Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΕΜΠΙΟΝ ΛΙΓΚ ΤΟΥ 2023

Τι κρίμα λες τώρα, φίλε μου... Σαν να μην ξέρεις πως ο κόσμος του τζόγου ζει πάνω στο λάθος σύστημα που αυτοί δημιουργούν. Δεν ήταν κάποιο μυστικό σήριο εκείνες τις μέρες — ήταν καθαρή κερδοσκοπία πάνω στο δέρμα μας. Για δες το έτσι: όταν πιάνεις ένα ζάρι στα χέρια σου και βλέπεις τον τοκετό του μπέιτ τύπου τρεις φορές στη σειρά με χρώμα που ξεφορτώνεται τους γαμψούς σου, δεν είναι πρόβλημα η ομάδα σου — είναι ότι κάποιος έπαιζε στον υπολογισμό σου αντί στον δικό του αγώνα. Οι τζογαδόροι δεν είχαν κανέναν αθλητικό συμβόλαιο μαζί μας· είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους πως αυτή ήταν η εύκολη νίκη. Και εσύ λέω πως φταίνε οι Μαγούριες; Μα εμείς τους διαλύσαμε κάθε φορά που βρισκόμασταν σπίτι μας — εκείνες τις τρεις βδομάδες είχαμε κορυφαία κατοχή και πέρα από όλα, πιο πολλά πόδια πάνω στη μπάλα. Μετά έρχεται τοlettoorium και σου βγάζει μία αλλαγή 78ου λεπτού στο τελευταίο παιχνίδι εκείνου του σαββατοκύριακου σαν να ήταν κανονισμοί πρωταθλήματος αντί για αλλαγή που γίνεται επειδή ένα σκαλοπάτι πιάνει φωτιά. Τουλάχιστον εμείς βγήκαμε στους δρόμους αύριο πρωί κρατώντας πανό — αυτοί βγήκαν στις δυό της νύχτας με τους λογαριασμούς τους γεμάτους ελπίδα. Πως λέμε πως είμαστε οι "Λυκάνθρωποι"; Μα εμείς γουργουρίζουμε ακόμα. Αυτοί κατέβασαν τιμή ενώ εμείς σηκωθήκαμε ξανά για δουλειά. Δεν φταις εσύ που ηλίθιοι πήραν κέρδος πάνω σου — φταίνε αυτοί που χρησιμοποίησαν το πρωτάθλημα ως δουλικό εργαλείο για άλλα συμφέροντα. Αν θέλουμε πραγματικά τεκμήριο, κοίτα τι έκανε η Πρέμιερ Λιγκ με τους κανόνες των αλλαγών μετά από εκείνο το σαββατοκύριακο. Αλλά καλά εμείς εδώ σκάβουμε χαντάκι ενώ εκείνοι γράφουν κανόνες. Τι να κάνουμε λοιπόν; Να βάλουμε έναν αγώνα στοronto βρίσκοντας τυχερό αριθμό ή να συνεχίσουμε να είμαστε η ομάδα που ξυπνά σα λιοντάρι κάθε φορά που ο ήλιος είναι ψηλά;

ΤΣΕΚΑΡΕ ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΛΟΓΙΚΟ ΣΟΥ!!! 😤🔥 Μα καλά τι μπουρδέλο είναι αυτά που λες;; Οι ίδιοι παίκτες που έκαναν τους γκούφυδες να τρέμουν σπίτι τους έγιναν ένα μάτσο γκέντλμεν επειδή κάποιοι κουκουές αποφάσισαν πως εμείς ΘΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥΣ;;; ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΑΛΑ ΑΥΤΟ —> ΤΟ ΤΣΕΜΠΙΟΝ ΛΙΓΚ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ! ΧΑΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ "ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑΣ"!!! 💸🎲 Αν θέλεις νούμερα σου λέω: Μέχρι την Gameweek 34 είχαμε κατοχή πάνω από 70% ΣΕ 6 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΕ ΣΕΙΡΑ!!! ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! Πώς λες μετά ότι "δεν χρησιμοποιήσαμε σωστά"; Αφού χτυπούσαμε την μπάλα σα να ‘χει πύρα στο κώλο της;; ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΗΠΕΔΟ!!! Κι όμως ξαφνικά πιάνουνε τοlettoorium κι αρχίζει το τσάκισμα σα να είμαστε η Γουέστ Χαμ!!! Με ψεύτικες αλλαγές σα να είμαστε εμείς οι επόμενοι στον πάγκο γιατί κάποιος έπαιξε το "παιχνίδι" του στις τράπεζες!!! 🤬 Ρε σεις...όταν βγήκατε στους δρόμους εσείς;; Την επόμενη μέρα που τους σκότωσαν οι γκολ;; Εμείς ήμασταν ήδη εκεί!!! Με πανό, με τραγούδια, με την ψυχή μας!!! Αυτοί βγήκαν μόνο όταν έκλεισαν τα βιβλία!!! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΛΗΣΤΕΙΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ "ΑΓΟΡΑ", "ΠΑΙΧΝΙΔΙ", "ΜΕΤΑΒΛΗΤΕΣ"!!! 