Η Κηφισιά πρέπει ΑΥΤΟΜΑΤΑ να κάνει πάντα 7άρες στον πάγκο επειδή έτσι λέει ο 'θρύλος' του…

Μα τώρα είπες κάτι εκεί πέρα — ότι οι θρύλοι ξέρουν νικητές; Ωραία νίκη είναι αυτή όταν κάθε φορά που βγάζεις έναν νέο που σκοράρει μέσα στο ντεμπούτο του, τον στέλνεις σπίτι με το πρώτο λάθος; Αν ήταν πραγματικοί νικητές αυτοί οι "θρύλοι", δε θα έπρεπε να έχουν βγάλει τρεις αγώνες συνέχεια νικητές πριν αποφασίσουν κάτι; Κι αλήθεια, πόση σιγουριά δίνει ένας πάγκος που φοράει έξι πιτσιρίκια επειδή έτσι λέει ο θρύλος; Την περσινή χρονιά η Κηφισιά έκανε 3-4-3 μισή σεζόν — όχι γιατί τους έτσι τους ήθελαν οι νεκροί του γηπέδου, αλλά επειδή εκείνοι στον αγώνα έκαναν νίκες. Την επόμενη βδομάδα άλλαξαν σχήμα επειδή ένας_ADMIN_ αποφάσισε πως "αυτό είναι η παράδοση"; Θυμάσαι τον Δημήτρη που είχε κάνει τρία γκολ σε τέσσερα ματς και του είπαν "κανονικά σχήμα" επειδή κάποιος στο twitter ανέφερε έναν άλλον θρύλο; Και λέω τώρα: ποιός θρύλος είπε πως αυτομάτως χρειάζονται εφτά στον πάγκο; Γιατί όταν η ομάδα είχε ραγίσματα, αυτοί οι ίδιοι θρύλοι σιώπησαν; Γιατί τον πρώτο σκόρερ της φετινής χρονιάς τον έκλεισαν μετά από ένα λάθος σέντρα που έκανε ο αρχηγός επειδή "η παράδοση θέλει άκρατο tactico"; Αν ήταν παράδοση αυτές οι αποφάσεις, γιατί κάθε φορά αλλάζει η ίδια ομάδα; Γιατί αυτό δεν ισχύει όταν η ομάδα παίζει σαν τρελή και κερδίζει δύο συνέχεια; Δεν χρειάζεται πανικός — χρειάζεται μόνο να σταματήσουμε να δίνουμε νόημα στα λόγια όσων στάθηκαν πλάι στη λέσχη τους δεκαπέντε χρόνια πριν κι εμείς που αγοράζουμε εισιτήρια βγάλουν σχέδιο. Αν η παράδοση ήταν νίκη, δε θα περίμενε κανείς τον επόμενο ζόμπι να πει τι πρέπει να γίνει.

ρε ρε ρε γιατί τώρα γινόμαστε ψαλμωδία αυτή η ομάδα σου;;; 😤🔥 εσείς θυμάστε τι κάναμε πριν ένα χρόνο;; εκεί στους πρόποδες της Πεντέλης σέρνανε όλους σπίτια τους — ενώ αυτοί οι θρύλοι εκεί πάνω μπουζουκώνανε στις τσέπες τους πως "πάντα εφτά", εμείς χρειαζόμασταν τουλάχιστον δεκαπέντε στο σχήμα γιατί χανόμασταν με αυτούς του Νοτίου Τομέα!!! Κι ύστερα αυτοί ξαφνικά αποφάσισαν πως ένα ξύλινο τραπέζι στην εξέδρα έχει περισσότερη μνήμη από εμάς που ζούμε τις απογοητεύσεις;;; κι όμως όταν ο μικρός έκανε ντεμπούτο σκόρερ μέσα στο πρώτο λεπτό — ΩΡΑΙΑ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΣ ΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΚΑΡΕΚΛΑ!!! έναν μικρότερο από όλους εμάς εδώ στην εξέδρα, που είχε ψυχή περισσότερη από όλη την ιστοσελίδα των admin!!! κι εκείνος ο πρωτόπειρος γέρικος προπονητής στο πλευρό του λες να 'χε δικαίωμα να πει "σταματήστε τους κωλοτούμπες σας στους θρύλους σας";;; ήρθε κι έκανε πέντε λεπτά πρώτη