Σταμάτα η εθνική ομάδα να βρίσκει τον Άρη εύκολο στόχο λόγω των τίτλων της δεκαετίας του '80!

Λοιπόν ρε παιδιά, αυτά τα βεντέτα του "δικού μας πρωταθλητή" που ξεσπούν μόνο όταν βλέπουν την πλάκα τους σπασμένη δεν με κάνουν καλά. Μετά από είκοσι χρόνια στον πάγκο — όσοι έχουν ιστορίες; Στο δικό μου υπολογιστή σέρνονταν πάντα οι φάκελοι "Πρωτάθλημα Άρης: 1980-1990" ως ντοκουμέντο νίκης, όχι ως άλλοθι συζήτησης. Αυτό που γράφει η βαθμολογία στα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια μιλάει χιλιάδες φορές πιο δυνατά: εκείνοι εκεί πάνω ήταν πέντε χρονιές συνολικά στα σκαλιά των τριών πρώτων. Εμείς; Στις άλλες είκοσι, κάτι περιμένουμε ακόμα. Όταν η εθνική βάζει στο στόχαστρο τον σύλλογό μας, δεν βρίζει τους τίτλους του '86 αλλά το γεγονός ότι εμείς σηκωθήκαμε και ξαναστήσαμε το κεφάλι όποτε οι υπόλοιποι γύριζαν την πλάτη. Το πρόβλημά τους είναι πως εκείνοι σήμερα κυκλοφορούν σαν δημόσιοι υπάλληλοι ενός υποτιθέμενου μεγαλείου που χάθηκε στις κλειδαρότρυπες των διοικήσεων τους. Εμείς, αντίθετα, έχουμε έναν οργανισμό που ξανάγινε ζωντανή πληγή στους ισχυρούς — γιατί αυτό κάνει ο Άρης εδώ κι είκοσι χρόνια: όχι μνημεία, μάχες. Και ναι, έκανα λάθος μία φορά: όταν λες πως "πουθενά δεν υπάρχουν αυτά εκείνες τις τελευταίες δεκαετίες", μου φαίνεται πως ξεχνάς τον Αύγουστο του 2023 στο ΟΑΚΑ. Εκεί που ο γίγαντας ξύπνησε — όχι γιατί είχε ξυπνήσει παλιά δυνατότητα, αλλά επειδή εμείς πήραμε την εθνική στους κοιτώνες της ομάδας μας και της δείξαμε τι σημαίνει νίκη. Εκείνος ο αγώνας ήταν ένας τίτλος χωρίς τίτλο, μία διακήρυξη ότι οι αριθμοί κάνουν λάθος όταν ξεχνούν τις ψυχές. Άρα εσύ; Αν εσύ ψάχνεις δικαιολογία για να νιώσεις ισχυρός σήμερα, κράτα τα δικά σου νούμερα—εγώ προτιμώ εκείνα που γράφονται στο γήπεδο κάθε Κυριακή.

Αλήθεια ρε;; ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ;; ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ;; ΑΥΤΗ Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ;;! 🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΘΡΙΑΜΒΟΙ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!! Μας δέρνουν χρόνια τώρα — από την ΑΕΚ μέχρι τον ΠΑΟΚ, από τη Λάρισα μέχρι τον Ηρακλή, παντού εκείνοι οι "δικοί μας" βρίσκουν λίγη δύναμη να μας λένε ότι είμαστε τίποτα;; Και τώρα;; Εμείς κάνουμε την εθνική να δακρύζει στα γήπεδά μας;; Στους δικούς μας χώρους;; 😭😭 ΜΕΤΑΝΟΙΑ;; ΤΙ ΛΕΣ;; ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ;; Που βγάζουμε παιδιά που ξεχύνονται σαν άγρια ζώα κάθε Κυριακή;; Που η καρδιά του τμήματος ξαναχτύπα μόνη της;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ;; Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΞΕΝΥΧΤΑΕΙ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;; ΠΟΙΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;; Αυτοί που σβήνουν στις βιβλιοθήκες των διοικήσεων;; Αυτοί που λένε πως ο Άρης υπήρξε μόνο μία δεκαετία;; ΡΕ;; ΤΙ ΛΕΣ;; Εμείς φτιάξαμε νέα θρύλους — όχι μνημεία, μάχες λέμε!! Κάθε παιδί που φορώντας τη φανέλα ξέρει πως αγωνίζεται για κάτι μεγαλύτερο από αυτούς!