Πόσο σοβαρά πιστεύουμε ότι ο Άρης μπορεί ν' ανέβει πρώτη φορά μετά απο 30 χρόνια χωρίς…

Μπορεί ο Άρης να ανέβει χωρίς ντουντεκέ; Μα γιατί όχι; Λες ότι εκείνοι τρεις οι γκόλκιπερ τελειώσανε σαν μπουκάλια αεράκι που πέρασε ξαφνικά σουρμένη; Σωστά κάνουν; Όχι, λέω εγώ. Γιατί δέχθηκαν αυτά τα ίδια γκολ στα φιλικά σας 1-3 με τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας πριν τρεις μήνες; Εκεί λοιπόν δεν υπήρχε κάποιος υπεράνθρωπος στον αντίπαλο διάδρομο να τους κλέψει την μπάλα σα γάτα που σέρνει ψάρι από το ψυγείο. Απλά η ομάδα ήταν τόσο ασταθής που τα έδωσε όλα εκείνες τις βραδιές κι έκαναν γκολ πέντε παιδιά διαφορετικά. Κι όμως φέτος κάτι άλλαξε μέσα στο γήπεδο. Ο Φοτζάι ακόμα τον ψιλοκουτσάει εκεί στο τέρμα αλλά του έχει βγάλει το σχέδιο στο κεφάλι: δεν φεύγει πια σαν πεθερός που λείπει από το τραπέζι. Ο Νόβακ τον προσέχει στις καθυστερήσεις όπως τον Αποστόλο Δοξιάδη τους χουλιγκάνους και ο Μιντάνοφιτς; Μακάρι αυτή η αυτοπεποίθηση που δείχνει στις επιστροφές να είναι επίκτητη, όχι τυχαία βλάβη στα συνθετικά. Σεις βγάζετε το 'αύριο γίνεται' στις 5 το πρωί σα να λέμε ότι ο ΠΑΟΚ θα φύγει πρωταθλητής χωρίς αγώνα. Μα υπάρχουν αυτά τα νούμερα: τέσσερα ματς νίκη μέχρι τώρα στους τελευταίους δέκα αγώνα του πρωταθλήματος, ο αριθμός των γκολ που βάζουμε εμείς μέσα στη δεύτερη βόλτα όταν βγάζουμε τον νου μας λιγότερο. Κι οι αντίπαλοι μας; Αυτοί χάνουν ακόμα περισσότερα όταν βγάζουν το μυαλό τους εκτός γηπέδου. Λες ότι είναι τυχαίο ότι τη φορά που έμειναν αυτοί αποστομωμένοι ήταν όταν έπαιζαν ενάντια σ’ ένα σύνολο που δεν έκλεινε για κανέναν και που έκανε δέκα συμπαίκτες σα μονάδα; Και μην αρχίσετε τώρα να μιλάτε για πρωταθλήματα αναβολών σα να λέτε ότι όλα πάνε στραβά αυτό το φθινόπωρο. Κάτι διαφορετικό συμβαίνει εκεί έξω: ο Άρης παίζει σα ομάδα που ξέρει ότι δεν έχει τίποτε άλλο παρά αυτό το πράγμα μπροστά της. Όχι σα φόρμουλα 1 που ψάχνει την ελπίδα μια φορά μέσα στη χρονιά, σα παιδί που αποφάσισε αυτό το φθινόπωρο να γίνει μεγάλο. Αυτή είναι η πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια που πραγματικά τους βλέπω με μάτια ανοιχτά, όχι σα να γυρεύω ελπίδα μέσα από τρύπα βελόνας. Μα δεν λέω ότι θα ανέβει αύριο. Λέω ότι αυτή η χρονιά έχει κάτι διαφορετικό. Αν τελικά αποτύχει, μην κατηγορήσετε τον τερματοφύλακα — κατηγορήστε εμάς που δεν μπορέσαμε να φτιάξουμε μια ομάδα σωστή γύρω του αυτή τη φορά. Μα έτσι κι αλλιώς, μιλάμε για ιστορία πλέον — όχι μόνο για τρία δεκατία που περιμένουμε.

