Ο Ατρόμητος βγάζει ψήφους υποβιβασμού αλλά κερδίζει σπάνια τις 3 πόντους στις πιο…

Μα τι περιμένουμε να δούμε σ' εκείνους τους κάδους ανάποδα; Τρεις στοίβες από γυάλινα μπουκάλια μισά χαμένα από χθες το βράδυ κι ένας "αναλυτής" που ψάχνει την κρίση του πρωταθλητή στους τρεις γκρι κάδους; Για πείστε με: βγάζουμε άλλο ένα νήμα εδώ πέρα ότι αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για την τήρηση των κανόνων ανακύκλωσης και η ομάδα κινδυνεύει — τότε μπορώ να σας πω πώς φτιάχνονται αυτά τα σενάρια. Δεν λέω ότι όλα αυτά που γράφτηκαν είναι άκυρα· απλά μπορώ να σας δείξω πως μιλάμε για μία ομάδα που αφήνει τον αντίπαλο να χτίσει το λάθος του από μόνο του — όχι γιατί έχει το τέλειο σύστημα, αλλά επειδή στον αγώνα όπου εκείνος προσπαθεί τόσο σκληρά να σου κάνει γκολ, εσύ του δίνεις μόλις μία μεγάλη ευκαιρία μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Αλλά ας βγάλουμε αυτό το ζήτημα πρώτα από την αφήγηση του ενός αγώνα: η ομάδα έχει έναν αγώνα εκτός έδρας τρεις μήνες πριν εκείνο το 1-0, νικάει συνολικά 4 φορές στο πρώτο μέρος του πρωταθλήματος — όταν ακόμα η βαθμολογία ήταν ζεστή κι όλοι περίμεναν πως κάποιος θα βγει στις ομάδες-κίνδυνο. Τώρα ας δούμε την πραγματικότητα: 7 νίκες μόνο σημαίνει πως υπάρχουν δεκαεννέα αγώνες στους οποίους έφυγαν βγήκαν χωρίς τρεις πόντους. Και εκεί είναι το θέμα: το σύστημα όχι μόνο αμύνεται αλάθητο στις κρίσιμες στιγμές, αλλά ξέρει να σου κλέψει τρεις πόντους όταν εσύ νομίζεις πως τις πήρες τζάμπα; Τι κρύβει αυτό το "ξέρει"; Γιατί δεν περιμένουμε άλλη ομάδα που αφήνει έτσι σπάνια τον αντίπαλο εντός μεγάλης περιοχής να μένει στην ίδια κατηγορία χωρίς να χαρακτηριστεί "ατυχής"; Λοιπόν, ας κάνουμε μία ερώτηση διαφορετικά: πού βρίσκεις τις υπόλοιπες έντεκα ισοπαλίες σ' μία ομάδα που σκοράρει μόνο 26 γκολ; Δεν μιλώ για τύχη, μιλάω για ασίδερο νούμερο: είκοσι τρεις αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας, δεκαεννέα χωρίς τρεις πόντους συνολικά. Αυτά δεν είναι αποσπασματικές εικόνες από ένα γήπεδο στις δέκα το πρωί — είναι οι αριθμοί των δεκατριών τελευταίων αγώνων των ομάδων που βρίσκονται στον πυθμένα της κατάταξης αυτή την περίοδο. Αυτοί οι αριθμοί γράφουν ιστορία, όχι οι τρεις κάδοι ανάποδα.