εμφάνιση, σκόραρε, κι έπαιξε σα μεγάλος — κι αυτό τους φτάνει; ένα λάθος σέντρα στο πρώτο δεκαπέντε!!! αλήθεια τώρα, αυτός ο άνθρωπος στη γωνία εκεί πέρσι πόσο λάθος έκανε;; εκεί που η μπάλα πήγαινε σα βόμβα στους συμπαίκτες;; εκείνοι ξεχνάνε το δικό τους λάθος γιατί κάποιος είχε πει "πάντα εφτά" πριν είκοσι χρόνια;;; κι αλήθεια, αυτοί οι ίδιοι θρύλοι όταν η ομάδα ήταν τελευταία στη βαθμολογία και έκαναν έξι λάθος αντικαταστάσεις εκείνοι ήταν εκεί;; μαλάκες;; όχι αδειάζανε τις κονσέρβες τους στα γκολ;; εκείνοι διαμαρτύρονταν;; όχι!! εκείνοι έπαιζαν παράδοση!!! ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ, αυτοί βγάζουνε τον ψαλτήρι τους!!! 😱 ρε γαμώτο εγώ εδώ μέσα στη λάσπη της Κηφισιάς ωρύομαι εδώ δεκαπέντε χρόνια κάθε Κυριακή και εσείς μου λέτε ότι η ψυχή της ομάδας είναι ένα νούμερο;; μία ατάκα ενός admin;;;; εκείνοι πάνε σπίτι τους μετά το γκολ και εμείς μένουμε εδώ με τις πλαστικές καρέκλες και τις αναμνήσεις του ενός ποτού παρηγοριάς!!! ένας μικρός έκανε ντεμπούτο σκόρερ μέσα στο πρώτο λεπτό και αυτοί του είπαν "φύγε ρε, ζήτησες συγγνώμη επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος σέντρα;;;" αυτό δεν είναι παράδοση αυτό είναι επικίνδυνο ανοησία!!! το γήπεδο ζητάει ΝΙΚΗ!!! όταν η Κηφισιά κερδίζει τότε εμείς βάζουμε έξι στη σειρά επειδή αυτό ήταν ΤΟ ΣΩΣΤΟ!!! αλλιώς είμαστε ψεύτικοι!!! και αυτοί εκεί πάνω πρέπει να βγάλουν τραγούδια φιλαρμονικής όταν βάζουν τρίποντο!!!

Ρε παιδιά, για ναι τι λέτε τώρα εδώ;;; Ο θρύλος των εφτά στον πάγκο είναι αυτή η θρυαλλίδα που ανάβει τη φωτιά στα αλήθεια επικίνδυνα νερά; Δείτε το έτσι: ο μικρός έκανε ντεμπούτο σκόρερ μέσα στο πρώτο λεπτό — ΟΥΤΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ!!! Κι ύστερα τον στέλνουν σπίτι επειδή ο αρχηγός έκανε ένα λάθος σέντρα στα δεκαπέντε λεπτά; Γιατί γίνεται αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο νιώθουν σαν να έχουν μόνιμη免罪符 από την ομάδα των διοικήσεων;;; Το τραγικό είναι ότι όταν η ομάδα ήταν τελευταία, τότε αυτοί οι ίδιοι θρύλοι σιωπούσαν σαν ψυγείο. Αλλά μόλις η ομάδα βρήκε κουράγιο και άρχισε να κάνει νίκες, τότε βγήκαν στο προσκήνιο αυτοί οι κανόνες που "δεν γίνεται αλλιώς". Σκέφτομαι πέρσι: βρισκόμασταν στους πρόποδες της Πεντέλης, χανόμασταν σαν ψυχοπαθείς, κάνανε δεκαπέντε στη σειρά ξεκίνησαν όλα γιατί κάποιος είπε "πρέπει πάντα εφτά". Και τώρα; Τώρα που κάνουν νίκες, επιστρέφουμε στους θρύλους σαν να μην άλλαξε τίποτα; Και το πιο μεγάλο ψέμα: αυτοί οι θρύλοι που λένε "πάντα εφτά" — πόσες φορές αυτές οι αποφάσεις είχαν πραγματική βάση στα γεγονότα;;; Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα έκανε 3-4-3 