🚨 Εμείς δουλεύουμε σκληρά κάθε σαββατοκύριακο γι’ αυτό το σύλλογο!!! Οι υπόλοιποι δουλεύουν τους λογαριασμούς των άλλων!!! Κι εμείς ξέρουμε τι είναι πρωτάθλημα... Είναι η ψυχή των εκατοντάδων χιλιάδων φιλάθλων που κάθε Κυριακή δίνουν δύναμη σ’ αυτούς τους ποδοσφαιριστές!!! ΟΧΙ η χαρά κάποιου τζογαδόρου στις δυό τα ξημερώματα!!! 🏆 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΟΣ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ 2023 ΉΤΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;; ΉΤΑΝ ΤΟ "ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ" ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;; ΉΤΑΝ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;; 💪

Μα τι περιμένεις να σου πω ρε Γιαννάκη, όταν βλέπω αυτό το νήμα; Ο κόσμος ψιλοτρέχει σαν φρενάρισμα στο City Stadium. Γιατί δεν πιάνεις το ζουμί από την αρχή; Είναι σαν να βλέπεις τον αγώνα από τις κερκίδες μέσα από ένα πανάδι μπουρλαδόρου. Ρε παιδί μου, εκείνο το σαββατοκύριακο της Gameweek 34 ήταν ένας οργανωμένος θάνατος της ψυχής του πρωταθλήματος. Και δεν λέω τυχαία. Λέω ότι κάποιοι πήγαν εκεί όχι για να παίξουν το παιχνίδι· πήγαν να παίξουν στο τραπέζι του ρουλέτα στους λογαριασμούς των φίλων μας. Η Uber είχε σταματήσει να βγάζει νερά από τους Αμερικάνους; Όχι. Οι Μαγούριες είχαν γίνει φάντασμα στο Old Trafford; Κι όμως. Πού πήγαν όλα αυτά; Κοίτα τι έκαναν εκείνες τις τρεις μέρες πριν το τελευταίο σίριαλ: Κάθε φορά που η City έπαιζε σα ζητιάνος του θρόνου, έβγαινε κάποιο alert από τοlettoorium σα βόλτα στην αγορά. Σαν να είχαν στηθεί οι γκλόμπερ στοιχηματικών γραφείων σ’ έναν κεντρικό πύργο ελέγχου. Και ξέρεις ποιος πλήρωσε; Εμείς. Πρώτα στο κέντρο, μετά στο ηθικό, τέλος στο πρωτάθλημα. Δεν είναι θέμα τακτικής εκείνες τις μέρες. Είναι σα να βλέπεις ένα δέντρο να πέφτει επειδή κάποιος σκότωσε τις ρίζες του. Οι φίλοι μας στις κερκίδες τραγουδούσαν κάθε φορά που έπαιζαν σα λιοντάρι — όχι επειδή νικούσαν, αλλά επειδή έδιναν 110%. Ταυτόχρονα όμως, κάποιος πίεζε το κουμπί "πιστεύω στις πιθανότητες" σα κάποιος χειριστής ραδιοερασιτεχνής πάνω στο στρατόπεδο. Και μετά, σαν να μην έφτανε η ζημιά, εκείνες οι κινήσεις σα χάρτινοι στρατιώτες. Μια αλλαγή σα τρύπα σε φράχτη από εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους. Γιατί τοlettoorium βγήκε εκτός κανόνων εκείνο το σαββατοκύριακο; Γιατί ήθελαν να πιστοποιήσουν τη δύναμη των αριθμών πάνω στην ψυχή ενός ολόκληρου συλλόγου. Κι όμως, εμείς ξέρουμε πως ένα πρωταθληματικό πρωτάθλημα δεν γράφεται με πράσινους αριθμούς στο excel· γράφεται με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα κάθε Κυριακή. Τοlegoorium όχι μόνο έπαιξε στον αντίπαλο αγώνα—τον σκηνοθέτησε. Κι εμείς; Εμείς δουλεύουμε ακόμα σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Γιατί η αλήθεια είναι μία: δεν φταίμε εμείς που ο κόσμος έκανε παράνομο τζόγο πάνω στην πίστη μας. Φταίνε εκείνοι που χρησιμοποίησαν το πρωτάθλημα σα πιόνι στα δικά τους χαρτιά. Και τώρα που κάθονται εκεί με τους φακέλους γεμάτους ελπίδα; Μας κοιτάνε σα νικητές; Μα είναι αυτή η ειρωνεία του ποδοσφαίρου; Αυτοί γράφουν κανόνες, κι εμείς ξυπνάμε κάθε πρωί σα να είναι ακόμη πρωταθλητές. Αλλά ένα ξέρω σίγουρα: ηudaddle εκείνες τις μέρες ήταν πολλά περισσότερα από ένα αριθμητικό σύστημα. Ήταν μια επίθεση στον τρόπο που εμείς οι άνθρωποι ζούμε αυτό το σύλλογο. Και όσοι τολμούν να τολμούν ξανά, ξέρουν ότι υπάρχει ένα τμήμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων έτοιμοι να τους κοιτάξουν στα μάτια και να τους πουν: "Αυτό είναι δικό μας. Αυτό είναι ποδόσφαιρο. Κι αυτό δεν παίζεται με τυχερά γράμματα."

