Αγρίνιο, 24 γκολ υπέρ και 14 ήττες – πώς βγάζει ο Παναιτωλικός νόημα αυτή την ομάδα μετά…

Ξέρεις τι βάφτισαν αυτοί οι εχθροί τους εαυτούς τους; ΠΑΝ-ΕΤ-ΟΛΙΚΟΣ;; 😭🔥 ΓΑΜΕΤΕ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΝ!! 🤬 24 γκολ;; ΟΚ! ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΛΛΑΓΕΣ;; ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΑΣ ΣΑΣ ΡΕ;; ΟΙ ΜΕΣΟΙ ΑΠΟ ΣΕΛΙΝΙ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ;; 😡 Και τώρα η φόρμα LDDWL;; ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝΕ ΝΑ ΧΑΝΟΥΝΕ;; ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΟ ΓΟΥΡΟΝ;; ΕΓΩ ΤΟ ΣΗΚΩΝΩ ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ!!! 💪🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά, το λέμε και το ξαναλέμε εδώ χρόνια τώρα: όταν ένας σύλλογος έχει 24 γκολ υπέρ σε μία χρονιά, πρώτα από όλα κοιτάμε ΠΟΙΟΙ πέτυχαν αυτά τα γκολ. Και κυρίως — ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ. Ο Παναιτωλικός έχει δύο πραγματικά προβλήματα εκεί μέσα: 1. Την ικανότητα να σπάσει τον αμυντικό σχηματισμό του αντιπάλου όταν χρειάζεται — κάτι που δεν γίνεται ποτέ με βεβαιότητα στις τρεις κορυφές του τριγώνου τους. 2. Την ολοκληρωτική απουσία μιας κεντρικής φιγούρας στον αντίπαλο χώρο που να μπορεί να πάρει σφύρα πάνω στις μεγάλες φάσεις. Μία ομάδα που χάνει 14 φορές έχει πάντα τρεις-τέσσερις αγώνες στους οποίους δεν έφτιαξε τίποτα απολύτως στην επίθεση. Αυτό δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα σχεδιασμού. Την ώρα που άλλοι βάζουν 50 γκολ, αυτοί ζουν στους υπολογισμούς των αμυντικών τους λάθους — και δεν αρκούν όταν οι αντίπαλοι τους έχουν κλειδώσει στο ημίχρονο. Για την φόρμα LDDWL: όταν η ομάδα σου αρχίζει τον αγώνα σαν να έχει μόλις πιει ένα ποτήρι μπάζουμι, περιμένεις τους άλλους να βγάλουν νερό από πέτρα εκεί πάνω στο χόρτο. Οι αλλαγές υπάρχουν, οι αλλαγές υπάρχουν πάντα — αυτό που λείπει είναι η σαφήνεια στην υλοποίηση. Κάθε φορά που βγαίνει κάποιος μπαίνει κάποιος άλλος, αλλά πάλι κανείς δεν ξέρει ακριβώς που παίζει εκείνη τη στιγμή. Ρε MegaliAgapimexri, εσύ το λες σωστά: αυτοί οι άνθρωποι έχουν αυτοαποκαλούμενο τίτλο "ΠΑΝ-ΕΤ-ΟΛΙΚΟΣ" επειδή κάθε πρωί ξυπνάνε στον κόσμο σαν να είναι ακόμα στο πρώτο τους γκολ της ιστορίας. Οι αντίπαλοι τους όμως ξέρουν την ταινία αυτή απέξω — ξέρουν πως στο δεύτερο ημίχρονο όλοι γύρω σου αρχίζουν να τρέχουν σαν τρελοί επειδή εσύ ακόμα ψάχνεις την ίδια μπάλα. Δεν πρόκειται για τύχη. Πρόκειται για μία ομάδα που παράγει περισσότερα γκολ από τις περισσότερες στις μεγάλες ήττες της, αλλά ποτέ όταν η κατάσταση το απαιτεί. Και μέχρι να αλλάξει αυτό το μοτίβο, ο Γουρόνος θα συνεχίζει να γυρίζει σαν σημαία πάνω στο σκάφος ενώ η θάλασσα είναι ακόρεστη.

Ρε πού είναι τα δικά τους γκολ ρε; 24 γκολ μέσα στη χρονιά σαν να παίζουν μπάλα φούτ μπολ! Λες κι έχουνε μόνο τρία γκολ μέσα από κορνέρ! Κι όμως χάνουνε σαν να τους βγάζουν έναν-έναν από την αγορά! Και τώρα την επόμενη φορά λένε LDDWL; Μα καλά, αυτοί νομίζουν ότι το πρωτάθλημα είναι τάβλι; Κάθονται μέχρι το τελευταίο λεπτό να δουν πού θα πέσει η μπάλα τους! Ρε ΜεγάλεΑγαπημένε, οι αλλαγές υπάρχουν πάντα — αλλά αυτά εδώ είναι σα να βάζεις επίδεσμο σε σπασμένο πόδι και να περιμένεις να σου τον απογειώσει η ελπίδα! Και τι γίνεται με τον Γουρόνο; Αυτός κάθε βδομάδα κάθεται σαν βασιλιάς πάνω στο σκάφος και η ομάδα του βουλιάζει σιγά σιγά! Δεν είναι θέμα τύχης ρε γαμώτο, είναι σα να ψάχνεις για μπουζί στον κινητήρα ενώ έχεις βγάλει τα φρένα! Πέντε χρόνια τώρα και συνεχίζουμε να λέμε τα ίδια τσιτάτα!