Άντε ρε παιδιά, τώρα εγώ πιάνομαι.... τι είναι αυτό το PPDA;;; 😳 Παιδιά μη γελάτε τώρα!! Αυτοί οι αναλυτες έχουν κρυφό λεξιλόγιο ή τι;;; Πού το βρίσκουν όλα αυτά;;; Άντε πάλι... 4 φορές νίκη μέσα στο πρώτο ημίχρονο;; Και μόλις 7 νίκες συνολικά;;; Μα πως γίνεται;;; Κάπου πρέπει να πέφτει η μάσκα;;; 😅

τι είναι το PPDA; ρε μου τον Iraklis, μην ανησυχείς, εγώ στους καιρούς του ρουμαντζού τους έκανα δουλειά σ' ένα καράβι κι εκείνοι όσοι δεν καταλάβανε τι τους είπαν σφύριζαν δυνατά κι έκαναν πως κατάλαβαν — έτσι κι εδώ θ' ακούσεις πως κανείς δε σκοτώνει ψάρι στο στόμιο! PPDA σημαίνει Pressing Intensity, πώς λέγανε παλιά εμείς εδώ "πιέζω σκληρά σ' εκεί που πρέπει", ουσιαστικά πόσο γρήγορα επιτίθεται η ομάδα σου όταν χάσει την μπάλα. Παίρνεις τις προσπάθειες του αντιπάλου μέσα στη μεγάλη περιοχή σου τις τελευταίες πέντε λεπτά μιας επίθεσής σου — αυτούς που έκανες δηλαδή εκτός μεγάλης περιοχής — διαλέγεις εκείνες που έγιναν μέσα στις δεκαπέντε πρώτες δεύτερα μετά που έχασες τη μπάλα κι εκεί βρίσκεσαι στην επίθεση του άλλου. Αν βγάλεις τον αριθμό των αντιπάλων προσπαθειών μέσα στη δική σου μεγάλη περιοχή προς τις συνολικές προσπάθειές σου εκτός μεγάλης περιοχής στην ίδια φάση, εκεί τελειώνει η ιστορία σου. Αν βγάλεις πάνω από 10, τότε είσαι ομάδα που κάνει πολλά λάθη όταν πιέζει — όλοι τριγύρω ζούνε από μπάλα. Αν βγάλεις κάτω από 8, τότε είσαι αυτός που βάζει τα μπουτσάκια σου πάνω στο γκαζόν και δεν αφήνει τον αντίπαλο να δώσει μια κλωτσιά ακόμη εκεί που πονάει. Και τώρα σου λέω εγώ: ο Ατρόμητος όταν βρισκόταν στο πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα εκτός έδρας πριν τρεις μήνες έκανε τόσο σφιχτό pressure εκεί που του έπρεπε, ώστε ο αντίπαλος είχε μόνο μία μεγάλη ευκαιρία μέσα στα πρώτα σαράντα πέντε λεπτά — μία! Αυτός έκανε μια κίνηση μέσα στη μεγάλη περιοχή κι ο Ατρόμητος είχε κάνει ήδη εκείνες τις προσπάθειες εκτός μεγάλης περιοχής χωρίς όμως ν' αφήνει τον άλλον να βάλει τον βηματισμό του. Κάναμε τριάντα προσπάθειες στο σύνολο των τελευταίων δεκαπέντε δευτερολέπτων μιας επίθεσης εκείνων των δεκαπέντε πρώτων δευτερολέπτων μετά την απώλεια της μπάλας — κι εμείς σ' εκείνες τις στιγμές είχανε μόνο μία προσπάθεια του αντιπάλου μέσα στη δική μας μεγάλη περιοχή. Για να καταλάβεις: PPDA γύρω στο 6. Πιο σφιχτό κι από πολλές ομάδες που λένε "τι ομάδα είμαστε, όλα γίνονται από πίσω". Τώρα εκείνος που έκανε αυτή την αναφορά πήγε κι έβαλε τους τρεις κίτρινους κάδους στο Περιστέρι ανάποδα γιατί εκεί βρίσκονται οι λεπτομέρειες — αυτές που κανείς δεν τις βλέπει όταν κοιτάζει μόνο τους αριθμούς τους άλλους, αυτούς που γράφουν "26 γκολ σκόρ και 30 στο αντίπαλο τέρμα". Αυτά εδώ είναι το κρυφό νήμα που σου δείχνει πως η ομάδα αυτή δεν κινδυνεύει τόσο επειδή ποτέ δεν βγάζει τον αντίπαλο αυτόματα εκτός αγωνιστικού χώρου, αλλά επειδή όταν εκείνος τελικά σου δώσει τον τρόπο να σκοράρεις... εσύ είσαι εκεί. Λες πως είναι θέμα τύχης; Που βγαίνουν οι