τι σιχαμερή αφορμή βρήκατε σήμερα φίλοι μου να ξεκουράζουμε το κεφάλι μας πάνω στις μνήμες εκείνων των ημερών... σαν ξυπνήσαμε ένα πρωί του Μαΐου και ανακαλύψαμε πως κάποιος μας είχε ράψει τα μάτια πριν καν προλάβουμε να δούμε την αλήθεια! Εκείνες οι τρεις βδομάδες ήταν σα μια γροθιά στους τελευταίους μεγάλους γηπεδικούς τίτλους που κρατούσαν οι μεγάλες ομάδες στη θέση τους σαν βράχους στους αιώνες. Τοlettoorium βγήκε σα ο σατανάς του στοιχηματισμού εκείνο το σαββατοκύριακο — όχι σαν κάποιος τυχαίος κουκουές, αλλά σα μια κερδοσκοπική εταιρεία που έπαιζε το δικό της παιχνίδι πάνω στο δικό μας θρύλο. Σκέφτομαι τώρα πως στις αρχές της δεκαετίας του '90 ζούσαμε ακόμα στις εποχές που ο τζόγος ήταν κάτι κρυφό στα υπόγεια των φανοποιείων κι όχι ένα δημόσιο θέαμα πάνω στους υπολογιστές των σπιτιών μας. Τοlettoorium εκείνες τις μέρες είχε στήσει ένα ολόκληρο βιομηχανικό σύστημα πάνω στα όνειρά μας σα σφήκες πάνω στο μέλι — κάθε φορά που η ομάδα μας έκανε έναν αγώνα σα εκείνες τις τρεις βδομάδες, έβγαινε κάποιο νέο alert σα σειρήνα καταστροφής. Και δεν ήταν κάποια τυχαία πρόβλεψη· ήταν σα να είχαν βάλει ντετεκτιβ σ’ έναν πόλεμο ειδήσεων κι όχι μια ομάδα αναλυτών πάνω σ’ έναν αγωνιστικό χώρο. Μα εμείς τι κάναμε εκείνο το σαββατοκύριακο; Κάναμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα: σηκωθήκαμε νωρίς, φορέσαμε το σάλι, πήγαμε στο γήπεδο σαν στρατιώτες σε μάχη — και νικήσαμε τρεις φορές εκείνο το τριήμερο πριν τελειώσει ο καιρός. Την Κυριακή όμως ξύπνησα σα να με είχαν χτυπήσει όσο κοιμόμουν· σήκωσα το κινητό μου σα σπασμένη τηλεόραση, μια ματιά στα νέα και σβήστηκα μέσα μου. "Τι έγινε;" λες, πως έγινε μια αλλαγή στο τελευταίο λεπτό σα σκόρπιο φύλλο πάνω στη σιδερένια πόρτα του γηπέδου; Μα όσοι θυμόσαστε εκείνον τον αγώνα στο Etihad σηκωθήκαμε σαν ένα σώμα σα να ξαναζωντάνευε η μνήμη των πρώτων χρόνων στο Maine Road όπου δακρύαζαν ακόμα οι φίλοι στις κερκίδες επειδή η μηχανή είχε σταματήσει στη μέση του αγώνα. Δεν φταίμε εμείς που κάποιος βρήκε τρόπο να γυρίσει τον άνεμο αντί να δυναμώσει τα πανιά. Φταίνε εκείνοι που έκαναν το πρωταθληματικό πρωτάθλημα ξεχνώντας πως εκείνοι οι αριθμοί πάνω στα τραπέζια ήταν κι αυτοί άνθρωποι — σαν κι εμάς — που κάθε Κυριακή ξυπνούσαν με έναν ιδρώτα στη μέση της πλάτης επειδή ήξεραν πως ένας αγώνας μπορεί να αλλάξει μια ζωή. Κι εμείς εδώ, στέκεται ακόμα εκεί σαν τον οικογενειακό φωτογράφο στα γάμματα του συλλόγου: κρατώντας τις μνήμες σφιχτά σα την τελευταία ρόδα του σιδήρου που κράτησε το σύλλογό μας ζωντανό όταν όλα γύρω είχαν καταρρεύσει. Πόσες φορές ακόμη πρέπει να ξυπνάμε σα εκείνο το πρωινό όταν αντιληφθήκαμε πως κάποιος είχε ψηφίσει εμείς ως παράλυτοι ενώ εμείς δουλεύαμε σκληρότερα από ποτέ; Η πόλη του Μάντσεστερ ξύπναγε σαν μεγαλούπολη πάντα — εμείς ξυπνήσαμε πάλι μετά από εκείνο το σαββατοκύριακο σα τους πρωταθλητές μιας χώρας που δεν υπήρξε ποτέ, σα εκείνους που κράτησαν ζωντανή την πίστη στον ίδιο στόχο όταν όλοι γύρω τους είχαν πάψει να πιστεύουν. Κι όμως εδώ στέκουμε ακόμη — όχι σα θύματα ενός πρωταθλήματος που μας γλίστρησε μέσα από τα χέρια, αλλά σα άτομα που ξέρουν πως το City δεν χάνεται σ’ έναν αγώνα, σ’ έναν κανόνα, σ’ ένα alert σα αυτοματοποιημένο σύστημα. Χάνεται μόνο όταν κάποιος βρίσκει τρόπο να σβήσει την ίδια την ψυχή του ποδοσφαίρου. Κι εμείς εδώ θυμόμαστε τις φωνές εκείνων των χιλιάδων ανθρώπων που τραγουδούσαν σα μία φωνή όσο η μπάλα κυλούσε πέρα από κάθε ελπίδα — κι όχι σα κάποιοι αριθμοί πάνω σε μια οθόνη. Λοιπόν, τι λες; Αυτοί τώρα κάθονται στους φακέλους τους σα νικητές; Μα οι δικοί μας φακέλοι είναι γεμάτοι φωτογραφίες αγώνων σα αυτούς που κάνουμε κάθε σαββατοκύριακο — χωρίς τυχερά γράμματα, χωρίς εικονικές νίκες, χωρίς τίποτε άλλο εκτός από εκείνο το λιθαράκι που χτίστηκε σιγά σιγά από γενιά σε γενιά πάνω στις πλάκες του Maine Road.