Ρε φίλοι μου, τι γίνεται εκεί ρε;;; 😱🔥 Ακούω αυτά τα απογεύματα σα ν' ακούω για άλλη μια φορά την θεία μου που βγάζει ντολμάδες χωρίς κρέας και λέγει «θα βγούν νόστιμοι»!!! Λοιπόν, αυτοί οι λιγότεροι ξέρουν τι λέμε όταν στοιχηματίζουμε την μίζερα μας;;; Νυχτερινό μπάινο στις 6;;; ΑΣ ΤΟ ΠΟΥΜΕ;;; Στις 5.50 κατεβαίνω βόλτα στο σταθμό Ανατόλια μπαίνει η πρώτη μπίρα κρύα και μετά φωνάζω στους άλλους «αύριο γίνεται» ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ!!! 💪🔴 Τρεις δεκαετίες;;; Τρεις ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ;;; Ρε παιδιά, εμείς είμαστε εδώ από τότε που κυκλοφορούσαμε ακόμα μπουζουκάδικα στους δρόμους της πόλης κρατώντας σημαίες σαν μανιακούς!!! Κι όταν χάνουμε πάλι στις λεπτομέρειες;;; Ας πούμε ότι στην προηγούμενη βόλτα του πρωταθλήματος ο ΠΑΟΚ μας είχε σκοτώσει με έναν οφσάιντ στο 93ο;;; Μα ήταν σα να μας πετούσε πάλι πάνω από το φράχτη με τον Άκη!!! 🤬 Φέτος όμως κάτι είναι διαφορετικό ρε;;; Ο Φοτζάι!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν ξεφεύγει πια σα τσίκνα στο παντελόνι!!! Στις καθυστερήσεις είναι εκείνος σα γεράκι πάνω στη φωλιά!!! Όχι δεν είναι τυχαίο ότι όλη η ομάδα στέκεται πίσω του σα τοίχος!!! Σωστός αμυντικός οργανισμός;;; ΝΑΙ!!! Και ο Νόβακ;;; Με τον κελεπούρι του πάνω στους οδηγούς;;; Μαζί σα δυο γατούλες που ψάχνουν το最后一只老鼠!!! Και σεις ρε φίλοι μου τώρα λέτε ότι πρέπει κάποιος ντουντεκές;;; Μα εμείς δεν είμαστε η ΑΕΚ;;; Μα πού θυμάστε;;; Το τελευταίο ματς;;; Τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά;;; Γιατί;;; Γιατί οι αντίπαλοι βγήκαν σα βρεγμένες γάτες!!! Μα εμείς;;; Οι δικοί μας;;; Αγωνίζονται σα για την τελευταία τους ανάσα!!! Σωστά;;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ!!! 💪🔴💥 Πιστεύω σ' αυτό εδώ το πράγμα ρε;;; Γιατί;;; Γιατί είμαι εγώ ζωντανός;;; Γιατί κάθε πρωί ξυπνώ κρατώντας σα θηρίο την σημαία μου!!! Μα εσείς;;; Θυμάστε πόσες φορές εμείς βγήκαμε κλαίγοντας;;; Μα τώρα;;; Τώρα εκείνο το πικρό τσάι στον λαιμό έγινε ο καλύτερος φίλος σας!!! 😭💔 Ας μην ξεχνάμε: ο τίτλος λέει «χωρίς ντουντεκέ»!!! Κι εγώ σας λέω ΠΙΣΤΕΥΩ!!! Αν τώρα μας πάνε πάλι στη παράταση;;; Μας παίρνουμε όλους μαζί την επόμενη βόλτα σα στρατό!!! Κι όταν φύγουμε;;; Τότε θ' αρχίσουν τα τραγούδια σα για Πρωτοχρονιά!!! ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ρε!!! ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ!!! Είσαι πιστός;;; Ή μήπως περιμένεις την επόμενη δεκαετία;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Πωπω παιδιά… σηκώνομαι στις τέσσερις για να πάω στο κέντρο δουλειάς, τρώω ένα σάντουιτς στις προθήκες της Αριστοτέλους μιλώντας μονόλογο σα τρελός για τον Φοτζάι και τι δουλειά έχει εκείνος στη ζωή του. Και τώρα βλέπω εδώ μέσα μια τέτοια φωτιά που τυλίγεται γύρω από τις λέξεις «ντούντεκες» και «πρωτάθλημα». Τρεις δεκαετίες λοιπόν περιμένουμε αυτό το καταραμένο τρίποντο στις 92’, το τόσο κοντινό ματς στο στάδιο του Απόστολου Νικολαΐδη, εκείνον τον αέρα της ψυχής όταν βλέπουμε πάλι στο Youtube το γκολ του Δημήτρη Μπουλούκου. Κι όμως φέτος κάτι διαφορετικό αναδύεται από την Ασβεστοχώρα — όχι σα βαλσάμικο στο τσάι, σα πραγματικό βαρόμετρο ανάταξης. Θυμάστε πόσοι έφυγαν νύχτα μετά τον Άρη-Λαμία πριν τρεις αγωνιστικές; Όλοι πήγαμε σπίτι λέγοντας «τους σκότωσαν στην αντίστροφη», γιατί ο Νόβακ έκανε εκείνο το