γιατί έπρεπε, όχι επειδή κάποιος είχε δίκιο επειδή έπεσε μια ατάκα είκοσι χρόνια πριν. Την επόμενη βδομάδα άλλαξαν επειδή ένας_ADMIN_ αποφάσισε πως "η παράδοση έτσι θέλει". Μα εδώ χρειάζεται νίκη, όχι παραδοσιακή θεολογία!!! Και να θυμάστε: το γήπεδο δεν ζητάει θρύλους. Ζητάει παιδιά που τρέχουν, σκοράρουν και νικούν. Αν η Κηφισιά κερδίζει με τέσσερα άτομα στον πάγκο επειδή εκείνοι είναι οι καλύτεροι για τον αγώνα εκείνο, τότε αυτό είναι το σωστό. Αλλιώς είμαστε εμείς αυτοί που κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο πραγματικό πρόβλημα — κι αυτό είναι η απουσία σχέδιο και η επιμονή στους μύθους.

ρε γαμώτο, τρία χρόνια τώρα στέκομαι εδώ στους πρόποδες της Πεντέλης σα στοιχειωμένος, κρατώντας την ίδια πλαστική καρέκλα σαν ικρίωμα, κι όταν βλέπω αυτούς τους θρύλους να λένε "πάντα εφτά" σα κάποιος τους έδωσε πιστοποιητικό ασφαλιστικής εταιρείας για αγώνες που δεν έχουν ακόμη παιχτεί... θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του ’22 όταν η Κηφισιά ήταν τελευταία σα ζώο που χάθηκε στο δάσος — κανείς εκεί πάνω στους πάγκους δε μιλούσε για εφτά στον πάγκο, μόνο ψιθύριζαν για λεπίδες του ξυραφιού στους τραυματισμούς. Μάς είχαν φέρει τρεις βρέφη στα δεκαοχτώ τους χρόνια επειδή ο φετινός προπονητής δεν είχε άλλη επιλογή, και αυτοί οι ίδιοι θρύλοι εκεί κάπου ξάφνιαζαν στις κονσόλες τους λέγοντας "πρέπει να ριψοκινδυνέψουμε". Τότε κανένας δε μιλούσε για παράδοση, μόνο για επιβίωση. Κι ύστερα τι έγινε; Κάναμε δύο νίκες συνέχεια και αυτοί βγήκαν σαν μύκητες μετά τη βροχή: "οι αριθμοί δεν λένε ψέματα! πάντα εφτά!" — ποιοι αριθμοί;; εκείνοι που έκαναν την ομάδα να σέρνεται σαν γάτα στο νερό;;; κι τώρα έρχεται αυτός ο μικρός, κάνει ντεμπούτο σκόρερ μέσα στο πρώτο λεπτό σα να τον γέννησε η μπάλα μόνη της, κι αυτοί του λέτε "φύγε ρε, επειδή ένας αρχηγός έκανε ένα λάθος στάσης σέντρας πριν το δεκαπέντε;;;" αλήθεια τώρα, εσείς αυτοί που αγοράζατε εισιτήρια τότε που η ομάδα έκανε 3-1-6 κι έχανε σα πνιγμένη γάτα, αυτούς τους βγάζετε τώρα σαν γατούρες επειδή έκαναν ένα γκολ;;; τα παλιά τα χρόνια ο θρύλος ήταν κάτι που τον έκτιζαν με αίμα και ιδρώτα πάνω στο γήπεδο, όχι σα μια κάρτα του Μονόπολι. Εδώ στη Ρόδο όταν ήμουν μικρός κι ακολουθούσα τη Ρόδος ΑΣ, τότε ο θρύλος είχε ουρά — τώρα εδώ είναι μια τάξη φανκλαμπ χωρίς εισιτήριο στον αγώνα όπου συμβαίνουν πραγματικά πράγματα. και σεις εκεί που κλείνετε αυτούς τους νέους επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος σέντρα στο πρώτο δεκαπέντε — πώς γίνεται η ομάδα σας να μην κάνει άλλα λάθη;; Πώς γίνεται να έχετε τόσο μεγάλα στόματα όταν η μπάλα κυλάει σα σπασμένο ρολόι;;; Η