Άρης, αυτά τα μάτια σου θυμίζουν το 1989…
τι μου θυμίζει το 1989... ρε συ μου;
δεν μου θυμίζει κανένα ντέρμπι ή πρωτάθλημα
δεν μου θυμίζει ούτε ένα τελικό για τίτλο
μου θυμίζει ένα βράδυ που εγώ ήμουν δεκαπέντε χρονών και κάθεσαι στο σαλόνι του σπιτιού με τους γονείς σου, η γυναίκα σου κοιμάται πάνω στην πολυθρόνα, εσύ έχεις ανοίξει μια τσιγκελιά βιολέτινη μπύρα σαν αυτές τις ξεχασμένες — ε δόξα τω θεώ ακόμα τις βρίσκουν στις παλαιοπωλεία — και βλέπεις το αθέατο ντοκιμαντέρ του Ματσόπουλου εκείνο: τον Άρη να σαρώνει 5-1 τον ΠΑΟΚ στο Χαριλάου!
σκοτεινό γήπεδο, πληκτρολόγια που τσιτώνονταν πάνω στους συμπαίκτες σου, η μπάλα σαν πύρινο τόξο πάνω από την άμυνα του Δικέφαλου, ο Αλέκος Αλεξιάδης ν' ανοίγει παιχνίδια σαν τρελός, ο Ζήσης Βρύζας ν' αποκλείει σα νικητής... και εσύ εκεί σιγά σιγά σηκώνεσαι και φωνάζεις σα πρωτοετής φοιτητής: "βρε συ!", λες, "αυτό το παιχνίδι δεν γράφεται στα νούμερα!"
τι άλλο θυμάμαι; αυτός ο αγώνας δεν ήταν μια βόλτα, ήταν ένας πόλεμος. πέντε χρόνια νωρίτερα, εκεί στη Λάρισα, είχαν πάρει την πρέφα πως στο γήπεδο του ΠΑΟΚ μπορούσαν να νικήσουν τον Άρη; κανένας σοβαρός άνθρωπος δε νομίζει πως αυτή η ιστορία βγήκε τυχαία — ο κόσμος έκανε όρνιο τον εισιτήριο, η ομάδα ετοιμάστηκε σαν λίθινος στρατός, κι όταν η μπάλα άρχισε να κυλάει εκείνη την Παρασκευή το βράδυ... πραγματικότητα έγινε η υπόθεση πως ο γηπεδούχος μπορεί να μην ξαναστεί.
κι όμως οι απόψεις αυτές ήταν τόσο ξένες στη δεκαετία του '80 όσο σήμερα ένας τύπος να λέγεται "Άρης 2030". τότε πιστεύαμε πως οι ομάδες γίνονται μεγάλες από τον χαρακτήρα τους κι όχι από το budget τους. είχε ψυχή η ομάδα εκείνη, είχε γκρίνια στους αγώνες, είχε μια χούγια ψυχή σα όλα αυτά τα μικρά πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν.
θυμάμαι τη σημαία του συλλόγου εκείνο το βράδυ κουνιόταν σα λάβαρο σ' έναν πόλεμο αγάμων· κάθε φίλαθλος ξέροντας πως κοιτάζει ιστορία ζωντανή. Και όταν έπεσε το τελευταίο σφύριγμα έγινε κάτι που δύσκολα καταλαβαίνουν οι νέοι: δε νικήσαμε μόνο, νικήσαμε έτσι ώστε ακόμα και ο αντίπαλος ήταν σίγουρος πως αυτό δε συνέβη τυχαία. αυτοί οι παλαιοί είχαν κάτι σαν μια δεύτερη φύση στην νίκη.
και όσοι το ζήσαμε μαζί του γιου μου, αυτοί ξέρουμε πως εκείνο το βράδυ ο Άρης δεν έκανε έναν αγώνα, έκανε έναν μύθο.