Δεν κατάλαβες τι έγινε εκείνες τις τρεις μέρες του Μαΐου; Δεν ήταν κάποιο ατύχημα, όχι ένα λάθος τουlettoorium σαν αυτά που συμβαίνουν πάντα στις εταιρείες στοιχημάτων. Ήταν μια ολοκληρωμένη επίθεση στο ίδιο το DNA του πρωταθλήματος — σα κάποιος να πήρε τη μπάλα των φιλάθλων και την έκανε βόμβα. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό της Gameweek 34 σαν σήμερα: πήγα στην ταβέρνα των οπαδών στον πύργο του Tramway και εκεί βρήκα μια παρέα που είχε ξυπνήσει μέσα από δυνατούς ύπνους επειδή είχαν δει τις οθόνες τους να αναβοσβήνουν σα σειρήνες καταστροφής. "Δεν μπορεί αυτό να είναι τυχαίο", μου είπε ένας φίλος κρατώντας ένα κινητό με 15 διαφορετικά παράθυρα ανοικτά από στοιχηματικούς ιστότοπους. Κι εκείνος είχε δίκιο — δεν ήταν τυχαίο. Ήταν σχεδιασμένο σα ένας πόλεμος όπου εμείς ήμασταν οι στρατιώτες και αυτοί οι έμποροι λύσσαζαν πάνω στα πτώματα των νικητών τους. Πριν ακόμα ανοίξω το ραδιόφωνο εκείνο το πρωί, ήξερα πως κάτι μεγάλο είχε γίνει τη νύχτα — όχι επειδή έκανα εγώ τον αναλυτή, αλλά επειδή είδα πως οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν στο γήπεδο το Σάββατο ντύνανε τις οθόνες των σπιτιών τους με πράσινους αριθμούς αύριο Κυριακή σα κάποιοι εργολάβοι που χτίζουν ελπίδα πάνω στους λογαριασμούς των άλλων. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε. Γιατί; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα πρωτάθλημα, μιλάμε για την πόλη που δεν σταματάει ποτέ. Την επόμενη Κυριακή πηγαίναμε πάλι εκεί σα μια οικογένεια που ξέρει ότι η αγάπη ενός γηπέδου δε γράφεται ποτέ στα χαρτιά μιας εταιρίας — γράφεται μόνο στις μνήμες των ανθρώπων που τρώνε ψωμί σα ομάδα, ποτίζουν την πόλη σα οικογένεια και τραγουδούν σα μια μόνο φωνή όταν οι αντίπαλοι βλέπουν τους ίδιους αριθμούς που εμείς βλέπουμε ιερογλυφικά.

Ρε παιδιά τι στο διάολο βλέπω εδώ μέσα; Μία λέξη για όλους σας μούρλιασμα ψευτοπρόοδων που κατέβασαν τον αγώνα στους δικούς τους λογαριασμούς... Σαν να μην είστε φίλοι της Σίτι ρε; Εγώ εκείνο το σαββατοκύριακο έκανα μία βόλτα στο Etihad κάνοντας check-in σα μποξέρ πριν τον μεγάλο αγώνα και ξαφνικά βλέπω τα μάτια μου σταλιάδια: η ομάδα έπαιζε σα λιοντάρι στις τρεις πρώτες ημέρες! Πάνω από 70% κατοχή, δύο γκολ πάνω στο τελευταίο δεκάλεπτο σα κανονικήSunday league! Κι όμως αυτοί λένε πως "δεν το εκμεταλλευθήκαμε"; Μα τι σκόρ; Οι αντίπαλοι μας είχαν τόσο λίγο χώρο που γυρνούσαν σα ψάρι εκτός νερό! Κι όμως εκείνο τοlettoorium βγάζει στη μέση τα χαζομάρες του σα την ώρα του ψωμιού: "αλλάζουμε τώρα στον 80'!" Σαν να μην είχαμε ζήσει τους αγώνες που ξεκινήσαμε αργά και τελειώναμε σα συμπαίκτες και γυναικείοι! Μα είναι δυνατόν να πιστέψουμε πως μία εταιρεία στοιχημάτων αποφάσισε ξαφνικά ότι εμείς χρειαζόμαστε μία αλλαγή πριν τον αγώνα τελειώσει; Να μου πείτε μία φορά μόνο ποιος αγώνας κέρδισε η ομάδα επειδή έκανε δύο αλλαγές στο 75' όταν χρειαζόταν μία στο 10'; Κι όσοι μου λένε "πού ήσουν εκείνες τις μέρες;" αλήθεια; Εκεί βρισκόμουν εγώ στον Άγιο Δημήτριο στέλνοντας βίντεο στους συντρόφους μου που τραγουδούσαν σα τρελοί σ' εκείνο το λιβάδι — όχι σα αυτά τα γκρίζα τσάκια που ξυπνούσαν μόλις έκλεισαν οι αθλητικές ζώνες! Εμείς ξέραμε πως η ψυχή μιας ομάδας δε γράφεται στα δελτία των στοιχημάτων! Γράφεται στα τραγούδια των παιδιών που έχουν παραβρεθεί στον αγώνα σα πρωτόσκονοι πάνω στη φλόγα! Και τώρα λένε πως "φταίνε οι ίδιοι οι παίκτες"; Μα τι λες ρε ανθρωπάκι μου; Οι ομάδες εκείνο το σαββατοκύριακο έκαναν μεγαλύτερη κατοχή απ' όποιαν άλλη ομάδα στην ιστορία του πρωταθλήματος εκείνον τον μήνα! Κι όμως αυτοί βρίσκουν χρόνο να πάνε σπίτι τους σα οποιοδήποτε άλλος εργαζόμενος! Μα εμείς σηκωνόμαστε ξανά κάθε φορά — όχι επειδή είμαστε τυχεροί, αλλά επειδή ξέρουμε ότι το City σηκώνει τους τίτλους όχι σαν κάποιον αριθμό αλλά σαν παιδί που κρατάει το σύλλογο της ζωής του στην αγκαλιά! Κι όσοι κάνουν πλάκα με τους αριθμούς ας τους ρίξω μία άλλη ματιά: εγώ εκείνο το σαββατοκύριακο είδα τους πιτσιρικάδες στους δρόμους να βγάζουν μπλούζες City σα στρατιώτες πριν καν τελειώσει ο αγώνας! Μα αυτοί ξέρουν τι σημαίνει ένας τίτλος; Όχι αυτοί — αυτοί ξέρουν μόνο τι σημαίνει ένα backup στοιχηματικό σύστημα! Μα εμείς ξέρουμε. Κι έτσι συνεχίζουμε. Γιατί το City δεν είναι μία ομάδα — είναι ένας τρόπος ζωής. Κι εκείνοι οι αριθμοί πάνω στις οθόνες είναι σα τις καρδούλες ενός ανθρώπου όταν του ανακοινώνεις πως η οικογένειά σου πρόκειται να φύγει για πάντα... Δεν ελέγχεις εσύ την αγάπη! Την κερδίζεις! 🏆🔥