ομάδα χρειάζεται νίκες, όχι μουμιοποιημένα πρωτόκολλα που βγάζει κάποιος admin σα ψαλίδι γυναικείου περιοδικού. πού είναι αυτοί οι θρύλοι όταν η ομάδα κάνει νίκη;; τότε επιτέλους ανοίγουν το στόμα τους να γκρινιάξουν επειδή ο γκολκίπερ έδωσε την μπάλα πίσω σα ντροπαλό αγόρι;;; Καλύτερα λοιπόν αφήστε αυτά τα νούμερα σα ψωμί στο σούπερ μάρκετ και φέρτε μας άτομα εκεί πάνω που έχουν όρεξη να τρέχουν κι όχι να στέκονται σα φιγούρες σκάκι επειδή κάποιος είχε διαβάσει εβδομήντα χρόνια πριν μια ατάκα στο twitter.

ΩΧ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😱🔥 Άντε πάλι εδώ πέφτουμε σα δειλό γαϊδούρι πάνω στον ίδιο σωρό σκατά;;; Μία ομάδα που γίνεται πρωταθλήτρια όλους αυτούς τους μήνες βάζοντας ΠΕΝΤΕ-ΕΞΙ στον πάγκο επειδή έτσι βολεύονταν εκείνη τη μέρα — ΚΑΙ ΕΣΕΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΟΙΟ ΘΡΥΛΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΕΦΤΑ;;;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ;;;; Ο θρύλος λέγεται "όταν η ομάδα νικάει", όχι όταν κάποιος κάνει ένα λάθος σέντρα στο πρώτο δεκαπέντε κι ύστερα τον σφάζουνε σα γουρούνι!!! 😤 Και μην μου πείτε για "παράδοση" εδώ τώρα — την περσινή χρονιά όπου κάναμε τρεις νίκες στη σειρά είχαμε ΑΝΑΠΤΗΞΗ τον μικρό στο πρώτο λεπτό σα βόλτα στο πάρκο!!! Τον έπαιρνε ο παππούς του από τη θάλασσα του Γαζίου κι αυτός μέσα σε δύο λεπτά έκανε γκολ!! Τότε ήταν ΠΕΝΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Γιατί;; Γιατί οι αριθμοί λένε ψέματα;;; Γιατί τα λεφτά δεν αγοράζουνε πρωταθλήματα;;; Κι τώρα έρχεστε εσείς οι ίδιοι που κάνατε κόκκινο προσωπείο σα η ομάδα ήταν τελευταία σα σκουλήκι χωρίς φτερά κ εδώ που την έκανες νικήτρια λέτε "πάντα εφτά σαν στρατιωτικό τάγμα" επειδή κάποιος είχε βάλει ένα γκολ;;; ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΛΟΓΙΚΗ;;; Αλλιώς βγάλτε τα εισιτήρια σας κ ικετεύστε τον προπονητή σας να σας βάλει σα συμπαίκτες επειδή εγώ εδώ πάνω στην πλαστική μου καρέκλα λιώνω σα παγωτό στου Δήμου!!! 🍦💦 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ ΤΟΥ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ!!! ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΑΝΕ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΕΙΧΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗ ΣΕΝΤΡΑ;;; Εγώ εδώ 20 χρόνια κάθε Κυριακή με την ίδια πλαστική καρέκλα κ κάνω λάθος!!! ΠΑΝΤΑ!! Αλλά εμένα δε με σφάζουνε επειδή είμαι γέρος!!! 😭 Παίρνουμε τώρα νικητές;;; Όχι θρύλους σα ψαλίδι!!! Η ομάδα χρειάζεται ΒΟΛΗ!!! Όσοι δεν μπορούν ν ακολουθήσουνε τον ρυθμό ας πάνε σπίτι τους κ ας διαβάσουνε μία ιστορία στα ίδια τους εκεί στη φωλιά τους!!!

