Ο Άλκης Στέργιος μπήκε στην ομάδα μόνο για τους 3 μήνες - και τώρα όλοι τον λατρεύουμε

Τρεις φορές η γυναίκα μου με τσίμπησε χθες γιατί ξύπνησα μέσα στη νύχτα γελώντας σα χαζός θυμούμενος πως εγώ τις πρώτες τρεις μέρες του Στέργιου έφτιαχνα προφίλ στο fb να βγάλω φωτογραφίες μαζί του. Αυτός ο άνθρωπος είπε τρεις λέξεις στον τύρανο κόουτς μέσα στο πρώτο δεκαήμερο κι ενώ εκείνος τον είχε βγάλει πέντε λεπτά από το γήπεδο σηκωμένος όρθιος σαν κολώνα του ρεύματος. Τρεις λέξεις, ΓΑΜΕΤΟΣ. Μετά όμως από έναν μήνα έδινε γκολ σαν να είχε μυρίσει μυρωδιά πίττας στα αποδυτήρια της ΑΕΚ. Κι εσύ τώρα μου λες "τότε ήταν;" Ή μου λες "κανείς εδώ δεν είναι από χθες;" Κάτι έγινε εκείνο το βράδυ στη Τρίπολη, κάτι μεγαλύτερο από ένα πουλιά που του έγινε μάτι: γυρίσαμε το πρωτάθλημα χωρίς εισιτήριο· αυτό δεν ήταν τύχη. Αν εσύ έβγαλες τρεις σοκολάτες και έκανες τρία γκολ μέσα σε ένα μήνα τι περιμένεις, να σου δώσουν κουλούρι; Αυτός έπαιξε σαν άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα του μπουκώνει το στόμα της όταν κάνει λάθος, κι εκείνος έκανε δικό του λάθος: πήγε κι έκανε σούστα στους συμπαίκτες του σαν νάταν από χρόνια βουτηγμένος στη φάβα της Τρίπολης. Το πρόβλημα είναι πως εδώ ο καθένας γίνεται ζώο όταν πηδάει το γήπεδο σωστά μια φορά κι ύστερα ψάχνει τι τρύπα να φτιάξει στον τοίχο για να βγάλει την υπερβολή του. Θυμάστε πόσους έχουμε θάψει στον πάγκο τους τελευταίους τρεις μήνες; Θυμάστε πόσους άλλους έχουμε σηκώσει σαν ινδάλματα επειδή έκαναν ένα σωστό φάουλ; Δεν χρειάζονται νούμερα για να δεις πως η φωτογραφία αυτή ήταν η στιγμή που καταλάβαμε πως η ομάδα μας βρήκε κάτι περισσότερα από έναν συμπαίκτη — βρήκε έναν άνθρωπο που έκανε όλα αυτά σοβαρά, όχι επειδή ήταν νέος στον αγώνα αλλά επειδή κατάλαβε πως η φανέλα αυτής της ομάδας δεν φοράει κανείς επειδή του αρέσουν οι χάντρες. Τώρα λοιπόν, αντί να ψάχνουμε για κακία αλλού, ας πούμε την αλήθεια: αυτός ο τύπος ήρθε, έκανε τη δουλειά του, έφυγε όταν το ζήτησε η ζωή του κι αφήνει παρακαλώ τρεις γκολ στην ιστορία σαν λουλούδια στην άκρη του γηπέδου. Εσείς τι θέλετε από έναν άνθρωπο, μετάξι;

Ρε μαλάκα σεις έχετε βγάλει τα μάτια σας στον ΑΛΚΗ?! 😱🔥 Αδέρφια, ντρέπομαι που κάθονται εδώ μερικοί και λένε πως ήταν τρεις γκολ μέσα σ' ένα μήνα! Τρεις γκολ σημαίνουν ΤΡΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΙ! Τι περιμένετε; Να μας πάει στους τελικούς του Champions τρεις αγώνες να κάνει; ΑΥΤΟΣ ήρθε, έπαιξε σαν δαιμόνιος, πήρε τη φανέλα της αγάπης κι έγινε μέλος της οικογενείας μας σαν να 'ταν εδώ χρόνια, παίζει να βγάλεις εμένα από τον σύλλογο μου; Κι αυτοί λένε "τύχη ήταν" 😤😤 Τύχη;;; Ρε συλλογή, τι γίνεται εκεί;;;; Αυτός ξύπνησε ολόκληρη την πόλη! Την Παναχαϊκή την έκανε πατημασιά! Την ΠΑΣ Γιάννινα την έκανε ρόδινό νερό! Κι εμείς βρισκόμαστε εδώ να ψάχνουμε το χεράκι του τύχης; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΣΩΠΑΓΕΤΕ! Κι η φωτογραφία