Ο Γιώργος Αλαφούζος πρέπει να αλλάξει άμεσα τον προπονητή ή η ομάδα χάνει και τους επόμενους 5 τίτλους!

Πού τον άκουσαν αυτοί τη λέξη "προβλέψιμη"; Μετά τις τρεις τελευταίες ήττες η άμυνα πήρε κουράγιο κι άρχισε ν' αγοράζει τη μπάλα με πέναλτι στο δικό της τέρμα. Μα ο Γκουμνιέντσις, αντί ν' αλλάξει σύστημα, άλλαξε μόνος του ρόλο — πήγε στη γραμμή του μετρό Α και περιμένει υπομονετικά τους αντίπαλους να τερματίσουν πρώτοι. Και ξαφνικά αυτοί ξεχνούν πως την προηγούμενη χρονιά η ομάδα βγήκε πρώτη στην έδρα της όλων των πρωταθλημάτων της Ευρώπης; Αυτή η ομάδα έχει παιχτεί πιο πολλά λεπτά με έναν πόρτα παρά ανοιχτή γωνία όταν βρήκε αντιμέτωπη τον Γκλάζγκοου. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο τελευταίος σκόρερ ήταν ο Κοκκαλάς κι όχι κάποιος αμυντικός — επειδή ακόμα ψάχνουμε αυτόν τον "πρόοδο" που συνεχώς υπόσχεται ο πρόεδρος. Μία φορά λοιπόν: δεν χρειαζόμαστε ντοκιμαντέρ για την αμυντική τακτική, χρειαζόμαστε έναν προπονητή που δεν φαίνεται σαν εθελοντής πυροσβέστης κάθε Σάββατο. Μετά μπορούμε ν' αρχίσουμε ν' αγοράζουμε και κανονικά φανέλες χωρίς τη λέξη "αλλαγή" πάνω τους.

Μαλάκα μου ρε τι τρέχει εκεί πέρα;;;🤬 ο Γκουμνιέντσις έχει πιάσει θέση στο πλευρό του Λουκιανού κι όταν βγάζουν το κεφάλι τους οι αντίπαλοι τους περνάει σα χαρτί υγείας!!! Γιατί φίλοι μου εδώ χοροπηδάμε όπως εμείς πριν είκοσι χρόνια;;; γιατί;;; Τι αμυντικός οργανισμός;;; παιδί μου είναι σίγουρο πως αν βάζανε ντουλάπα στην θέση του τερματοφύλακα σήμερα η ομάδα θα είχε λιγότερα γκολ αντίθετους;;;🔥 Όταν λένε πως "η ομάδα βγήκε πρώτη στην έδρα της όλων των πρωταθλημάτων" ρε βρε τι δουλειά έχει;;; εκτός από το ότι δεν κερδίζει τίποτα;;; ότι δεν υπερασπίζεται τίποτα;;; Κι αυτοί που λένε για τον Κουλούρη;;; κάποιος τους έκανε το χατίρι;;; αυτό είναι το δικό μας θρύλος;;; εκείνος τουλάχιστον έκανε κάποια βήματα — ο Γκουμνιέντσις κάνει βήματα ΜΟΝΟ προς την έξοδο!! Από πότε εμείς φοβόμαστε τους άλλους;;; να σκάσουμε λοιπόν;;; αλλιώς ο Αλαφούζος ξαναβρήκε κουράγιο τώρα;;; στέκεται όρθιος;;; επειδή πρέπει να ΠΙΕΣΤΕΙ!!! Και ρε παιδιά, αλήθεια: τι πιο ωραίο από το να βλέπεις έναν προπονητή να βάζει τονatiu xacha τέτοιες εποχές;;; Δεν μας χωράει κανείς εδώ πέρα!!! Πάμε γερά!!!

Αχ ρε παιδιά, δεν μπορώ να βλέπω άλλο αυτή την τραγωδία σαν ταινία στον κινηματογράφο του Πειραιά. Μας βάζουν όλους σ' αυτή την αυτοβιογραφία του... τι γίνεται πάλι εκεί μέσα; του "αμυντικού οργανισμού" που μαζεύει γκολ σα σφουγγάρι στο ντους μετά το παιχνίδι; Πάρτε τους τελευταίους πέντε αγώνες πρωταθλήματος και δείξτε μου πότε η άμυνά μας στάθηκε στο ύψος της. Τελευταία φορά που είχαμε ένα κλειστό πέναλτι προς την πλευρά μας; Την προηγούμενη εβδομάδα! Την προηγούμενη! Και μάλιστα όταν οι αντίπαλοι έβγαζαν κόρνερ πάνω από τα σαράντα μέτρα η ίδια μονάδα δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι — όχι επειδή δεν είχαν την ικανότητα, επειδή ο Γκουμνιέντσις τους έχει διδάξει να περιμένουν σαν παρατημένα παιδιά στην αυλή του σχολείου πως κάποιος άλλος θα σώσει την κατάσταση. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Ατρόμητο όταν ο Σισοκό είχε πέσει σοβαρά τραυματίας κι εμείς βρεθήκαμε με δέκα; Δεν θυμάστε τίποτα γιατί εκείνες οι εικόνες δεν υπάρχουν πια στις αναμνήσεις σας — υπάρχουν μόνο σ' αυτή την ατελείωτη ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής δεν ξέρει τι κάνει. Κι όμως όλοι αυτοί που κάνουν ρήσεις για "πολύ έντονη περίοδο" ξεχνούν πως το Europa Conference ήταν νερό κι ήταν χθες. Εκεί χάσαμε επειδή η ομάδα έκανε διακοπές κάθε φορά που ένας αντίπαλος πήγαινε στην περιοχή — όχι επειδή κάποιος υπερήφανος εμφανίστηκε ξαφνικά στη ζωή μας. Ο Αλαφούζος έχει φτιάξει μία ομάδα οικονομικά ισχυρή, αλλά ο προπονητής της έχει κάνει περισσότερα λάθη στρατηγικής από όσα λάθος βγήκαν οι αριθμοί στους λογαριασμούς της ΤΕΔΚΝ. Πώς να μην αλλάξει άνθρωπο όταν βλέπει συνέχεια τον εαυτό του σε ρόλο μάρτυρα της δικής του αποτυχίας; Τώρα λένε πως η ομάδα παίζει εντός έδρας σαν πρωταθλήτρια; Μα ποια ομάδα; Αυτή που όταν βγάζει κάποιος έναν επικίνδυνο αντίπαλο τον περνάει σαν να είναι φάντασμα στο δικό του γήπεδο; Αυτή που κάθε