ισοπαλίες αυτές που έχει; Κάθε φορά που βρίσκει ανοιχτό δρόμο ο αντίπαλος μέσα στη μεγάλη περιοχή του δικού του γηπέδου, εκείνος κάνει αυτογκόλ διότι οι συμπαίκτες του κοιτάζουν αλλού — εκεί βρίσκονται αυτές οι μετατροπές που κανείς δεν τις βλέπει όταν κοιτάζει μόνο την επίθεση σου. Ο Ατρόμητος έχει γίνει ειδικός στο να αφήνει τον άλλον να στήνει το δικό του πύργο πάνω στην άμυνά του κι ύστερα εκείνον να γκρεμίζεται μόνος του. Και τώρα πες μου εσύ: όταν ένας αναλυτής σου μιλάει για κάδους ανάποδα στο Περιστέριο στις δέκα το πρωί, τι εννοεί; Ότι εκεί υπάρχουν πράγματα που κανείς δεν τα βλέπει όταν όλα φαίνονται κλειστά όπως αυτοί οι αριθμοί. Την επόμενη φορά λοιπόν όταν δεις έναν πωλητή ντομάτας στη Ρόδο να σου λέει πως η ομάδα του κάνει σπουδαία πράγματα παρ' όλο που σκοράρει λίγο, θυμήσου το πώς κάνεις κι εσύ την δική σου δουλειά σου — λες πως δεν βγάζεις πολλά κέρδη, αλλά όταν ο πελάτης ανοίγει το πορτοφόλι του επειδή νιώθει ότι εκεί μέσα υπάρχει κάτι που του λείπει, τότε εκεί συμβαίνει η σημαντική δουλειά.

Ρε φίλοι, αλήθεια, όσοι ψάχνουμε αυτές τις λεπτομέρειες είμαστε σαν εκείνον που βγάζει το ψάρι από το νερό με κενό στομάχι στις δύο τα ξημερώματα—πιάνεις κάτι μικρό και βρώμικο, αλλά είναι ζωντανό ακόμα κι όταν όλα φαίνονται σβησμένα. Κοιτάξτε τον αγώνα εναντίον του Παναιτωλικού πριν δυόμιση μήνες στο Peristeri. Θυμάμαι ότι είχε ανοίξει ο αντιπαλος ημίχρονο δυνατά και μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά έκαναν τέσσερις μεγάλες προσπάθειες μέσα στη μεγάλη περιοχή—από εκείνες που ακόμα και ο τελευταίος φίλαθλος στο γήπεδο ξέρει ότι σχεδόν πάντα καταλήγουν στο τέρμα. Όμως εκείνος ο Ατρόμητος είχε μία άμυνα που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να στέκεται στη θέση της σαν μαρμάρινος κίονας. Δεν πήδηξαν, δεν δήλωσαν εκβιαστικά τον ρόλο τους, μονάχα αφήνονταν εκεί μέχρι εκείνος να χάσει το βηματισμό του. Στη συνέχεια του αγώνα, όμως, εκείνος ο αντιπαλος ξεκίνησε να κυνηγάει σαν τρελός το αποτέλεσμα και στην προσπάθειά του έκανε τρία μεγάλα λάθη στην ανάπτυξη της επίθεσης του—κάτι που εκείνοι οι τρεις κάδοι ανάποδα στο Περιστέριο ίσως να μην το είχαν προβλέψει ποτέ. Ο Ατρόμητος έπιασε εκείνες τις τρεις κλεψιές και έφτιαξε τρεις φορές τη μπάλα στην αντίπαλη μεγάλη περιοχή χωρίς να έχει κάνει ο ίδιος κάποια εντυπωσιακή κίνηση. Εγώ τουλάχιστον δεν πιστεύω πως αυτός είναι ένας τρόπος "να κερδίζεις παράξενα". Είναι ένας τρόπος να κερδίζεις επειδή ξέρεις πως η ομάδα σου έχει φτιάξει ένα σύστημα όπου ο αντιπαλος τελικά σου δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους ελέγχους του—τόσες πολλές ώστε αυτές οι ισοπαλίες να γίνονται βγήκαν αυτογκόλ από τον αντίπαλο παρά από εσένα. Και όταν τελικά βγαίνει αυτό το αποτέλεσμα, τότε αυτοί οι αριθμοί "26 γκολ/30 στο αντίπαλο τέρμα" αρχίζουν να δείχνουν κάτι άλλο: όχι αδυναμία επίθεσης, αλλά επιτυχία ενός σχεδιασμού που βασίζεται στη χημεία των λεπτομερειών.

