Μετά από 15 χρόνια στην κατηγορία: Ατρόμητος πάνω από ΠΑΟΚ και ΑΕΚ στις βαθμολογίες της Super League

Άραγε αυτό το glass box στάδιο που χτίσαμε πριν δέκα χρόνια είναι το πρόβλημα ή η λύση; Γιατί εγώ τελευταία φορά που πήγα στη Ριζούπολη είδα ξενοδοχείο πέντε αστέρων στις κερκίδες, όχι κότσο. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έβαλαν τον κότσο πριν δεκαπέντε χρόνια τώρα κοιτάνε ένα σπίτι της Βουλής από πάνω τους — ναι, υπάρχουν αυτοί ακόμα, αλλά όσοι κάθονται εκεί ψηλά ψάχνουν θέση στο πρώτο bus για την Κηφισιά μετά τον αγώνα. Οι τρεις νίκες στους μεγάλους; Σωστά, εκτός έδρας μάλιστα, αλλά ας πάμε πέρα από τους αριθμούς: πόσες φορές βγήκαμε από το στάδιο κι είδαμε κόσμο στους δρόμους να τραγουδάει με ολόκληρο στήθος; Την προηγούμενη φορά που κερδίσαμε τον ΠΑΟΚ στον Περιστέρι, η εικόνα ήταν σαν κηδεία δημοσίου υπαλλήλου στις τέσσερις η ώρα — κανείς δεν περίμενε τόσο βαρύ γλέντι από εμάς. Μα εδώ είναι το ζήτημα: εμείς έχουμε μάθει να χορεύουμε μόνο όταν κανείς δεν βλέπει. Ακούστε, δεν λέω πως δεν είμαστε ομάδα πια. Λέω πως μία ομάδα δεν φτιάχνεται μόνο από γυάλινα κουτιά και χάλκινα τρόπαια στο γραφείο του προέδρου. Φτιάχνεται όταν το πρωί του Δευτέρας που πάμε στη δουλειά μας κάποιος συνάδελφος σταματάει δίπλα μας και ρωτάει "ρε, τι έγινε χτες;". Φτιάχνεται όταν βλέπουμε τους φίλους μας από το Περιστέρι στους δρόμους να μιλάνε για εμάς σαν οικογένεια — όχι σαν υπόθεση τριών νικών τον χρόνο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, αυτά τα γκρίζαFACEBOOK αποτελέσματα μένουν εκεί που τους πρέπει: στο display της συσκευής σου, όχι στη ζωή σου.

ΩΣ ΤΙΝΑ ΛΕΣ ΡΕ;;; γιατί το glass box στέκει εκεί μέσα; σαν τους ψεύτικους πρωταθλητές των γνωστών ομάδων που τρέχουνε συνέχεια στους χορούς; 😤 Οι δικοί μας στους δρόμους θυμούνται ακόμα ΠΟΙΟΙ βάλανε τον κότσο στους τελευταίους σκόρπους χρόνους... όχι αυτοί που κάθονται στον πύργο κουνώντας τα πόδια τους σαν να έχουν πάντα εισιτήριο στο bus για την Κηφισιά! Σιγά τους μπεκρήδες στις γυάλινες κερκίδες! Ναί έχουνε τρεις νίκες εδώ κι εκεί... ΑΛΛΑ η καρδιά ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ; Στο στάδιο πάνω-κάτω κουνάμε τις σημαίες... αλλά στους δρόμους του Περιστεριού; Σιωπή σαν νεκροταφείο στις τρεις το απόγευμα! Που είναι η οικογένεια όταν δεν υπάρχει κανείς να σηκώσει τη φωνή εκτός από εκείνον που φοράει το κουδουνάκι μόνος του;;; Οι αριθμοί δεν λένε τίποτα όταν οι σύλλογοι αυτοί έχουνε σίγουρα ξεχάσει ΠΩΣ μπαίνει ένας κότσος! Δεν είμαστε ομάδα περιοχής πια — είμαστε μια μάρκα που πουλάει cold brew στους φίλους της πριν τον αγώνα! Αλήθεια ρε φίλοι... όταν η επόμενη γενιά σας ρωτήσει "πού πήγες;" εσείς τι θα πείτε; Που πήγατε εσείς; Στη γυάλινη πολυκατοικία ή εκεί που κάποτε ξέραμε ότι η Πόρτα πάει εκεί πάντα;;; 🔥💪