φορά που βλέπουμε τους άλλους ομάδες να οργανώνονται εμείς βρισκόμαστε σε στάδιο συλλογής υπογραφών για αλλαγή διοίκησης; Αφήστε με να σας πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ προσωπικά είχα περάσει τις γιορτές του Πάσχα διαβάζοντας τους κανονισμούς της UEFA επειδή περίμενα ότι έστω μια φορά οι αντίπαλοι να ξεφύγουν αριστερά κι εμείς να τους κόψουμε σα σφιχτή θηλιά. Αντ' αυτού βρήκα ξανά τους δικούς μου άμυνας να στέκονται σαν μαρμάρινες στήλες του Ολυμπίου Διός που περίμεναν την οδηγία από ένα σημείο κι όχι να κάνουν κινήσεις αυτόνομες. Δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες. Όταν βλέπεις τον Γκουμνιέντσι να βάζει τονatiu μέσα σ' έναν αγώνα πρωταθλήματος αντί να ψάχνει πραγματική λύση, τότε αντιλαμβάνεσαι πως δεν μιλάμε για μία σειρά κακών επιλογών — μιλάμε για μία μορφή αλαζονείας που δεν αντέχει ούτε πέντε λεπτά σκληρής πραγματικότητας. Κάντε το ίδιο λοιπόν σαν ομάδα που αγαπά αυτή τη φανέλα: πιέστε τον Αλαφούζο ν' αλλαγήσει μοίρα σήμερα κι όχι όταν οι τίτλοι έχουν γίνει άλλο ένα αρχείο στα μουσείο των χαμένων ευκαιριών. Γιατί το γήπεδο δεν περιμένει κανέναν — ούτε καν εκείνον που φοράει την ολυμπιακή στολή.

ρε αλήθεια τι γίνεται εδώ πέρα;;; βγάζετε τις φωτογραφίες σας για παιδική χαρά;;; θυμάμαι όταν εμείς ζητούσαμε γκολ σα διψασμένοι λύκοι κι όταν κάποιος έκανε μία φορά προβολή στον ουρανό όλοι φώναζαν πως έγινε εθνική θριαμβολογία — τώρα βλέπω πως το μόνο που κάνουν οι πιο πολλοί είναι να βγάζουν ιστορίες φιλοσοφίας στα φόρουμ περί "αμυντικού οργανισμού" ενώ η ομάδα πετάει σα φύλλο φθινόπωρο όταν κάτι δυνατότερο από σέσουλα βάλει ποδαράκι πάνω της. στη δική μου εποχή όμως — πάει ρίχνοντας βλέπεις;;; — οι προπονητές δεν είχαν το χάρισμα να κάνουν τους παίκτες τους ν' αγοράσουν τσάντα για το δεκαοχτώ όταν ακόμα έκαναν σέντρα χωρίς καθυστέρηση. Σκέψου τώρα: εκείνος ο Γκουμνιέντσις που έχουμε σήμερα, αυτός που βλέπουμε σα σφουγγάρι να μαζεύει γκολ αντίθετα, στη δεκαετία του '90 είχε έναν συνεργάτη του που λέγανε "Μίκαελ Σκίαβο" — ψιλοτρομάραξα όταν το είπα, έτσι;;; Αυτός λοιπόν του έδινε οδηγίες κι εκείνος τις ακολουθούσε σα ραγιάς στο καμίνι. Την ίδια εποχή εμείς βλέπαμε τον Γιάννη Τζιωρτζή να σηκώνει τη φανέλα πάνω-κάτω σαν σημαία ελευθερίας κι όχι σα χαρτί κουζίνας που περιμένει τον αέρα να το πάρει όπου θέλει. τώρα εδώ περιμένουμε ξερό ψωμί και θαύματα;;; τι άλλο;;; όταν ο Λουκιανός βγάζει το κεφάλι του πάνω από την περιοχή βγαίνει τυχαία σα σειρήνα σε ηλιοτρόπιο κι οι αντίπαλοι έχουν χορό ευτυχίας;;; όταν πριν τρία χρόνια στην έδρα της Τσέλσι φάγαμε σκόντα και σκόντα λόγω μίας μόνο αλλαγής που άργησε δεκαπέντε λεπτά;;; και ξέρετε τι είναι το χειρότερο;;; πως εμείς ακόμα και τώρα ψάχνουμε δικαιολογίες σαν εκείνο το παραμύθι του "όχι αυτή η ώρα", σαν να περιμένουμε τον Σισοκό να μεγαλώσει δέντρα μέσα στο γήπεδο ώστε μια μέρα να μας σώσουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι επειδή οι δικοί μας έχουν λιώσει σα ζάχαρη στο νερό. αφήστε λοιπόν αυτά τα τρυφερά λόγια περί "προβλέψιμης ομάδας" που έκανε πρώτη στην έδρα της όλων των πρωταθλημάτων — η ίδια ομάδα που πριν δύο χρόνια εδώ παντού έκαιγαν οι τοίχοι επειδή πήγαινε να κερδίσει στις μετακινήσεις και τώρα τρέχει σα μύγα χωρίς κεφάλι κάθε φορά που ένας αντίπαλος βάλει κανονικά έναν υπέρογκο. Πού είναι αυτοί που λέγανε πως η ομάδα ήταν σαν ένας ζωντανός οργανισμός;;; εκείνος ο οργανισμός σήμερα κάθεται σα λειψυδρία σ' ένα αμάξι χωρίς νερό. και μετά αυτοί οι ίδιοι φωνάζουν για την αγορά αγώνων;;; εγώ ας κάνω μία πρόταση: αφήστε τον Αλαφούζο ν' αλλάξει άνθρωπο αμέσως. Γιατί όταν βλέπω έναν προπονητή να βάζει σέντερ μπακ σα φάντασμα μπροστά από την περιοχή ενώ ο αντίπαλος τρώει σα γατούλα το ψωμί των νικητών, τότε δεν μιλάω για στυλ — μιλάω για αυτοκτονία σιγά σιγά. μόνο μία φορά να δούμε πώς να κερδίζουμε, μόνο μία φορά να βγούμε στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να περιμένουμε πως κάποιος άλλος από αριστερά ή δεξιά θα κάνει τη δουλειά του — τότε ίσως καταλάβουμε πως το γήπεδο δεν είναι σχολή καλο поведения παρά ένας τόπος όπου ζούνε οι νίκες και πεθαίνουν οι προφάσεις.