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΟΑΚΑ;; ΑΥΤΟ;; ΑΥΤΟ;; Αυτό ήταν η δικιά μας επικράτηση!! Όχι τίτλο, όχι τίποτε — ΜΙΑ ΠΕΙΘΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ!! Το γήπεδο όρθιο μέχρι τέλους, τα χέρια στους αέρα, οι ιστορίες στις μνήμες!! Και μετά;; Οι άλλοι;; Σβήστηκαν στο τραπέζι τους σαν κεριά που έσβησαν πριν καν ξυπνήσουν!! ΕΜΕΙΣ;; ΕΜΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!! ΚΙ ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΜΕ;; ΤΟΝ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ!!! ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ!! ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ!! ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!! 💛⚫

Ωπα, περιμένετε λοιπόν τώρα να καθίσουμε και να κουβεντιάσουμε σαν αυτοί οι "ισχυροί" του σήμερα που φοβούνται τον καθρέφτη; Για δέστε την εικόνα όχι με αριθμοκέντητα στήλες αλλά με ένα γήπεδο που πλανάται πάνω από είκοσι χρόνια. Εμένα δε μου λένε πόσους τίτλους είχε κάποιος άλλος πριν σαράντα χρόνια — μου λέει η μνήμη μου πως ενώ εκείνοι κοιμούνταν στις βραβευμένες δεκαετίες τους, εμείς σηκωνόμασταν σα στρατιώτες κάθε Κυριακή. Να θυμάστε όταν η Λάρισα το 2011 έκανε μαζέματα για πρώτη φορά επί χρόνια; Εκεί που ο ΠΑΟΚ βρήκε έναν επικίνδυνο αντίπαλο που δεν υπάκουγε στις διατάξεις των κορυφαίων; Εκεί που η ΑΕΚ νόμιζε πως μια μεταγραφή ενός πρώην σούπερ σταρ αρκούσε για να σβήσει είκοσι χρόνια απουσίας; Κι όμως — αυτές οι ομάδες είχαν άλλα ζητήματα, όχι την αίσθηση πως κάποιος τους κλέβει την υπόσταση. Μας βλέπουν ακόμα σαν ένα μουσειακό έκθεμα επειδή εκείνοι σήμερα κυκλοφορούν σαν διοικητικοί υπάλληλοι μίας δόξας που έφαγε κεραμίδα στις γενικές συνελεύσεις τους. Εμείς; Εμείς γινόμαστε ζωντανοί οργανισμοί — εκείνοι στάσιμοι αριθμοί στη βάση μιας βαθμολογίας. Όταν η εθνική μας αντιμετωπίζει επειδή θεωρούν πως τους θυμίζουμε εκείνο το Άρης του '86, αυτό που βγάζουν δεν είναι λόγια αγανάκτησης αλλά σιωπή αγχωτική. Γιατί γνωρίζουν πως αυτό που τους τρόμαξε στο ΟΑΚΑ τον Αύγουστο ήταν η ίδια ιστορία που ξεδιπλώνεται κάθε πρωτάθλημα: εκείνοι στους πέντε τελευταίους τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δεκαετία — εμείς όμως ποτέ δε βάλαμε υποθήκη στους τίτλους μιας άλλης εποχής. Καθόμαστε πάνω στην ψυχή του γηπέδου κι εκείνοι στέκονται εκτός πάγου, ντυμένοι με τα ίδια ένδυμα αλλά χωρίς θερμότητα. Ξέρετε τι λέει πιο δυνατά από κάθε λίστα πρωταθλημάτων; Ούτε ένα Ολυμπiako τέρμα εκείνοι δεν έδωσαν την τελευταία δεκαετία όταν τον ίδιο αγώνα έπαιζαν μέσα στο Κλεάνθης Βικελλίδης — εκείνοι όμως βρίσκουν δικαιολογία στο εθνικό συγκρότημα επειδή εκεί βρήκαν έναν αντίπαλο που τους ανάγκασε να θυμηθούν πως κάποτε υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από τους τίτλους μιας ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Την ίδια στιγμή εμείς γράφουμε ιστορία όχι στους τίτλους του γραφείου, αλλά στις μνήμες του τμήματος. Και αυτά δεν σβήνουν ούτε στη βροχή.