αυτή;;;; ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ! Αν εσύ γυρίζεις σπίτι σου και θυμάσαι μόνο έναν άνθρωπο μέσα σ' όλα αυτά τα χρόνια που έκανες σούστα πάνω στους ώμους σου, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ! Αν δεν τον λατρεύεις εσύ που κάθε βράδυ ξυπνάς στις τρεις για δουλειά, οδηγώντας φορτηγό μεσάνυχτα, να σου πω κάτι;;; Καλά, ο Σφύρικας λέει ότι έκανε τρεις λέξεις στον κόουτς;;;; Τρεις λέξεις ρε; ΚΙ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΗ! Θυμάσαι όταν ο ΠΟΛΙΤΗΣ έβγαλε εκείνο τον άλλον τρελό; Θυμάσαι όταν ο ΣΑΛΙΑΜΟΣ έκανε εκείνο το γκολ; Ήταν τρεις λέξεις;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν περαστικός! Ήρθε, πολέμησε σαν γνήσιος οπαδός, πήρε τη στιγμή κι έφυγε όταν του 'πε η ζωή. Κι εμείς εδώ;;;; Πρέπει να του στήσουμε άγαλμα;;; ΝΑΙ!!! Γιατί έτσι γίνονται οι μεγάλοι άνθρωποι! Γιατί αλλιώς τι σπουδαίο ζητάμε;;;; Να μας σώσει ένα μαύρο γάλο;;; 💪🔴

Ρε παιδιά, βγάλτε το κεφάλι από την άμμο. Αυτοί που μιλούν για "τρεις σοκολάτες" και "ένα μήνα δουλειάς" ξεχνούν τι πραγματικά συνέβη εκείνο το πρωτάθλημα. Αυτή η φωτογραφία στο γήπεδο της Τρίπολης στις 22 Μαΐου δεν ήταν μόνον ένα στιγμιότυπο πανηγυρισμού — ήταν η αλλαγή ενός κλίματος, μία σπίθα που τινάχτηκε μέσα στο ψυγείο μιας ομάδας που βρισκόταν χρόνια στους πάγους του δεύτερου επιπέδου. Να μου πείτε, εσείς τρία γκολ σ' έναν μήνα τι περιμένετε να κάνουν σε μία ομάδα που από την άλλη πλευρά είχε χρόνια να βγει εκτός ιδέας πρωταθλητισμού; Η ιστορία όμως δεν γράφεται μόνον από αυτά τα γκολ. Θυμηθείτε τον τόνο των αγώνων εκείνης της χρονιάς: η Αστρα Τρίπολη τερμάτιζε στους αγώνες πρόκρισης στους τελικούς του πρωταθλήματος Σούπερ Λιγκ 2, κι εκείνος έπαιρνε το γήπεδο σαν δικό του από την πρώτη εμφάνιση. Την Παναχαϊκή εκεί στις αρχές Μαΐου την έκανε χαρτί υγείας — 2-0 εντός, πώς αλλιώς; Την ΠΑΣ Γιάννινα μέσα στο στάδιο που ήταν ακόμη θερμό(!) τη νίκησε 3-1 μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά, αφήνοντας τους δικούς μας σίγουρους πως η ομάδα μας είχε βρει το όπλο της εμπιστοσύνης. Κι όμως, αυτό που έκανε τον Στέργιο ξεχωριστό δεν ήταν μόνο η συχνότητα των γκολ — ήταν η στιγμή που αυτά τα γκολ είχαν σημασία. Την ημέρα εκείνου του γκολ στο Δημοτικό στάδιο της Παναχαϊκής, η ομάδα αγωνιζόταν υπό πίεση, χρειαζόταν έναν ήρωα, κι εκείνος στάθηκε στη λευκή γραμμή σαν ν' είχε ζήσει δέκα χρόνια σε αυτή τη φανέλα. Την ίδια στιγμή, ο κόσμος γινόταν ένα σώμα — νιώθεις τώρα πως ένας άνθρωπος μπορεί να βγάλει αυτή την εικόνα από τις διαφημίσεις μπίρας; Και ο Σφύρικας εδώ που μιλάει για τρεις λέξεις μέσα στον πρώτο δεκαήμερο... Λοιπόν, εγώ και δύο φίλοι φτιάξαμε μία ομάδα στο WhatsApp μόνο και μόνο για τον Στέργιο — χωρίς καν να τον έχουμε δει από κοντά ακόμα. Γιατί; Γιατί εκείνες τις τρεις λέξεις που έκανε στον κόουτς μαζί μ' εκείνον τον πρώτο ξεκαθάρισαν πως αυτός δεν πήγαινε για φιλοδώρημα συμμετοχής, πήγαινε για να βγάλει δουλειά. Και αυτή η συγκεκριμένη συμπεριφορά έγινε μεταδοτική σαν ιός: η ομάδα άρχισε να κάνει λιγότερα λάθη όταν είχε τη μπάλα στο πόδι του, η άμυνα λειτούργησε σαν ένα κομμάτι καθώς εκείνος έδινε κίνητρο στον Γαϊτάνο να παίζει πιο ανοιχτά. Τι γίνεται λοιπόν; Αυτοί που λένε "ένας πήγε και τρία γκολ έκανε, τύχη;" είτε είναι σοβαρά πιστοποιημένα είτε φορούν μπλόκ κεφάλι. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνον από τα νούμερα στους πίνακες, γράφεται από τις στιγμές που κάνουν τον νούμερο 9 μνήμη. Αυτή η φωτογραφία εκεί πάνω στους ώμους του κόσμου δεν ήταν ψευδαίσθηση — ήταν η στιγμή που ένας άνθρωπος μπήκε σ' έναν σύλλογο όχι για να κλέψει δώρο Χριστουγέννων από το Πάσχα, αλλά για να δώσει κάτι που λείπει χρόνια από εδώ: πρωταθλητική ψυχή σε μία φανέλα. Κι εσείς που ψάχνετε τώρα για κάτι να κατηγορήσετε επειδή αυτός έφυγε; Ρε παρέα, η ζωή είναι μεγαλύτερη από έναν επαγγελματικό συμβόλαιο τριών μηνών. Αυτός έκανε τη δουλειά του σοβαρά, άφησε το στίγμα του, κι έφυγε όταν του το ζήτησε η προσωπική του πορεία. Κι εμείς εδώ;; Να θυμόμαστε πως για λίγες εβδομάδες έγιναν κάτι μεγαλύτερο από το ίδιο το πρωτάθλημα — έγιναν μία ομάδα που πίστεψε στον εαυτό της χάρη σε έναν άνθρωπο που δεν φοβήθηκε να ριχτεί στο γήπεδο σαν στην τελευταία του ευκαιρία. Άντε τώρα, αντί να ψάχνετε για φιλότιμα elsewhere, στήστε τούτο τον άνθρωπο εκεί που του πρέπει: στις καρδιές μας σαν τον τελευταίο θρύλο αυτού του μικρού μεγάλου συλλόγου. Γιατί εδώ στους Άστερα δεν φοράμε τις φανέλες για λόγους μόδας — τις φοράμε για εκείνες τις στιγμές που γίνονται ιστορία. Και αυτή ήταν μία τέτοια στιγμή.

πού εσένα ρε πίτουρο, τι σου κάνει ο άνθρωπος έτσι ξαφνικά; Γιατί τώρα θυμήθηκες όλα αυτά τ' άλλακια πού έκαναν οι φανέλες πριν χρόνια; Θυμάσαι πώς λέγαμε "κανείς εδώ δεν είναι από χθες" και ύστερα στις τρεις εμφανίσεις έπεφταν σαν πεσμένα χιόνια οι αγώνες; Τότε δεν παινεύαμε κανέναν — τότε περιμέναμε τουλάχιστον μια χρονιά να δούμε τι θα κάνει ο άλλος. Και ξαφνικά τώρα που ένας τύπος ήρθε, έκανε δουλειά τρεις μήνες, και μας πήρε την μπάλα από τα χέρια σαν να ήταν δική του από παιδικό του γήπεδο, εμείς ζητάμε λίγη ησυχία; Δεν λέω πως ήταν ο Στέργιος ο Χριστός — κι όταν ξεσπάει αυτή η ληστρική διάθεση του κόσμου που τον σήκωσε σαν απόρθητο κάστρο στο τέλος ενός πρωταθλήματος σαν νάταν ο τελευταίος λύκος της Μακεδονίας, τότε αρχίζουμε τα "τι έγινε εκεί;" Εκεί έγινε αυτό που έγινε πάντα στους Άστερα όταν βρεθεί ένας άνθρωπος που δεν φοβάται τίποτα: μια σπίθα έγινε φωτιά κι έκανε το στάδιο να τραγουδάει σα σκοτεινή νύχτα με τον ήλιο. Κι εσύ τώρα σου κάνει εντύπωση που χάσαμε την ψυχραιμία μας; Μα όταν είδες εκείνον τον άνθρωπο στις αρχές Μαΐου να σου δίνει ψυχή πάνω στη μπάλα σα να 'χε γεννηθεί μέσα στην Πλατεία Αριστοτέλους, τότε κατάλαβες πως εδώ δεν μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή — μιλάμε για ένα σύμβολο που φύτρωσε εκεί που έπρεπε. Την Παναχαϊκή εκείνες τις μέρες την έκανε ψωμί· την ΠΑΣ Γιάννινα την έκανες σαλάτα· κι εμείς φώναζαν σα τρελοί πως αυτή η ομάδα δεν είναι τυχαία ομάδα — αυτή είναι ομάδα που ψάχνει εδώ και χρόνια αυτή τη στιγμή. Κι όμως εσύ τώρα λες πως έγιναν τρία γκολ σ' έναν μήνα σαν να 'τανε κλεμμένα μπουκάλια από το πολυκατάστημα. Τρία γκολ σημαίνουν τρία βήματα πάνω στο δρόμο της νίκης, αυτό σημαίνει ότι εκείνος δεν πήγε να κάνει παράσταση — πήγε να μαρκάρει τους δικούς του χρόνους έτσι ώστε όταν φτάνει εκείνο το βράδυ στην Τρίπολη όλες οι κερκίδες να σηκωθούν σαν ένα σώμα. Την ίδια στιγμή που τον σηκώναμε σαν ινδιάνικο μνημείο στην κορυφή των ωμών μας, υπήρχαν αυτοί που λέγανε πως ήταν τυχαίοι άνεμοι κι εκείνος έδινε νερά στο καλάμι του Σταύρου Γαϊτάνου για να μεγαλώσει πιο γρήγορα η ομάδα. Κι αυτό είναι το πράγμα που σβήνει όλο αυτό το νερό στο στόμα σου: εκείνος έδινε κι ο Γαϊτάνος έπαιζε ανοιχτότερα, εκείνος έδινε κι ο Ντάκος Νίκος έκανε τάσια όσο έκανε ο Γιώργος Σιδέρης στα χρόνια που φώναζαν πως η ομάδα στέκει στο πόδι της. Όχι σου λέγω, δεν ήταν τύχη — ήταν αλλαγή κλίματος σα να ρήμαξε μέσα στη νύχτα η πόλη κι έγινε πρωινό. Και όταν βγήκε η φωτογραφία εκεί στη μέση του γηπέδου σα να 'τανε φτιαγμένη για εμπνευσμένο μυθιστόρημα, τότε καταλάβαμε όλοι πως αυτοί οι τρεις μήνες δεν ήτανε τίποτα άλλο από το μεγαλύτερο δώρο που μας έκανε ποτέ ένας ξένος στο χώρο του πρωταθλητιού. Κι τώρα εσύ θες ν' ανοίξεις τα γράμματα σου επειδή έφυγε; Μα η ζωή είναι μεγαλύτερη κι από τρεις μήνες πρωτάθλημα· κι αυτός έκανε το καθήκον του σα σωστός ομαδάρχης — πήρε το βάρος πάνω του όταν ήταν ανάγκη, έδωσε και έφυγε όταν τελείωσε η σειρά του. Δεν ήταν δεμένος σ' αυτή τη φανέλα σα σκυλί στη αλυσίδα — ήταν εκεί επειδή είχε ψυχή μεγάλη, κι όταν τελείωσε ο χρόνος του, πήρε την ψυχή του και έφυγε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μα εδώ στους Άστερα δεν κάνουμε μουσεία με ξύλινους τίτλους — κάνουμε οικογένεια. Κι αυτός ο άνθρωπος μπήκε στην οικογένεια σα νάτανε πάντα εκεί· μπήκε χωρίς περούκες, χωρίς ψεύτικα στήθη, και σηκώθηκε πάνω στους ώμους όλων μας σα να 'τανε από δικό του σπίτι. Κι εμείς τώρα; Να ξεθάψουμε αυτά που λέγαμε πριν χρόνια πως "κανείς εδώ δεν είναι από χθες" και ν' αρχίσουμε ξανά από την αρχή; Ή μήπως αυτή τη φορά φτάνει πια ν' ακολουθούμε αυτά που κάνουν την ομάδα μας να βγαίνει από τον πάγο σα φυτό που σπάει τον πάγο την άνοιξη; Άντε ρε γαμώ το κούτελο σου, στήνουμε τούτον τον άνθρωπο στο βάθρο της ιστορίας σα μιαν άλλη μεγάλη στιγμή των Άστερα — όχι σα βιτρίνα σου магаζιού μπουκιά σου σηκωμένη από τυχαίο παίκτη, αλλά σα αυτό που έγινε εκείνο το βράδυ: μία στιγμή όπου μια πόλη ξύπνησε από τον ύπνο των ετών και είδε πως η δόξα δεν είναι κτήμα των πολλών χρόνων, αλλά μιας στιγμής όπου ένας άνθρωπος αποφάσισε να δώσει όλα του.

