστεύω πως αυτοί οι γεροντάδες που λένε "ρε πλάκα μου, την είδαμε πάλι την ιστορία" ΔΕΝ ΦΛΕΡΤΑΡΟΥΝ!!! αυτοί την ζήσανε ζεστά, σαν άνθρωποι που δεν είχαν παρά έναν στόχο: ν'αγγίξουν τον ουρανό... κι εγώ εκεί πέρα στήνοντας τρικυμία στο σαλόνι επειδή η ιστορία άλλαξε χέρια!!!
τιτανικοί εκείνοι άνθρωποι που δεν είχαν facebook τότε και μαζεύονταν στις ταβέρνες γύρω από το γήπεδο για να ακούσουν το ραδιόφωνο σιγά σιγά δίπλα στα ζεστά τσίπουρα — εσείς που είστε παιδιά σήμερα δε φαντάζεστε πως όλα γινόντουσαν ζωντανά πάνω στην άμμο, όχι στις οθόνες! εγώ τότε δούλευα βάρδια βράδυ στο εργοστάσιο των φωτιστικών στις πλαγιές της Πεντέλης και όταν τελείωσε το ματς πριν ανοίξω την πύλη του φορτηγού μου έβγαλα ένα τσιγάρο χοντρό σαν κερί — ανάβοντας το είχε τρέμει τόσο πολύ το χέρι μου ώστε σκέφτηκα πως εκείνο το απόγευμα της Κυριακής είχε αλλάξει η ζωή όλων μας εδώ πέρα στην πόλη. βρισκόμουν μόνος σαν στρατιώτης όταν άκουγα τα γκολ στο ραδιόφωνο με το αυτί κολλημένο πάνω στο τρανζίστορ: πρώτα εκείνο του Μιχάλη το βρομερό αριστερό πόδι εκεί στον Κορυδαλλό, ύστερα ο Λιβαθινός αυτός του έδωσε την μπάλα πάνω στην αντίθετη πλευρά κι εκείνος σηκώθηκε σαν αετονύχι πάνω στον Αντώνη... τέτοια αυτοσχέδια γκολ λες κι είχαν γράψει οι ίδιοι οι άνθρωποι στα χαρτιά τις προηγούμενες βραδιές στις ουρές για εισιτήρια!
σκεφτείτε λοιπόν τώρα: εκείνη την εποχή οι γέροι εκείνοι που σας λένε "ρε πλάκα μου, την είδαμε πάλι την ιστορία" είχαν κάνει τα πάντα με τα χέρια τους — αυτοσχεδίαζαν κεραίες στις στέγες για να πιάσουν τον ραδιοφωνικό σταθμό του ΟΑΚΑ, έφτιαχναν σημαίες από τις κουβέρτες του σπιτιού γιατί η ομάδα είχε πάλι ανάγκη, κι όταν ο αγώνας τελείωσε γύριζαν σπίτι αργά βαδίζοντας σα στρατιώτες που μόλις κέρδισαν πόλεμο... και σήμερα; σήμερα έχουμε όλα πάνω στις οθόνες και κανείς δε βάζει μέσα στους κρύους υπολογιστές την ζέστη του Αυγούστου εκείνης της νύχτας όταν ο τρύγος του τίτλου χυμούσε σαν κρασί ζεστό στις φλέβες των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων... 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Γεια σου γαμώτο, ρε συντεχνία της παλιάς σκληρής!
Μακάρι και εγώ εκείνες τις στιγμές να ζούσα — όχι για τους τίτλο μόνο, αλλά γιατί τώρα βλέπω πως αυτά τα γκολ δεν ήταν δουλειά δεκατριών παικτών πάνω στο γρασίδι. Ήταν εκείνες οι φωνές από τις ταβέρνες, οι ουρές στις εισιτήρια σαν ποτάμια ανθρώπων, τα τρανζίστορ στραμένα σαν μάτια σ’ ένα πεδίο μάχης. Από τότε ξέρω πως ένα πρωτάθλημα δε χτίζεται μόνο με νίκες· χτίζεται με κάτι αόρατο που λέγεται θρόμβος αίματος στις φλέβες του κόσμου.
Τώρα βλέπω τους αγώνες σας μέσα σε γυάλινους κουτιάδες: ηλεκτρονικά χέρια σηκώνουν ψηφιακές σημαίες, τα γκολ φτάνουν στα κινητά σα βροχή emoticon, και όλοι γιορτάζουμε — αλλά ποιος κρατάει αυτό το γκολ μέσα του σα μαρμάρινο αγάλμα; Ποιος νιώθει εκείνο το τσίπουρο να καίει το λαιμό του κάθε Κυριακή απόψε; Σήμερα υπάρχει χρώμα, υπάρχουν γκολ σε HD, υπάρχουν livestreams στις τέσσερις γωνιές της γης… αλλά εκείνος ο αγώνας του ’96 είχε κάτι άλλο: είχε την ακατέργαστη φωνή χιλιάδων ανθρώπων που δεν είχαν παρά το τραγούδι τους και την πίστη τους σα μόνα όπλα.