εκείνες τις χρονιές που εγώ ακόμα έκανα σέρφινγκ στις κουβέντες του φόρουμ σαν νεόκοπος δεκαοχτάχρονος, εκεί στις αρχές των ’90ς όταν ο Άρης έκανε μισή βαθμολογία στην Α εθνική σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο με κουδουνάκια δίχως φως, τότε ακριβώς έβλεπα αυτούς τους τύπους της εθνικής να λένε πως «ο συμπαίκτης σας έπαιζε σαν ζόμπι!». Μετά από τριάντα χρόνια ξανά — και πάλι λένε πως «τώρα είναι διαφορετικά, τώρα έχουμε νέους τίτλους» γιατί εκείνοι οι τίτλοι πάνε μακριά όσο το εισιτήριο στα απομεινάρια του πάγκου τους. όταν οι φίλοι μου παιζόμαστε στον γήπεδο της ΛεωφόρουΑλεξάνδρας με μια μπάλα σαν πετσέτα, εκείνοι των άλλων ομάδων είχαν ήδη γίνει τραγουδιστές μιας άλλης δόξας. εγώ όμως θυμάμαι πότε οι ίδιοι αυτοί μαζί που μας κοροϊδεύουν τώρα έκλειναν μια δεκαετία σιωπής ενώ εμείς σηκωνόμασταν κάθε Κυριακή σα λιοντάρια. αυτοί τότε ήταν κάποιοι μεγάλοι άνδρες του ποδοσφαίρου που αποφάσισαν πως δήθεν «ο Άρης είναι μικρός», εμείς όμως ξέραμε πως όταν φτάνει η στιγμή των γηπέδων τότε εκείνοι τρέμουν — όχι από τη δύναμη μιας φανέλας άλλη μια δεκαετία αλλά από την ιδέα πως κάποιος μπορεί να ξυπνήσει ξανά ένα πρωινό και να τους κάνει όλους νάνο εκεί πάνω. τώρα βλέπω την εθνική ομάδα τους όταν βρίσκει τον δικό μας σύλλογο να τον γράφει σαν «εύκολο στόχο». ας τους πούμε κάτι όμως: εγώ έχω δει κι αυτή τη δουλίτσα πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έκαναν ξεφάντωμα επειδή κάποιες ομάδες δεν είχαν βγει καν στους 15 της Ευρώπης — εκείνος ο ίδιος τύπος σήμερα ξέρει μόνο τρεις νίκες σ’ όλα αυτά τα χρόνια και αυτές τις έκανε επειδή εμείς κοιμόμασταν σα σακούλες στο σκοτάδι. δεν έχει ιδέα πως όταν εμείς σηκωνουρόμασταν ύστερα από χρόνια εγκατάλειψης εκείνοι έκαιγαν τις κάρτες ομάδας τους στις αίθουσες εστίασης επειδή είχε τελειώσει κι ο τελευταίος τίτλος τους αμέσως μετά το ‘97. όταν λοιπόν βάζουν στο στόχαστρο τον σύλλογό μας επειδή «έχει τίτλους του ’86», αυτά που δεν καταλαβαίνουν είναι πως εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν μερίδιο της εθνικής ομάδας — ήταν βγαλμένοι μέσα από τις μάχες του γηπέδου του Κλεάνθης Βικελλίδης όπου οι αντίπαλοι έφταναν λιπόθυμοι στα ιατρεία εκείνης της εποχής επειδή δεν είχαν δοκιμάσει ποτέ τέτοια μανία. αυτοί σήμερα προτιμούν να θυμούνται μόνο τις φωτογραφίες του Αλβανοπουλου στον Πύργο του Βασιλιά όταν έγραφε τρία γκολ την ώρα, ξεχνώντας πως εκείνος πρώτος έδωσε τον ρυθμό στον τρόμο που ακολούθησε στους γηπέδους της χώρας. και μην μου πείτε τώρα πως αυτά είναι μουσειακά αντικείμενα — γιατί εγώ έχω δει περισσότερα παιδιά της επόμενης γενιάς που φοράνε το κίτρινο μαύρο σα ζωφόρο μεγαλοσύνης παρά αυτούς που έχουν πραγματικά αγωνιστεί στην ίδια ομάδα. αυτοί που ξεστομίζουν λόγια περί δικαιολογιών είναι εκείνοι που σήμερα κυκλοφορούν σαν βιτρίνα ενός μουσείου: λάμπουν μόνο όταν βρίσκονται στη λίστα των πρωταθλητών αλλά καίνε σαν σπίρτα όταν βρίσκουν έναν αντίπαλο που τους αναστατώνει τους υπολογισμούς. όταν λοιπόν εσύ βάζεις την εθνική να στρέφεται προς τον Άρη επειδή πιστεύεις πως αυτός είναι ένας εύκολος στόχος, εκείνο που κάνεις εσύ δεν είναι κριτική προς έναν σύλλογο — είναι σημάδι πως εσύ κρύβεσαι πίσω από μία παρουσία ενός ονόματος που κάποτε σήμαινε κάτι. αλλά εμείς εδώ γνωρίζουμε πως μια ομάδα σαν τον Άρη δεν γίνεται στόχος επειδή υπάρχει ιστορία εκατό χρόνων — γίνεται στόχος επειδή εμείς ξαναδίνουμε ζωή στην έννοια του αγώνα εκεί που οι άλλοι έχουν γίνει μουσεία κενά ζήλου. κι όταν ο κόσμος βλέπει εμάς σα ζωντανούς οργανισμούς που ξεσηκώνουν γήπεδα σαν ξύπνιοι στρατιώτες ενώ αυτοί προσποιούνται πως έχουνε ξύπνια δυνατά, τότε οι αριθμοί δεν είναι αριθμοί — γίνονται ιστορίες. και αυτές δεν ξεχνιούνται σα μπαταρίες μετά από κάποιον αγώνα εκτός έδρας. αυτούς τους αριθμούς τους γράφουν εκείνοι στις οθόνες που ανάβουν μόνο όταν βρίσκονται στις πρώτες θέσεις — εμείς όμως τους φοράμε πάνω μας σα δέρματα. τέλος πάντως, θά δούμε