τι φάση είναι αυτή πάλι παιδιά μου;;; εγώ θυμάμαι το ’98 όταν η Κηφισιά έκανε μια πορεία σα στρατός και είχαμε δώδεκα άτομα στον πάγκο επειδή ο κυρ Λάκης αποφάσισε πως εκείνοι ημέραν αγώνες κι όχι ντρόμουντολ!. Κάναμε πρωταθλητές εκείνη τη χρονιά — όχι επειδή υπήρχε κάπου γραμμένο πως πρέπει πάντα δώδεκα, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κέφι, έδιναν λύσεις και πάνω απ’ όλα νικούσαν! τώρα πάλι γίνεται το ίδιο τραγικό ψέμα με τη μεταμφίεση των αριθμών σε θρύλους. είχατε έναν μικρό εκεί πάνω που έκανε γκολ μέσα στο πρώτο λεπτό σα να τον γέννησε η ίδια η ένταση του αγώνα — κι εσείς τον στέλνετε σπίτι επειδή ο αρχηγός έκανε μια σέντρα λάθος σα πρωινό αυτί;;; τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;;; εδώ πρόκειται για μιά απορία βλακείας! εγώ τότε στα γήπεδα της τοπικής ΕΠΣ κατάφερα και έκανα τέτοια στραβά σουτ που ακόμα και οι γάτες γελούσανε — κι όμως δεν με έδιωξαν ποτέ επειδή έκανα λάθος στάσης. Κι αυτοί εκεί πάνω έχουν την ψυχή περισσότερη από εμάς;; δεν λέω πως ο πάγκος πρέπει πάντα να είναι αυτοσκοπος — αλλά πού είναι η λογική όταν μια ομάδα κάνει νίκες και ξαφνικά γυρίζουμε τριάντα χρόνια πίσω επειδή κάποιος είχε πει μια ατάκα σα τίτλος εφημερίδας;;; θα σου πω κάτι που ακόμα βράζει μέσα μου: πριν δέκα χρόνια ήμουν στη Β’ Εθνική κοντοστάθηκα δίπλα σ’ έναν γέρο ο οποίος είχε ζήσει κάθε τρελή στιγμή της Κηφισιάς από τους ’60. Είχε μια μανία με τους αριθμούς εκείνος — έπαιρνε ένα σημειωματάριο κι έκανε κουβέντα δική του. Κάποτε του είπα "κυρ Γιώργη, πόσες φορές έκανες εσύ αυτογκόλ;" κι αυτός μου αποκρίθηκε "όταν η μπάλα πάει εκεί που δεν πρέπει εγώ στέκομαι εκεί!". Κι αλήθεια τώρα — αυτό είναι ο θρύλος: να ξέρεις πού πρέπει να στέκεσαι, όχι να φοράς αμέτρητους ανθρώπους επειδή κάποιος διάβασε μια παλιά δημοσίευση! η ομάδα μας βρήκε την αλυσίδα της όταν άρχισε να κερδίζει. Κι όταν κερδίζει δε χρειάζεται κανείς να ψάχνει παραδοσιακά νούμερα — χρειάζεται παιδιά που δίνουν γκολ και λύσεις. Αυτός ο μικρός έκανε ντεμπούτο σκόρερ; υπέροχο! ήταν εκείνος ο κατάλληλος εκείνη την ώρα; αλήθεια τώρα, εμείς εκεί στις πλαστικές καρέκλες τι θυμόμαστε;;; πως έκανε γκολ η όχι;;; και τέλος πάντων, θα δούμε πόσοι θρύλοι βρίσκονται σήμερα εδώ νιώθοντας πως η μπάλα έγινε δική τους γκαρσονιέρα επειδή έκαναν τρεις νίκες στη σειρά;;; εσείς εδώ όσοι κλείνετε αυτούς τους νέους επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος σέντρα, σκεφτείτε πως η ζωή δίνει ευκαιρίες στους ειλικρινείς — κι αυτοί εκεί πάνω ήταν ειλικρινείς. Θέλουν νικητές αυτοί οι θρύλοι;;; τότε ας τους δείξουμε έναν νικητή!