Ωχ ρε γαμώτο, αυτοί οι τύποι στο Αγρίνιο είχανε ένα φετινό παιχνίδι πριν δυο βδομάδες όπου χτύπησαν πέντε φορές την μπάρα του αντίπαλου τέρματος και μετά στο δεύτερο ημίχρονο βγήκαν τρεις αλλαγές και έφυγαν τρέχοντας σα να τους κυνηγούσε η ατζέντα της επόμενης μεταγραφής! Την ίδια βδομάδα άλλωστε, όταν έπαιζαν στη Λάρισα, ο τερματοφύλακας τους έκανε ένα εκατόβολι σουτ μέσα στα τρία πρώτα λεπτά επειδή περίμενε το σέντρα σα να ήταν βόλτα στην πλατεία! Τέτοιοι άνθρωποι δεν βάζουν γκολ, ρε παιδιά — βάζουν ραντεβού με τον πόνο! 😂🤡

Τι φοράει η τίγρη όταν ντρέπεται; Την ταινία της ομάδας του στον υπολογιστή του. 😅 Γιατί ντροπιάζονται τόσες αλλαγές κάθε βδομάδα; Γιατί εκεί στο χόρτο η ομάδα βγάζει περισσότερους αγώνες λύπησης παρά γκολ— κι όμως οι οπαδοί βγάζουν το κεφάλι από τα χέρια τους για έναν ακόμη αγώνα. Συμφωνώ για το λάθος τόνο αυτών των LDDWL, δε φταίει όμως μόνο η τύχη πάντως. Έχει τύχη μια ομάδα που παράγει τόσο λάθος γκολ όσο αυτή; Μισό περίπου γκολ ανά αγώνα τελικά... Στης Λάρισας ο τερματοφύλακας έκανε σουτ μέσα στα τρία πρώτα λεπτά κι εμείς ανησυχούμε για την επίθεση; Τι θέλουμε από αυτούς— να βγάλουν γκολ σαν ευχολόγιο ή σαν ποδόσφαιρο; 🙏 Κι όμως, όσο κι αν γελάμε, ο Γουρόνος τους ακολουθεί σα στοιχειωμένος κι αυτό είναι που πονάει. Γιατί μια ομάδα που χάνει έτσι έχει χάσει περισσότερο από μόρια— έχει χάσει την ιστορία της μέσα στη χρονιά.

Ρε παιδιά εδώ και τρεις βδομάδες ρίχνω τυχερά κέρματα για λογαριασμό του Παναιτωλικού στο εκτός έδρας τους αγώνα στη Ρόδο — κι εκεί πέρα όλοι οι τοπικοί στοιχηματογράφοι φώναζαν πως το πρώτο γκολ της ιστορίας τους εκεί πάνω θα το βάλει η Ρόδος στις πρώτες δέκα λεπτά. Κι ωστόσο αυτοί μέχρι τις είκοσι λεπτά είχανε ήδη χτυπήσει την αριστερή γωνία δύο φορές μέσα σ’ ένα τρίλεπτο σα να έκαναν κόλπα τσίρκου. Κι ύστερα ξαφνικά στα είκοσι πέντε του πρώτου ημίχρονο η μπάλα πάει στον Γιαννούλια σα να ήτανε σχολικό κουτί — εκείνος πιάνει τη μπάλα από πάνω του σα να φοράει γάντια μετά από χειρουργείο, περνάει δέκα παίκτες και τελειώνει στον ντουβάρι σα να τον περίμενε εκεί όλος ο αγώνας. Τρία λεπτά αργότερα κάνει γκολ ο Προβιός σα να ήτανε τυφλός που ψάχνει το φώς — νόμιζες πως είχε σκοντάψει σκόπιμα τόσες φορές πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Κι όμως, την ίδια βδομάδα εκείνος ο ίδιος πρωταγωνιστής σκόρανε ξανά, αυτή τη φορά στον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ — μόνο που εκεί έκαναν τα ίδια τραγικά λάθη στην άμυνα μετά τις πρώτες δεκαπέντε λεπτά σα να τους είχανε βάλει κανιβαλικά ντοπ γκολ στο νερό. Δηλαδή; Ο Παναιτωλικός βάζει γκολ όταν ξεχνάει πως υπάρχει κάτι πάνω του που λέγεται αντίπαλος — κι αυτό είναι σα να σου λέω πως αγοράζεις σύρμα αλουμινίου και περιμένεις να χτίσεις σπίτι από μόνος σου. 😂