πως τον λένε τώρα; βρε εμένα εκείνες τις εποχές η μεγάλη λέξη ήταν "χρώμα" — όχι τίτλοι... 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε Γιώργο, εμένα θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες — μισός Πειραιάς στο βουνό ήταν και μισός δεν πήγε επειδή οι γυναίκες τους είπαν "μάλλον όχι" 😂
Εκεί που σηκώθηκα σα τρελός βλέποντας τους δικούς μας να σβήνουν τους Δικέφαλους σαν άσχημο όνειρο, η γριά μου ψιθύριζε "τέτοιο παιχνίδι δε γράφεται πουθενά ρε παιδί μου" και εγώ νόμιζα πως βγαίνω από το σπίτι μου όλος αυτός ο θυμός 🔥💪
Μέχρι σήμερα όταν βλέπω τους πιτσιρικάδες μου στο γήπεδο να μουρμουρίζουν τον τίτλο εκείνου του αγώνα νιώθω πως κρατάω την ιστορία στην αγκαλιά μου! Ο Άρης τότε δεν ήταν ομάδα, ήταν σύμβολο — και όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως αυτό το σύμβολο δε γράφτηκε ποτέ σε κανένα αρχείο... ΑΛΛΑ ΤΟ ΖΗΣΑΜΕ!!! 🏆🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι μου θυμίζει εκείνο το βράδυ; τουλάχιστον είκοσι ζεστά κρασιά από φίλους στην πλατεία Βάρνας που είχανε ξεσπάσει σα τρελοί βλέποντας τον Ίβιτς να ξεσκεπάζει τον ΠΑΟΚ σαν εχθρό πεδίου — και ο Θωμάς Λιβαθινός εκεί στον πάγκο σα στρατηγός, κοιτούσε τους συμπαίκτες του σα να τους λέγει "βρε παλικάρια, σήμερα γράφουμε ιστορία όχι μόνο για εμάς αλλά για όλους αυτούς που μέχρι χτες κοιτούσαν το γήπεδο σα κάτι ξένο"
και όταν έγινε το 5-1, εκείνο το υπόκωφο γέλιο στο σπίτι μου ήταν σα ντουγιές εκρήξεις — η μάνα μου ξύπνησε σα τρελή φώναζε "τολμούν αυτοί εδώ;" και εγώ σηκώθηκα όρθιος σα στρατιώτης, κοίταξα την κονσέρβα των φιστικιών πάνω στο τραπέζι σα να ήταν η πιο ωραία σημαία νίκης και φώναξα "αυτή η ομάδα έχει αίμα ζεστό σα το δικό σου σπίτι!"
τώρα που το λέω σα γέρος — επειδή εγώ εκείνο το βράδυ έγινα δεκαοχτώ — ντρέπομαι λίγο που θυμάμαι πως κάποιοι φώναζαν "τίποτα δουλειές πια!" εκεί στήνοντας τις φωνές τους στις γειτονιές σα να είχανε κερδίσει πόλεμο... ενώ εμείς ξέραμε πως εκείνο το βράδυ ο Άρης έκανε κάτι πιο σπουδαίο: τους έδωσε το δικαίωμα να ζουν σα άνθρωποι που πήραν την εκδίκηση της ψυχής τους πίσω 🔥
και ακόμη και σήμερα όταν βλέπω τα πόδια μου στον καθρέφτη νιώθω πως εκείνες οι φωνές του '89 ζουν μέσα μου σα κουβέντα ανάμεσα σε δικούς μου — γιατί νίκη δεν είναι μόνο μια μπάλα στο δίχτυ, είναι κι εκείνες οι ιστορίες που συνεχίζονται σα φλόγα αλλιώς γιατί ακόμη την τραγουδάμε στις κερκίδες;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Μα τι σου έκανε αυτό το νήμα εμένα; Μετά που διάβασα αυτά τα πράγματα ξέχασα να πιω τον καφέ μου!
Ρε συ, εκείνες τις ομάδες δεν τις συγκρίνεις με τις σημερινές, γιατί τότε είχαν κάτι σαν δεύτερη ζωή μέσα τους. Εκείνοι οι άνθρωποι δε φορούσαν φανέλες, τις φορούσαν σαν θρησκεία. Και μην μου πεις τώρα πως βλέπω τον σημερινό Άρη σα συνέχεια εκείνου — όχι βρε αγαπητέ, είναι συνέχεια, αλλά με διαφορετικό τρόπο.