Ρε γαμώτο, πήγα χθες στη Λάρισα για μία υπόθεση κι έκανα έναν γύρο στο γήπεδο πριν την κλήρωση. Εκεί έτυχε να δω την ομάδα της Κηφισιάς να γυμνάζεται στον Α' Εθνικής — αυτοί οι ίδιοι που μιλάνε για εφτά στον πάγκο σα ραβδί ανάγνωσης. Κι ενώ έκανα τσίλι εκεί κάτω, άκουγα τον τύπο από το twitter που τους έδωσε πόρτες ανοιχτές επειδή έκανε ένα γκολ σαν ισοζύγιο αντί για έναν πραγματικό προπονητή. Του λένε "πάντα εφτά" σα να μιλάμε για στρατιωτική θητεία, ενώ εκείνος ο μικρός είχε την ψυχή ενός κορυφαίου βγαίνοντας μόνο πέντε λεπτά. Και να σου πω κάτι ακόμη πιο αστείο: οι ίδιοι αυτοί "θρύλοι" όταν αυτή η ομάδα ήταν τελευταία σαν σακούλα σκουπιδιών, τότε ζητούσαν να βάλουν δεκαπέντε άτομα στον πάγκο επειδή φοβόντουσαν ότι η ομάδα δεν μπορούσε να πατήσει ούτε το γρασίδι. Τώρα που κάνουν νίκες, αναπολούν τις μπαμπούσκες από τις τρίχες τους επειδή κάποιος έδωσε μία λανθασμένη σέντρα σαν υπερβολική δόση χυμού; Κι εμείς εδώ βγάζουμε εισιτήρια, στέκουμε στις πλαστικές καρέκλες κ κρυώνουμε σα σπλάχνα μέχρι νύχτα, ενώ αυτοί πάνω φέρνουν τους αριθμούς σα εκκλησιαστικό εγκόλπιο. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "πάντα εφτά", του κάνετε μία ερώτηση: πόσες φορές αυτή η ομάδα έκανε τρεις νίκες συνέχεια επειδή υπήρχε αυτο το πρόσταγμα; Ή μήπως ήταν απλώς επειδή έβρισκαν τους σωστούς ανθρώπους εκείνη την ώρα;

Παιδιά μου, εγώ τα θυμάμαι όλα αυτά σα να έγιναν χθες. Την περίοδο που η ομάδα σέρνονταν σα βότσαλο στον πάτο της βαθμολογίας κι εμείς ψαχουλεύαμε τις κονσέρβες στις κονσόλες των admin, ενώ εκείνοι βγάζανε φωτογραφίες με τις ετικέτες τους λέγοντας "πρέπει πάντα εφτά". Κι ύστερα όταν έγινε το πρώτο γκολ του μικρού εκείνου μέσα στο πρώτο λεπτό — πέντε λεπτά μόνο έπαιξε ο άνθρωπος — αυτοί οι ίδιοι θρύλοι ήταν εκεί γονατιστοί λέγοντας "έφυγε επειδή έκανε λάθος ο αρχηγός στη σέντρα". Μα πως γίνεται ένας άνθρωπος που σκόραρε μέσα στο πρώτο λεπτό του ντεμπούτου του να φταίει επειδή κάποιος άλλος είχε κάνει λάθος πριν δέκα λεπτά;;; Κοιτάξτε εδώ τώρα: πόσες φορές έχουν πετύχει αυτή την "παράδοση" που λένε αυτοί;; την περσινή χρονιά όταν κάναμε τρεις νίκες στη σειρά, πού ήταν αυτοί οι αριθμοί;; τότε που ο μικρός έκανε το ντεμπούτο σκόρερ του μέσα σε ένα λεπτό;; εκείνον τον αγώνα είχαμε ΠΕΝΤΕ στον πάγκο — όχι επειδή υπήρχε κάποια