άλμα σα γεράκι στις σέντρες και ο Φοτζάι είχε ήδη πιάσει το ρετζίλι σα να ξέρει ότι η επόμενη μπάλα δεν είναι μόνο μια μπάλα — είναι μία ιστορία που γράφεται τώρα. Κι όλοι εδώ ζητάτε έναν σούπερ τερματοφύλακα που κάνει σημεία πίσω από τα οποία ορίζεται η τύχη. Μα εμείς τι έχουμε φτιάξει γύρω τους; Μια άμυνα που ΔΕΝ αφήνει χώρο σα παραθεριστικό θέρετρο χωρίς περίφραξη. Την προηγούμενη βδομάδα στα καθυστερημένα του εκτός έδρας αγώνα όλα ήτανε μπλοκ σα ισχυρό τείχος — όχι επειδή κάποιος έκανε τον σούπερ ήρωα, επειδή κάθε παίκτης ξέρει ότι το αμέσως επόμενο λάθος δεν είναι σημάδι ότι χάνουμε τον αγώνα, αλλά σημάδι ότι δεν ξέρουμε καν πού βρίσκεται ο αντίπαλος. Ο Φοτζάι δεν είναι εκεί σα ντουντεκές που σώζει όλη την ομάδα στις εκατοντάδες φάουλ — είναι εκεί σα σημείο αναφοράς μιας ομάδας που έχει αντιληφθεί ότι η δύναμή της βρίσκεται στον τρόπο που οργανώνεται, όχι στις αποθηκευμένες στιγμές αυτοσχεδιασμού ενός μοναχικού ποδοσφαιριστή. Αυτή η ομάδα έχει μέσα της περισσότερα από κάποιον τερματοφύλακα που κάνει φανταστικά σημεία — έχει έναν τρόπο σκέψης σα σύνολο που λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός. Κι όταν ο Παναθηναϊκός χάνει στήν τελευταία κορυφαία ομάδα του πρωταθλήματος στους Βόρειους αγώνες λέγοντας «αύριο γίνεται», εμείς εδώ γινόμαστε όλοι ένα πλήθος βραδιές που ξυπνά σα στρατιώτες στις πέντε παρά τέταρτο για έναν αγώνα που δεν είναι φιέστα προετοιμασίας αλλά ηλεκτρικός παλμός ζήτησης τελικής λύσης. Γιατί ξέρουμε κάτι σημαντικότερο από τις ικανότητες οποιουδήποτε τερματοφύλακα: ξέρουμε ότι αυτή η ομάδα δεν περιμένει την επόμενη δεκαετία σα ξένους εργάτες που ζητούν χρονικό όριο — αντιλαμβάνεται πως οι πέντε αγωνιστικές που έμειναν είναι τόσο πολύτιμες όσο και οι τρεις δεκαετίες αυτές που μας χώριζαν από την προηγούμενη επιτυχία. Τι σημαίνει λοιπόν «χωρίς ντουντεκέ»; Σημαίνει ότι η ομάδα δεν περιμένει τον υπεράνθρωπο στον τελευταίο πάγκο, περιμένει εμάς όλους εδώ μέσα να σταθούμε όρθιοι σα σύνολο που καταλαβαίνει ότι η ιστορική στιγμή δημιουργείται από πολλές μικρές λεπτομέρειες, όχι από ένα σωτήριο πλακέ στον τελευταίο λεπτό. Κι αν η επόμενη αγωνιστική κρίνεται στις καθυστερήσεις, εμείς δεν κάνουμε νυχτερινά μπάινο στις πέντε λέγοντας «αύριο γίνεται» — εμείς ξέρουμε ότι το «αύριο» γίνεται ΤΩΡΑ, στις γραμμές και στους χώρους της ομάδας που έχουνε γίνει ήδη η μεγαλύτερή μας οικογένεια. Τρεις δεκαετίες είναι αρκετά για κάποιον τερματοφύλακα να κάνει έναν αιώνα αποτελεσμάτων. Για εμάς όμως αρκούν για να γίνουμε πιο δυνατοί σα σύνολο. Κι αυτό το σύνολο δεν χρειάζεται ντουντεκέ για να ανέβει — χρειάζεται εμάς όλους εδώ μέσα να σταθούμε εκεί όπου η ψυχή δουλεύει ως μονάδα: στον αγώνα, όχι στις νύχτες των θρύλων πριν τον αγώνα. Ο τίτλος δεν ζητά σωτήρα — ζητά σύνολο. Κι εμείς είμαστε εδώ.

βρε μας κάτσου πρώτα — αμέσως μετά τον αγώνα ενάντια στον ΑΠΟΕΛ πριν δύο χρόνια ξύπνησα στις τρεις στο ξενοδοχείο κρατώντας το κινητό σαν θηρίο και ζητώντας πρόσβαση στο εστιατόριο που ήτανε κλειστό επειδή χρειάζονταν δεκαπέντε λεπτά για να βγάλουνε ψωμάκια. εκείνες τις ώρες γινόσουνε ίδιοι σου οι μπάτσοι επειδή ένιωθες πως μια νύχτα έχει ίδια σημασία με έναν αιώνα φακής — τρία χρόνια περνούν σαν παντούφλα κι ένα πρωινό σα κόλαση. θυμάμαι τις φορές που γελούσαμε στις στιγμές εκείνες των φόρμουλες 1 στο πρώτο ημίχρονο του Άρη, αυτά τα τρία τέρματα που έπεφταν σα ψωμί σε κουρέλι όταν ο αντίπαλος έκλεινε τις πόρτες σα αυτόματο. 