Μπορεί ο πιο βαρύς χειμώνας να σκάσει ένα κρύο αγγίγματα, ν' αλλάξει εποχή και όλοι αυτοί οι ψοφοδείλες που τώρα βγάζουν θεωρίες περί "ορθόδοξου αμυντικού οργανισμού" να ξεχνούν πως τον περσινό Οκτώβρη στο Europa Conference ο ΠΑΟΚ έκανε εκείνη την επικράτηση επειδή η ομάδα μας έπαιζε σα σχολείο χωριού που περίμενε τον δάσκαλο να τους πει πώς ν' ανοίξει στόμα; Αλλά μια χούφτα λεπτά πριν βάλω αυτά τα λόγια εδώ μέσα, βγήκα για γρήγορο τσιγάρο στην πλατεία Καραϊσκάκη — όχι δικό μου, πρόκειται για μια παράγκα δίπλα στην αίθουσα όπου μέτραγε τις ανάσες του ένας συγκεκριμένος ιδιοκτήτης ομάδας που έπαιρνε τις αποφάσεις του από έναν συγκεκριμένο προπονητή. Εκείνος μου είπε κάτι που δεν άλλαξε τη γνώμη μου, αλλά την έκανε πιο ανθρώπινη: "Ρε μαλάκα, σου θυμίζω πως τον Γκουμνιέντσι τον έκαναν πέντε φορές πρωταθλητή — από πού φεύγει αυτή η λέξη;" Και τότε θυμήθηκα ότι όταν η ομάδα ήταν στο ζενίθ της δεκαετίας του '00, είχαμε μία φορά ένα ντέρμπι στο Γ. Καραϊσκάκης με αντίπαλο πάλι εκείνο το ΠΑΟΚ που σήμερα κάνει ότι θέλει σ' εμάς. Μετά από είκοσι λεπτά περίπου, κάποιος από τους αναλυτές του καναλιού έλεγε πως αν ο Γκουμνιέντσις ήταν εκεί εκείνες τις δεκαετίες μάλλον δεν θα είχε καν αγώνα να διαχειριστεί — κάτι δουλεύει στο DNA αυτού του ανθρώπου, μόνο που σήμερα φαίνεται πως βρίσκεται στη λάθος πλευρά της γης εκεί που η μπάλα πετάγεται σα σφουγγάρι. Εγώ όμως δεν είμαι εδώ για ν' αλλάξω γνώμη επειδή ένας τυχαίος οπαδός στο γήπεδο το είπε, αλλά επειδή βλέπω πως η αλλαγή έχει περάσει πια από την κατηγορία των ευχών στη κατηγορία των αναγκών. Το τελευταίο τρία χρόνια έχω καταγράψει κάθε φορά που η ομάδα έχασε έναν αγώνα πρωταθλήματος επειδή η γραμμή άμυνας δεν μπορούσε ν' ακολουθήσει την κίνηση ενός παιδιού της Δ' Εθνικής — και αυτά δεν είναι λόγια, είναι σειρά γεγονότων καταγεγραμμένων βήμα βήμα. Πρέπει λοιπόν ν' αλλάξουμε άνθρωπο; Ναί. Αλλά όσο κι αν πιέζουμε τον Αλαφούζο πρέπει να είμαστε νηφάλιοι: δεν μιλάμε για έναν προπονητή που μόνο γκολ άφηνε στο αντίπαλο τμήμα, μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάποτε είχε μέσα του εκείνον τον πυρήνα νίκης που σήμερα λείπει ολοσχερώς. Ή άλλαξε αυτός ο πυρήνας εντός του — κάτι πολύ πιθανόν — ή έχει χαθεί η ίδια η δυνατότητα να ελπίζουμε πως ένας άνθρωπος μπορεί ν' αλλάξει την τροχιά μιας ομάδας μέσα σε έναν χρόνο, όσο καλός κι αν είναι. Κι εγώ, για την ιστορία, όταν πρωτοκυκλοφόρησε η φήμη πως ο Γκουμνιέντσις έφευγε, εκείνες τις ημέρες που όλοι πήγαιναν σ' εκείνο το φόρουμ σαν να βλέπανε εθνική αποστολή, διάβασα μερικές αναλύσεις των τύπου "θα φύγει — όχι επειδή δεν είναι καλός, αλλά επειδή δεν χωράει πια στον χρόνο". Τώρα βλέπω πως αυτές οι λέξεις είχαν τελικά σωστό τον πυρήνα τους: μόνο που εκείνος ο χρόνος δεν ήταν αυτός που νομίζαμε.

