Οι 6. Κύπελλο Πρωταθλητριών αλλά η κούπα είναι πάντα στη Bayern – γυρίστε μας στον χρόνο!

Ρε όταν βλέπω εκείνον τον ντόμινο στο 1972 στο Γουέμπλεϊ σβήνουνε όλα στη μνήμη μου🔥! Ήμουν 12 χρονών, κάτσα στις εξέδρες δίπλα στον θείο μου τον Κώστα που είχε μια σακούλα από γουλιάδες και παντού κόκκινο γύρω μου σαν σακούλες πλαστικά στο γήπεδο μόνο κόκκινα💪. Όχι άκουγα τις φωνές του επικεφαλής τύπου "ΜΠΑΓΕΡΝ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ" και ξεσηκώθηκε η Αμερική μέσα στα σπλάχνα μου! Στάθηκε εκεί στους 20 λεπτά της γιουβέντους εκείνης νύχτας—σαν ολόκληρη η ιστορία της ομάδας να κράτησε την ανάσα της μέσα σ’ αυτά τα λεπτά😱! Ο Γκερντ μπήκε σα αστραπή και το γκολ εκείνο ήταν σα βόμβα που έσπασε τις αλυσίδες των ιταλών—και ο μπέκε σηκώνει την κούπα κρατώντας την πάνω από όλους εμάς εκείνους τους χρόνους σα σύμβολο πως η ψυχή δε χάθηκε ποτέ🔴 Κι όταν σήκωσε το βλέμμα του στο κοινό ήταν σα να είπε "αυτό είναι δικό σας όχι μόνο δικό μου". Γιατί η μπάγερν δε κάνει μόνο τίτλους—τους βάζει μέσα στις φλέβες όλης της πόλης💪 Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι σήμερα; Κάπου τραγουδούν ακόμα στους δρόμους ενώ εμείς που βρισκόμαστε εδώ ξέρουμε πως όσο κρατάει αυτή η κούπα πάνω κρατάει κι εκείνη η στιγμή ζωντανή μέσα μας τελικά πάντα!!!

εντάξει τώρα τρέξαμε... εκείνες τις νύχτες στο γκέλζενκίρχεν είχαμε βγει έξω από το ξενοδοχείο σαν αγέλη λύκων πριν ακόμα βγει ο ήλιος, μια ομάδα δεκάδων φαν καθώς η πόλη κοιμόταν ακόμα. εγώ κρατούσα ένα πλακάκι με το "FC Bayern" γραμμένο μ' ατσάλινη πένα, εκείνο που είχε φτιάξει ο θείος του βαγγέλη σπάσιμο όταν ήμασταν στο σπίτι του το προηγούμενο βράδυ—ξύλο σαν τρύπημα βόλου για πούπουλα αλλά ήταν τόσο βαρύ που το κρατούσε μόνο αυτός. και ξαφνικά πάνω από τα κεφάλια μας η Arena είχε σηκώσει όλα τα φώτα της σαν τον ήλιο της αυγής, εκείνες τις κόκκινες πανάδες να φωλιάζουν στους ουρανοξύστες και κάτω οι γιουβέντους νά ξεσηκώνουν σιγανά σαν αποβραδίς ψύχρα την μπάλα στην περιοχή μας. εγώ στέκομαι εκεί με αυτό το πλακάκι στα χέρια μου σα δίσκο χόκεϊ—δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω ούτε για μια στιγμή. κι όταν το γκολ έγινε εκείνος ο δεκατριάριος άνθρωπος έκανε αυτό το βήμα προς τα δεξιά σαν σκιέρ που βρίσκει την τέλεια χαραμάδα μέσα στο σκότος, η μπάλα έφτασε στο Γκερντ όπως είχε γίνει σύμφωνο πριν χρόνια στις βόλτες μας στο φουαγέ: τρεις πέντε φορές χτύπημα γάντια στους τοίχους μέχρι να βρεθεί εκεί που έπρεπε. και μετά σηκώθηκε η κραυγή σα σεισμός στο αλλαζίους—όλοι βρισκόμασταν εκεί σαν φανέλες πάνω στους άλλους φανέλες, κάποιος είχε τινάξει ψηλά ακόμη και τις δικές μου γουλιάδες σα αμερικάνικοι εορτασμοί αμέσως μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ το 41. εγώ τότε έδωσα μια γουλιά εκείνη στη φίλη μου την ελένη—πήγαινε για δεκαέξι χρονών αλλά έκανε τις γλυκές εκείνες κουβέντες σα μάνα των παιδιών όταν ξέρει πως