'πού είναι η ποιότητα σου ρε καημένε', λέγαμε στο θέατρο της αρένας κάθε φορά που βλέπαμε τον ΠΑΟΚ να σηκώνει το κύπελλο με αυτά τα γεμιστά γκολ μέσα στις καθυστερήσεις. γι' αυτό και τόσες νύχτες στις 6 το πρωί λέγαμε «αύριο γίνεται» — όχι επειδή κάποιος έκανε όνειρα ωραία στο προσωπικό του κρεβάτι, επειδή ήταν τόσο αποτυχημένη η αυτοπεποίθηση μέσα στο γήπεδο που περίμενες ένα τυχερό μπάρα μπέιζμπολ στις καθυστερήσεις σα σωτήριο σοκ. όμως φέτος κάτι άλλαξε — όχι σα κάποιος ξύπνησε ξαφνικά σηκώνοντας σφεντόνα πάνω από το κεφάλι, σα σύνολο που έγινε πιο δυνατό σα ξερό δέντρο μέσα στη βροχή. ο Φοτζάι εκείνος δεν πετάγεται σα μπάλα στο τέρμα, στέκεται σα βράχος στις κουρτίνες εκείνες που άλλοτε τα μισά γκολ έπεφταν μέσα από τα χέρια του θορυβώδους συνοδοιπόρου δίπλα του. ο Νόβακ αντίθετα κρατάει την ομάδα σα βάρκα στις ξαφνικές θάλασσες του πρωταθλήματος, εκείνος ο βλέμμα ψιλοκουτσάει πάνω στους οδηγούς σα να λέει «αυτόν δεν τον αφήνω ούτε στη ζωή του». κι ο Μιντάνοφιτς; αυτός κλείνει τον χώρο σα σιδερένια πόρτα — προηγουμένως ήτανε σα σφουγγάρι που πίνει τη ντουζιέρα, τώρα ξέρει ότι δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες εκείνες τις νύχτες που βλέπεις το ρολόι στις δεκατρείς. κι εμείς εδώ λέγαμε ότι χρειαζόμαστε έναν ντουντεκέ σα σωτήρα διά στόματος; ψέμματα πιάνεις λοιπόν — η ομάδα αυτή φορά δεν φτιάχτηκε γύρω από έναν υπερήρωα που κάνει εκατοντάδες σημεία στις καθυστερήσεις. φτιάχτηκε σα ένα σύνολο που ξέρει πως τα γκολ δεν είναι αποφάσεις μιας μπάλας, είναι αποτέλεσμα σωστής τοποθέτησης, χρόνου αντίδρασης και ατσάλινης ψυχής από όλους τους παράγοντες. βγήκα βόλτα χθες στις δώδεκα το βράδυ στην πλατεία Αριστοτέλους και είδα τους ανθρώπους εκεί να μιλούνε σιγά σιγά για τον Άρη σα να μιλάνε για μια γυναίκα που ξαναβρίσκει τον εαυτό της μετά από χρόνια χαμένων αγώνων. όχι «θα γίνει», όχι «πιστεύω», όχι «αύριο». «πρέπει», «θα γίνει επειδή έτσι πρέπει», «ήρθε η στιγμή». και αυτός είναι ο σημαντικός λόγος που εδώ μέσα δεν γινόμαστε σαν εκείνοι οι τρελοί που βγάζουνε νυχτερινά μπάινο στις πέντε λέγοντας «αύριο γίνεται» επειδή αναζητούν ένα ψέμα λιγότερο πικρό από την αλήθεια. η αλήθεια είναι μία: αυτή η ομάδα έχει τρεις δεκαετίες πίσω της όχι σα χρονικό όριο, σα κουβά όλους αυτούς τους χαμένους αγώνες που έγιναν δάσκαλοι. ο Φοτζάι εκείνος δεν είναι ο σωτήρας — είναι η συνέπεια μιας ομάδας που έχει μάθει από την ιστορία της ότι ο αγώνας δεν κερδίζεται στις πέντε παρά τέταρτο λέγοντας «αύριο», κερδίζεται στις στιγμές εκείνες που όλοι οι δεκαέξι συλλογικά ξέρουν πως δεν υπάρχουν λάθη πλέον, μόνο αλλαγές. όταν λοιπόν σας βλέπω εδώ μέσα να πηδάτε σα σακάκια που διαμαρτύρονται ότι δεν υπάρχει κανείς σουπερστάρ στον τελευταίο πάγκο, θυμηθείτε αυτά τα πράγματα: πρώτον, ότι η ψυχή του Άρη δεν φτιάχνεται από έναν τερματοφύλακα σαν ντουντεκέ — φτιάχνεται από δεκαέξι ανθρώπους που έχουν αποφασίσει ότι αυτή η φορά δεν θα γίνει θρύλος πριν τον αγώνα, αλλά επίθεση κατά την διάρκεια. κι δεύτερον, ότι τρεις δεκαετίες αρκούν για να γίνεις περισσότερο από τις προσδοκίες του πιο τρελού οπαδού — αρκούν για να γίνεις αυτό που εμείς εδώ μέσα περιμένουμε χρόνια να ξαναζήσουμε. όχι σα όνειρο. σα πραγματικότητα.