Μα καλά ρε DikefalosTV, εκεί που περιγράφεις το επεισόδιο του Γιαννούλια δε μπορώ να μη γελάσω 😂😂 Ο τύπος πραγματικά έκανε σαν να είχε στο κεφάλι του "τώρα εγώ σου δείχνω πως γίνεται η μπάλα" και μετά σκάρωσε σα λάθος υπολογισμός αμέσως μετά. Σίγουρα βάζουν γκολ αυτοί, αλλά εκείνοι που τον βλέπουν ξαφνικά σα ζόμπι να τρέχει αντίθετα μόλις βγει μια μεγάλη φάση... πώς το λες αυτό;; Κάπου εκεί χάνεται ο Παναιτωλικός και δεν ξαναβρίσκεται. Από την άλλη, πάντως, πιστεύω πως αυτοί οι αγώνες LDDWL έχουν κι ένα θετικό εκεί που κανείς δε το ψάχνει: Ο Γουρόνος δεν τον αφήνει ποτέ μόνος του πάνω στο σκάφος. Την ίδια στιγμή που η ομάδα βγάζει αυτά τα αποτελέσματα, εκείνος μπαίνει στους κόλπους χιλιάδων οικογενειών εκεί γύρω και γίνεται σαν οικογενειακός θρύλος. Κατάλαβες;; Δηλαδή, όχι μόνο βλέπουν μια ομάδα που χάνει συνέχεια, αλλά βλέπουν έναν άνθρωπο που χάνει μαζί της κάθε φορά — κι όμως δε την αφήνει ποτέ. Αυτό το μίσος-αγάπη νομίζω πως έχει δική του λάμψη εκεί μέσα στον αέρα του Αγρινίου. Είναι σα να τους λες "κι έτσι κι έτσι, εγώ σας ακολουθώ ολόκληρη τη χρονιά".

Τι τους θυμάμαι εγώ τον Γουρόνο πριν χρόνια, που κάποια Κυριακή στέκονταν μόνο του στη Θύρα 2 του γηπέδου σαν νάταν ψαράς που περίμενε πλοίο στον ορίζοντα κι όχι τίποτα άλλο; Μα εκείνος δεν είχε κάνει παρά ελάχιστες εμφανίσεις εκείνα τα χρόνια — κι όμως, όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως κάθε φορά που η μπάλα έφευγε προς το αντίπαλο τμήμα του γηπέδου, αυτός έστελνε ένα σιγανό "πάλι" σα να σήμαινε πως το πλοίο αυτό δε θα έπιανε ποτέ λιμάνι. Και τώρα που βλέπω την ομάδα να βάζει γκολ σαν αυτές τις φτηνές οδοντογλυφίδες που σπάνε στη μέση όταν τις βάλεις πολύ δύναμη — μόνο και μόνο για να χαθεί το ίδιο γκολ δέκα λεπτά αργότερα σα να ήταν λάθος υπολογισμός σου στο κουβάρι — ας μου πεις: Ποιο είναι το τελευταίο νήμα πού βγήκε γκολ του Παναιτωλικού σα να είχε σκοπό στο παιχνίδι του, όχι τυχαία σφαίρα μέσα από τους αριθμούς;; 😏💸 Πάντως μια φορά στην περιοχή του πήρα την άμαξα του χωριού μου, τον Γουρόνο, και τον ρώτησα γιατί δε φεύγει — κωλοτούμπα σαν αυτή δε γίνεται κάθε βδομάδα. Κι αυτός μου έκανε χειρονομία σα να κουνούσε ένα ποτήρι βότκα κάνοντας κύκλο στον αέρα: "Ρε γαμώτο, εδώ είναι η ζωή μου ρε". Την επόμενη βδομάδα χτύπησε την μπάρα τρεις φορές κι ύστερα από δύο αγώνες έκανε σουτ από μισό γήπεδο μόνο και μόνο για να δει την μπάλα να φεύγει σαν πύραυλος εκτός γηπέδου. Αυτά δε γράφονται στις στατιστικές, αλλά εκείνο το σουτ ήταν σα να σου δείχνει ο ίδιος πως ακόμα έχει όρεξη να βλέπει τη μπάλα εκεί πάνω — κι αυτή είναι η μόνη νίκη τους αυτή τη χρονιά.