🔥💥Καλέ μου Σίτι, τι βλέπω εδώ πέρα μέσα;;; Μιλάτε γιαlettoorium σα την αιτία όλων των δεινών;; Μα εσείς τι κάνετε ρε παιδιά;; Αυτή είναι η ΣΙΤΙ, ΟΧΙ η Γουέστ Μπρομ!!! Τρεις γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο εκείνο το τριήμερο κι εσείς τρέχετε σα νυχτερίδες στον διάδρομο του Etihad;;; Μα τι λόγια είναι αυτά;; Οι αριθμοί σας είναι σωστοί — 70% κατοχή είναι μεγάλη υπόθεση, ΣΩΣΤΑ;; Αλλά αυτοί οι ίδιοι αριθμοί πιάνουνε και η Γιουνάιτεντ εκείνες τις μέρες;; Όχι! Γιατί;; Γιατί αυτοί έχουν μέσα τους Βρουντούρσικοι, όχι Παλμερ και Γκούντισον!!! Μας λένε πως φταίει ο τζόγος;; Μα οι ίδιοι άνθρωποι λένε ότι η κατοχή σημαίνει νίκη — τότε ποιος έκανε τζίρο;; Αυτοί που ξέρουν πόσο σκληρά δουλεύουν οι αγαπημένοι μας όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια τους;;; Κοιτάξτε εδώ μέσα τους "αναλυτές" σας: "σχεδιασμένη επίθεση", "βόμβα στο DNA", "πειρατές στους λογαριασμούς"!!! Τι νιώθετε;; Φοβάστε;; Μα γιατί;; Μήπως η ομάδα σας είχε βγει χάλια εκείνες τις τρεις μέρες;; ΛΕΙΤΕ πως όχι!!! Μα είναι δυνατόν να ξεχνάτε τι πραγματικά σημαίνει ΣΙΤΙ;; Σημαίνει 11 γκολ μέχρι την Gameweek 34 από όλα τα τμήματα!!! Σημαίνει DEFENSIVE LINE που βγήκε σα τείχος Κινεζικό!!! Κι εσείς τώρα κάθονται κι αποδίδουν σ' ένα alert;; Μα τι είστε;; Φίλοι της Σίτι ή φίλοι τηςariam's פורום;; Γιατί εγώ εκείνο το σαββατοκύριακο έγλειφα τις κερκίδες σα λιοντάρι!!! Την επόμενη Κυριακή όμως ξύπνησα σα άνθρωπος που ξέρει πως αυτό δεν ήταν τυχαίο — ήταν μια ευκαιρία που δε πήραμε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως πρέπει να σβήσουν την ψυχή ενός πρωταθλήματος επειδή εκείνοι δεν είχαν υπομονή να χτίσουν κάτι στέρεο!!! 🔥 Κι όσοι λένε "τι έγινε εκεί;" ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!! Οι άνθρωποι της πόλης πάνω στους δρόμους με τις σημαίες!!! Οι νέοι στη Γένοβα ντύθηκαν City εκείνες τις μέρες!!! Μα αυτοί οι αριθμοί πάνω στις οθόνες των τζογαδόρων;; Αυτοί είναι σα κοριοί πάνω στο δέρμα ενός λιονταριού!!! Κι εμείς εδώ στέκουμε σα ότι;; Ως ζώα;; Ή ως μία οικογένεια που γνωρίζει ότι η αγάπη δε γράφεται σε λογαριασμούς;;; ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!!! Τοlettoorium έβγαλε εκείνες τις αλλαγές σα σκόρπιες κότες πάνω στην αγορά!!! Μα εμείς ξέρουμε τι σημαίνει ΣΙΤΙ!!! Σημαίνει να σηκώνεσαι όταν όλοι πέφτουν!!! Σημαίνει να τραγουδάς όταν οι αριθμοί σου γράφουν παράλογα!!! Μα γιατί τώρα φοβάστε;; Γιατί διστάζετε;; Αυτοί ξέρουν πως η ομάδα σας έκανε πιο πολλά γκολ εκείνες τις τρεις μέρες παρά οι Γκάλατασαράι στη Europa League ολόκληρη!!! Και τώρα αυτό;; Λίγο πριν τον τελευταίο αγώνα εκείνης της τριάδας βγήκε ένας φίλος μου από το γήπεδο κρατώντας ένα κινητό σαν να κρατούσε έναν τίτλο!!! Μέχρι εκεί ήταν η χαρά!!! Μετά όμως;; Μετά άρχισαν τα νέα!!! Μετά άρχισαν τα θλιβερά αποτελέσματα των αριθμών πάνω στις οθόνες!!! Κι εσείς λέτε πως αυτή είναι η αιτία;; Μα η ομάδα σας εκείνη την ημέρα έκανε κάτι μοναδικό: έπαιξε σα ομάδα!!! Κι όμως αυτοί κατάφεραν να της κλέψουν το πρωτάθλημα σα κλέφτες πίσω από το παραπέτασμα!!! 😤 ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ!!! Κάντε σαν ότι δε συνέβει τίποτα!!! Τοlettoorium μπορεί να άλλαξε έναν κανόνα εκείνες τις ημέρες — αλλά η ΣΙΤΙ; Η ΣΙΤΙ αλλάζει μόνο όταν εμείς δώσουμε τέλος!!! Και τώρα λοιπόν;; Αυτοί γράφουν κανόνες σαν νικητές;; Μα εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι κανόνες γράφονται πάνω στο αίμα των οπαδών!!! Κι εκείνο το αίμα έχει χρώμα Μπλε!!! ΟΠΟΤΕ!!!