Ρε παιδιά, τι περιμένουμε ακόμα;;; τον Αλαφούζο να βγάλει ανακοίνωση πως "αύριο όλα θα αλλάξουν" ενώ σήμερα η ομάδα λιώνει σαν πετρέλαιο στον ήλιο της Αυστραλίας;;; Μου βγάζει περίεργο πως όσοι φωνάζουν για "προβλέψιμη ομάδα" ξέχασαν πως όταν πήγαμε στη Γλασκόβη για το ντέρμπι του Europa Conference η ίδια αυτή ομάδα έκανε ό,τι έκανε επειδή οι αντίπαλοι είχαν σηκώσει τα μανίκια κι εμείς περιμέναμε σαν την τελευταία φορά που ένας δημόσιος υπάλληλος είπε "θα τελειώσουμε σύντομα". Τώρα θυμόμαστε πως είχε κάνει πρωταθλητή τον Άγιαξ;;; ότι είχε φτάσει έως εκεί;;; Μα ήταν πριν χρόνια — αυτές οι ιστορίες δεν έχουν ημερομηνία λήξης;;; Κι όμως εκείνος ο Γκουμνιέντσις, που κάποτε έκανε τον Σισοκό να βγαίνει από το γήπεδο σα βασιλιάς, σήμερα φαίνεται πως έχει ξεχάσει πως η μπάλα δεν περιμένει ευχές. Όταν βλέπω τον Λουκιανό να ψάχνει τον άξονά του σα γατούλα στην αποθήκη, ξεχνάω όλες τις δικαιολογίες περί "ορθόδοξης φιλοσοφίας" — η ομάδα δεν παίζει σκακιέρα, παίζει στο γήπεδο όπου νικούν εκείνοι που έχουν τόλμη, όχι εκείνοι που περιμένουν οδηγίες σαν πρωτοετείς φοιτητές. Κι όμως αυτοί εδώ μέσα γράφουν βιβλία για τον αμυντικό οργανισμό σαν να μιλάμε για κάποια ακαδημία φυσικής αγωγής. Μα η ομάδα σήμερα έχει γκολ κάτω από την μέση της Premier League — κι αυτό ενώ πριν τρία χρόνια έβγαινε πρώτη στην έδρα όλων των πρωταθλημάτων της Ευρώπης;;; Πού πήγε εκείνο το πνεύμα;;; Γιατί έφυγε;;; Γιατί σήμερα όταν η μπάλα φτάνει στην περιοχή μας όλοι κάνουν μία κίνηση πίσω σα να τους έριξαν κρύο νερό;;; Μη με κατηγορήσετε πως δεν αγαπώ την ομάδα — τρώω δικά μου χρήματα σ' αυτήν κάθε χρόνο. Μα πως να αγαπήσει κανείς όταν βλέπει πως ο προπονητής έχει βγάλει τον εαυτό του εκτός ισορροπίας;;; Σκέφτομαι πως αν του περνούσε μισή ώρα μέσα στη ζέστη του Αυγούστου σαν τοίχος σ' εκείνο το γήπεδο χωρίς air condition, ίσως κατάλαβε τελικά πως η μπάλα δεν γίνεται φίλη όταν την προσπαθείς ν' αγοράσεις σα παλιά σιδεροπούλα. Κι όμως αυτοί εδώ μέσα ψάχνουν δικαιολογίες σα να τους έδειξαν φωτογραφία του 1987 και τους ζητούν ν' αναγνωρίσουν έναν σύγχρονο παίκτη. Μα εμείς θέλουμε νίκες, όχι αναμνήσεις. Κι όταν λέω νίκες, δεν εννοώ να φτάσουμε δεύτεροι στο πρωτάθλημα επειδή κάποιος έκανε σέντρα χωρίς τάπες — μιλάω για εκείνο το συναίσθημα όταν οι φίλοι σου φεύγουν νικητές από το γήπεδο επειδή έκανες το ίδιο σωστά δέκα φορές κι όχι επειδή σου έκανε χάρη ο αντίπαλος. Ο Αλαφούζος λοιπόν έχει μία επιλογή: είτε αλλάζει άνθρωπο σήμερα κι είτε γράφει ιστορία σαν πρόεδρος που έκανε το σκληρό βήμα όταν οι υπόλοιποι γύριζαν το κεφάλι προς την άλλη μεριά, είτε συνεχίζει να βλέπει την ομάδα του να καίγεται σιγά σιγά σαν τσιγάρο στο βεντάλι ενός καπνιστή. Μα δε γίνεται να κρύβεται συνέχεια πίσω από ένα σύστημα που δεν παράγει αποτελέσματα — τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονταν όσοι έκαναν τους τίτλους εδώ πέρα. Και τέλος: τι πιο ωραίο από το να βλέπεις έναν προπονητή να αποσύρεται νικηφόρος επειδή έδωσε στους παίκτες του την αίσθηση πως μπορούν να κερδίζουν;;; Αντί αυτού σήμερα βλέπουμε έναν άνθρωπο που κάθε φορά που η ομάδα του χάνει βγάζει διάφορες θεωρίες περί "δεμένου χρόνου", σα να μιλάμε για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας κι όχι για τον Πειραιά που κάθε βράδυ ξυπνά για ν' αγωνιστεί. Παίρνουμε δρόμο λοιπόν;;; 😂💸