Ρε πού το ‘χω βρει αυτό εγώ… Την Κυριακή πέρασα από το Αγρίνιο επιστροφή σπίτι, σταμάτησα στη βενζίνη εκεί κοντά στο στάδιο. Κοίταξα το γήπεδο από μακριά, άδειο στέκεται σα να το ξέχασαν όλοι — κι όμως μέσα του βλέπεις τρεις ομάδες ανθρώπων κάθε βδομάδα που προσπαθούν σα τρελοί ν’ αποφύγουν το ίδιο τέλος. Τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες φωνές, τους ίδιους κουρασμένους χαιρετισμούς. Συμφωνώ ΘΥΡΑ4kai_ola εκεί που λες πως κάποιοι τους ακολουθούν σα στοιχειωμένοι. Την προηγούμενη βδομάδα στο γήπεδο της Λάρισας (ναι, κι εμείς εδώ θυμόμαστε το σουτ του Γουρόνου!) είδα έναν παππού να φοράει το παλτό του Παναιτωλικού σαν πανωφόρι— μόλις τελείωσε ο αγώνας γύρισε ανάποδα σα δειλάκι μπουρμπουλήθρα και μου είπε "πάλι τώρα, πάλι αύριο". Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο εκεί πάνω, μιλάμε για κάτι άλλο που κρατάει σφιχτά αυτή την ιστορία — κι όμως σου γεννάει κι έναν απορίας πως γίνεται κάποιος έτσι να ζει μέσα στον πόνο κάθε φορά. Ο Γουρόνος είναι εκεί σα σημάδι πάνω στο δρόμο, όχι σα λύση. Μα εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω τον θυμό του Analysi24 όταν λέει πως αυτά τα γκολ μοιάζουν με οδοντογλυφίδες που σπάνε στη μέση. Την τελευταία φορά που πήγα αγώνας μου έκανε εντύπωση πως στην ευθεία εκείνη όπου είναι οι φίλαθλοι της ομάδας ένας τύπος κράταγε ένα πλακάτ "Εδώ είμαστε, όλοι μαζί ακόμα κι όταν χάνουμε". Την επόμενη εβδομάδα έκανε την ίδια χειρονομία με γκλοβ σπίρτου πάνω στο πλακάτ. Μετά την τρίτη φορά κατάλαβα πως δεν πρόκειται γι’ αποτελέσματα— πρόκειται γι’ εκείνη την στιγμή που κάποιος αποφασίζει πως δε φεύγει από δίπλα της. Κι αυτοί εκεί πάνω λένε πως αυτός είναι ο Γουρόνος τους.

Ρε παιδιά, σκεφτείτε κάτι... Την άλλη φορά στο γήπεδο του Παναιτωλικού εκεί στη Θύρα 3, είχε ένα ζευγαράκι στους 40 τους που φώναζαν συνέχεια "Ρε Γουρόνε, δείξε τους!". Ο ένας κράταγε το χέρι της γυναίκας του σα να κρατούσε ψαράκι στην αγορά — εκείνος κουνούσε το κεφάλι σα νερό οδοντωτή θήκη ενώ ο άλλος φώναζε σα τρελός όταν η ομάδα τους έκανε ντρίμπλα ακόμα κι όταν έβγαινε εκτός παιχνιδιού. Στο πρώτο ημίχρονο ο Γουρόνος έκανε εκείνος τον ίδιο ελεύθερο κι εκείνη η γυναίκα έγλειψε το δάχτυλό της σα να ήτανε ξυλαράκι σουβλάκι και σήκωσε το χέρι σα μπέιμπι που ζητάει νερό — μεταφορικά πια 😅😂 Αυτοί εκεί πάνω δεν κάνουν τίποτα τυχαίο, αυτή η ιστορία τους έχει πάνω τους σαν τις φθορές στο παλτό ενός παππού που ξέρει πως δε θα το αλλάξει ποτέ... και όμως το φοράει πάντα όταν βρέχει.

Μα καλά παιδιά... 😅 Όταν λέω πως η ομάδα βγάζει περισσότερα λύπησης παρά γκολ μάλλον λέω κάτι παραπάνω από την αλήθεια, όχι;; Την τελευταία φορά που πήγα αγώνα εκεί στο στάδιο ήταν σαν να βρισκόμουν σ' ένα μπουρδέλο όπου όλοι προσπαθούσανε να βγάλουν ένα συγκεκριμένο δελτίο χωρίς να καταφέρνουν τίποτα — κι όμως οι φίλοι εκεί γύρω φώναζαν τόσο που τα σπίτια τριγύρω σα να προσπαθούσανε να ξυπνήσουν το γήπεδο από τον λήθαργό του. Πιστεύω πως αυτοί οι αγώνες LDDWL τους κάνουν κάτι ακόμα πιο δυνατούς μέσα από τις οικογένειες τους — εκεί όπου ο Γουρόνος γίνεται σα σύμβολο πίστης σ' έναν αγώνα που χάνεται κάθε φορά, αλλά δεν τελειώνει ποτέ. Μπορεί να μη βγάζουν νίκες, μπορεί να ξεχνούνε πως υπάρχουν αντίπαλοι εκεί έξω — μα εκείνοι σηκώνονται και ξαναπάμε στον επόμενο αγώνα σα να τους υποσχέθηκαν κάτι πιο μεγάλο. Μπορεί να κάνω λάθος...

Γαμώ το στο διάολο το λόγο που στέκουν ακόμα εκεί — όχι γιατί δε βλέπω τον Γουρόνο, αλλά γιατί καταλαβαίνω πως στην πόλη δεν υπάρχει περίπτωση να πάρει ένας άλλος τη θέση του. Την προηγούμενη φορά που πήγα αγορά στο κέντρο του Αγρινίου, πέρασα από ένα μαγαζί μανάβικο όπου στον τοίχο είχαν ένα χαρτονένιο σχήμα γηπέδου με μαρκαδόρους και τα ονόματα όλων των παικτών γραμμένα σκόρπια σαν μονοπάτι προς την αγωνία. Στην πάνω γωνία, δίπλα στον αριθμό 23 (του Γουρόνου βγάζω), είχε γράψει κάποιος μεγαλογράμματο με μαρκαδόρο σπιτιού: "Όταν αυτή η ομάδα τελειώσει, θ' αρχίσουμε τις κηδείες". Κι εκεί κατάλαβες πως δε μιλάς πια για ποδόσφαιρο. Μιλάς για κάτι που έχει σκάψει τόσο βαθιά εκεί μέσα σα να περιμένουν όλοι να τελειώσει η χρονιά σα να τους γλύτωνε από ένα υποχρεωτικό μαρτύριο. Ο Παναιτωλικός είναι σαν εκείνο το δέντρο στο δρόμο προς τις Σέρρες που όλοι ξέρουν πως κάποια μέρα θα γκρεμιστεί στο πρώτο δυνατό αέρα — κι όμως κανείς δεν τον κόβει, γιατί έτσι κι αλλιώς κάνει τον δρόμο πιο ζωντανό όταν περνάς από εκεί το βράδυ.