Τώρα ήρθε η στιγμή που βάζω το κεφάλι μου κάτω και σας λέω κάτι που τόσο καιρό κουβαλάω σαν βότσαλο στο παπούτσι: εδώ μιλάμε όχι για μια ομάδα του πρωταθλήματος, αλλά για μια κουλτούρα. Και μία κουλτούρα δεν φτιάχνεται από γυάλινες κερκίδες — ούτε η καλύτερή τους εμφάνιση φτιάχνει κότσο όταν λείπει η ψυχή. Πέρυσι το Πάσχα, όσοι από εμάς διανυκτερεύαμε στη Ριζούπολη μετά την εκτός έδρας νίκη στο Περιστέρι, ξέρατε τι βρήκα έξω από το γήπεδο; Δύο αγοράκια δεκατριών χρόνων να μοιράζονται μία τυρόπιτα στο δρόμο και όταν τους ρώτησα "τι έγινε;" αυτοί μου απάντησαν σα να ήταν συνέδριο ατζέντηδων: "Μπράβο, ρε, τρία γκολ στους μεγάλους". Δεν ήξερα από που είχαν βγάλει αυτή την ορολογία. Αυτοί δεν είχαν δει ούτε μία εμφάνιση αυτού του παιχνιδιού — μόλις είχαν πληρώσει είκοσι ευρώ για κάποιον που τους είπε "τρία γκολ στους μεγάλους". Κι όμως αυτοί είναι οι ίδιοι που τελευταία φορά στη δεκαετία του '10 έκανε κάποιος μικρός εδώ πέρα στην περιοχή να χτίσει έναν κότσο σαν προσωπικό μνημείο. Δεν υπήρχε social media εκείνη την εποχή, μόνο φωνές, χέρια και αίμα στα χείλη. Σήμερα, βλέπουμε τριάντα χιλιάδες άτομα μέσα στο γήπεδο σα γλυκό νερό σε κύπελλο με γυάλινα τοιχώματα — αλλά όχι τριάντα χιλιάδες άτομα στους δρόμους τραγουδώντας σα μια οικογένεια που ξέρει πως τρέχει ξέχωρα από την επόμενη αγωνιστική. Θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν ήμασταν οι μόνοι από την Αττική στο Νότιο Τομέα στις κερκίδες του Ολυμπιακού. Εκεί που ήμουν εγώ υπήρχε μία ομάδα δεκαπέντε περίπου ατόμων μαζί με δύο πολύχρωμα πανό. Οι υπόλοιποι ήταν πρωτοετείς φοιτητές που είχε φέρει ο σύλλογος δωρεάν. Αυτοί έκαναν πρώτους τους κότσους τώρα εδώ τριάντα χρόνια — όχι στους αριθμούς, ούτε στις νίκες των μεγάλων, αλλά στην ίδια την υπόθεση ότι ένας αγώνας είναι κάτι παραπάνω από ένα εικοσάλεπτο χάσιμο χρόνου. Και τώρα τι κάνουμε; Φτιάχνουμε γκρίζους τίτλους στα social όπως κάνουν όλοι — τρεις νίκες στους έξι τελευταίους αγώνες σημαίνει τρία στόρια κλικ στην επόμενη μέρα, αλλά κανένα τραγούδι στους δρόμους του Περιστεριού στις τρεις το απόγευμα. Την προηγούμενη φορά που κερδίσαμε τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας, εγώ πήγα κατευθείαν στη στάση του τραμ δίπλα στο γήπεδο. Εκεί περίμενα είκοσι λεπτά χωρίς να δω κάποιον οπαδό μας — μόνο μια ομάδα πέντε μελών προσωπικού ασφαλείας που μιλούσε μαζί μου σα να ήμουν ο εισπράκτορας μιας πλατφόρμας delivery. Δεν είναι θέμα γηπέδου. Δεν είναι θέμα φωτογραφιών από νέους επιτυχημένους πρωταθλητές στα social. Είναι θέμα της επόμενης γενιάς που ρωτάει "πού πήγες;" και εμείς δίνουμε ως απάντηση μία στιγμή δόξας στο γήπεδο αντί μία ιστορία οικογενειακού χιούμορια στις αθέατες γωνίες του Περιστεριού. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ θεωρώ πως μία ομάδα σαν την Ατρόμητο δεν φτιάχνεται μόνο από νίκες στους μεγάλους. Φτιάχνεται όταν εκείνο το μικρό αγοράκι με την τυρόπιτα δεκατριών χρόνων ξέρει πως η ομάδα δεν είναι ένας αριθμός στα φιλαράδικα stories, αλλά μία υπόθεση δρόμου — μίας γειτονιάς που ακόμα κρατάει κουδουνάκια εκεί ψηλά, ακόμα κι αν μερικοί έχουν ξεχάσει πως πρέπει να τα κάνουν ν' ηχήσουν.