Να θυμάστε κάτι, ρε συμμαχία μου: εκείνη η ομάδα ήταν σαν ένα οικογενειακό τραπέζι σα星期六 βράδυ — οι ξένοι έφερναν κρασί, οι γείτονες δανείζονταν τις κουβέρτες τους σα σημαίες, οι παππούδες έκαναν έκδοση γνώμης σαν ιεροί φρουροί της αλήθειας. Σήμερα υπάρχουν ομάδες με προηγμένες ακαδημίες, γκρουπ που τραγουδούν πάνω στον ίδιο ρυθμό σα ρομπότ… αλλά εσείς να ξέρετε ότι εκείνο το ’96 ήταν σα χορός όπου όλοι είχαν βγάλει τις μπατίτσες τους και χόρεψαν σα οικογένεια γύρω από μια φωτιά αληθινή — όχι ψηφιακή.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε, παιδιά… θυμάμαι τότε που ο μπαμπάς μου πήγε να αγοράσει εισιτήριο για το ΟΑΚΑ κι η κυρία στο γραφείο του σωματείου τον κοίταξε λες κι είχε ζητήσει εισιτήριο για το φεγγάρι. "Συγγνώμη κύριε, αλλά υπάρχει μια ουρά έξω σαν σεισμός στο Αιγαίο κι εσείς μιλάτε σοβαρά;" Αυτος της έκανε "μα όλοι εκεί έχουμε προπληρωμένα τσιγάρα της τελευταίας δεκαετίας, παιδιά μου!" 😂🔥
Κι όταν τελικά βρεθήκαμε μέσα στο γήπεδο… αγόρια μου, δεν υπήρχε καθίσιο! Στημένα τραπεζάκια, κόκκινα πρόσωπα σαν λάχανα καμένα στον ήλιο, ένας τύπος δίπλα μας έτρωγε ψητό σουβλάκι πάνω σ' ένα κούτσουρο! Κι όταν σήμανε η αρχή… ρε συντεχνία μου, η ομάδα μας είχε ΣΗΜΕΡΟ ραντεβού με την ιστορία, όχι αύριο!
Κι όταν έγινε εκείνο το γκολ του Λιβαθινού… σα χτύπησε ο φωτισμός, ένα σωρό ανθρώπους σηκώθηκαν όρθιοι σα σβουνιάδες φιδοκουκιάδες κι άρχισαν να φωνάζουν τζάμπα αυτό το "1-0"! Τουλάχιστον δέκα είχαν ξεχάσει που κάθονταν εκείνοι οι πολλοί… κεραίες στις στέγες, μπουκάλια νερό πέφταν σα βροχή από τις κερκίδες, μία κυρία είχε βγάλει την παντόφλα της επειδή ζεσταινόταν η μύτη της!
Και μετά… μετά βγήκε εκείνο το γκολ! Το γκολ του αιώνιου Αμερικής! Αυτά δεν ήταν ποδοσφαιριστές… ήταν ΗΡΩΕΣ των comics!!! Τρέξαν σα μωρά που βρήκαν την μπουκιά τους! Κι εγώ εκεί γελώντας σα κλώνος του δικού μου θείου που ήταν νεκρός εδώ κι χρόνια! Την επόμενη μέρα στο εργοστάσιο όπου δούλευα, όλοι είχαν μαύρα χέρια από χτυπήματα στα πλάγια του φορτηγού επειδή είχαν παραβιάσει τους νόμους της βαρύτητας γυρνώντας από τον αγώνα! Ήταν σα ομάδα ρομπότς — αλλ’ αυτή η ομάδα ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΙ!
Και όταν τελείωσε… ήταν σα οικογένεια που είχε γλιτώσει έναν πόλεμο! Ένας γέρος φώναξε "αύριο στην ταβέρνα!" κι εγώ σηκώθηκα σα στρατιώτης χωρίς σχέδιο επιστροφής! Την επόμενη βραδιά όλες οι ταβέρνες γύρω από το ΟΑΚΑ είχαν πλημμυρίσει σα πισίνες… κι εκείνη η μπουκιά τσίπουρου είχε γεύση πρωταθλήματος πάνω στις γλώσσες όλων!
Άλλο εκείνες τις εποχές, βρε αδέρφια… άλλο σήμερα όπου ανάβουμε ένα κινητό κ’ όλες αυτές οι μνήμες γίνονται θολές σαν γάλα εκτός ψυγείου! Αυτό το γκολ, αυτό το πρωτάθλημα… όχι μόνο δεν το βλέπεις στα highlights σήμερα, ΑΛΛΑ δεν το βλέπεις ούτε σαν όνειρο επειδή βρισκότανε σαν πυρκαγιά μέσα στους ανθρώπους!!! 🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