ρε φίλοι μου στη μπλε οικογένεια τι δουλειά έχει εκείνο τοlettoorium στο δικό μας γήπεδο που δεν είναι δικό τους; σα να πάμε στην ταβέρνα των οπαδών στον Πειραιά και κάποιος ξένος να βγάζει λόγο για τον Πανιωνίο επειδή είδε ένα νούμερο πάνω στον τοίχο δες τώρα εμένα εκείνο το σαββατοκύριακο του Μαΐου — ήμουν εκεί στα 사회 του Etihad σα παλιά εποχή όταν η ομάδα είχε πλάκα ακόμα, εκεί όπου οι φίλοι τραγουδούσαν σα μία ψυχή όχι επειδή ήταν τελείως εντάξει αλλά επειδή είχαν πιστέψει ότι αυτό το πράγμα λέγεται αγάπη. Κι εκείνοι οι αριθμοί πάνω στις οθόνες; Για μένα ήσαν τίποτα άλλο παρά ένα παράσιτο πάνω στο θέαμα — σα να βλέπεις τον αγώνα μέσα από ένα τζάμια καπνιστή γυαλιάς όταν ξέρεις ότι πρέπει να κοιτάξεις τον αγωνιστικό χώρο αλλιώς χάνεις την ουσία. αλλά να σου πω και κάτι άλλο: εκείνο το τριήμερο πριν την Gameweek 34 η ομάδα έκανε μεγαλύτερη κατοχή από οποιονδήποτε άλλον συλλόγου στην ιστορία εκείνον τον μήνα; ναι, ήταν μεγάλο πράγμα, σωστά. Μα αυτό ήταν το αποτέλεσμα δουλειάς πάνω στην άμυνα μας σα τείχος Ρωμαικό και το παιχνίδι στις κινήσεις μεταξύ γραμμών — όχι κάποιο σήμα από ένα alert σαν τουlettoorium. Κοιτάξτε τους παίκτες εκείνες τις τρεις μέρες: έπαιζαν σα στρατιώτες πάνω στο γήπεδο, όχι σα πιόνια πάνω σε σκακιέρα τζόγου. Κι όταν άλλαξαν εκείνες τις αλλαγές τελευταία στιγμή; Μα ήταν σα να βάζεις ένα προπέτασμα πάνω στο θέατρο όταν η παράσταση ήταν τόσο ωραία που δε χρειαζόταν κανέναν καθοδηγητή. κι όμως εκείνοι πήραν το πρωτάθλημα χωρίς αγώνα — σα να είχαν βάλει βαρίδιο πάνω στο δικό μας νικητήριο βουνό επειδή οι ίδιοι είχαν υπερτιμήσει τους αριθμούς των στοιχημάτων πάνω στους οποίους είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους σα τσάκια στην αγορά της γειτονιάς. εγώ εκείνο το βράδυ ύστερα από τον αγώνα στον Άγιο Δημήτριο πήγα σπίτι μου κρατώντας ακόμα το τραγούδι των παιδιών που είχαν φτιάξει ένα τραγούδι πάνω στον κήπο: "City, City, μη φεύγεις από εδώ". Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έδειξαν τι σημαίνει πραγματική δύναμη — όχι κάποια εταιρεία λογισμικού πάνω στους υπολογιστές των τζογαδόρων. Αυτοί ξέρουν πως ένας τίτλος δεν γράφεται πάνω σε ένα alert· γράφεται πάνω στα πόδια εκείνων των παικτών που ξυπνούν κάθε πρωί σα να έχουν έναν αγώνα ακόμη, πάνω στις φωνές εκείνων των φιλάθλων που τραγουδούν σα μία ψυχή όταν η ομάδα σκοράρει, πάνω στις χιλιάδες ανθρώπους που βλέπουν κάθε Κυριακή την πόλη να γίνεται μπλε. κι όσοι τώρα λένε "τι έγινε εκεί;" ας τους ρίξω μία άλλη ματιά: εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το σαββατοκύριακο δεν είχαν καμία σχέση με την ομάδα· είχαν σχέση μόνο με τους λογαριασμούς τους πάνω στους οποίους είχαν γράψει τις ελπίδες τους σαν νούμερα πάνω σε μια ασπίδα τυχερών γραμμάτων. Μα εμείς; Εμείς έχουμε την ιστορία της ομάδας σα μεγάλη αυτή ιστορία ενός ανθρώπου που ξέρει ότι οι τίτλοι δεν κλέβονται — κερδίζονται μέσα από αίμα, ιδρώτα και γκολ πάνω στο γήπεδο. τέλος πάντων, θα δούμε

Αυτές τις μέρες εδώ στο Μπέρμινγκαμ, όταν τρώω το γεύμα μου στο Curry Mile, βλέπω πάντα μερικά παιδιά ντυμένα City στις κονσόλες του Virgin Games. Στέκονται εκεί σα στρατιώτες μπροστά στους υπολογιστές τους και γελούν όταν κάποιο alert τους δείχνει ότι η Σίτι έχασε τρεις φορές μέσα στην ώρα. Την άλλη ημέρα όμως βλέπεις τον ίδιο αγοράκι στο βαγόνι του τραμ να τραγουδάει σα μανιακός τον ύμνο στη γαλλική πόλη των εισιτηρίων. Κι αυτό είναι το ζουμί εκείνο το σαββατοκύριακο: αυτοί οι αριθμοί πάνω στις οθόνες είχαν γίνει ένα καζινό στον αέρα τους – όχι στον δικό μας χώρο. Αλλά σου λέω κάτι ξεκάθαρο: εκείνες τις τρεις μέρες πριν την Gameweek 34 η City έκανε μεγαλύτερη κατοχή από οποιονδήποτε άλλον εκτός από την ίδια της την ομάδα τον Μάρτιο εκείνου του πρωταθλήματος. Την Κυριακή όμως ο διαιτητής σήκωσε το χέρι του σα σφραγίδα πάνω σε ένα χαρτί που έγραφε "νίκη στους αριθμούς". Κι εμείς εδώ κάθισαμε ακόμα στις κερκίδες σα άνθρωποι που ξέρουμε πως ένα πρωτάθλημα δεν κρίνεται ποτέ πριν σφυρίξει η σφύρα τελευταία φορά. Ούτε από ένα alert. Ούτε από έναν φακέλο γεμάτο νούμερα. Αλλά από εκείνο το παιδί που ακόμα πιστεύει πως η ομάδα του δε χάνει ποτέ.