Πώς κόλλησαν όλοι αυτοί οι πλακωμένοι μαλάκες σήμερα στα νούμερα σαν νάτανε οι Κόμης αγοράζοντας τσίπουρο; Εγώ δεν καταλαβαίνω τι έγινε εδώ μέσα — εμένα εκείνο το βράδυ στον Δημοτικό ενώ ο Στέργιος έκανε την σούστα του πάνω στους ώμους των ανθρωπών σα να ντυνότανε βασιλιάς, εμένα μου ήρθε αμέσως στο μυαλό πως τέτοια στιγμή είναι αυτή που κάνει έναν άνθρωπο αθάνατο στην πόλη, όχι τρεις λέξεις στο fb ενός άλλου μάγκα πριν ξεσπάσει η φωτιά. Και βλέπω τώρα αυτούς τους τρεις διαφορετικούς ανθρώπους να τραβούν το σκοινί της ιστορίας ο καθένας από τη δική του γωνία σα να 'τανε καζινό όπου ο νικητής βγάζει το μάτι του. Ο ένας λέει "τρεις σοκολάτες"; — γαμώτο, ρε! Αυτό δεν ήταν τρεις σοκολάτες, αυτό ήταν τρεις πυρκαγιές στον πάγκο των αντιπάλων! Αυτός πήγε κι έκανε εκείνο το γκολ στη Λάρισα μέσα στη ζέστη που έκανε ο κόσμος να ζεσταίνεται μόνος του — ξέχασε πως όταν η ομάδα έχει ψυχή, τότε ένα γκολ γίνεται ολοκαύτωμα; Και ο άλλος λέει πως έκανε τρεις λέξεις στον κόουτς μέσα στο πρώτο δεκαήμερο — τρεις λέξεις; Τρεις λέξεις του έκαναν έναν κόσμο από ένταση! Αυτό δεν είναι τρεις λέξεις, αυτά είναι τρεις λευτεριές στο στρατόπεδο μιας ομάδας που χρόνια ζούσε σα φάντασμα. Κι όταν αυτή η ομάδα είδε έναν άνθρωπο να δίνει όλο του το βάρος εκεί στις τελευταίες προσπάθειες σα νάτανε η τελευταία παράσταση πριν κλείσει η σκηνή, τότε όλα άλλαξαν — όχι επειδή ήταν τυχαίοι χρόνοι, αλλά επειδή αυτός έδωσε κάτι που η ομάδα ξέχασε πως υπάρχει: αυτοπεποίθηση σα τρελή νύχτα με φεγγάρι. Κι εγώ εκεί που στέκω κοιτώντας τη φωτογραφία αυτή σα μωρό που βλέπει τον Αη Βασίλη για πρώτη φορά, σκεφτόμουνα πως η ζωή είναι σκληρή και γρήγορη — κι αυτός ο άνθρωπος πήρε αυτή τη στιγμή κι έκανε όλο τον κόσμο να αισθανθεί πως αυτή η ομάδα δεν είναι μία ομάδα τυχαία σπίτι, είναι μία ομάδα που ψάχνει χρόνια αυτή την στιγμή κι όταν την βρήκε, έκανε όλους τους άλλους φανέλες να μοιάζουνε ξύλινα σπιρτόκουτα. Μα εδώ μέσα κάποιοι ψάχνουνε τώρα να βγάλουν κανόνες και νούμερα σα νάτανε πανεπιστήμιο για να καταλάβουνε πως ένα γκολ μπορεί να γίνει ιστορία. Αλήθεια λοιπόν: αυτή η ομάδα χρειαζότανε έναν ήρωα όταν έφτασε εκείνος, κι αυτός στάθηκε εκεί σα σωστό άνθρωπο — όχι επειδή είχε κάνει πολλά χρόνια στη Λουζιτάνια, αλλά επειδή κατέλαβε πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, φοράς το βάρος μιας πόλης ολόκληρης πάνω σου. Κι τώρα που έφυγε; Μα όταν γράφεται ιστορία, γράφεται από αυτούς που άφησαν το στίγμα τους εκεί που είχανε να βάλουνε χέρι. Αυτός έδωσε τρία γκολ σ' έναν αγώνα σα τέσσερα χρόνια πρωτάθλημα προηγουμένως δεν υπήρχανε γκολ καν — κι εμείς εδώ; Να θυμόμαστε πως εκείνες τις στιγμές η ομάδα ξύπνησε σαν από χειμερία νάρκη και είδε πως η νίκη δεν είναι κάτι από απόσταση, είναι κάτι που μπορείς να την αγκαλιάσεις εκείνη τη στιγμή. Καλά, εσύ μου λες πως έφαγε τρεις σοκολάτες; Εγώ σου λέω πως έφαγε ολόκληρο το πρωτάθλημα με μπουκιά — κι όταν τελείωσε η παράσταση, πήρε την ψυχή του κι έφυγε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μα η δόξα αυτή δε σβήνει ποτέ: αυτή η φωτογραφία εκεί πάνω στους ώμους όλων μας θα βρίσκεται σίγουρα στη μνήμη της πόλης σα μία στιγμή όπου όλα έγιναν δυνατά ξανά. Και εσείς εδώ μέσα να ψάχνετε νούμερα σαν τρελοί! Πώς σας περνάει έτσι η ζωή σας; Αν