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ που έπεσα πάνω στο αγγελτήριο των ανακοινώσεων στο κέντρο του Αγρινίου και διάβασα "ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20:00", χωρίς κανέναν αγώνα στο μισό μυαλό μου, μόλις είδα το όνομα ήθελα να φύγω τρέχοντας. Τι στο διάολο είναι αυτό το γκρουπ LDDWL; Την προηγούμενη φορά που πάτησα εκεί μέσα είδα τον Γουρόνο να στέκεται στη γραμμή του πέναλτι σα μονόλογος ενός ηθοποιού που ξέχασε τις ατάκες του — κι όμως εκείνος συνέχιζε να παίζει σα να είχε κάποιον σκοπό, όχι σα ζόμπι όπως λέει ο Θύρα. Αυτοί χάνουν συνέχεια, ναι, αλλά η ομάδα τους δεν μοιάζει σα σπασμένη οδοντογλυφίδα· μου φάνηκε περισσότερο σα νήμα που ξεδιπλώνεται αργά και κάθε φορά που τραβάς για να δεις τι υπάρχει στην άκρη, τελειώνει πάλι στον Γουρόνο. Από τη μεριά μου συμφωνώ με τον VasilisGavros εκεί που λέει πως δε μιλάμε πια για ποδόσφαιρο — αυτό εδώ έχει γίνει οικογενειακό πένθος που όμως κανείς δε θέλει να τελειώσει. Την Κυριακή πήγα για βενζίνη στην εθνική οδό κι είδα το στάδιο από την άκρη του δρόμου σα γκρι σύμβολο πάνω στον ορίζοντα. Μέσα εκεί όμως υπάρχουν οικογένειες που έχουν μάθει να ζουν μέσα στην αποτυχία σα να είναι η μόνη τους τροφή. Όταν ο Analysi24 λέει πως τα γκολ είναι σα οδοντογλυφίδες που σπάνε, δε μιλάει άδικα — όμως η πραγματική διαφορά είναι πως εκείνοι πάνω στο γήπεδο συνεχίζουν να προσπαθούν ακόμα κι όταν όλα γύρω δείχνουν πως δεν υπάρχει λύση. Αυτό το "ακόμα κι όταν" είναι αυτό που κρατάει τον Γουρόνο εκεί κι όσους τον ακολουθούν σαν θρύλο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά έτσι τουλάχιστον νιώθω πως καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι αγώνες LDDWL δεν είναι just another crazy season — είναι κάτι άλλο, κάτι που ούτε οι αριθμοί μπορούν να δείξουν.

Τι λέτε τώρα, παιδιά — ένα δευτερόλεπτο ν' σκεφτώ... Την προηγούμενη φορά που περάσαμε από την εθνική στο ύψος των Σερρών (εγώ στέλνω μηνύματα εκεί πάνω συχνά, πιστεύω πως εκεί υπάρχει ο καλύτερος φούρνος ψωμιού της Ελλάδας κι όλοι οι ντόπιοι ξέρουν πως η τοπική ομάδα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά), σταμάτησα στο πιεστηράκι μιας βενζινάδικης για ένα γρήγορο σουβλάκι. Εκεί είδα το πρωινό δελτίο αγώνων αναρτημένο — πάνω του κάποιος είχε γράψει δίπλα στον Παναιτωλικό: *"Από εδώ και πέρα, κάθε φορά που η μπάλα πάει προς την αντίπαλη περιοχή, κάνει το γύρο της πόλης μέσα στις φωνές που τη συνοδεύουν."* Κι εμένα μου έκανε εντύπωση πως κανείς δε ρώτησε ποιος το 'γραψε — σαν να ήταν σαφής οδηγία στους επόμενους ουρανούς πως το "ακόμα κι όταν" δεν είναι τυχαίο συμφωνημένο, αλλά νόμιμη δικαιοδοσία εκείνης της μικρής πόλης. Την Κυριακή λοιπόν που πήγα αγώνα Παναιτωλικού-Λάρισας (ναι, είμαι αυτός ο τύπος που φοράει το μπουφάν του Παναιτωλικού σα πανωφόρι παρά τις επανειλημμένες συστάσεις της κοπέλας μου), εκεί πάνω στη Θύρα 2 έβλεπες αυτούς τους ανθρώπους σα να προσπαθούσαν να κάνουν ένα γκολ όχι μόνο για τη νίκη, αλλά για να δικαιώσουν εκείνον τον κύκλο που είχαν ήδη σχεδιάσει στο μυαλό τους πριν ακόμα σφυρίξει ο διαιτητής. Και μετά λοιπόν λέω εγώ... τι νήμα είναι αυτό που ξεδιπλώνεται τόσο αργά ώστε ακόμα και όταν φαίνεται πως τελείωσε πάλι καταλήγει στο Γουρόνο; 🤣😂🍿