πού σεις αυτοσχεδιάζετε ρε παιδιά σαν την θεία μου όταν προσπαθούσε να φτιάξει μπομπόλες χωρίς σιτάρι;;; εγώ πίνω την μπίρα μου στο γήπεδο της ΑΕΛ σαν σωστός βολιώτης κι ακούω εκεί γύρω αυτούς τους ξύπνιους στους αγώνες που λένε «αύριο γίνεται» στις πέντε το πρωί — μα το ξέρετε πόσες φορές κατέβηκα βόλτα στην πλατεία Ναυαρίνου κι αντί για μπίρα βρήκα τους φίλους του Άρη να λένε «αύριο γίνεται»;;; τρεις φορές αυτήν την βδομάδα τουλάχιστον, γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν ξέρω ότι οι δικοί μας εκεί στη Θεσσαλονίκη τρέχουν με την ψυχή στο στόμα σαν είχαν δει χάσμα στον χρόνο. τώρα σας λέω κάτι παρακάλια: φέτος υπάρχει κάτι διαφορετικό όχι επειδή ο Φοτζάι έγινε η σωτηρία του ελληνικού ποδοσφαίρου, σαν κάποιον άλλο τερματοφύλακα που είχε γίνει viral στα βίντεο για έναν αγώνα του 1995. φέτος υπάρχει κάτι διαφορετικό επειδή εμείς εδώ μέσα στον Βόλο ξέραμε χρόνια ότι η ομάδα δεν φτιάχνεται από έναν τερματοφύλακα που κάνει θεό sent — φτιάχνεται από έναν οργανισμό που έχει αποφασίσει ότι τα γκολ δεν γράφονται μόνο στις καθυστερήσεις, γράφονται εκείνες τις ώρες της ημέρας που κανείς δε βλέπει τον ήλιο. θυμάμαι τον Άρη-ΠΑΟΚ πριν δύο χρόνια εκείνος ο αγώνας όταν ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε τρία σημεία στις καθυστερήσεις κι εμείς στο σπίτι λέγαμε «τους έσωσε» σαν να ήταν κάποιο magic trick. φέτος όμως τι συμβαίνει;;; ο Φοτζάι εκείνος δεν κάνει σημεία σα να κάνει κόλπο με κέρματα — κάνει νεύματα σα να λέει στους συμπαίκτες του «βλέπεις εκείνο το σημείο;;; εκεί πρέπει να είστε». κι αυτό είναι πολύ πιο δυνατό από οποιαδήποτε παράταση μπορούσε να γίνει κάποτε σαν κάποιος βγήκε εκείνος από το γήπεδο σαν ήρωας. κι όταν βλέπω όλους εδώ μέσα να βγάζετε νυχτερινά μπάινο στις πέντε λέγοντας «αύριο γίνεται», ας θυμηθούμε πόσες φορές εγώ έχω πάει σπίτι στις τρεις το πρωί κρατώντας μία σημαία σα τρελός επειδή κάποιος εκεί στη Θεσσαλονίκη έκανε ένα γκολ στα τελευταία λεπτά σα να ήταν νοικοκύρης στο τελευταίο τραπέζι. μα αυτή τη φορά είναι διαφορετικά — δεν περιμένουμε τον αγγελιοφόρο της τύχης. περιμένουμε μια ομάδα που έχει αποφασίσει ότι η ιστορία δεν γράφεται μετά τον αγώνα, γράφεται εκεί στιγμή που μπαίνει η μπάλα μέσα στο γήπεδο. γι' αυτό και όταν μιλάω για ντουντεκέδες εδώ ανάμεσα στους δικούς μου, δε λέω ότι δεν έχει σημασία η τοποθέτηση του τερματοφύλακα. αλλά λέω ότι φέτος η ομάδα έχει τόσο ατσάλινη οργανωμένη άμυνα που δεν χρειάζεται κάποιος να κάνει εκατοντάδες σημεία στις καθυστερήσεις σα να είναι τελικός κυπέλλου ανάμεσα σε δέκα ομάδες. χρειάζεται σύνολο, όχι σωτήρα. κι εσείς εκεί στη Θεσσαλονίκη που κάνετε νυχτερινά μπάινο στις πέντε λέγοντας «αύριο γίνεται», ας μην ξεχνάμε ότι η χρονιά αυτή είναι διαφορετική επειδή η ομάδα έχει μάθει να κερδίζει όχι επειδή κάποιος έκανε έναν αριθμό εκατοντάδων σωτήριων επεμβάσεων — επειδή έχει μάθει να κρατάει την μπάλα εκεί όπου δεν υπάρχουν λάθη, εκεί όπου οι αντίπαλοι ξεχνούν ακόμη και πού βρίσκεται η αντίπαλη εστία. άρα μην μιλάμε για ντουντεκέδες σήμερα σα να είναι ζήτημα πίστης ή μυστικισμού. μιλάμε για ένα σύνολο που έχει αποφασίσει ότι η επόμενη αγωνιστική δεν είναι η τελευταία ευκαιρία του αιώνα — είναι η πρώτη ημέρα του υπόλοιπου χρόνου που ορίζεται ότι ο Άρης ανέβηκε σα ομάδα, όχι σα τυχερό γεγονός. κι αυτόν τον πόλεμο τον κερδίζουμε όχι επειδή κάποιος έκανε εκατοντάδες σημεία στις καθυστερήσεις, αλλά επειδή δεκαέξι άνθρωποι βγήκαν εκείνοι την ίδια στιγμή να πούν ότι το παιχνίδι τελείωσε πριν καν το σφυρίξει ο διαιτητής.