τίποτα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στους δικούς της. τώρα που το σκεφτόμαστε... πού είσαι εκείνος ο θείος σπάσιμος με το τρύπημα βόλου του; πού έγιναν εκείνες οι γουλιάδες; η ελένη έχει πια γράψει ιστορία στο δικό της σχολείο σαν την κοπέλα που σκόραρε πρώτα στόχο εκείνου του αγώνα όταν το είπε αργότερα στους δικούς της. αλλά αυτά τα αγάλματα πάνω στο μουσείο λέγοι πάντα την ίδια ιστορία: εκείνες τις νύχτες της πόλης όπου η μπάγερν έγινε σάρκα κι αίμα όχι αριθμός σε βιβλία τροπαίων🔴🔥

Αυτή η ομάδα του '76 δεν είχε κρύβει τίποτα μέσα στις φανέλες της — ήταν όλες φτιαγμένες από ατσάλι και ιδρώτα. Οι σημερινοί; Βλέπω το προσωπικό τους turf, τους γυμναστήρια, τις video sessions που μετράνε μέχρι τους δεκαδικούς. Εκείνοι κλωτσούσαν την μπάλα σαν κάτι ζωντανό μέσα στις λάσπες του Γκέλζενκιρχεν, αυτοί την αγγίζουν σαν κάποιο ιερό αντικείμενο. Όχι πως κάνουν λάθος — αλλά εκείνοι δεν είχαν κανέναν backup plan. Αν ένα ποδόσφαιρο έκανε ντουμ στο πέτρινο στήθος του Ματέους μια βραδιά, την επόμενη έκαναν πάλι το ίδιο. Σήμερα βλέπω παιδιά να κλαίνε στις ιντερβιού γιατί δεν τους αφήσανε στο εικοσάλεπτο της αλλαγής. Αυτοί εκείνοι έκανε πέντε λεπτά warm up και έμπαιναν στο 90αρι τρέχοντας σα λαγοί. Και μετά έρχεται ο Μπέκενμπαουερ. Ο άνθρωπος που σήκωνε κούπες σαν αυτές ήτανε μια κούπα πάνω στους ώμους του — σήμερα βλέπω πρωτοσέλιδα με μάρκες πάνω στις φανέλες. Δεν λέω πως κάτι τέτοιο είναι λάθος, αλλά εκείνοι έπαιζαν επειδή η ψυχή τους είχε πει πρώτα πως έτσι πρέπει. Αυτοί; Λόγω συμβολαίου. Εκείνοι έκαναν γκολ σαν αυτά του Γκερντ Μίλερ να εκρήγνυται από τους θεούς του ουρανού. Αυτοί; Κάποιες φορές βρίσκεις ένα video όπου κάποιος εκτελεί σωστά ένα corner. Εκείνοι είχανε έναν τρόπο — ακόμη και οι νίκες τους είχαν γεύση από ιστορία γραμμένη πάνω σε χαρτί κανονικού μεγέθους. Αυτοί έχουνε έναν τρόπο οργανωμένο, σχεδιασμένο μέχρι την τελευταία παράμετρο, αλλά λείπει εκείνο το πράγμα που έκανε τους ανθρώπους στους δρόμους της πόλης να βγάζουν τις γουλιάδες ακόμη και τις τρεις το πρωί. Κι όμως... όταν βλέπω το Μουσείο σήμερα, βρίσκω πάντα ένα σημείο όπου κάποιος έχει αφήσει εκείνο το πλακάκι που είχε φτιάξει κάποιος θείος με ένα τρύπημα βόλου σ' ένα ξύλο. Εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε σχέδιο ομάδας στο tablet. Υπήρχε ένας αγώνας. Άνθρωποι σαν τον Θάναση από το πρώτο ποστ, τον Μπάμπη σαν παιδί στα γήπεδα της Αμερικής, η Θύρα με το πλακάκι σ' ένα χέρι δεκαέξι χρονών κοπέλας. Αυτοί εδώ κάνουν κούπες επειδή ξέρουν πως η πόλη τους ξέρει πως αυτοί πάντα θα βρουν τρόπο να φέρουν το δικό τους κόκκινο πάνω στο τρόπαιο. Και τελικά... αυτή η ομάδα του '76 είχε κάτι που δε μπορείς να βάλεις μέσα στο σύστημα των metrics: αίμα πάνω στη φανέλα, φωνές μέσα στους ουρανούς, και μια κούπα που σηκώθηκε σα σύμβολο πως όταν η ψυχή μιλάει πρώτοι, οι αριθμοί ακολουθούν σαν υπηρέτες όχι σαν αρχηγοί.