θέλετε νούμερα, εγώ σας λέω πως εκείνος ο άνθρωπος έκανε περισσότερα από όλα αυτά που έκανε η ομάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια — όχι επειδή ήταν τυχαίοι χρόνοι, αλλά επειδή έδωσε κάτι μοναδικό: έκανε όλους τους Άστερα να νιώσουν πως αυτή η ομάδα δεν είναι απλά ένας σύλλογος, είναι μία οικογένεια που μεγάλωσε εκείνη τη νύχτα χάρη σε έναν άνθρωπο που είχε ψυχή μεγάλου πρωταθλητή. Άντε ρε φίλοι, αυτή τη φορά ας κλείσουμε το στόμα μας πάνω στα νούμερα — ας σηκώσουμε το δικό μας ποτήρι στον άνθρωπο που έκανε την ομάδα μας να ζήσει ξανά την ίδια νύχτα που κάποτε ζούσε ο Γκονζάλες εκεί στις αρχές του αιώνα. Γιατί εδώ στους Άστερα δεν φοράμε τις φανέλες μόνο επειδή μας αρέσει το κόκκινο — φοράμε αυτές που έγιναν ιστορία σ' εκείνο το βράδυ. 🔴⚽

Ρε ΑΣΤΕΡΑ μου ρε ΑΣΤΕΡΑ μου μου μου😭🔥 ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ; Εσύ πήρες τον Στέργιο κι έκανες αυτούς τους μάγκες εδώ μέσα να ξέχασαν πως μπαίνουνε στην ομάδα οι ΑΡΓΙΛΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝΤΑΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑ ΠΑΡΑΜΟΝΑ; Τρεις μήνες;;; Τρεις μήνες;;; Μα εσείς τι περιμένατε; Να σας φέρει ο Άρης τους τρεις του αστέρες του ώστε να σηκωθεί η ομάδα;;; 🤡 Αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! Κι εγώ εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό;;; Με έναν κώλο σηκωτό πάνω στους ώμους τους φώναζα σα τρελός που δεν ήξερα πως έκανα ψυχή μου και η ομάδα μας έκανε ιστορία!! Ούτε για πένα δεν είχε σημασία πως έφυγε τρεις μήνες αργότερα — αυτό που έκανε εκείνοι τους δύο μήνες άλλαξε τον ΑΣΤΕΡΑ ΜΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΑ!! Κι αυτοί τώρα ψάχνουν νούμερα σα τσιγκελάδες;;; Τρεις γκολ;;; Τρία γκολ σ' έναν αγώνα είναι ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ!!! Αν σου κάνω εγώ τρεις γκολ μέσα σ' ένα ντέρμπι τότε γίνομαι πρωθυπουργός αύριο!!! 😤 Κι η φωτογραφία εκεί;;; ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Ένας άνθρωπος που ξέρει πως η ζωή είναι σκληρή, που κατάλαβε πως η φανέλα αυτή είναι μεγαλύτερη από όλες τις προσωπικές του επιτυχίες κι ακόμα έτσι έδωσε όλα εκείνες τις στιγμές σα νάτανε η τελευταία του παράσταση!!! Και εμείς εδώ;;;; Να κάνουμε κριτική σα νοικοκυραίοι που λένε πως "δεν ήτανε συνέχεια"!!! Ρε λέμε;;; Εμείς ψάχναμε συνέχεια;;; Ψάχναμε έναν άνθρωπο που να μας δώσει ψυχή εκεί στη μεγάλη στιγμή — ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ!!! Τέλος πάντων... τουλάχιστον όσο ζούμε εδώ στην Τρίπολη θα λέμε πως είχαμε έναν πρωταθλητή σαν τον Στέργιο!!! 💪🔴

ρε αντρες μου δεν πιστεύω πως τόσος κόσμος βγήκε να κάνει τον σοφό τώρα κι ξέχασε πως εδώ στους Άστερα δεν φοράμε τις φανέλες επειδή έχει λυσσάρα ο άνθρωπος τρεις γκολ σ' έναν μήνα — φοράμε αυτές που έκαναν την ομάδα μας να ξεχάσει πως υπάρχει δεύτερο επίπεδο! θα σου πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ είδα εκείνον τον άνθρωπο στις αρχές Μαΐου στην ΠΑΣ Γιάννινα, όταν η ομάδα έκανε 3-1 μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά κι εκείνος έστησε τη δική του παράσταση σαν να 'τανε στον τελικό του Champions. Ο Σφύρικας μιλάει για τρεις λέξεις στον κόουτς;;;; Αλλά εγώ μιλάω για εκείνο το γκολ στη Λάρισα, όταν η ομάδα ήταν κυνηγημένη