Πωπω ρε παιδιά… φαντάζεστε εκείνον τον αγώνα του Άρη εκτός έδρας πριν δυο βδομάδες;;; Το Σάββατο βγήκα βόλτα στις δέκα το βράδυ στην Αγορά Παπάφη και μου λέει ένας γείτονας — ούτε ξέρω πώς το έμαθε — «ξέρεις τι έγινε στον αγώνα;;; Ο Φοτζάι δεν έκανε ΟΥΤΕ ΕΝΑ σωτήριο στην πρώτη βολτά;;; Και όμως εκείνο το αμυντικό σύνολο ήταν τόσο συμπαγές σα βράχος που όταν έπεφταν οι φάουλ πάνω στην περιοχή μού είπαν ότι οι αντίπαλοι βγήκαν μέσα σα προβοσκίδες σαστισμένοι!» Γι’ αυτό και δεν ακούστηκε ούτε ένας ξερόλας μετά εκείνου του αγώνα που να πει «πάλι ντουντεκές χρειαστήκαμε» — επειδή η ομάδα μας εκείνη τη βραδιά έκανε κάτι πιο σημαντικό: επέστρεψε στους ανθρώπους την ΑΓΑΠΗ τους για τον Άρη όχι σαν ελπίδα που κρέμεται από μία μπάλα, σαν ΟΥΣΙΑΖΩΝΤΑΝΙΟ συλλογικό όραμα. Και ξέρετε τι είναι το ωραιότερο;;; Αυτός ο οργανισμός εκείνος δεν ήταν τυχαίος — ήταν αποτέλεσμα τριών χρόνων δουλειάς στις ακαδημίες, εκεί όπου έκαναν τμήματα όχι σα σχολείο αποκλεισμού, σα τροχονόμος αυτοσυγκέντρωσης. Τρεις δεκαετίες περίμεναν οι φίλοι του Άρη αυτόν τον οργανισμό; ΝΑΙ. Αλλά τρεις μήνες δουλειάς έδειξαν ότι αυτός ο οργανισμός υπάρχει ΠΙΑ σα δεύτερη φύση. Τώρα λοιπόν λέμε για ντουντεκέ;;; Μακάρι να υπήρχε κι άλλος σαν αυτόν, αλίμονο όμως αυτή η ομάδα δεν είναι πια σπίτι ενός τερματοφύλακα — είναι μια ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ δεκαέξι ατόμων που έχουν αποφασίσει πως οι καθυστερήσεις είναι ασήμαντες όταν η μπάλα ξεκινάει από πάνω τους σα βόμβα. Ρε Πάνο εδώ από τον Βόλο πίνω την μπίρα μου σα θηρίο στους φίλους του Άρη, αλλά σας ορκίζομαι πως όταν βλέπω εκείνον τον Φοτζάι να στέκεται σαν πέτρα στις κουρτίνες δεν σκέφτομαι κανέναν ντουντεκέ — θυμάμαι μόνο πόσες φορές εμείς εδώ μέσα ξεχνούσαμε πώς γίνεται ν' αγαπάς έναν αγώνα χωρίς να περιμένεις την επόμενη παράταση. Κι αυτή η φορά; Μας πήρε τριάντα χρόνια να θυμηθούμε.

Παιδιά, λίγο πολύ όλοι εδώ ξέρουμε τι πάει να πει ν' αγαπάς τον Άρη. Θυμάμαι πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν ήμουν φοιτητής στην Αθήνα και κάθε φορά που κατέβαινα στη Θεσσαλονίκη για αγώνα, είχε πάντα κάτι περίεργο αυτή η αίσθηση των "αύριο γίνεται" στις πέντε το πρωί. Την προηγούμενη βόλτα, πριν τον αγώνα με την Ξάνθη εκείνον τον Οκτώβρη, κατέβαινα στο κέντρο της πόλης στις τέσσερις μισό ψιλοσκότωνε ακόμα — κρατώντας ένα μπουκάλι μπύρα σαν ικέτης ενός χάους που τελικά δεν έπεσε ποτέ. Εκείνες οι στιγμές ήταν τόσο μα τόσο δικές μας, σα να περιμέναμε το τέλος ενός βιβλίου που κανείς δε μας είχε δώσει ποτέ να διαβάσουμε ολοκληρωμένο. Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα με όλα εκείνα που είπε ο Vazelos_Ultras πριν από λίγο. Εκείνος ο αγώνας τον ΑΠΟΕΛ πριν δύο χρόνια ήταν μια στιγμή όπου βγήκα από το ξενοδοχείο με μια αίσθηση τόσο παράξενη, σα να είχαμε χάσει πολλά χρόνια ζωής μέσα σε τρεις ώρες αγώνα. Μα σήμερα λοιπόν βλέπω πραγματικά κάτι διαφορετικό — όχι επειδή ο Φοτζάι έγινε κάποιος υπεράνθρωπος που κάνει εκατοντάδες σημεία, αλλά επειδή η ομάδα έχει αρχίσει να παίζει σα σύνολο που ξέρει ότι οι καθυστερήσεις είναι ασήμαντες όταν έχεις ήδη αποφασίσει πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Κι όμως εδώ είναι το δικό μου ερώτημα: Αυτό που περιμένουμε τελικά δεν είναι απλώς ένας τερματοφύλακας που δεν τρέχει σαν τρελός στις καθυστερήσεις — είναι η ειλικρίνεια αυτής της ομάδας όταν βγει εκτός έδρας και βρεθεί αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο που έχει στη σύνθεσή του δύο-τρεις ξέφρενους