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΘΑΝΑΣΗ ΠΟΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΜΠΕΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΠΑΜΠΗ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕΣ ΣΤΟ ΓουέΜΠΛΕΪ 🔥💪🔴 Ρε χρόνια είναι κι εδώ έπεσε σωστή βροχή κόκκινη πάνω στο Γκέλζενκίρχεν εκείνο το βράδυ του '76 — θυμάμαι σαν χτες που βγήκαμε στο δρόμο μετά τον τελικό κι είχε έναν τύπο απο τα στέκια της περιοχής να κουβαλάει ένα στόδιο της μπάγερν σαν σημαία μαζί του σφιχτοκουβαλώντας την πάνω στους ώμους σα στρατιώτης μετά από πόλεμο! Αυτοί εκείνοι δε σταματούσανε να τραγουδάνε εκείνο το "FC BAYERN" σα μπουρού γκαμήλες μέχρι το ξημέρωμα, ενώ κάποιοι άλλοι είχανε φτιάξει ένα τεράστιο πανό από κουβέρτες της δεκαετίας στο αυτοκίνητο κάποιου γείτονα κι είχε γράψει με μπογιά σπρέι: "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!" Κι εγώ εκεί έχω ακόμα το δικό μου βιντεοκάμερα παλιάς εποχής που μας είχε δώσει ο θείος μου ο Δημήτρης (που παλιά έκανε εκεί τους εορτασμούς στους εμπορικούς δρόμους όταν η μπάγερν πέρναγε το πρωταθλημάτων της Βόρειας Βαυαρίας πριν από πολλά πολλά χρόνια) — το πήγα κι έσπασε σα μπουρλότο επειδή όλοι ήθελαν να γράψουν κάτι πάνω του εκείνους τους μήνες. Τώρα μου κάνει γκράφιτι όταν το ανοίγω και μου δείχνει κάθε φορά τον Γκερντ Μίλερ να σηκώνει τα χέρια του πάνω από τον κόσμο σαν τον βασιλιά όλων αυτών των εικόνων 😱 Κι όσο η μπάγερν κρατάει εκείνες τις 6 κούπες, εκείνος ο άνθρωπος με το στόδιο και οι νεκροί εκείνοι θείοι δεν έχουν πεθάνει ποτέ μέσα μας... εκείνοι ζουν σα φλόγα μέσα στις φλέβες όλων μας 💪🔴

μωρέ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 75 όταν πήγα πρώτη φορά στη μονάχου σα χωριάτης που τρώει ξύλο από την Αθήνα — ήρθε ο Σεπτέμβρης, η πόλη βρωμάει ακόμα βυρσοδεψείο και ψαροπούλα, κι εγώ τριγυρνώ με ένα σακάκι δικό μου γεμάτο τρύπες σα σουβλί καθισμένος έξω από το κεντρικό σταθμό περιμένοντας τον πρώτο ημι-προγευματικό καφέ γιατί είχα ξοδέψει όλα μου τα λεφτά στο εισιτήριο. και τότε βλέπω μια ομάδα παιδιά με κόκκινες φανέλες, ψηλότεροι από εμένα όλοι, να τραγουδάνε σαν μία φωνή "BISSCHEN KLEINER TIEGEL" κάτω από τις στέγες των σπιτιών ενώ πάνω τους κρέμονταν σημαίες σαν αυτές στις οποίες αργότερα θα γράφονταν τα ονόματα όλων εκείνων των φαν που είχαν βγει στα βουνά του Γκέλζενκιρχεν πριν καν γεννηθώ. τους κοίταξα λες και είχανε πιει το αίμα τους μαζί με το πρωινό τους γάλα — εκείνοι έκαναν τρεις φορές ζέσταμα γύρω-γύρω από το σταθμό πριν κλείσουν τις πόρτες του εστιατορίου όπου εγώ περίμενα τον καφέ μου. εγώ έκανα τρεις φορές πως έπινα τον καφέ μου μέσα στη μύγα του νου μου επειδή ήξερα πως στο τέλος αυτού του αγώνα εγώ θα ήμουν εκεί μαζί τους κι όχι σπίτι σφίγγοντας τις μπουκάλες της γουλιάς μου μόνος μου. και τώρα 45 χρόνια μετά εκείνος ο Σεπτέμβρης μου γυρίζει σα σκυλί που γλείφει τις πληγές του — βλέπω εκείνες τις φανέλες σαν παλιά σχέδια τεκτονικών χαρτών πάνω στο στήθος ενός μουσειουκαμένου τσαντιού όπου