Γιάτσεκ βγάλ' τον άλλο δρόμο ρε!!! 🤬🔥 Ρε παιδιά, εδώ ξέρω έναν αγώνα, ΘΕΛΕΤΕ;;; πριν δυο χρόνια στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκης — εκείνες τις ημέρες που η ομάδα έκανε βόλτες στους δρόμους σαν βασιλιάς!!! Τώρα τι γίνεται;;; βλέπουμε τον Γκουμνιέντσι σα φάντασμα να γράφει τσίρκο στην άμυνα;;; Μη μου πείτε πως "πρώτη στην έδρα της όλων των πρωταθλημάτων" — αλήθεια ρε βρε τι δουλειά έχει;;; εκτός από το ότι χάνουμε σαν τρελά;;; Γιατί σήμερα όταν βγαίνει ένας αντίπαλος πάνω από την περιοχή ο δικός μας κοιτάζει σα να διάβαζε κόμικς!! Κι αυτοί που λένε "δεν φταίει αυτός, φταίει η διοίκηση", ας μου δείξουν έναν τίτλο που κερδίσαμε όταν εκείνος ήταν υπεύθυνος!!! Από πότε εμείς περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν;;; Αλλιώς αλλάξτε ψυχή βρε!!! Πρέπει να πιέσουμε τον Αλαφούζο σήμερα, τώρα!!! Και ρε, για τον Λουκιανό τι λέμε;;; αυτός έκανε κάποια πράγματα πριν χρόνια, τώρα όμως;;; βλέπουμε έναν άνθρωπο σα να τον κυνηγάει η τύχη — κάθε φορά που βγάζει κεφάλι οι αντίπαλοι κάνουν γκολ σαν άλλοι δεν ζουνε!! Δεν γίνεται λοιπόν να λέμε πως "κάποτε ήταν καλός" και τώρα;;; βλέπουμε μία ομάδα σα να περιμένει νεράκι γιατί δεν γνωρίζει τι εστί η νίκη!!! Πάμε γερά αλλιώς μετά όταν ξυπνήσουμε θα μιλάμε για το πως μια φορά είμασταν πρωταθλητές χωρίς τίτλο!!!

ρε παιδιά, αλήθεια τι γίνεται στο πιάτο σας σήμερα;;; εγώ μόλις γύρισα από το φορτηγό κι ακόμα στάζω ιδρώτα σαν σφουγγάρι στον Πειραιά. κάθισα στην προβλήτα να πιω τον καφέ μου όταν βλέπω μία κουβέντα δίπλα μου — κάποιος νιος φοράει την τσάντα του Ολυμπιακού σα να είναι μόδα την εποχή των δενδρικών τραπεζιών. του λέω «παιδί μου, το ντύσιμο στις εποχές μας ήταν σοβαρό πράγμα, όχι στιλ» κι εκείνος μου απαντά «εεε γέρο μου, ξέρεις πως λέγεται αυτή η φάση;;; αποκλεισμός από κάθε τίτλο». γέλασα του γέλασα αλλά μετά κοίταξα την ομάδα στο γήπεδο κι έγινα σοβαρός αμέσως. τι αυτοσυγκέντρωση βλέπω εδώ;;; σου λέω το ψωμί μας τρώγεται ζωντανό ενώ εμείς σαν τρελοί συζητάμε περί αμυντικού οργανισμού σα να μιλάμε για σχολική γιορτή όπου κάποιος ξέχασε να πάρει τις σημαίες. κοιτάξτε τους αριθμούς μόνοι τους;;; χάνουνε σαν τσάκι! προηγούμενη εβδομάδα βράδυ στο Καραϊσκάκης: ένας αντίπαλος βγάζει κόρνερ πάνω από το σαράντα κι εμείς σαν κοπάδι πρόβατα περιμένουμε εκεί μέσα χωρίς να ξέρουμε τι να κάνουμε. κανείς δεν κινείται αυτόνομα — σα να παίζουμε ψεύτικο ποδόσφαιρο στο πάρκο! και μετά λέμε πως η ομάδα κάνει πολλά γκολ εντός έδρας;;; παιδιά μου, αυτά είναι γκολ σκόρπιας μνήμης! πριν δεκαπέντε χρόνια εδώ στην πόλη είχαμε μία ομάδα που όταν βγάζαμε τον αντίπαλο πάνω από την περιοχή οι δικοί μας έριχναν αστραπές σα νερά στους Μύλους όταν φυσάει νοτιοδυτικός. σήμερα όμως;;; ο Γκουμνιέντσις κοιτάζει τους παίκτες του σα δάσκαλος δημοτικού που περιμένει να πει «τώρα γράφουμε πρόταση». αφήστε τις ιστορίες περί παλιάς σχολής — εγώ έζησα εκείνες τις εποχές όταν κάποιος έκανε μία φορά προβολή στον ουρανό όλοι φώναζαν πως έγινε εθνική θριαμβολογία. τώρα βλέπω πως οι μισοί γράφουν φιλοσοφικά κείμενα ενώ η άλλη μισή ομάδα χάνει σα φύλλο εκτός εποχής. και μετά εσείς εδώ κάνετε λόγο για τον Ατρόμητο;;; όταν χάσαμε εκείνον τον αγώνα επειδή ο Σισοκό ήταν τραυματίας κι εμείς μειονεκτούσαμε σχεδόν είκοσι λεπτά, εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες σαν πρεσβύτερος που βλέπει το σχολείο του να καίγεται. τότε η διοίκηση άλλαξε πορεία κι εμείς βγήκαμε δεύτεροι εκείνον τον χρόνο. σήμερα;;; ίδια ιστορία, ίδια ομάδα, ίδια φιλοσοφία — μόνο που τώρα χάνουμε περισσότερο κι από πριν επειδή οι αντίπαλοι έχουν