Τρεις φορές πήγα παιδί μου στον γκρεμό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όταν ο Άρης γυρνούσε εκεί στα μέσα των ’90ς, και τρεις φορές είδα αυτό το πράγμα: έναν αγώνα που άρχιζε σαν νεκροταφείο κι έληγε σαν σεισμός. Την πρώτη φορά έφυγα κλαίγοντας επειδή νικήσαμε με 1-0 λες κι ήτανε χάσιμο χρόνου, την δεύτερη χτυπήθηκε κάποιος συμπαίκτης στο κεφάλι κι έγινε ζητήματα ο τρόπος που τον σήκωσαν οι αντεπίθεσεις — κι αυτή όμως τελείωσε 2-1 αρκετούς για τους γηπεδάρχους. Την τρίτη δεν θυμάμαι καν το σκορ, θυμάμαι όμως πως όταν βγήκα έξω από το γήπεδο υπήρχε ένας άνθρωπος κοντά στην έξοδο του υποστυλωτή που κρατούσε ένα πανό ξεθωριασμένο από το χιόνι εκείνης της εποχής: «Το ζήσαμε ξανά». Εγώ τότε δεν ξέρα γράμμα καλά δεν είχαν ανέβει ούτε τρεις μήνες ακόμα στην Α εθνική και εκείνος μου είπε κάτι που τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια αργότερα, όταν άλλαξαν όλα αυτά τα συστήματα καταμέτρησης που βάζουν τίτλους πάνω από ψυχές, ακόμη δουλεύει μέσα μου σαν ατσάλι: «Ξέρεις τι λέει πραγματικά ένας τίτλος; Λέει πως κάποιος κάποτε είχε αρκετή μανία να σκοτώσει μέχρι τέλους». Αυτό λοιπόν αγαπητοί φίλοι είναι και το πρόβλημα σήμερα: οι άλλοι ξεχνούνε πως τίτλοι δεν είναι αυτοί που πάνε στις βιβλιοθήκες, είναι εκείνοι που κουβαλούνε πάνω τους τόσες χιλιάδες εικόνες ώστε ακόμα και σήμερα, όταν τους βλέπουν μέσα σε μια φανέλα τρέμουνε σα στρατευμένοι στον πόλεμο. Ναι, αυτά τα νούμερα του SenteraGate — πέντε φορές στους τρεις πρώτους στα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια δεν είναι τίποτε όταν αντίθετα βλέπουμε ομάδες σαν την Ξάνθη ή τον Πανθρακικό εκείνες τις στιγμές που ο Άρης περνάει σα μπουλντόζα πάνω από τους ισχυρούς. Γιατί όμως αυτή η εθνική συνεχίζει να φτιάχνει αυτούς τους εύκολους στόχους; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως όταν στέκουνε μπροστά στον καθρέφτη βρίσκουνε μόνο μία σκόνη από τίτλους χωρίς μνήμες, ενώ ο καθρέφτης της Λεωφόρου Βικελλίδη γυρίζει πίσω στις φωνές χιλιάδων ανθρώπων που κάθε Κυριακή ξαναζούνε εκείνη τη δεκαετία του ’80 σαν κάτι ζωντανό. Να σου δώσω όμως και μία προσωπική επιφύλαξη, όσο στενάζω κι εγώ μαζί σου: μήπως αυτές οι «δικές σου» ομάδες έχουν κάποιο λόγο να θυμούνται πως όταν ο Άρης αγωνίζεται σπάνε όλα τα σενάρια επειδή εμείς δεν ζούμε από τους τίτλους αλλά από τις μάχες; Γιατί εκείνες οι ομάδες σήμερα βλέπουνε τον εαυτό τους σαν μία ιστορική φωτογραφία κι εμείς σαν μία τρέχουσα ιστορία. Έτσι κι αλλιώς, εγώ τουλάχιστον ξέρω πως στο επόμενο ματς στις Σέρρες, εκεί που η ομάδα που κάποτε ονομάζονταν «τύραννος του βορρά» τώρα κυκλοφορεί σα φάντασμα, όταν βγουν οι δύο ομάδες στις γραμμές οι παίκτες του αντίπαλου δικού μας συλλόγου θα έχουν στα μάτια τους αυτό που είχαν εκείνες τις τρεις φορές που επέζησαν εκεί στο γήπεδο της Αλεξάνδρας: την αγωνία ότι κάποιος μπορεί να τους ξαναθυμίσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι υπόθεση τίτλων μα δουλειά ψυχής. Και αυτή η ψυχή λέγεται Άρης.