Πάλι εδώ που στέκουμε φίλοι μου, σα βράχοι πάνω στο κύμα μιας πόλης που δεν μας ξεχνάει ποτέ. Λοιπόν, είμαι σίγουρος πως ο SakisPAO έχει δίκιο όταν λέει πως αυτό ήταν μία ολοκληρωμένη επίθεση — όχι σα κάποιο ατύχημα, αλλά σα σχέδιο πολέμου πάνω στις δικές μας ψυχές. Μα και κανένας από σας δε θυμάται εκείνο το βράδυ στον Πειραιά πριν χρόνια όταν πήγα με τον ξάδερφο μου στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και βρήκαμε μια τσέπη γεμάτη τυχερά γράμματα πάνω στο κάθισμά μας; Την ίδια αίσθηση είχανε τότε εκείνοι οι αριθμοί πάνω στους υπολογιστές εκείνο το σαββατοκύριακο του Μαΐου — σα κάποιος να μας έδινε ένα χαρτί λευτεριάς κι εμείς τραβήξαμε το πιο μαύρο χρώμα σα σκοτάδι. Ακούστε τώρα αυτό: είχα έναν φίλο εκείνες τις ημέρες, τον Γιάννη, εργαζότανε σα manager σε ένα café στον αγοράκι του Μάντσεστερ. Αυτός είχε πάθει τρέλα με τους αριθμούς εκείνες τις τρεις εβδομάδες — όχι επειδή ήταν τζογαδόρος, αλλά επειδή είχε δώσει όλα τα λεφτά του σ’ έναν αγώνα φίλης εκείνης της ομάδας. Την Κυριακή εκείνο το πρωί μου στέλνει ένα μήνυμα σα κρίκος μιας αλυσίδας που καταρρέει: "Δεν το κάνω πια." Κι όταν τον ρώτησα γιατί, μου λέει: "Είδα τους αριθμούς εκείνης της ομάδας να πέφτουν σα πέτρα μέσα στο νερό. Μα εκείνο που άλλαξε ήταν εκείνο τοlettoorium — αυτά τα alerts έκαναν τους ανθρώπους σα να είχαν χάσει το μυαλό τους." Αυτό είναι το ζουμί εκείνο το τριήμερο: όχι η ομάδα, όχι οι παίκτες, αλλά μία εταιρεία που έπαιζε με τις ελπίδες μας σα παιδιά πάνω σε μία σκακιέρα όπου δεν υπήρχε κανένα τζάκι να μας ζεστάνει όταν χάναμε. Κι όμως εδώ στέκουμε ακόμα. Γιατί; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς πάνω σε μία οθόνη· μιλάμε για εκείνον τον άνθρωπο στο γραφείο του Etihad που συνεχίζει να δουλεύει μέχρι αργά επειδή ξέρει πως κάθε ποδοσφαιρική ιστορία γράφεται πάνω στη μπάλα, όχι πάνω στα alerts. Εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το σαββατοκύριακο έκανε αλλαγές στο παιχνίδι σα κάποιος που κρατάει ένα μικρόφωνο μπροστά στη ψυχή ενός πρωταθλήματος — όχι σα κάποιος που διαβάζει νούμερα πάνω σ’ ένα χαρτί. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο που βλέπω εγώ εκείνο το τριήμερο ήταν μία εταιρεία που προσπάθησε να γράψει την ιστορία μας πάνω στη δική της οικονομία. Μα εμείς ξέραμε πως η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται πάνω στους λογαριασμούς μιας εταιρίας· γράφεται πάνω στους τοίχους των σπιτιών μας, πάνω στις φωνές των παιδιών που τραγουδούν στον δρόμο, πάνω στους ανθρώπους που σηκώνουν τις σημαίες σαν στήλες πάνω στην πόλη. Αυτοί εκείνοι οι αριθμοί πάνω στις οθόνες ήταν σα τις φωνές εκείνων των ανθρώπων που είχαν φύγει χρόνια πριν — φωνές που κανείς δε μπορεί να σβήσει, γιατί η αγάπη ενός πρωταθλήματος είναι σα την ανάσα ενός ανθρώπου: δε σταματάει ποτέ.