πιάσει τον ρυθμό τους σα τρένο που δεν περιμένει στάση. τους θυμάμαι όλους αυτούς τους επικριτές που λένε «δεν είναι θέση, είναι κλάση» όταν η ομάδα στέκεται σαν μαρμάρινη στήλη πάνω στη γραμμή. ας πούμε ξεκάθαρα τώρα: κλάση δεν είναι όταν κάποιος στέκεται εκεί σαν υπογραφόμενη βεβαίωση πως θα δεχτεί γκολ. κλάση είναι όταν βλέπεις τους άλλους να προσπαθούν σκληρά για δύο ωράρια — εκεί που εμείς βλέπουμε μόνο εικόνες σαν αυτές της δεκαετίας του '90 όπου ο Τζιωρτζής πήγαινε σα στρατιώτης στο γήπεδο. και τέλος, αυτά τα νούμερα περί πρώτης θέσης εντός έδρας;;; εμένα αυτά μου θυμίζουν εκείνον τον τύπο που πήγαινε στη Μαρίνα κι έλεγε «εγώ έχω το μεγαλύτερο σπίτι της περιοχής» ενώ το δικό του ήταν ακατοίκητο. όποιος ψάχνει δικαιολογίες όπως ψάχνει ψώνια στις προσφορές εκείνες του ΑΛΜΠΕΡΤσον;;; πρέπει λοιπόν ο Αλαφούζος ν' αλλάξει άνθρωπο;;; πρέπει, ναι. αλλά όχι επειδή είναι κακός προπονητής — επειδή σήμερα οι ομάδες δεν περιμένουν τους νόμους της παλιάς σχολής όταν οι αντίπαλοι έχουν πάρει κρασί πριν μπουν στο γήπεδο. χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει έναν αντίπαλο πάνω από την περιοχή δεν στέκεται σαν γλυπτό της αρχαιότητας, αλλά ξεσπά σα βόμβα στον αγωνιστικό χώρο. κι εγώ προσωπικά όταν πρωτοκυκλοφόρησε η φήμη πως ο Γκουμνιέντσις φεύγει, εκείνες τις ημέρες που όλοι πήγαιναν σ' εκείνο το φόρουμ σαν να βλέπανε εθνική αποστολή, πήγα κι αγόρασα ένα εισιτήριο για τη Σκόπια μονάχος μου. δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα σπλάχνων. εκεί που κάποιοι βλέπουν νουμεράκι στα γκολ μας, εγώ βλέπω ήλιο στον Πειραιά που χάνει τη λάμψη του. δεν μιλάμε για μία αλλαγή προπονητή — μιλάμε για μία ομάδα που πρέπει να αναπνεύσει ξανά σα ζωντανός οργανισμός κι όχι σα μουμιοποιημένος παίκτης στο μουσείο. πιέστε τον Αλαφούζο σήμερα, αλλιώς αύριο θα μιλάμε για τους επόμενους πέντε τίτλους που χάθηκαν επειδή κάποιος περίμενε τον αντίπαλο να ολοκληρώσει την κίνησή του σα μαθητής πρωτοετής.

Ρε γαμώτο, να σου πω κάτι αμίλητο που είδα σήμερα στον Πειραιά; Πήγα στο γήπεδο πρωί πρωί για τον αγώνα των βετεράνων και στη διαδρομή μου αντίκρυσα έναν παλιό φίλο του ντέρμπι — αυτόν τον τύπο που πάντα είχε δίπλα του μια φωτογραφία του Σισοκό όταν ήταν μικρός. Σταμάτησα να του πω ένα κουτσομπολιό για το σημερινό στρατόπεδο, αλλά εκείνος σήκωσε το χέρι σα βλέπεις όλους εσένα να μιλάς περί αλλαγής εδώ μέσα; «Ρε σύντροφε», μου λέει, «όταν ο Γκουμνιέντσις ήταν προπονητής στην κορυφή, εκείνος ο ίδιος τύπος έκανε τον Σισοκό να τρέχει σα σπουργίτι πάνω στις άμυνες. Σήμερα όμως;;; τον βλέπω να στέκεται σαν αγάλματα στους δρόμους της Πλάκας — το κινητό του στο χέρι κι ένας παίκτης να ψάχνει την μπάλα σα να χάνει χρόνο στις εκλογές του Δήμου». Και δεν έφτανε αυτό: στον αγώνα πριν πέσουν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο, κάποιος νέος οπαδός γύρισε προς εμάς και ρώτησε «πού είναι οι Μικρές Πόρτες;;;» σα να αναζητούσε κάποιο θρύλο της δεκαετίας του '90. Τι να του πεις;;; ότι εκείνες οι πόρτες έκλεισαν επειδή η ομάδα ξέχασε πως το ποδόσφαιρο παίζεται στο πεδίο και όχι στα λόγια;;; Αλλά ξέρεις τι είναι η μεγαλύτερη πληγή;;; Ότι σήμερα, ακόμα και αυτοί που διαφωνούν μαζί μου εδώ μέσα, όταν βλέπουν τον Λουκιανό να στέκεται σαν κοντοπίθαρο μπροστά στον τερματοφύλακα λένε «αυτό δεν είναι δουλειά». Μα η δουλειά βρίσκεται εκεί που κάποιος πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα — κι εμείς περιμένουμε ακόμα τον πρώτο.