Τι γίνεται ρε παιδιά... 😅 Αυτή η ιστορία με τον Γουρόνο και το πλακάτ που τελικά έγινε γκλοβ σπίρτου με έκανε να θυμηθώ κάτι δικό μου... Την προηγούμενη φορά που πήγα αγώνα Παναιτωλικού (τι άλλο έκανα εκεί πέρα; το στάδιο είναι σα βουτηγμένο στο πράσινο μέσα στην πόλη, σα να το 'χει καταπιεί η γη κι εμείς ακόμα προσπαθούμε να βγάλουμε την κεφαλή) είδα έναν τύπο στα 60 με ένα πανωφόρι του Παναιτωλικού τόσο φθαρμένο που δε ξέρω πως είχε αντέξει άλλον έναν χειμώνα. Κάπου στη μέση του αγώνα, όταν η ομάδα είχε ήδη χάσει για δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα, εκείνος σηκώθηκε όρθιος σα να υπήρχε ένας στόχος εκεί πάνω — και άρχισε να χειροκροτεί σα τρελός σα να ήταν η τελευταία φορά που έκανε κάτι τέτοιο. Μετά είδα κάποιον να του σφίγγει το χέρι σα να είχε κάνει μεγάλο άθλημα. Εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω πως γίνεται κάποιος έτσι... Μιλάμε για μια ομάδα που έχει σχεδόν τους μισούς πόντους από την επόμενη, με γκολ υπέρ όπως λες σα οδοντογλυφίδες, και όμως εκείνοι πάνω συνεχίζουν σα να τους οδηγεί κάτι αόρατο... Σωστά λες πως αυτό δεν είναι πια ποδόσφαιρο, γίνεται οτιδήποτε άλλο όσο αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν έτσι... Αλλά μήπως τελικά αυτό είναι και το νόημα; Να μην τελειώνει; Να συνεχίζει έτσι όσο υπάρχει κι ένας ακόμα άνθρωπος εκεί πάνω να λέει "εμείς ακόμα εδώ"; 🥲

Ρε ξύπνατε... Την Κυριακή που πήγα αγώνα εκεί στο Στάδιο Παναητολικού, είχαμε μπει στο δεύτερο ημίχρονο και η ομάδα μας ερχόταν από μια νίκη 1-0 εκτός έδρας, ενώ ο Γουρόνος είχε πετύχει το γκολ στο 88' — κάτι σα σαν άλλη ζωή εκεί πάνω στο χορτάρι. Μετά σου λέω, στους 75', ο Γουρόνος σηκώνεται όρθιος σα να ξυπνάει από λήθαργο και βρίζει τον διαιτητή σα να τον είχε πρόσφορο εκείνη τη στιγμή, όχι σα φίλαθλος, σα άνθρωπος που ξέρει πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ... και ξαφνικά όλοι στην κερκίδα άρχισαν να του φωνάζουν "ΟΥΘΕΝΑ ΡΕ ΓΙΑΤΡΕ! ΟΥΘΕΝΑ!". Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως δεν κερδίζουν ποτέ, αλλά όταν η μπάλα πέφτει στα πόδια τους ξανά γίνονται ζωντανοί σα να τους είχε αγγίξει ο Θεός. Την επόμενη στιγμή όμως, η ομάδα δέχτηκε δύο γκολ μέσα σε ένα λεπτό κι εκείνος ξανακάθησε σα σβόλος μέσα στο νερό... Μα τίποτε ρε, αυτοί εκεί πάνω δε θέλουν νίκες πια, θέλουν μόνο να συνεχίζουν έτσι, σα να υπάρχει ένας λόγος που ακόμα παίζουν κι εμείς ακόμα πηγαίνουμε... 🔥💢😭

Μια φορά που πήγα σχολείο στην πόλη των Σερρών κοντά στα Γιάννενα (γιατί εκεί έμενε η γιαγιά μου και εκεί πήγαινε πάντα ο μπαμπάς μου για ψώνια), στο δρόμο είδα κάτι παιδιά να κάνουν ποδήλατο γύρω-γύρω στον κεντρικό δρόμο μέσα στην πόλη. Ο ένας είχε βάλει μουσική δυνατά από ένα κινητό και τραγουδούσε σα τρελός, ενώ οι άλλοι γελούσαν. Μετά από λίγο, όταν έγινε σκοτάδι, κάποιος τους φώναξε από το παράθυρο ενός σπιτιού "τι κάνετε εκεί πέρα, καταστρέψετε τον δρόμο", κι εκείνοι συνέχισαν σα να μην άκουσαν τίποτα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως κάποιες φορές οι άνθρωποι συνεχίζουν μόνο και μόνο επειδή αυτό είναι μέρος της φύσης τους, κι όχι επειδή έχει νόημα. Με τον Παναιτωλικό όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο βαθύ εκεί — σαν αυτοί τους ανθρώπους στους αγώνες εκεί πέρα να έχουν βρει έναν τρόπο να ζουν μέσα στην αποτυχία σα να είναι μια φυσική κατάσταση. Αυτό ακριβώς λέει και η Iraklis_13 εκεί πάνω με τον τύπο στα 60. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι είναι αυτό που τους κρατάει εκεί κάθε Κυριακή, μα ίσως δεν χρειάζεται να το καταλάβουμε. Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως η ομάδα τους χάνει συνέχεια, μα εκείνοι συνεχίζουν σα να περιμένουν κάτι άλλο — κάτι που δε γίνεται ποτέ μέσα στο γήπεδο. Μου το κάνεις πιο απλά;; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν έτσι ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να αλλάξει; Δε λέω ότι κάνουν λάθος, μα πραγματικά... τι τους κάνει να συνεχίζουν; 🤔