Τότε είχες την ομάδα σου σαν οικογένεια: ο Λιβαθινός στις κερκίδες εκείνο το βράδυ ήταν σα να κοιτάζεις τον παππού σου τη νύχτα της μεγάλης γιορτής να προσέχει όλα τα κεράσματα πάνω στο τραπέζι. Και σήμερα βλέπεις έναν διαφορετικό κόσμο, εκείνοι κάνουν ότι μπορούν, αγαπάνε την ομάδα όσοι ξέρουν τι σημαίνει αγάπη, μα έχουν κι αυτοί τους δικούς τους αγώνες — όχι τους ίδιος, διαφορετικούς.
Εγώ θυμάμαι πόσοι από εμάς εκείνες τις δεκαετίες λέγαμε πως ο Άρης είναι σα την πρώτη φορά που είδες μια ομάδα σου μιλούσε στη γλώσσα της ψυχής. Σήμερα η ομάδα παλεύει σκληρά, δε μπορείς να της πεις πως πάει πίσω — πάει αλλιώς, πάει μπροστά με άλλη ταχύτητα. Κι όσοι λένε πως λείπει κάτι από εκείνο το αίσθημα... ας το σκεφτούν καλύτερα: εκείνο το αίσθημα ήταν αποτέλεσμα μιας εποχής, μιας ιστορίας, ενός χαρακτήρα που είχε σκαλιστεί μέσα στο χρόνο.
Τώρα έχουμε νέους ανθρώπους στη σύνθεση, νέους αγωνιστές που κάνουν ό,τι μπορούν — κι εγώ βλέπω εκείνη την ίδια φωτιά στις κερκίδες, μα σιγά σιγά ξαναφτιάχνεται. Γιατί οι μύθοι σβήνουν μόνο όταν ξεχάσουμε να τους ξαναζήσουμε. Κι εκείνο το βράδυ ήταν σα λάμψη μιας σπίθας — σήμερα προσπαθούμε να ανάψουμε κι άλλες ανάλογες σπίθες, σιγά σιγά, βήμα βήμα.
Μα όταν σήμερα ο Άρης παίζει σα εκείνες τις παλιές εποχές στη Λάρισα ή στη Βέροια, πάλι αισθάνομαι εκείνη την παλιά γεύση — σα κάτι ζεστό που σου θυμίζει χρόνια πριν. Γιατί οι ομάδες σαν τον Άρη δεν πεθαίνουν ποτέ, αλλάζουν μορφή, στέλνουν νέα μηνύματα στον κόσμο. Και η ιστορία εκείνης της νύχτας είναι εκεί, στέκεται σαν μνημείο μπροστά μας, σαν ντοκουμέντο ότι ο κόσμος έχει ακόμα νόημα.
Δε λέω πως όλα είναι ίδια σήμερα — πολλές φορές νιώθω πως χάνουμε κάτι σπουδαίο από εκείνους τους χρόνους. Μα όταν βλέπω έναν νέο παίκτη σα τον Ίβιτς εκείνης της εποχής ή ένα παιδί από την Κ20 να αγωνίζεται με τόσο πάθος, καταλαβαίνω πως εκείνο το πνεύμα συνεχίζεται — μόνον διαφορετικά, σα συνέχεια μιας ιστορίας που γράφεται τώρα.
ρε παιδιά εδώ κι είκοσι χρόνια ψάχνω εγώ κάτι τέτοιο μέσα στις ομάδες σας, σα να λέω ότι βρήκα εκείνο το τσαμπουκά στο στήθος σου που λες πως δε γράφεται στα νούμερα.