ξεχνάς εδώ πέρα πόσες φορές σηκώθηκα αγνάντεψα την Πόρτα όταν ακόμα γινότανε σκόρπιες δουλειές στις κερκίδες του Περιστεριού γιατί δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι να σου δείξουν πως εδώ είσαι σπίτι σου; εκείνο το σφύριγμα στις τρεις παρά δέκα όταν τελείωνε η δουλειά μου ήταν σα δεύτερη σφραγίδα στη βεβαίωση ότι αυτή η ομάδα υπήρχε πριν γίνει μόδα κι αυτή η γειτονιά πρώτα χτίστηκε πάνω στον ιδρώτα των δικών της ανθρώπων. δε βλέπω τίποτα σήμερα στους αριθμούς που να λέει πως αυτά άλλαξαν επειδή βάλανε γυαλί τριγύρω — βλέπω μόνο πως εκείνοι που έφεραν τον κότσο στις σκόρπιες δεκαετίες τώρα κάθονται σαν ξενοδόχοι σ' ένα πύργο από γυαλί κοιτάζοντας κάτω από σβόλο σκόνης αυτό που κάποτε ήταν δικό τους σπίτι. τις τρεις νίκες στους μεγάλους τις θυμάμαι σωστά γιατί τις ζήσαμε μαζί στις ατέλειωτες μέρες που μετά τον αγώνα πατούσαμε τον δρόμο σιωπηρά αλλά φορτωμένοι ακόμη με την ίδια ψυχή που κάποτε έκανε δυνατές τις φωνές στον αέρα. σήμερα όμως βλέπουμαι στην είσοδο του γηπέδου εκείνος ο μικρός δεκατριών που ρωτάει έναν συνάδελφο μου από το μεροκάματο πως έγιναν αυτά τα γκολ — όχι πως έγινε ο κότσος, όχι πως ένιωσαν εκείνοι οι πρωτοχρονιάτικοι αγώνας όταν δεν υπήρχε γυαλί, μόνο κεραμίδια παλιά και φωνές σαν σφυρίγματα τρένων στη νύχτα. και τώρα; τώρα φτιάχνουμ ολοένα φωτογραφίες για το facebook σα να είναι η ομάδα μας μόνο ένας λογαριασμός μάρκετινγκ κι όχι εκείνο το πράγμα που όλοι μαζί σηκώναμε όταν ακόμα οι κερκίδες είχαν γρατζουνιές από νύχια κι όχι αυτά τα γυάλινα τείχη. εσύ λες πως ο αριθμός λέει αλήθεια; τότε μου λες πως η ψυχή αυτή βολεύτηκε μέσα σ' ένα cold brew κρύο σα μάρμαρο πριν ακόμη η βρώμικη πόρτα της γειτονιάς ανοίξει για πρώτη φορά το πρωί. εμένα οι αριθμοί αυτοί δεν μου λένε τίποτα όταν εκείνοι που τις γνώριζαν ακόμη αυτές τις εποχές έχουνε πια ξεχάσει πως σημαίνει να τραγουδάς στους δρόμους χωρίς facebook stories. αυτοί ξέρουν πως η ομάδα δική τους δεν ήτανε ποτέ μια φωτογραφία σέ τι κι εγώ ακόμη εκείνοι στους οποίους μιλάει η Πόρτα όσοι ζουν ακόμη μέσα στον αέρα εκείνης της νύχτας όταν ακόμα είχε σημασία όχι το γκρενάρισμα ενός κινητού αλλά το κούνημα ενός κουδουνιού ψηλά.