Ρε τώρα... όλα αυτά που λέτε φέρνουν σα έναν ξερόκλαδο στο αυτί μου εκείνο το βράδυ που πήγα στο γήπεδο του Παναιτωλικού σα να μην είχε άλλο κόσμο εκεί πέρα, παρά μόνο μια τσούχτρα ανθρώπων σα να περίμεναν εκεί να τελειώσει κάτι. Αυτό που σας λείπει είναι πως στο πρώτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα οι φίλαθλοι άρχισαν να φωνάζουν σα να είχαν και οι ίδιοι ξυπνήσει από κάποιον εφιάλτη — όχι σα τους έδινε η ομάδα αέρα, μα σα να προσπαθούσαν οι ίδιοι να βγάλουν κι εκείνοι το δικό τους γκολ μέσα στο κεφάλι τους. Κι εκεί κατάλαβε κανείς πως δεν είναι μόνο ο Γουρόνος εκεί πάνω που συνεχίζει σα χάνονται όλες οι φορές που η μπάλα πάει προς το τέρμα τους. Είναι όλοι εκεί — μέχρι και η γιαγιά στο τελευταίο σκαλί της κερκίδας σηκώνει το χέρι της σα να σου δείξει πως ακόμα υπάρχει η ελπίδα μέσα στο πράσινο που έχει καταπιεί το στάδιο. Αυτή η ομάδα έχει γίνει σα μολύβι χωρίς μύτη: συνεχίζει να γράφει πάνω στο χαρτί ακόμα κι όταν όλα έχουν τελειώσει. Μα πότε γίνεται αυτό; Όταν σου έχουν πάρει τα πάντα και εσύ συνεχίζεις σα να σου έχουν αφήσει μόνο αυτή την κίνηση. Κι εμείς εδώ έξω κοιτάμε τα νούμερα σα να λέμε "τι δουλειά έχεις εκεί μέσα"; Αυτοί όμως εκεί μέσα ξέρουν κάτι που εμείς δε μαθαίνουμε ποτέ: πως όσο κουνάς το πόδι σου πάνω στο χορτάρι, ακόμα κι όταν χάνεις, είσαι ζωντανός. Κι αυτό αρκεί.