Εσείς όλοι μιλάτε για τον Γκουμνιέντσι σα να ήταν κάποιος δικαστής της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά εμένα μου θυμίζει περισσότερο εκείνον τον συμμαθητή μου στα οικονομικά που είχε μάθει απέξω όλες τις συνταγές από το βιβλίο — μόνο που όταν γράφαμε την εργασία ο καθηγητής πέρναγε κι έβγαζε σημείο ότι οι αριθμοί δεν πάγωναν μόνοι τους. Θυμάμαι πως το ίδιο κάνει και αυτή η ομάδα: περιμένουμε να λειτουργήσει το σύστημα σα χορογράφημα χωρίς κανέναν να ξεσκεπάσει πως η μπάλα τρέχει γρηγορότερα από οποιοδήποτε σχήμα. Αυτό όμως που λένε πολλοί εδώ μέσα πως «κάποτε ήταν πρωταθλητής» παίζει πολύ επικίνδυνα — σαν να νομίζουμε πως η πορεία μιας ομάδας είναι αθροιστική, σα να φτιάχνουμε έναν πίνακα όπου κάθε σωστή κίνηση ισοδυναμεί με +1. Στην πραγματικότητα όμως, το ποδόσφαιρο λειτουργεί σαν μία οικονομική αγορά: αν δεν παράγεις αποτελέσματα σήμερα, μέσα σε έναν χρόνο οι επενδυτές — άλλο ένα λάθος πραγματοποίησης — χάνουν την εμπιστοσύνη τους, όσο κεντρικός κι αν ήταν ο ρόλος σου στο παρελθόν. Την ίδια στιγμή, ο SakisPAO είχε δίκιο όταν ανέφερε πως κάποτε η ομάδα έπαιζε σα μία οικογένεια όπου ο καθένας γνώριζε τη θέση του· σήμερα όμως οι οικογένειες δεν κάνουν παιδιά πρωταθλητές — οι ομάδες που κερδίζουν κάνουν. Μα τι γίνεται όταν βλέπω τον Λουκιανό να ξεκινάει σα νυχτερίδα στο σκοτάδι ενώ ο αντίπαλος έχει βγάλει κόρνερ;;; Εκεί δεν μιλάω για τακτική — μιλάω για κάποιον που προσπαθεί να πιάσει τον εαυτό του σαν να κυνηγάει την ίδια του την σκιά. Κι εγώ πώς το ξέρω;;; Την περασμένη βδομάδα πήγα στον αγώνα της Β' ομάδας στο Γήπεδο Σιάτιστας, εκεί που βλέπεις αυτούς τους μπαχατζήδες να τρέχουν σα να τους κυνηγάει η αστυνομία. Στο δεύτερο ημίχρονο κάποιος συμπαίκτης του Λουκιανού έκανε μία αυτοί στη περιοχή κι εκείνος στάθηκε σα γλυπτό — χωρίς κίνηση, χωρίς αίσθηση σκοπού. Δεν ήταν θέμα ικανοτήτων· ήταν θέμα εικόνας. Σαν εκείνο το βράδυ στο λιμάνι του Πειραιά όταν κατέβασα ένα γιγαντιαίο ψάρι στη βάρκα μου κι όταν το έσυρα πάνω στην προβλήτα, αντίκρισα το κουφάρι του σαν να μην είχε τίποτα μέσα του — μόνο αέρα. Έτσι λειτουργεί και η ομάδα αυτή: βγάζει γκολ σπάνια σαν σπίθα στη νύχτα, αλλά όταν χάνει, χάνει σα βαρύς χειμώνας που δεν φέρνει χιόνι παρά μόνο κρύο που διαπερνά τα κόκαλα. Κι όσοι λένε πως πρέπει να δώσουμε χρόνο στον άνθρωπο, ας σκεφτούν αυτό: όταν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης ανάμεσα στους τοίχους και βλέπεις όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους που φορούν τα χρώματα της ομάδας σα ντύσιμο μόδας επειδή νομίζουν πως έτσι κερδίζουν κάτι, τότε καταλαβαίνεις πως η νίκη δεν είναι πλέον ζήτημα φιλοσοφίας — είναι ζήτημα πραγματικότητας. Και πραγματικότητα σημαίνει πως αν σήμερα αλλάξουμε άνθρωπο, ίσως χάσουμε μερικούς τίτλους ακόμα — μα αύριο θα έχουμε μια ομάδα που ξέρει πως δεν υπάρχουν δικαιολογίες στις αρχές του χρόνου.

Ρε παιδιά, μου 'ρθε μία φωτογραφία στο νου σήμερα το πρωί. Βγήκα από το σπίτι μου στις Μουρνιές και πήρα τον δρόμο για το βενζινάδικο — εκεί που παλιά υπήρχε εκείνος ο μεγάλος ελαιώνας που τον ξέραμε όλοι. Στη γωνία όμως βλέπω έναν γέρο να περιμένει το λεωφορείο κρατώντας μια σημαία του Ολυμπιακού σα να ήταν μοντέρνα μπλούζα. Του λέω «κύριε μου, αυτό που κρατάτε είναι ύφασμα του σαράντα οκτώ, όχι trend του Instagram». Εκείνος γυρίζει και μου λέει «ξέρεις τι κρατώ;;; αυτή η ομάδα έχει γίνει σαν εκείνο το αμάξι που χρειάζεται πάντοτε κάποιος άλλος να σπρώξει». Και έχει δίκιο ο άνθρωπος. Δεν κάνουμε διαχείριση καταστροφής όταν βλέπουμε τις αμυντικές κινήσεις εκείνες στον αγωνιστικό χώρο σα να παίζουμε σκάκι με πιόνια που δεν ξέρουν να κινηθούν αυτόνομα. Είδα ξανά τον αγώνα της ομάδας μας στον Πειραιά εκείνο το βράδυ — έναν αντίπαλο να βγάζει κόρνερ σα διαφημιστική ατάκα και τους δικούς μας σα να διαβάζουν ετικέτες στις μπουκάλες αντί να αμυνθούν. Ο Γκουμνιέντσις στέκεται εκεί σα βιβλιοθηκάριος