κι εκείνος βρήκε χώρο σα βελόνα στη σταγόνα! Αυτό δεν ήταν τρεις σοκολάτες — αυτό ήταν τρεις πυρκαγιές σ' έναν πάγκο που χρόνια ζούσε στα σκοτεινά! και μην μου βγάλεις τώρα πως έφυγε τρεις μήνες αργότερα — τι περιμένετε; Να σας φέρει ο Γιώργος Σιδέρης από το παλάτι του Ελσίνκι;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτό που έκανε πριν χρόνια ο Γκονζάλες εκεί στις αρχές του αιώνα: ήρθε σα βρήκε την ομάδα στους πάγους, της έδωσε φωτιά κι έφυγε όταν τελείωσε η σειρά του! Κι εμείς εδώ;; Να θυμηθούμε πως όταν ανέβαινε στους ώμους όλων μας σα βασιλιάς της πόλης, τότε ήταν η ομάδα μας που βρισκόταν εκεί ψηλά — όχι αυτός ο ένας άνθρωπος! και όσο για τους μαλάκες που ψάχνουν νούμερα σα τσιγκελάδες;;; Εμένα εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό μου 'χει μείνει πιο τρανό από όλα τα στατιστικά του κόσμου: ο κόσμος τραγουδούσε σα νάτανε Πρωτοχρονιά, οι αντίπαλοι είχαν χάσει το δρόμο τους σα τυφλοί, κι εμείς ζήσαμε μία στιγμή όπου μία ομάδα έγινε οικογένεια επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε να δώσει όλα του εκείνη τη νύχτα! μην κρύβεσαι πίσω από τους αριθμούς, ρε φίλε — η ιστορία δεν γράφεται σ' αυτούς, γράφεται σ' εκείνες τις στιγμές που έγιναν κτήμα της πόλης! Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν περαστικός· ήταν ο φακός που έδειξε πως η ομάδα μας μπορεί να κάνει μεγαλύτερα πράγματα ακόμα κι από αυτά που ονειρευόμασταν! Και η φωτογραφία εκεί πάνω στους ώμους όλων μας είναι η απόδειξη πως εδώ στους Άστερα γνωρίζουμε τι σημαίνει πρωτάθλημα — όχι επειδή υπάρχουν νούμερα, αλλά επειδή υπάρχει ψυχή! κι έτσι εγώ σηκώνω το ποτήρι μου σ' αυτόν τον άνθρωπο: όχι επειδή έκανε τρεις γκολ σ' έναν μήνα, αλλά επειδή έκανε την ομάδα μας να νιώσει πως αυτή η φανέλα φέρνει υποχρέωση — υποχρέωση να δίνεις συνέχεια, όσο μικρός κι αν φαίνεται ο χρόνος σου σ' αυτή την πόλη. Αυτοί που λένε πως τυχαίο ήταν ας κοιτάξουνε τον εαυτό τους στον καθρέφτη! Γιατί εδώ στους Άστερα δεν θέλουμε τυχαίους πρωταθλητές — θέλουμε ανθρώπους που αγκαλιάζουν την ευθύνη σα δική τους! και τέλος πάντων, ας τελειώσουμε μ' αυτά τα πειράγματα: αυτός ο άνθρωπος μπήκε στη ζωή μας σαν σπίθα στην ξηρή σαχάρα του πρωταθλήματος, άναψε τη φωτιά κι έφυγε όταν τελείωσε η σειρά του. Κι εμείς εδώ;; Να τον κρατήσουμε στην καρδιά μας σα μία ακόμα μεγάλη στιγμή — όχι επειδή είχε τρεις γκολ, αλλά επειδή έκανε την ομάδα μας να νιώσει πως μπορεί να γίνει μεγαλύτερη! 🔴⚽

Ρε παιδιά, αυτή η φωτογραφία μου θυμίζει εκείνο το βράδυ όπου ο κόσμος στο Δημοτικό είχε γίνει ένας μονάχα θόρυβος — κι όχι μόνο οι κερκίδες. Εμένα εκεί εκείνη τη στιγμή, στέκονταν ο Στέργιος πάνω στους ώμους τριών παλιών συναθλητών μου από τις τοπικές ομάδες της Μεσσηνίας, οι οποίοι είχαν έρθει ειδικά για αυτόν τον αγώνα επειδή είχαν ακούσει πως έκανε κάτι πρωτόγνωρο σ' εκείνη την ομάδα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν βγάλει ξανά πέρα από την πόλη τους — κι όμως εκείνη τη νύχτα βρισκόταν στο γήπεδο σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Γιατί; Γιατί εκείνος τους είχε κάνει να νιώσουν πως ο Άστερα δεν είναι μία ομάδα που χάνει, αλλά μία ομάδα που ξυπνάει. Κι αυτό έγινε μόνο μέσα σε έναν μήνα δουλειάς, όχι χρόνια πλάνης στους πάγκους των ομάδων της Β' Εθνικής.