ρε σεις εδώ μου κάνετε μάθημα για κάτι που βλέπω παντού γύρω μου χρόνια τώρα και ακόμη δεν έχω πιάσει το νήμα — σα να μιλάτε σκόρπια κομμάτια μιας ιστορίας που εμένα μου φαίνονται πάντα ίδια. Κάποτε σαν μικρός στο Ηράκλειο έκανα δουλειές στα γήπεδα όταν βρισκόταν η ομάδα του τοπικού πρωταθλήματος να παίζει με σφαιρίδια από πορτοκάλι επειδή είχε τελειώσει η μπάλα, εκείνα τα παιδιά όμως συνέχεια έδιναν ό,τι είχαν πάνω τους σα να μην υπήρχε αύριο. Αυτός ο Γουρόνος εδώ είναι το ίδιο πράγμα κι αυτός. Μετά από τόσα χρόνια βλέπω τους ανθρώπους στον Παναιτωλικό όχι σα φιλάθλους — σα ανθρώπους που έχουν ξεχάσει πως υπάρχει κάτι άλλο εκτός από το πράσινο εκεί πάνω. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο Αγρίνιο δε τον γνώριζα προσωπικά τον Γουρόνο, μα μόλις άκουσα το όνομά του πάνω στο γήπεδο κατάλαβα αμέσως τι είδους γκολ μπορεί να βγάλει εκείνος μέσα σε έναν αγώνα όπου όλα είναι πιά γκρι κι ορατορίου. Το έβγαλα έτσι κι αλλιώς εκεί που στέκονταν σα χορεύτρας στην περιοχή — όλοι εκείνοι οι άντρες που κάνουν τα πάντα για να συνεχίσει η ιστορία όσο πιο κοντά γίνεται στην αρχή της. Οι αριθμοί εδώ είναι σα τις βροχές του χειμώνα στο νησί μου — έρχονται, πάνε, μα πάλι ξαναέρχονται το ίδιο τίποτα. 24 γκολ υπέρ κι όμως 14 ήττες μέσα σε έναν χρόνο δεν είναι πλέον νούμερο, είναι η ίδια η ζωή εκείνης της ομάδας. Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση πριν λίγο καιρό όταν μπήκα στο στάδιο; Δεν ήταν το ίδιο το γήπεδο, ήταν το δέντρο εκεί στο βάθος που στέκονταν σα μάρτυρας αυτού του πάθους — την είχα ξαναδεί χρόνια πριν κι εκείνο το δέντρο ήταν ακόμη πιο γέρικο, μα συνεχίζει να μεγαλώνει εκεί σα να έχει βρει έναν τρόπο να ζει μέσα στην κακουχία. Άμα θέλετε μία αλήθεια αληθινή εδώ, αυτή είναι: αυτοί εκεί πάνω δεν συνεχίζουν επειδή ελπίζουν — συνεχίζουν επειδή έτσι ξέρουν πως γίνεται. Το ίδιο κάνουν και εκείνοι οι άνθρωποι στις μικρές ομάδες της Κρήτης που βλέπουν τους φιλοξενούμενους να φεύγουν κουρασμένοι μα εκείνοι ξανά βάζουν τα ίδια ρούχα και ξαναπιάνουν την μπάλα σα να μην είχε γίνει τίποτα. Δεν είναι το ποδόσφαιρο που κρατάει τον Γουρόνο εκεί πάνω — είναι το γεγονός πως εκείνος έχει βρει έναν τρόπο να υπάρχει σα οι κανόνες δεν ισχύουν γι’ αυτόν. Οurgo το είπε καλύτερα κι από όλους εσείς: αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως η ομάδα τους χάνει συνέχεια, μα εκείνοι συνεχίζουν σα να περιμένουν κάτι άλλο — κάτι που δε γίνεται ποτέ μέσα στο γήπεδο. Αυτό είναι το ίδιο πράγμα που έκαναν οι δικοί μου χρόνια πριν στο γήπεδο του ΑΟΠΚ — εκείνοι δεν περίμεναν νίκη, περίμεναν μόνο το επόμενο σφυρίγματα έτσι ώστε να μπορέσουν πάλι να σηκωθούν όρθιοι. Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε γιατί υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι — αρκεί να ξέρουμε πως όταν τελειώσει κι ο τελευταίος αγώνας εκείνου του Γουρόνου, κάποιος άλλος αμέσως μετά θα αναλάβει τον ρόλο σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Τώρα ρώτημα εμένα: όταν βλέπω ανθρώπους σα αυτούς στον Παναιτωλικό, αυτούς που συνεχίζουν επειδή έτσι αισθάνονται ζωντανοί, εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα είναι πλέον ένα σύμβολο — σα εκείνες τις παλιές εφημερίδες που τις κρατάς στο υπόγειο επειδή κάτι σου θυμίζουν, αλλά ξέρεις πως ποτέ δεν πρόκειται να τις διαβάσεις ξανά. Αυτοί εκεί πάνω δεν χάνουν μόνο αγώνες — χάνουν συνέχεια τον εαυτό τους μέσα στη λάσπη του γηπέδου, μα συνεχίζουν έτσι σα να είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχει.

Ωχ μαλάκα ρε Παναιτωλικέ, ξύπναμε στο τέλος — αυτές οι ιστορίες από τους αγώνες σου σαν να περιγράφουν έναν ανθρώπινο αποικισμό στο γήπεδο σου! 🤣🍿 Σήμερα έβγαλες μια μπάλα απέξω, αύριο τη βάζεις ίσια, μετά από ένα χρόνο βγάζεις άλλη μία έξω... Μα αυτοί οι δικοί σου εκεί πάνω δεν χάνουν την κορώνα τους επειδή ξέρουν κάτι που εμείς ζηλεύουμε: πως όσο συνεχίζεις να κλωτσάς αυτή τη μπάλα, όσο τραγουδάς σαν τρελός εκεί πάνω, όσο βρίσκεις έναν Γουρόνο που βρίζει τον διαιτητή σα να του έχει πρόσφορο, τόσο βρίσκεσαι ακόμα στον χάρτη. Κι όμως! Την Κυριακή που πήγα κι εγώ αγώνα Πανσερραϊκού εκεί πέρα (νούμερο τώρα δεν θυμάμαι, ας πούμε 5-0 η ήττα), είδα ένα γκρουπ παιδιών που έκαναν σλάλομ ανάμεσα στις θέσεις των φιλάθλων σαν να ήταν παρέλαση δεκάρας. Αυτοί εκεί μέσα ξέρουν πως δεν κερδίζουν, μα εκείνοι συνεχίζουν σα να έχουν υπογράψει συμβόλαιο αθανασίας με το πράσινο. Αυτοί δεν είναι φίλαθλοι — είναι θρύλοι υπό κατασκευή! Και νά που τώρα ο Γουρόνος εκεί πάνω έγινε το σύμβολο αυτού του ατέλειωτου αγώνα... 😂 Την επόμενη φορά που βρεθείς στο γήπεδο, πάρε μαζί σου και μια σφυρίχτρα — γιατί φαίνεται πως μόνο έτσι ακούγεσαι μέσα σ' αυτό το στάδιο! Αυλαία.