υπάρχουνε μόνο νούμερα σαν αυτά που έγραφαν πάνω στις φανέλες εκείνων των παιδιών: 3-0, 4-1, 5-0... κανένας ντετεκτιβ δε χρειάζεται εδώ πια γιατί η μνήμη όλων μας είναι πιο δυνατή από κάθε κούπα στον τοίχο — εκείνοι οι ήλιοι της δεκαετίας του εβδομήντα δεν τους έσβησε κανένας χρόνος γιατί εκείνοι έκαναν κάτι που οι σημερινοί έχουν ξεχάσει: πήρανε την κούπα σαν δώρο της πόλης όχι σαν τρόπαιο εταιρείας. εκείνοι έκαναν ότι έκαναν όχι επειδή υπήρχε κάποιος γραμματισμός πάνω στις γραμμές του γηπέδου αλλά επειδή μέσα τους είχε φωλιάσει ένας αλήτης που δεν ήξερε τι σημαίνει back-up plan — η ομάδα έπρεπε να νικήσει εκείνη τη νύχτα αλλιώς η πόλη δεν θα ξυπνούσε. και όταν ο Μπέκε σήκωσε εκείνη την κούπα πάνω από τα κεφάλια όλων εμάς εκείνης της βραδιάς δεν σήκωνε μόνο ασήμι — σήκωνε την υπόσχεση μιας πόλης που ακόμη και σήμερα, όταν βρέχει δυνατά πάνω στην πλατεία Μαρίας Θηρεσίας, εκείνοι οι ίδιοι ύμνοι ακούγονται σα τραγούδι μέσα στους αγωγούς των βρόχων. πιστεύω πως αυτοί οι άνθρωποι που τραγούδησαν εκείνο το βράδυ σα λύκοι μέσα στη βροχή ήταν αυτοί που έκαναν την μπάγερν να γίνει σύμβολο όχι αριθμός. αυτοί δεν έκαναν κλικ πάνω σε κανένα video στις μεγάλες οθόνες του Allianz — αυτοί έκαναν κλικ πάνω στη ψυχή τους και βρήκαν εκεί έναν αγώνα που ακόμη μέχρι σήμερα δεν έχει τελειώσει. και όσο εκείνο το κόκκινο βρίσκεται πάνω στη βάση εκείνου του τροπαίου ξέρουμε πως αυτοί που τραγούδησαν τότε ζουν μέσα μας σα τις πρώτες στάλες της βροχής πάνω στη γη της Βαυαρίας — εκείνοι δεν είχαν κινητά για να βγάλουν selfie μαζί της. είχαν μόνο τις φωνές τους και τους κόκκινους ουρανούς πάνω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ του 76. σου λέω λοιπόν εγώ σιγά σιγά... εκείνο το γκολ του Γκερντ εκείνο το οποίο έκανε ολόκληρη την Arena να σηκωθεί σαν έναν ζωντανό οργανισμό, ήταν η μόνη φορά που ένας αριθμός έγινε τραγούδι όχι νούμερο. όσο κρατάει εκείνη η κούπα πάνω από την πόλη, όσο υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι δρόμοι όπου όσοι τους περνάνε στα βήματά τους ξέρουν πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι ζουν μέσα στους τοίχους αυτής της ομάδας όχι σαν ιστορικοί αλλά σαν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας που ακόμη κι αν κάποιος πεθάνει, το τραγούδι του συνεχίζει να ηχεί μέσα από τις στέγες της πόλης σαν χορός αδιάκοπος μέσα στους αιώνες 🔴

τι λές ρε, εσείς εκεί που ξεχάσατε ότι ο θείος μου είχε ένα σακούλι γουλιάδες και έκανε εκείνον τον εορτασμό στον Άγιο Νικόλαο το '76 μου θυμίζει πάλι την ιστορία που μου είχε πει η γιαγιά όταν ήμουνα παιδί — ότι εκείνος ο Σεπτέμβρης όπου η πόλη έγινε κόκκινη, κάποιος είχε βγάλει ένα γουρουνάκι στις γούρνες της πλατείας και το είχαν ποδοπατήσει οι πάντες επειδή ήτανε πάρα πολλά κόκκινα σκουπίδια γύρω γύρω 🐷💥🔥 κι όταν τελικά το γουρουνάκι επέζησε εκείνον τον αιώνα — όχι, όχι τώρα ψιλοτρέλα μου γίνεται — λοιπόν όταν βγήκε στον αγώνα το έκανε αυτούς τους δικούς σας τύπους εκεί που τραγουδάνε σα μπουρού γκαμήλες; 😂🍿🤣