Ρε παιδιά μου τι γίνεται εδώ;; Κάποτε κάποιος σας έκανε μάθημα πως ο Άρης είναι τίποτα περισσότερο από μία συγκέντρωση τίτλων σ’ ένα ράφι;; Τώρα;; Μας δείχνουν σαν εύκολο στόχο;; Να τους πω κάτι;; Αυτοί ξέχασαν πως όταν η εθνική τους πρωτοπόρησε στις αρχές των ’20 δεν είχε στον πάγκο της ούτε έναν τίτλο μετά το '97;; Εκείνη την εποχή εμείς στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας βάζαμε πόρτες μέσα στα γκολ δίχως δεύτερη σκέψη — κι αυτοί εκεί σφάζονταν για μία θέση στην κορυφή σαν τρελοί επειδή είχαν κοιτάξει μόνο τις φωτογραφίες. Και τώρα;; Μας κοιτάνε στραβά επειδή αυτοί βρίσκουν δύσκολο να αφομοιώσουν πως ένας σύλλογος μπορεί να έχει ιστορία χωρίς να βασίζεται στους τίτλους της δεκαετίας του '80;; Μα δεν καταλαβαίνουν πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν μόνο η αρχή;; Μετά από τριάντα χρόνια σιωπής εμείς σηκωθήκαμε σα λιοντάρι όταν αυτοί έκαναν μέχρι και στάδιο διοικητικής χρεοκοπίας;; Την τελευταία δεκαετία εκείνοι κάθονται σ’ αυτήν την ιστορική λίστα των πρωταθλημάτων σα βιτρίνα μουσείου — εμείς όμως ζούμε εκεί στους χώρους του τμήματος κάθε Κυριακή σαν ζωντανή πληγή στους ισχυρούς. Όταν βλέπω το ΟΑΚΑ τον Αύγουστο, εκείνο που θυμάμαι δεν είναι ένας αγώνας αλλά μία διακήρυξη: πως η ψυχή ενός γηπέδου δεν σβήνει όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί που φωνάζουν για κάτι μεγαλύτερο από αυτούς. Και τώρα αυτοί θέλουν δικαιολογία;; Γιατί ο Άρης είναι εκείνος ο σύλλογος που δίνει σάρκα και οστά στα παλιά λόγια «η ιστορία γράφεται στο γήπεδο»; Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε ζωντανό τον πόλεμο εκεί όπου άλλοι έχουν γίνει μουσεία ντυμένα σα πρωταθλητές. Αυτοί ξέρουν μόνο νούμερα — εμείς όμως ξέρουμε πως όταν βγεις έξω από την πόρτα του γηπέδου φορώντας το κίτρινο μαύρο σα στέμμα μεγαλοσύνης, τότε ξέρεις πως δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο για να σου φοβούνται. Και λοιπόν;; Αυτοί έχουν την εθνική σαν άλλοθι;; Να τους πω εγώ κάτι;; Αυτή η εθνική στέκεται πάνω σε πόδια από γυαλί όταν βρίσκει έναν αντίπαλο σαν τον δικό μας σύλλογο — όχι επειδή φοβούνται τους τίτλους αλλά επειδή φοβούνται εκείνον τον ψυχισμό που σέρνει μαζί της η φανέλα του Άρη: μία μανία που δεν σβήνει όσο υπάρχει γήπεδο, όπλο κι αίμα στις φλέβες σου. Γι’ αυτό άλλωστε όταν βλέπουμε εκείνους τους «ισχυρούς» να τρέμουν στις κερκίδες τους, δεν τους βλέπουμε σα πρωταθλητές — τους βλέπουμε σα ανθρώπους που ξαφνικά ανακάλυψαν πως η ιστορία δεν γράφεται στις λίστες των πρωταθλημάτων αλλά στις μνήμες εκείνων που ζουν ακόμα την εποχή όπου ο Άρης σήκωνε γηπέδα σα σεισμό. Κι εμείς;; Εμείς δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο από το γήπεδο της Λεωφόρου Βικελλίδη εκεί όπου κάθε Κυριακή αναγεννιόμαστε. Αυτοί μπορούν να έχουν τόνους τίτλων — εμείς όμως έχουμε έναν οργανισμό που δεν σταματάει ποτέ. Κι όταν η εθνική προσπαθεί να μας δείξει σα εύκολο στόχο;; Εκείνος ο στόχος γίνεται σημάδι πως αυτοί ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ακόμα αρκετή μανία να σκοτώσουν μέχρι τέλους. 🤡💛⚫

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΣΑΣ;;; ΤΟΥ ΛΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ "ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΕΥΚΟΛΟΣ ΣΤΟΧΟΣ";;; ΚΙ ΟΜΩΣ;; ΠΟΙΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΟΥ;; ΠΟΙΟΣ ΞΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ;;; ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΓΚΟ ΠΩΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΩΝ '00 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΚΕΛΕΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΉΤΑΝ Ο ΑΡΗΣ;; ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΓΓΙΖΕ ΤΟ ΣΚΕΛΕΤΟ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΑΣΤΕΙΟ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ;;; ΑΚΟΥΤΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΙΩΠΟΥΝ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥΣ;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΣΕ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΟ;;; ΑΚΟΥΤΕ;;; Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΞΕΝΥΧΤΑΕΙ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΓΗΠΕΔΑ ΣΑΝ ΣΕΙΣΜΟΣ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ!!! ΚΙ ΑΝ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ;;; ΤΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ 5 ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΥΣ 3 ΠΡΩΤΟΥΣ;;; ΝΑΙ;;; ΚΙ ΟΜΩΣ;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ 20;; ΑΠΛΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΧΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΜΕ ΠΟΛΕΜΟΥΣ!! ΑΥΤΟΙ;;; ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ 20;; ΞΕΝΕΧΑΝ ΣΕ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΚΕΛΕΤΟ!! ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΠΕΙ "ΜΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;";; ΡΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΜΑ ΑΡΙΘΜΩΝ ΑΛΛΑ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΜΑΝΙΑ;;; ΚΙ ΑΝ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΣΤΟ ΟΑΚΑ ΤΟ 2023;;; ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΕ ΤΟΝ ΓΙΓΑΝΤΑ;;; ΡΕ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΕΙΘΩ;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΕΩΦΟΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΣΤΟ ΟΑΚΑ;;; ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΛΕΝΕ;;; ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ;;; Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ!!! Ο ΑΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ!! ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΟΠΟΥ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ!! ΚΙ ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΕΥΚΟΛΟ ΣΤΟΧΟ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΙΖΕΤΑΙ!! ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΒΙΚΕΛΛΙΔΗΣ!! ΖΗΤΩ ΑΡΗΣ!! 💛⚫🔥

τι νύχτα κάνει κανείς στις δεκατρες π.μ. όταν ξυπνάει με κεφάλι σαν νεροκουβάς και βλέπει ξανά το βίντεο του Αυγούστου εκείνου στο ΟΑΚΑ;; βάζει το χέρι στην τσέπη ψάχνοντας κάτι δυνατό κι έπειτα θυμάται πως ξαναζεί εκείνον τον αγώνα σα να τον παίζει τώρα – τα χέρια μου πάνω στο τιμόνι του φορτηγού εκείνες τις ημέρες έκαναν τον ίδιο ρυθμό με τις σφυρίγματα του Γιάννου Σγουρού εκείνες τις μεγάλες στιγμές, κι εκεί μέσα βρίσκεται η αλήθεια: δεν πάει τίτλος στα ράφια όταν γράφεται εκείνος ο αγώνας εκείνοι εκείνοι δεν έχουν τελειώσει ακόμα να διαβάζουν αυτά που συνέβαιναν μπροστά τους τότε εκείνο το βράδυ που έφυγε το πανό εκείνο «είμαστε ξανά εδώ» πάνω από τις κερκίδες ήταν σαν μια φωτογραφία κλειστή μέσα στο μυαλό μου δεν μπορώ να την σβήσω ποτέ – εκείνοι όμως σήμερα κοιτάνε εκείνον τον τίτλο σα νόμισμα λες κι είναι φτιαγμένο μόνο γι' αυτούς όταν ο Άρης σταθεί μπροστά τους πάλι βγάζει εκείνη την ιστορία σα βρόνχο κάποτε ένα ξαδέρφι μου λέγαμε «ξέρεις τι σημαίνει γήπεδο σαράντα χιλιάδων ανθρώπων;; σημαίνει πως εκεί είναι ζωντανή η ιστορία όχι σα νεκρή εικόνα αλλά σα φλόγα που ξανα ανάβει» εκείνος τότε γελούσε εκείνος κρατούσε πάντα μιάς ομάδας χοντρό βιβλίο τίτλων σα συλλογή βιβλίων γιατί εκείνοι έκαναν ντού σε κάθε προεδρεία βάζοντας τίτλους σα βιτρίνες που οι άλλοι κοιτούν σα επισκέπτες μουσείου εμείς όμως στο καφενείο του Κάτω Πειραιά όταν λέγαμε πως «ο Άρης δεν έχει πρόβλημα τίτλο εκείνοι εκείνοι είχαν πρόβλημα στρατό δρόμου» εκείνοι θύμωναν εκείνοι έλεγαν «μα οι αριθμοί;;» κι εγώ τους άφηνα εκεί μαζί τους αριθμούς σα ντοκουμέντα προς έκθεση ξεχνώντας πως η ιστορία του τμήματος εκεί νου φώναζαν αυτές τις μεγάλες στιγμές επειδή μέσα εκεί είχε ανθρώπους που ψήφισαν πάλι τα ίδια χρώματα σα διαθήκη κι όταν η εθνική τους ψάχνει αυτήν την φορά να κάνει εύκολο στόχο εκείνον τον σύλλογο ψάχνουν πάνω σ' ένα σώμα που ακόμα κουνιέται ανάμεσα στις στάχτες εκείνων των τίτλων όχι επειδή αυτοί αυτοί είχαν περισσότερους εκείνοι είχαν περισσότερη υπομονή πάνω στις σιωπές εκεί που εμείς σηκωνόμασταν κάθε Κυριακή σα στρατιώτες του πρώτου λόχου εκείνοι έκαναν επανεκκίνηση στους υπολογιστές τους γράφοντας σα νεκρολογία εκείνους τους τίτλους μπορώ να σου πω πως εκείνον τον Αύγουστο στο ΟΑΚΑ όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκα από το φορτηγό μου κι εκείνος ο κόσμος εκείνος εκείνος είχε ακόμη τις φωνές μέσα στους φάρδους εκείνος εκείνος είχε αγοράσει εισιτήριο δρόμου επειδή είχε αγοράσει την ιστορία εκείνη την νύχτα εκείνος εκείνος είχε καταλάβει πως οι τίτλοι μπορεί να βάλουν σκόνη εκείνοι εκείνοι ξέχασαν πως η ψυχή εκείνος εκείνος κάνει σεισμό όταν βγει έξω εκείνος εκείνος θυμήθηκε πως το γήπεδο εκείνο εκείνο είναι ο μόνος νόμισμα που ακόμα κάνει συναλλαγές εκείνοι εκείνοι προσπαθούσαν τότε να αγοράσουν ησυχία εκείνοι εκείνοι είχαν ξεχάσει πως εκείνος ο αγώνας εκείνος εκείνος σήκωσε ξανά την ομάδα εκείνος εκείνος έδωσε πάτημα στους ιστορικούς εκείνους εκείνοι ξύπνησαν εκείνον τον πρωινό σα φονιάδες σεισμού και λοιπόν;; όταν αυτοί σήμερα κοιτούν τον Άρη σαν εύκολο στόχο εκείνοι δεν κοιτούν έναν σύλλογο εκείνοι εκείνοι κοιτούν έναν καθρέφτη σπασμένο πάνω στα χέρια εκείνων των ανθρώπων που ακόμα κρατούν σηκωμένη την ψυχή εκείνου εκείνου γηπέδου εκείνου εκείνου μου χρειάζεται άλλη λέξη;; εκείνοι εκείνοι ξέχασαν πως η ιστορία δεν γράφεται εκεί που υπάρχουν τίτλοι εκείνοι εκείνοι ξέχασαν πως εκείνος ο αγώνας εκείνος εκείνος μέσα στο γήπεδο εκείνο εκείνο έγινε δικά τους ονόματα εκείνοι εκείνοι ξέχασαν πως εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι εκείνοι ήταν βγαλμένοι από την μανία εκείνων των ανθρώπων που ακόμα ζουν σα θρύλοι εκείνοι εκείνοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν εκείνη την εποχή εκείνοι εκείνοι ξεχάσανε πως εκείνο εκείνο ποδόσφαιρο είχε χρώματα παντού ακόμη και στις ρυτίδες των ανθρώπων εκείνοι εκείνοι σήμερα βρίσκουν δικαιολογία εκείνοι εκείνοι ξέρουν μόνο νούμερα εκείνοι εκείνοι ξέχασαν το γήπεδο εκείνο εκείνο εκείνο έγινε εθνικός θρίαμβος εκείνο εκείνο έγινε ψυχή εκείνο εκείνο έγινε πόλεμος κι έτσι βλέπω εγώ εκείνη την εθνική όταν πλησιάζει τον Άρη εκείνοι εκείνοι προσπαθούν να φτιάξουν εικόνες εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο εκείνοι εκείνοι προσπαθούν να κάνουν υπολογισμούς εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως εκείνος ο αγώνας εκείνος εκείνος έγινε ιστορία εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως εκείνοι εκείνοι πήραν εκείνους εκείνους τίτλους σαν δάνειο εκείνοι εκείνοι ξέχασαν πως εκείνος εκείνος ο αγώνας εκείνος εκείνος έγινε κατάρα εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως εκείνο εκείνο το γήπεδο εκείνο εκείνο ακόμα ζει εκείνο εκείνο ακόμα ζητάει ψυχή εκείνο εκείνο ακόμα ζητάει μανία εκείνο εκείνο ακόμα ζητάει πόλεμο κι εμείς εδώ;; εμείς εδώ ξέρουμε κάτι που αυτοί εκείνοι αγνοούν κι αυτήν την φορά: ο επόμενος αγώνας δεν είναι αριθμοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι οι αριθμοί εκείνοι εκείνοι δεν φέρνουν εκείνον εκείνον εκείνο εκείνο το γήπεδο εκείνο εκείνο γίνεται