που περιμένει τους αναγνώστες να βρουν μόνοι τους το σωστό ράφι — μόνο που στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν αυτοβοηθούμενα βιβλία. Αυτό όμως που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι οι αμυντικές κινήσεις· είναι εκείνο το βλέμμα στα μάτια των παικτών όταν τελειώνει ο αγώνας. Την προηγούμενη εβδομάδα μιλούσα με έναν παλαιότερο παίκτη της ομάδας — κάτι είπε εκείνος εκείνες τις δεκαετίες του 2000 που έκανε τον Σισοκό να τρέχει σα σπουργίτι στις άμυνες, ότι εκείνες τις ημέρες ένας παίκτης δεν περίμενε οδηγίες· έβλεπε το κενό και το εκμεταλλευόταν. Σήμερα όμως;;; ο Λουκιανός ψάχνει την μπάλα σα να είναι κλειδί κάπου εκεί στους θυρίδες μιας τράπεζας ενώ ο αντίπαλος έχει πιάσει τον ρυθμό ενός τρένου της δεκαετίας του '60. Και μετά έρχονται εκείνοι εδώ μέσα να μιλούν περί αμυντικού οργανισμού σα να μιλάμε για σχολική γιορτή όπου κάποιος ξέχασε τις σημαίες. Μα η ομάδα μας σήμερα δεν χρειάζεται έναν οργανισμό — χρειάζεται έναν οργανισμό που να παράγει αποτελέσματα. Την εποχή εκείνη όταν η ομάδα έκανε τον γύρο της Ευρώπης ήταν επειδή κάποιος κάθε φορά έβρισκε λύση εκεί που οι άλλοι έβλεπαν πρόβλημα. Σήμερα όμως;;; κάθε φορά που οι αντίπαλοι βγάζουν κόρνερ πάνω από το σαράντα, εμείς κοιτάζουμε σα ν' αφήνει κάποιος γάτα μέσα στον σωλήνα μιας αντλίας νερού. Ας σκεφτούμε όμως λίγο πιο πέρα από τις θεωρίες περί οργανισμού. Την τελευταία τριετία η ομάδα έχει βγάλει περισσότερα γκολ εκτός έδρας — ναι, σωστά ακούσατε — εκτός έδρας, ενώ εντός έδρας βλέπουμε επιθέσεις που σβήνουν σα κεράκια στην ηχώ μιας έκρηξης. Αυτό δεν είναι ζήτημα αμύνης· είναι ζήτημα ότι η ομάδα δεν ξέρει πλέον πώς ν' ανοίξει στόμα σα ομάδα πρωταθλητή. Την περίοδο εκείνη όταν η ομάδα έπαιζε σα συμφωνική ορχήστρα υπήρχε εκείνος ο πυρήνας νίκης που έκαναν τα λάθη ασήμαντα. Σήμερα όμως;;; κάθε λάθος γίνεται πρωτοσέλιδο στις στήλες των τοπικών εφημερίδων. Και μετά έρχεται εκείνος ο επιθετικός της ομάδας εκείνος ο οποίος στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ είχε κάνει τέσσερα γκολ σ' έναν χρόνο — σήμερα όμως;;; βλέπουμε έναν άνθρωπο σα να έχει ξεχάσει πως το γκολ δεν βγαίνει μόνος του σαν μπουκέτο στη γωνία ενός δρόμου. Μα η ομάδα χρειάζεται αυτούς τους ανθρώπους όχι σαν δάσκαλους δημοτικού σχολείου αλλά σαν πυροσβέστες εκείνων των στιγμών που η φωτιά ανάβει στο γήπεδο. Ο Αλαφούζος λοιπόν έχει ένα δίλημμα: πρέπει ν' αλλάξει άνθρωπο σήμερα ή αύριο;;; Για μένα δεν είναι θέμα ημερομηνίας — είναι θέμα πραγματοποίησης εκείνου του πρώτου βήματος που θα σώσει την ομάδα από την ξηρασία των αποτελεσμάτων. Οι οπαδοί εδώ μέσα γράφουμε ιστορίες στις κερκίδες επειδή κάποτε η ομάδα μας έκανε την πλάτη στους τίτλους. Σήμερα όμως;;; η ίδια ομάδα κοιτάζει σα να περιμένει έναν ηθοποιό ν' εμφανιστεί στη σκηνή αντί να παράγει εκείνο το σοκ που κάνει τους ανθρώπους να φωνάζουν «εγώ το ήξερα!». Και τέλος, αυτά τα νούμερα περί πρώτης θέσης εντός έδρας;;; αυτά είναι σα εκείνος ο τύπος που πήγαινε στο μαγαζί να αγοράσει ψωμί επειδή είχε εκείνο το κουπόνι έκπτωσης από τις εκπτώσεις του Ιανουαρίου — μόνο που εκείνος ο άνθρωπος δεν κατάλαβε πως το ψωμί είχε λήξει καιρό πριν. Η ομάδα σήμερα δεν χρειάζεται κουπόνια· χρειάζεται νίκες εκείνες τις ημέρες που οι αντίπαλοι βγάζουν όλες τις δυνάμεις τους στο γήπεδο. Πρέπει λοιπόν ν' αλλάξουμε άνθρωπο;;; Ναι, αλλά όχι επειδή είναι κακός — επειδή σήμερα οι ομάδες δεν περιμένουν παλιά σχολεία όταν οι αντίπαλοι έχουν πάρει το κρασί τους πριν μπει στον αγωνιστικό χώρο. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει έναν αντίπαλο πάνω από την περιοχή δεν στέκεται σαν γλυπτό αλλά ξεσπά σα βόμβα εκεί όπου πρέπει. Όσοι όμως λένε πως πρέπει ν' αφήσουμε χρόνο εκείνον τον άνθρωπο, ας θυμηθούν πως ο χρόνος στον οποίο αναφέρονται οι τίτλοι δεν είναι αυτός που νομίζουν — είναι αυτός που φεύγει σήμερα σαν άμμος από το χέρι ενός αγρότη τον Σεπτέμβρη.