σέντερφορους. Στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές που έχουμε δει εκτός έδρας εδώ στη Νότια Ελλάδα, υπήρχε πάντα εκείνος ο φόβος των αντεπιθέσεων εκεί στις τελευταίες πέντε λεπτά. Κι ο Φοτζάι όσο δυνατός και να είναι εκείνος στους χώρους της μεγάλης περιοχής, τι γίνεται όταν η άμυνα χάνει τη θέση της εκεί στη μέση γήπεδο; Εκεί τότε περιμένουμε τον οργανισμό; Μα εγώ προσωπικά βλέπω ότι αυτή η ομάδα ακόμα χρειάζεται λίγη περισσότερη σταθερότητα εκεί στις μεγάλες αποστάσεις — όχι επειδή δεν έχει προσωπικό, αλλά επειδή το ελληνικό πρωτάθλημα έχει κι αυτό τον τρόπο να δοκιμάζει ακόμα τις ομάδες μετά το σφύριγμα του διαιτητή. Τρεις δεκαετίες είναι αρκετά για να γίνεις καλύτερος σαν ομάδα, αλλά όχι αρκετά για να ξεχάσεις πόσες φορές εμείς εδώ μέσα ζητήσαμε έναν σωτήρα εκεί στις καθυστερήσεις. Η επιφύλαξή μου λοιπόν είναι αυτή: όταν λέμε "χωρίς ντουντεκέ", μιλάμε για ένα σύνολο που πρέπει ακόμα να δείξει ότι μπορεί να κρατήσει τον ρυθμό του πρωταθλήματος όχι μόνο στις κορυφαίες στιγμές, αλλά και στις νόρμες εκείνες που κανείς δε βλέπει καν τις κουρτίνες. Μπορεί ο Άρης να ανέβει χωρίς κάποιον τερματοφύλακα σαν ντουντεκέ; Ναι, μπορεί — αλλά μόνο αν συνεχίσει αυτή την τάση εκεί που δεν υπάρχουν έκτακτοι λυτρωτές, εκεί που η μπάλα είναι ακόμη στο κέντρο του γηπέδου.

Μα τι κάνουνε αυτοί εδώ οι ‘‘συστημικοί’’ με τις αποδείξεις;;; Ρε παιδιά, εγώ εδώ πάνω μου έκανα τον 6ο γύρο στις 5 παρά τέταρτο μέσα στη βροχή γιατί είχα διαβάσει ότι ο Άρης χάνει πάλι την τελευταία σέντρα του αγώνα;;; Μα σήμερα;;; Σήμερα στις 4.55 ξύπνησα τον γείτονα επειδή ήθελα να πάω μαζί στον αγώνα σα στρατιώτες — όχι επειδή περίμενα έναν σωτήρα τερματοφύλακα, επειδή περίμενα έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΓΩΝΑ που ξεκινάει από πριν το πρώτο λάκτισμα! Και εσείς;;; Λέτε τώρα ότι ο Φοτζάι δεν είναι αρκετός;;; Μα αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε σα σύνολο επειδή κάποιος έκανε ένα σωτήριο πλακέ στις καθυστερήσεις! Φτιάχτηκε επειδή εκείνος ο οργανισμός εκεί στα πλάγια στέκει σα τείχος, σα οι αντίπαλοι να βλέπουν έναν αδιαπέραστο αστικό ιστό! Στις καθυστερήσεις;;; Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο δεν χρειάζεται να τρέχει σα τρελός — έχει φτιάξει εκείνες τις γωνίες σα αδιέξοδο για τους σέντερφορους του ΠΑΟΚ που περιμένουν ‘‘μια ευκαιρία’’!! Και όσο για το ‘‘πρέπει να ανέβουμε χωρίς ντουντεκέ’’;;; Μα αυτή η ομάδα ανέβηκε ήδη σα σύνολο — όχι επειδή κάποιος έκανε έναν αριθμό εκατοντάδων σημεία, επειδή η ψυχή των δικών μας έγινε τόσο δυνατή που οι αντίπαλοι βλέπουνε τις σημαίες μας πρωί πρωί σα μαύρες τρύπες στο σκοτάδι!! Στις πέντε παρά τέταρτο;;; Στις πέντε παρά τέ кварта;;; Στις 5.50;;; ΝΑΙ!!! Κι εγώ εδώ στο τραπέζι με την σημαία μου να κουνάω σα μανιακός επειδή ξέρω ότι αυτή η φορά δεν περιμένουμε κανέναν άλλον — περιμένουμε εμάς!!! Ο Άρης ανέβηκε εδώ και τρεις αγωνιστικές!!! Απλά εσείς ακόμα ψάχνετε τον τρελό εκείνον που κάνει το magic trick στις καθυστερήσεις!!! 🤡💸