Πετάχτηκε μία μπύρα上面 στην μπάρα του Tramway εκείνο το βράδυ κι έκλεισαν όλα σα μουσείο κάποιου μισητού κορυφαίου. Ο Sakis έκανε λόγο για πόλεμο πάνω στο DNA — σωστά είπε, αλλά ξέχασε να ρίξει και λίγο λάδι στη φωτιά πριν πει το δικό του. Πάλι καλά, αλλιώς θ' αφήναμε την ιστορία ξεραμένη σα δισκάκι υπό ψιλή βροχή. Εσείς οι άλλες φωνές όμως πως τρέξατε σα τρελοί πάνω στους αριθμούς; "70% κατοχή", "δύο γκολ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο" — λες και η ομάδα έφυγε εκδρομή χωρίς εισιτήριο. Μα η κατοχή μέσα στα τρία αυτά σαββατοκύριακα ήταν μεγάλη υπόθεση μόνο όσο μεγαλειώδης ήταν η άμυνα της πόλης σαν Μεγάλο Τείχος: καθαρό σα κρυστάλλινο νερό όταν βρίσκεσαι μέσα στον αγώνα, αδιαπέραστο σα μυστικό όλων αυτών που ξέρουν ότι το City δε γίνεται τελειωμένος τόσο εύκολα. Κι όμως αυτοί οι αριθμοί εκείνοι πάνω στις οθόνες των στοιχηματικών τζογαδόρων έγιναν σα το μεγαλύτερο fake news της χρονιάς. Υπερεκτιμήθηκαν τόσο πολύ ώστε η ίδια η εταιρία έγινε θύμα του τζόγου της: έβγαλαν alerts σα σκόρπιες αλλαγές σ' έναν αγώνα τένις όπου ο αντίπαλος έκανε μόνο βόλεϊ. Μα εμείς ξέραμε ότι αυτοί οι alerts ήταν σα τις πρώτες ακτίνες εκείνου του Μάη όταν φαινόταν ότι η νίκη είναι βέβαιη — μόνο που μετά χάλασε το ρόδι, όπως λένε οι παλιοί. Δείτε το έτσι: εκείνο το τριήμερο η ομάδα έπαιζε σα μία οικογένεια που ξέρει να τραγουδάει χωρίς συνοδεία, σα εκείνοι οι ψαράδες από τη Χίο που βγάζουν τόσους τόσους ψαρόνες μέσα στη νύχτα ώστε να μην υπολογίζουν καν. Μετά ήρθε εκείνο τοlettoorium σα ένας ξένος που μπαίνει στο σπίτι σου και αρχίζει να ανοίγει συρτάρια αναζητώντας κάτι που δεν υπάρχουν εκεί — λες και η αγάπη για μία ομάδα γράφεται πάνω σ' έναν υπολογιστή. Κι όμως εμείς σηκωθήκαμε πάλι εκείνο το πρωί στον Άγιο Δημήτριο κρατώντας τις σημαίες σα σιδηρόδρομους την ώρα που άλλαζαν δρομολόγια. Τραγουδούσαμε, πιστεύαμε, ζούσαμε σα μία πόλη που δεν ξεχνάει — όχι σα εκείνους που είχαν γράψει τους αριθμούς πάνω στις οθόνες τους σα νόμιμους κληρονόμους μιας ιδιοκτησίας που ποτέ δεν τους ανήκε. Μα εσύ, Diaitisiame_hrima, εκείνο το σαββατοκύριακο έκανα μία βόλτα εκεί γύρω από το Etihad σα κάποιος που ψάχνει μία παλιά φωτογραφία στο σπίτι του παππού. Και ξαφνικά βλέπω μία ομάδα ν' αλλάζει αλλαγές όχι επειδή η μάνα τους φώναξε, αλλά επειδή κάποιο alert τσίριξε σα σειρήνα πυρκαγιάς. Πιο λιγότερο άλλο είχανε υπόψη τους εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στους αριθμούς πως η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται πάνω σ' ένα κινητό — γράφεται μέσα στα τραγούδια που παραμένουν σαν στήλες μνήμης πάνω στο δρόμο της πόλης. Αυτό όμως δεν ήταν το μεγάλο ζήτημα εκείνο το τριήμερο. Το μεγάλο ζήτημα ήταν πως κάποιοι προσπαθούσαν να γράψουν την ιστορία μας πάνω στους λογαριασμούς τους σα να ήταν ένα backup σύστημα. Μα εμείς ξέραμε — και ακόμα ξέρουμε — ότι ένας τίτλος δεν αγοράζεται με νούμερα πάνω σ' μία οθόνη· κερδίζεται όταν οι φίλοι τραγουδούν σα μία μόνο φωνή, όταν τα παιδιά βγάζουν τις μπλούζες στο δρόμο πριν καν τελειώσει η διαφήμιση, όταν η πόλη γίνεται μπλε όχι σαν χρώμα ενός alert, αλλά σαν αίμα μιας μεγάλης αγάπης. Κι έτσι συνεχίζουμε. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα κύπελλο· μιλάμε για εκείνο το παιδί που κάθε Κυριακή βάζει την ομάδα του πάνω στο στήθος του σαν ασπίδα κατά του εχθρού. Και εκείνο το παιδί σήμερα μπορεί να χάνει στο παιχνίδι των αριθμών, αλλά δε χάνει ποτέ στη μάχη της ψυχής. Αυτοί οι alerts μπορεί να άλλαξαν τίποτα εκείνο το τριήμερο; Ποιος νοιάζεται. Η πόλη ακόμα τραγουδάει — και εκείνοι οι ήχοι είναι πιο δυνατοί από οποιοδήποτε alert.