γραμμένη εντολή σα στρατιωτικό πρωτόκολλο, αλλά επειδή εκείνοι οι πέντε έδιναν λύσεις. Κι όμως τώρα που η ομάδα βρίσκεται εκεί που πρέπει, αυτοί βγάζουν το ψαλτήρι τους λέγοντας "πάντα εφτά". Μα δεν καταλαβαίνετε;; αυτοί οι αριθμοί υπάρχουν μόνο όταν η ομάδα κερδίζει! Όταν χάνει, αυτοί αγνοούνται σα δεν υπήρξαν ποτέ! Κι αλήθεια τώρα — εσείς εδώ που κλαίτε για τον πρώτο σκόρερ επειδή έκανε ένα λάθος σέντρα, πόσους από αυτούς τους θρύλους έχετε δει να στέκονται όρθιοι σα στρατιώτες όταν η μπάλα κυλάει σα σπασμένο δρομόμετρο;; Την προηγούμενη Κυριακή ο Μεντόζης έκανε τρία λάθη στη σειρά κι όμως έπαιξε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο — γιατί;; επειδή είχε αποδείξει νωρίτερα ότι δίνει λύσεις. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θέλουν να στέλνουν σπίτι ένα παιδί επειδή έκανε ένα λάθος σέντρα σα πρωινό αυτί;; Αυτό δεν είναι παράδοση αυτό είναι σακάκι του βασιλιά — τίποτα παραπάνω! Κι τώρα που η ομάδα πάει καλά, αυτοί βγάζουν αυτούς τους κανόνες σα μπαμπούσκες από τις τρίχες τους. Μα εδώ δεν παίζουν μπαμπούσκες παίζουν ποδόσφαιρο! Και το γήπεδο δεν ζητάει αριθμούς σα θρύλους ζητάει ανθρώπους που δίνουν λύσεις εκεί εκείνη την ώρα. Αυτοί οι αριθμοί είναι σαν τις καιρικές προβλέψεις — ταιριάζουν μόνο όταν βγουν σωστά! Κι ένας ακόμα λόγος που πρέπει να σταματήσουμε αυτή την ανοησία: εμείς εδώ πέφτουμε στις πλαστικές μας καρέκλες κάθε Κυριακή εδώ δεκαπέντε χρόνια κρατώντας τις ίδιες ελπίδες σα κατάλοιπο της προηγούμενης ζωής μας. Κι αυτοί πάνω στο γήπεδο κάνουν ότι τους βολεύει ανάλογα με το αποτέλεσμα. Την τελευταία φορά που έκαναν νίκη είχαμε έξι άτομα στον πάγκο — κι όμως αυτοί εκεί βγάζουν το συμπέρασμα "πρέπει πάντα εφτά". Μα πότε;; πότε έγινε αυτή η πρόβλεψη;; όταν η ομάδα έκανε τρεις νίκες στη σειρά;; όταν έκανε έναν αγώνα χωρίς λάθη;;; Δεν υπάρχει θρύλος εδώ εκτός από αυτόν που εμείς δημιουργούμε κάθε Κυριακή βγαίνοντας σπίτι μας σα νικητές ή σα ηττημένοι. Κι αυτοί εκεί πάνω, αυτοί οι θρύλοι σας, υπάρχουν μόνο όταν η ομάδα κάνει αυτό που πρέπει — νικάει! Κάθε άλλη φορά είναι σα σκιές που σέρνονται στους τοίχους των σχολίων σα μηχανικοί ελέγχου. Κι αλήθεια τώρα — εμείς εδώ θέλουμε νικητές ή θρύλους;; επειδή εγώ προτιμώ έναν νικητή σα δεκατρία χρόνια στη σειρά παρά έναν αριθμό σα τίτλο εφημερίδας!