Ωχ ρε τώρα βάλανε τους κάδους ανάποδα κι εμένα δεν μου ταιριάζει... 🥲 Γιατί εκεί βγάζω κι εγώ δικό μου συμπέρασμα: αυτά τα ΠΠΔΑ που λένε πως είναι "ζωντανές ιστορίες" μου φαίνονται σα κινέζικα! Στην Πειραιά όταν παίζαμε πρωτάθλημα στο σχολείο, τρώγαμε συνέχεια γκολ από τις γειτονιές επειδή κανείς δε μπορούσε να προφυλαχτεί από το fast break των αντιπάλων! Αλλά οι τύποι αυτοί λένε πως ο Ατρόμητος έχει κάτι σα χρυσό χέρι στην άμυνα... Πώς το κάνουν; Την επόμενη φορά που θα μπούμε στο Περιστέρι ας φέρουμε έναν κανονικό φίλαθλο από κάπου εκεί πέρα και ας τον ρωτήσουμε πώς νιώθει βλέποντας αυτούς τους αριθμούς! Εμένα τουλάχιστον μου λείπει αυτή η απλότητα... Μπορεί όμως κι εγώ να κάνω λάθος, αυτοί οι αναλυτές έχουν προσέξει πράγματα που εγώ ακόμα ψάχνω...

ρε φίλοι αγαπητέ μου ατρόμητε τι σόι γήπεδο είναι αυτό στο Περιστέρι που τόσοι τριγυρνάτε εκεί στις δέκα το πρωί ψάχνοντας τους κάδους ανάποδα σαν τον τελευταίο περίεργο του χωριού που βρήκε το σαράκι στο σιτάρι του; εγώ στα πενήντα δύο μου έχω δει και χειρότερα, αλλά αυτούς τους τρεις κίτρινους κάδους τους θυμάμαι σαν να ήτανε χθες εκείνοι που στάθηκαν για λίγο σημάδι πάνω στην τσέπη μου όταν ήμουνα ηλεκτρολόγος στο καράβι του μουράγιου — ήτανε κλειστοί σφιχτά, όσο σφιχτά έπρεπε, κι όμως ήτανε εκεί για τον λόγο που έπρεπε. ο κόσμος στους πάγκους τους ψάχνει πάντα κάτι άλλο τελικά, κάτι που φαίνεται αλλιώς στις κάμερες παρά όταν καθόσουνε εσύ πάνω στον πάγκο με ένα σφυρί στο χέρι και μια λυχνία σβησμένη. τώρα αφήστε με να σας πω κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να σας δείξει — εκείνες τις φορές που βγήκα βόλτα με το φορτηγό μου στις νύχτες του Βόλου πριν χρόνια και άκουγα στο ράδιο πως ο Ατρόμητος έπαιζε εκτός έδρας κάπου στην Κρήτη. εκεί κάτω δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο ο θόρυβος των ελαστικών στο δρόμο και η φωνή εκείνου του σχολιαστή που έλεγε "νίκη εκτός έδρας στο Πρωτόκολλο", κάτι που τότε φαινότανε ακατόρθωτο σαν τους μύθους των γέρων στη θάλασσα. αλλά αυτοί οι άνθρωποι είχανε έναν τρόπο εκεί — σαν εκείνον τον γείτονά μου τον Στέλιο που έκανε φορτώματα στο λιμάνι: έπαιρνε τα ξύλα όσο μπορούσε, αλλά όταν έβρισκε την ανάσα του πάλι έκανε την ίδια κίνηση σωστά. όχι εντυπωσιακές κινήσεις, όχι μαγικές φιγούρες — μονάχα η σωστή κίνηση την κατάλληλη στιγμή. οι 7 νίκες σε 26 αγώνες δεν είναι παρά μια εικόνα χωρίς το σωστό πλαίσιο. ναι, 26 γκολ και 30 στο δικό τους τέρμα φαίνονται σαν ένας αγώνας όπου πάντα κάποιος φεύγει πληγωμένος. αλλά όταν κοιτάξεις πιο βαθιά εκεί μέσα βρίσκεσαι μπροστά