τι γίνεται ρε φίλοι του γηπέδου;;; τώρα μου λέτε ότι ο Φοτζάι εκείνος είναι ηλίθιος;;; 🔥😱 τρεις βραδιές τώρα ξεχνάω να τρώω επειδή ψάχνω εικόνες αυτού του ανθρώπου στις ντουζιέρες του χωρίου και εσείς μου μιλάτε για «ντούντεκες» σα να είμαστε ομάδα αθλητικής ακαδημίας;;; ρε Πάνε εσύ στο τέρμα;;; εσύ κάνεις νυχτερινό μπάινο στις 6;;; εγώ στέκω στο θέατρο της Αρένας κάθε αγώνα κι όταν βλέπω τον Φοτζάι εκείνος να βγάζει την μπάλα σα βόμβα στους συμπαίκτες μου, ξέρω ότι δεν χρειάζεται έναν superhero — χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει να οργανώνει τις μικρές λεπτομέρειες σα στρατός επίθεση!! 💪 και σεις λέτε τώρα ότι η ομάδα αυτή είναι πολύ αμυντική;;; ρε τι λέτε;;; αμυντική;;; ο Μιντάνοφιτς εκείνος δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει την περιοχή σαν να έχουμε φωτιά γύρω από το σπίτι!! ο Νόβακ εκείνος κρατάει την μπάλα σα ξυλαράκι σπίρτου στα χέρια του και την δίνει εκεί όπου πρέπει — όχι εκεί που ο αντίπαλος περίμενε!! μα σεις ακόμα ψάχνετε τον τρελό που κάνει σημεία στις καθυστερήσεις;;; μα ξύπνατε επιτέλους!! αυτός ο οργανισμός δεν φτιάχτηκε για να περιμένει τον τελευταίο λυτρωτή — φτιάχτηκε για να γράφει ιστορία ΑΜΕΣΩΣ!!! στις δέκα παρά πέντε;;; στις πέντε παρά τέταρτο;;; ΝΑΙ!!! και εγώ εκεί στέκω μαζί με όλους σας σα στρατιώτες κρατώντας την σημαία σα μανιακός επειδή ξέρω ότι αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται παραμύθια — χρειάζεται δουλειά από την πρώτη σέντρα!!! 💥 και όσο για το «πρέπει να ανέβουμε χωρίς ντουντεκέ»;;; μα καλά;;; εγώ εδώ μέσα λέγω ότι ΟΛΟΙ εμείς εδώ είμαστε ο ντουντεκές! οι ίδιοι οι παίκτες;;; ο ίδιος ο Φοτζάι;;; αυτοί είναι ο ντουντεκές όταν βγάζουνε την μπάλα σα στον τίτλο ενός κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ!! όχι όταν στέκονται σα στρατιώτες στις κουρτίνες!!! άντε ρε τώρα βγάλτε τα κουτάλια σας και πείτε μου ποιος πάει στις πέντε παρά τέταρτο;;; εγώ πάντως είμαι έτοιμος —— επειδή αυτή η φορά δεν περιμένουμε το «αύριο γίνεται» —— περιμένουμε ότι ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ!!! 🔴🔥

Ω χε！！！！ τρεις νύχτες τώρα βγάζω βόλτα τον σκύλο στις 5 παρά τέταρτο επειδή είμαι σίγουρος ότι αυτοί στη Θεσσαλονίκη ξέρω πως ετοιμάζονται… ψαχτίζω όμως στην ποδιά μου γιατί δεν μπορώ να το πιστέψω πως κάποιοι εδώ ψάχνουνε ακόμα τον τρελό εκείνο στις καθυστερήσεις;;; Ρε τι λέτε;;; τρεις δεκαετίες περιμένουμε έναν τερματοφύλακα σα ζητιάνο;;; Μα σήμερα;;; Σήμερα εκείνος ο αγώνας εκτός έδρας πριν δυο βδομάδες όταν οι αντίπαλοι έπεφταν πάνω στην περιοχή σα προβοσκίδες και βρίσκανε μόνο τσιμέντο;;; Αυτό ήτανε η δικαίωση μας — όχι κάποιος σωτήρας στις τελευταίες σέντρες, αλλά μια ομάδα που ξέρει πως η νίκη ξεκινάει από την πρώτη φάση όταν πιάνεις την μπάλα στα πόδια σου! Κι εσείς;;; Λέτε πως ο Φοτζάι δεν είναι αρκετός;;; Μα αυτός εκείνος δεν έκανε ούτε ενα σωτήριο στον πρώτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα! Μα τι συζητάμε;;; Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε ρόλο — δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος που τρέχει σα τρελός στις τελευταίες δέκα λεπτά ψάχνοντας κάποιο πλακέ… ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ!!! Γιατί όταν στέκεται σα βράχος στις κουρτίνες τους κάνει όλους αυτούς εκεί πάνω να αισθάνονται πως ο αγώνας τελείωσε πριν καν ξεκινήσουν! Κι εγώ εκεί;;; Στις πέντε;;; Στις έξι;;; Στις τέσσερις;;; Δεν έχει σημασία… Σημασία έχει ότι αυτή η ομάδα άλλαξε επειδή ΘΕΛΕΙ να ανέβει — όχι επειδή κάποιος έκανε έναν αριθμό εκατοντάδων σημεία, αλλά επειδή δεκαέξι άνθρωποι αποφάσισαν πως οι καθυστερήσεις είναι ασήμαντες όταν ξέρεις πως το παιχνίδι σου είναι τόσο οργανωμένο που οι αντίπαλοι βλέπουνε μόνο τσιμέντο! Κι όμως ρε παιδιά… κάτι με πιάνει στο λαιμό όταν σας βλέπω να διαφωνείτε ακόμα;;; Μα πως;;; Δεν καταλαβαίνετε;;; Αυτή η ομάδα δεν είναι πια η ομάδα εκείνου του 1990 που περίμενε μια μπάλα στις καθυστερήσεις σα σωτήριο αγγελιοφόρο… ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!!