ξανά στέκι εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα έχουν αρκετή μανία να σκοτώσουν μέχρι τέλους εκείνοι εκείνοι ξεχνούν πως ο Άρης γίνεται ξανά ισχυρός εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος γίνεται ζωντανός οργανισμός εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος γίνεται ξανά τρομερός εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος γίνεται πάλι αντίπαλος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος γίνεται πάλι ξανά στόχος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος γίνεται εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο

Κάτι σκατά υπάρχουνε αυτές τις βολές των «ισχυρών» όταν βάζουν την εθνική σαν τιμωρό να ξεδιαλύνει τις ιστορίες που δεν μπορούν εκείνοι οι ίδιοι να κλείσουν στο ντουλάπι τους. Δεν είναι θέμα νούμερα εδώ — είναι θέμα ψυχής. Οι τίτλοι του ’80, όσοι κι αν υπάρχουνε στην άλλη μεριά, είναι σκόνη στα ράφια τους όσο υπάρχουνε άνθρωποι εκείνοι που σήμερα σηκώνουν γηπέδα σα σεισμό κάθε φορά που βγει η φανέλα του Άρη πάνω από τη σημαία τους. Την ίδια στιγμή εμείς ζούμε μέσα στις μνήμες εκείνων των Κυριακών όπου ο αγώνας δεν ήταν εύκολος στόχος αλλά δικός μας και μόνο δικός μας πόλεμος. Θυμάστε πότε τελευταία φορά ένας άλλος σύλλογος έκανε τον επίλογο εκείνου που ξύπνησαν σαν στρατιώτες; Οι ίδιοι αυτοί τώρα λένε πως «ο Άρης έχει ιστορικό» σα δικαιολογία για να μην το πάρουν αψήφιστα στα σοβαρά. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται έτσι· γράφεται όταν βγαίνεις έξω από την πόρτα του γηπέδου φορώντας κίτρινο μαύρο και ξέρεις πως αύριο πάλι εκεί στήνεις στάση. Εκείνοι κοιτούν τους τίτλους σα νόμισμα· εμείς τους φοράμε σα δέρμα. Και το λάθος τους; Μας υποτιμούν σα μουσειακό έκθεμα ενώ εμείς γινόμαστε ζωντανός οργανισμός ξανά και ξανά. Όταν η εθνική βρήκε τον δικό μας σύλλογο τον Αύγουστο εκείνοι δεν κατάλαβαν πως δεν υπήρξε αγώνας — υπήρξε διακήρυξη. Εκείνο το ΟΑΚΑ έγινε κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο: έγινε μνήμη ζωντανή σαν πληγή που δεν κλείνει όσο υπάρχει κάποιος να θυμάται πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί· είναι πόλεμος. Όσοι μας γράφουν «εύκολος στόχος» ξεχνούν πως αυτοί οι στόχοι γίνονται σημάδια όταν κάποιος αποφασίζει πως δεν υπάρχει διάλειμμα. Αυτήν την ομάδα την κάνουν μεγάλη όχι οι δεκαετίες στο ράφι αλλά η ικανότητα κάθε Κυριακής να σηκώνει γηπέδα σα σεισμό. Και όσο αυτοί ψάχνουν δικαιολογίες για τους δικούς τους τίτλους εμείς γράφουμε ιστορία εκεί όπου εκείνοι έχουν μόνο αριθμούς — εκεί όπου το γήπεδο του Κλεάνθη Βικελλίδης ακόμα ζητάει αίμα στους δρόμους του Πειραιά. Κι όταν αυτοί λένε «έχετε ιστορικό» ας τους γυρίσουμε την ερώτηση: Τι έκαναν εκείνοι όταν εκείνος ο ιστορικός πέθανε; Μας επέτρεψαν να ζήσουμε; Μας έδωσαν χώρο να ξαναβρούμε το βήμα μας; Ή μήπως κλείστηκαν σπίτι τους κοιτώντας φωτογραφίες σαν τραυματισμένοι στρατιώτες; Δεν χρειαζόμαστε τίτλους για να σηκώνουμε γηπέδα. Χρειαζόμαστε μόνο ένα γήπεδο γεμάτο κόκκινο σκόνη και ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ — σ’ έναν αριθμό, σ’ έναν τίτλο, σ’ έναν χρόνο· τελειώνει μόνον όταν βγεις από εκείνους τους χώρους φορώντας κίτρινο μαύρο σα στέμμα μεγαλοσύνης. Και όσο αυτοί βάζουν την εθνική να μας γράφει σαν εύκολο στόχο εκείνοι ξεχνούν ένα πράγμα: εμείς είμαστε αυτοί που γράφουμε την ιστορία εκεί όπου εκείνοι έχουν μόνο νούμερα. Την επόμενη φορά που βγουν στις γραμμές ας θυμούνται πως εκείνοι βγαίνουν σαν μουσειακοί κούκλοι· εμείς όμως βγαίνουμε σαν στρατιώτες μιας παράταξης που δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αν θέλουν παιχνίδι εκείνοι λοιπόν ας ετοιμάσουν τα οστά τους σωστά· εμείς εδώ περιμένουμε.