εγώ εκείνο το βράδυ έγινα δεκαοχτώ κι είχα πιάσει δουλειά σ' ένα εργοστάσιο πάνω στη Λεωφόρο Στρατού — βλέπω λοιπόν το παιχνίδι σ' ένα καφενείο αθλημάτων εκεί κοντά, μαζί με έναν άλλο τρελό που είχε φορέσει τη φανέλα του Ίβιτς εκείνην την ημέρα σα να 'ταν πανοπλία. πέντε λεπτά πριν τις δέκα το βράδυ ο τύπος είχε ήδη παραγγείλει τρεις ουζίτσες σα να 'ταν η τελευταία φορά που έπινε νερό στη ζωή του, κι εγώ βλέπω στις πρώτες κινήσεις πως αυτοί οι δικοί μας είχαν βγει από άλλο πλανήτη: εκεί που ο ΠΑΟΚ έκανε νταηλίκι σα βρικόλακας σέρνοντας την πάσα, οι αετοί του Λιβαθινού είχαν πια αγριέψει — εμένα προσωπικά με έκανε ν' ανοίξει η μύτη μου η μία μπάλα από το ντους εκείνης της περιοχής!
μα το πιο αληθινό εκείνο το βράδυ δεν ήταν τα γκολ — ήταν εκεί που σηκώθηκα ξαφνικά μέσα σ' ένα καφενείο μισοάδειο και άρχισα να χτυπώ το ποτήρι μου πάνω στο τραπέζι φωνάζοντας "αυτό το γήπεδο γίνεται εδώ!" σαν τρελός, μέχρι που ακόμη και ο άνθρωπος με το τσιγάρο στο στόμα σταμάτησε και κοίταξε εμένα σα να είμαι λεβέντης. κι όταν βγήκα έξω τη νύχτα εκείνη, είδα μισό τμήμα της πόλης να έχει βγει στους δρόμους σαν σμήνος κηφήνων — γυναίκες, γέροι, παιδιά ακόμη κι αυτό το γαϊδουράκι του μπακάλη να στέκεται εκεί σα σύμβολο. τότε κατάλαβα ότι ο Άρης εκείνο το βράδυ έκανε κάτι παραπάνω από νίκη: έκλεψε την ψυχή όλων αυτών των ανθρώπων σα ληστής της ντροπής τους.
και τώρα που κοιτάζω πίσω, βλέπω πως αυτό που έκανε τον Άρη μεγάλη εκείνη τη νύχτα δεν ήταν η μπάλα, αλλά οι κινήσεις των φιλάθλων του — σα να είχαν όλα εκείνα τα σπίτια του Βόλτσερ στέκι ο ένας στον άλλο εκείνο το βράδυ, σαν οικογένεια που είχε ξυπνήσει από χιλιάδες χρόνια ύπνου. και όσοι από εμάς το ζήσαμε, αυτοί ξέρουμε πως εκείνο το γκολ στον Ίβιτς ήταν σα πρώτη αγάπη — σβήνει μέσα σου, αλλά δε φεύγει ποτέ.
κι ας είναι τώρα η εποχή διαφορετική, εγώ ακόμη νιώθω εκείνον τον παλμό κάθε φορά που βλέπω την ομάδα να φοράει κίτρινο σα στολίδι — γιατί εκείνος ο πόλεμος στο Χαριλάου έγινε τραγούδι των κερκίδων κι ακόμη τραγουδιέται σα κάτι ιερό. σιγά σιγά λοιπόν ξαναφτιάχνουμε το μύθο, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκείνες οι φωνές συνεχίζονται σα φλόγα μέσα στις κονσόλες των σπιτιών μας ακόμη και σήμερα. 🔥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά, αυτή η σπιρτάδα που βγάζατε μέχρι τώρα αφορά το πώς τραγουδούμε στις κερκίδες ή πώς η φανέλα γίνεται θρησκεία — ωραία όλα αυτά, αλλά τι άλλο θυμάστε εσείς από εκείνο το βράδυ εκτός από τους μύθους;
Εμένα εκείνο το βράδυ με έκανε να αναρωτιέμαι: πόσοι από τους σημερινούς συμπαίκτες μας έχουν ακούσει για εκείνη τη νύχτα; Πόσοι ξέρουν πως εκείνος ο Ίβιτς δεν ήταν απλά ένας εχθρός στον αγώνα, ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπε τους συμπαίκτες του σα σκιές κάτω από τον προβολέα;
Και δε μιλάω για τον καλό αέρα των κερκίδων — μιλάω για το γεγονός ότι εκείνο το 5-1 δεν ήταν ένα αποτέλεσμα, ήταν μια κατάσταση. Ο ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ έπαιξε σα ομάδα ημι-επαγγελματική δίπλα στους άλλους — σαν αυτοί στο έργο τους να είχαν ξεχάσει την ψυχή τους πριν ακόμη βγει η μπάλα.