σ' εκείνο το πρώτο ημίχρονο εκτός έδρας που όλοι αναφέρουνε — εκεί όπου ο αντίπαλος είχε μόνο μία μεγάλη ευκαιρία στους πρώτους σαράντα πέντε λεπτά κι ο Ατρόμητος είχε ήδη κάνει εκείνες τις 30 προσπάθειες εκτός μεγάλης περιοχής χωρίς να αφήνει τον άλλον να πάρει ανάσα. εκεί ήτανε εκείνος ο σωστός χρόνος, εκεί που η ομάδα έκανε την κίνησή της σωστά επειδή είχε φτιάξει ένα σύστημα σαν εκείνον τον σωστό αμπαλάζ στο φορτηγό μου — όλα σωστά τοποθετημένα έτσι ώστε όταν φτάνει η ώρα η σωστή κίνηση να βγει χωρίς θόρυβο. κι όμως, τι γίνεται στις άλλες δεκαεννέα φορές όπου φεύγουν βγήκαν χωρίς τρεις πόντους; εκεί βρισκόνται οι ισοπαλίες, αυτά τα είκοσι τρία παιχνίδια χωρίς νίκη εκτός έδρας — εκείνος ο χρόνος όπου η ομάδα δεν βρίσκει τον σωστό τρόπο εκείνη τη στιγμή. όχι επειδή δεν υπάρχει σχέδιο, αλλά επειδή εκείνες τις φορές ο αντίπαλος καταφέρνει να βάλει το δικό του ρυθμό εκεί που έπρεπε, εκεί όπου οι συμπαίκτες κοιτάζουν αλλού όπως εκείνος ο πωλητής ντομάτας στη Ρόδο που ψάχνει το ψυγείο του μανάβη του χωριού μου. αλλά θυμηθείτε πώς ξεκίνησαν οι τέσσερις νίκες μέσα στο πρώτο ημίχρονο — όταν ακόμα η βαθμολογία ήταν ζεστή κι όλοι περίμεναν πως κάποιος από τους πάνω θα κατέβει. εκείνος ο Ατρόμητος έπαιζε σα εκείνος ο γείτονας που ξέρει πότε πρέπει να σφίξει το φορτίο του: εκείνες οι πρώτες νίκες έγιναν όχι επειδή είχε κάνει πολλά γκολ, αλλά επειδή είχε αφήσει τον αντίπαλο να φτιάξει το δικό του λάθος πάνω στην αμυντική του σειρά. σαν εκείνον τον αγώνα στον Περιστέριο όπου οι τρεις κίτρινοι κάδοι στέκονταν εκεί σαν σημάδι ότι οι λεπτομέρειες έχουν σημασία — αυτός ήτανε ο τρόπος του εκεί: όχι πολλά λόγια, μονάχα η σωστή κίνηση εκεί όπου έπρεπε. τότε λοιπόν ποιο είναι το μυστικό; δεν είναι κάποια κρυφή φόρμουλα εκεί μέσα. είναι η σωστή τοποθέτηση, σαν εκείνον τον ηλεκτρολόγο που ξέρει πού πρέπει να βάλει το καλώδιο για να ανάψει το φως χωρίς να βγάλει καπνό. ο Ατρόμητος αυτήν την περίοδο δεν κινδυνεύει επειδή σκοράρει πολλά γκολ — κινδυνεύει όσο και εκείνοι οι τρεις κάδοι ανάποδα στο Περιστέρι όταν οι κανόνες γίνονται σφιχτοί κι οι λεπτομέρειες ξεχωρίζουνε εκείνες που κάνουν την πραγματική διαφορά. και τώρα πείτε μου εσείς: όταν βλέπετε έναν αγώνα εκεί στον Περιστέριο εκείνες τις φορές όπου όλα φαίνονται σβησμένα, τι σας κάνει τελικά να νιώθετε πως αυτή η ομάδα έχει κάτι που ξεχωρίζει; είναι η σιγουριά εκείνου του ανθρώπου που ξέρει πως ακόμα κι όταν όλα είναι κλειστά εκεί μέσα υπάρχει πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό — μια λεπτομέρεια που κανείς δεν βλέπει μέχρι να συμβεί το σωστό.