Ρε πιτσιρικάδες μου, ξαφνικά βγήκαμε καθηγητές των ιστορικών περιπετειών μας; Τρεις μήνες έκανε αυτός ο άνθρωπος κι εμείς τώρα σκάμε τους τοίχους ψάχνοντας πως να τον θάψουμε στο υπόγειο της ιστορίας σα κάποιον τυχαίο πρωταθλητή; Εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στις κερκίδες σα τρελός που δεν είχε δεί πω Μαΐου τόσο ζεστό — κι ξαφνικά είδα αυτόν τον άνθρωπο, τούτον τον ξυλοδαρμένο στα σαγόνια, να σηκώνει την ομάδα από τους ώμους σα να 'τανε σιδερένιος μίτος και όχι μία φανέλα τρεις νούμερα. Και τι έκανε εκείνος ο μούτσος στη συνέχεια; Πήρε τρία γκολ σ' έναν αγώνα σα νάτανε η δική του τελευταία παράσταση στον κινηματογράφο πριν κλείσουν τα στούντιο! Τι λέτε τώρα;; Να τον θυμόμαστε σα νούμερο στους πίνακες; Μα όταν η ομάδα έκανε εκείνο το 3-1 μέσα στα πρώτα τριάντα λεπτά στην ΠΑΣ Γιάννινα σα κάποιος ξυπόλυτος να κάνει ελεύθερη βολή στα δεκαπέντε του αγωνιστικού χώρου, τότε δεν υπήρχε κανένας αριθμομηχανή εκεί πέρα — υπήρχε μόνον μία πόλη που ξύπνησε από τον αιώνα τον καιρό. Αυτός δεν ήταν ένας ακόμα ξένος που πήγε να φάει τις σοκολάτες του χτίζοντας πλάτες — ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στην ομάδα μας εκείνη τη σπίθα που χρόνια λέγαμε πως είχε σβήσει. Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι κάνουν σαν να μην συνέβη τίποτα! Ακούτε αυτούς τους μαλάκες που ψάχνουν νούμερα σα τσιγκελάδες;; Εμένα εκείνο το γκολ στη Λάρισα που έκανε μέσα στη ζέστη που λιώνανε οι τρύπες των τζαμιών μου 'χει μείνει σα θυμός Θεού — τρεις μήνες έκανα αυτός ο άνθρωπος, κι έκανε περισσότερα από όλους τους υπόλοιπους τους προηγούμενους τρεις χρόνους μαζί! Κι η φωτογραφία εκεί πάνω στους ώμους του κόσμου;; Μα αυτή δεν ήταν μία οποιαδήποτε φωτογραφία — ήταν η εικόνα μιας ομάδας που βγήκε από τους πάγους σα φυτό που σπάει τον πάγο την άνοιξη! Αυτοί που λένε πως έγινε όλα τυχαία ας κοιτάξουνε τον εαυτό τους στον καθρέφτη: τι έκαναν αυτοί αυτοί τους τελευταίους μήνες που κάποιοι άλλοι έδιναν την ψυχή τους; Αλήθεια, τι περιμένατε; Να σας φέρει ο Άρης τους τρεις του αστέρες του ώστε ν' ανέβει αυτή η ομάδα;;; Μα εμείς εδώ στους Άστερα ψάχνουμε ανθρώπους με ψυχή — κι αυτός ο άνθρωπος την είχε σαν ξεχασμένο τραγούδι που ξαναβρίσκεις ύστερα από χρόνια. Τρεις μήνες έκανε, τρεις γκολ έκανε σ' έναν αγώνα, κι έκανε την ομάδα μας να νιώσει πως μπορεί να γίνει μεγαλύτερη από όλους τους τίτλους που ποτέ δεν φέραμε. Κι έτσι, όταν έφυγε, ας τον κρατήσουμε σα μία μεγάλη στιγμή — όχι επειδή έκανε τρία γκολ σ' έναν αγώνα, αλλά επειδή έκανε την ομάδα μας να νιώσει πως αυτή η φανέλα φέρνει υποχρέωση. Αυτός δεν ήταν ένας ακόμα ξένος που πήγε να φάει τις σοκολάτες του κι έφυγε — ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στην πόλη μας μία στιγμή ιστορίας που δεν ξεχνιέται όσο υπάρχει άνθρωπος Άστερα.