Προσέξτε τώρα: εκείνη η ομάδα είχε μέσα της κάτι σα δεύτερη γενιά πολεμιστών. Ο Αλεξιάδης εκείνο το βράδυ είχε ανοίξει τον ΠΑΟΚ σα βιβλίο χωρίς αντίγραφα, ο Βρύζας σκότωνε σα κλέφτης σ' ένα δάσος που γνωρίζει κάθε μονοπάτι. Και εμείς εδώ σήμερα λέμε πως αυτές οι ομάδες χάθηκαν;
Όχι ρε παιδιά. Αυτές οι ομάδες μεταμόρφωσαν — έγιναν οι πρώτες ομάδες που έβγαλαν ποιοτικούς παίκτες από τμήματα που άλλαζαν χέρια σα σκυτάλη στους σκόρπιους δρόμους μιας πόλης χωρίς πλάνο. Την εποχή εκείνη ο Άρης δεν είχε ένα διαφορετικό budget — είχε διαφορετική σκέψη. Σκέψη που σήμερα ξέρουμε πως λέγεται "πνεύμα".
Μα όταν βλέπω τους σημερινούς πρωταγωνιστές μας σα ξυράφια στον πάγκο, σκέφτομαι: τι τους λείπει ακόμα; Τους λείπει εκείνο το βλέμμα του Λιβαθινού όταν έδινε οδηγίες σα στρατηγός δίχως στόλο — δίνοντας σημασία σε κάθε μικρό πράγμα σα να ήταν ζωή του.
Κι εσείς τώρα μου λέτε πως η ιστορία εκείνης της νύχτας είναι μόνο τραγούδι στις κερκίδες; Αυτοί εκείνοι οι τύποι είχαν αίμα στις φλέβες τους, όχι σαν την μπίρα των βιολετί που ξεχνούνε τώρα οι νέοι — πραγματικό αίμα.
Από εμένα, λοιπόν, εκείνο το βράδυ ήταν περισσότερο από νίκη. Ήταν σα να στέκεις μπροστά σ' έναν καθρέφτη και να βλέπεις την ομάδα σου αλλιώς. Τότε ο καθρέφτης εκείνος έδειχνε νικητές· σήμερα ο καθρέφτης δείχνει άλλη εικόνα — αλλαγμένη, αλλά όχι νικημένη.
Πάντως, όσοι θέλουν ακόμα ν' αγοράσουν εκείνες τις βιολετί μπύρες στα παλαιοπωλεία ας βιάζονται, γιατί αυτές αργά η γρήγορα θα τελειώσουν! 😉
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι κρίμα που τότε δεν υπήρχαν ατζέντες θυμάμαι τώρα πως εγώ πήγαινα σ' ένα φούρνο στον Πύργο και είχα γράψει σ' ένα χαρτί "Άρης-ΠΑΟΚ 5-1" μ' ένα μολύβι κι έτρεχα παντού ν' αλλάξω τις απορίες των περαστικών 🤣🍿 Σήμερα εκείνες οι βιολετίδες μπουκάλες βρίσκονται μόνο στις βιτρίνες των παλαιοπωλείων σα έργα τέχνης κι εγώ ψάχνω ακόμη εκείνο το σπίρτο να ανάψω ξανά εκείνη τη φωτιά... Κι όμως όταν βλέπω σήμερα τον Άρη να βγάζει νέους σαν τον Ίβιτς εκείνης της εποχής σηκώνω πάλι το ποτήρι 🏆🔥
Κράτα μου την μπύρα.