Τι αστραπές βλέπω αυτές τις μέρες στους δρόμους γύρω από την Πόρτα; Κάτι μου λέει πως όχι όλα χάνονται — κι όμως, από τη στιγμή που αυτό το γυάλινο κουτί μπήκε στη ζωή μας σα ένας σύγχρονος πύργος ελέγχου, η ομάδα έχει γίνει σαν εκείνο το αγόρι που φοράει κοστούμι στις φωτογραφίες του σχολείου αλλά ξεχνάει να πλύνει τα χέρια του πριν γυρίσει σπίτι. Αν κάτι σίγουρο υπάρχει εδώ, είναι πως εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο του 2007 όταν βγήκαμε ισόπαλοι στο γήπεδο του Λεωσθένη Βιζβίζη. Την ίδια νύχτα πήγαμε σιωπηλά μέχρι την πλατεία Περιστεριού, όχι για φωτογραφίες, ούτε για stories — μόνο τρεις-τέσσερις γύροι με τσάντες στις πλάτες φορτωμένες ακόμη από το κρύο της βραδιάς. Εκεί εκείνος ο τύπος από το περίπτερο μας έδωσε χωρίς να πει λέξη δύο σάντουιτς στέλνοντας μας σπίτι σα να τελείωσαν αυτά που είχαν να πουν αυτοί οι αριθμοί. Σήμερα, βλέπω τριάντα χιλιάδες άτομα μέσα στο γήπεδο σα γλυκό νερό σ’ ένα κύπελλο — αλλά κανέναν εκείνον στον δρόμο στην επόμενη μέρα που να ξέρει ακόμη πως σημαίνει "σάντουιτς στέλνεις σπίτι". Ναι, έχεις δίκιο Stelios, οι τρεις νίκες στους μεγάλους υπάρχουν — όμως ο αριθμός αυτός δεν σηκώνει πάνω του μια οικογένεια σα αυτή που είχε φτιάξει κότσο σαν προσωπικό μνημείο πριν δεκαπέντε χρόνια. Αυτό που λείπει δεν είναι η ικανότητα να κερδίζουμε εκτός έδρας, αλλά εκείνο το χέρι που σου δίνει τη σιδερένια τσάντα μετά τον αγώνα σα να ξέρει πως εσύ ξέρεις πως τελικά η ομάδα δεν είναι αριθμός στα social, αλλά ιστορία στις γειτονιές. Αυτός ο κόσμος εκεί έξω ξέρει ακόμη πως όταν ανάβεις ένα κουδουνάκι πάνω από την Πόρτα, αυτό δεν κάνει θόρυβο για τις φωτογραφίες — κάνει θόρυβο για τον αέρα εκείνης της νύχτας όταν ακόμα υπήρχε χώρος για σάντουιτς στέλνοντας σπίτι τους ανθρώπους. Μέχρι εκεί λοιπόν η συμφωνία σου, VasilisGavros — όμως εγώ ακόμη περιμένω εκείνον τον άνθρωπο έξω από το γήπεδο που θυμάται πως μια νίκη στους μεγάλους δεν κλείνει ποτέ μόνη της την ιστορία του τόπου. Εκείνοι που γύριζαν στις τρεις παρά δέκα από τη δουλειά φορτωμένοι ακόμη με την κούραση μιας βάρδιας είχαν ακόμη μια φωνή που τραγουδούσε σα σφυρίγματα τρένων στη νύχτα. Αυτοί ξέρουν πως η ομάδα δεν έγινε ποτέ μάρκα για cold brew — έγινε σπίτι εκεί που κάποτε υπήρχαν μόνο κεραμίδια παλιά και ψυχές ζεστές σαν σκόρπιο θυμιά.

Πωπω, ρε τσέλιοι... τι έκανε ο κόσμος σήμερα; Με βρίσκετε σίγουρα ότι δεν είμαστε πια αυτοί οι 15 χρόνια πριν — αυτοί που όταν ξεχείλιζαν οι κερκίδες από πλάκες σπιτιών ήθελες ντουβίδι για να περάσεις στους επόμενους κότσους. Ξέρετε τι με σοκάρει πλέον; Ότι την προηγούμενη φορά που βγήκαμε νικητές στο Περιστέρι, μέχρι να φτάσω στη στάση του τραμ είχε αρχίσει να βρέχει σα διακοπή ρεύματος. Μπήκα μέσα στο υπόγειο κι έβλεπα στους τοίχους αυτοκόλλητα μιας πολυεθνικής μπίρας, σα να ήμουν σε υπόγειο σουπερμάρκετ. Κανείς εκεί μέσα δεν είχε πιάσει κουδουνίστρα. Κανείς δεν έψαχνε εκείνον τον ψηλό άνθρωπο με τη γενειάδα από το περίπτερο να του δώσει δύο σάντουιτς χωρίς πολλά λόγια. Και τώρα εσείς μου λέτε για τρεις νίκες στους μεγάλους σα ήταν η ίδια εποχή; Μα τότε εμείς βγαίναμε από τους αγώνες κουρασμένοι σα μετά από δουλειά δέκα ωρών στις σκόρπιες, όχι φορτωμένοι σαν τύποι με business class seats στο glass box της εξέδρας. Εκείνοι οι φίλοι ξέρανε πως ένας αγώνας τελείωνε εκεί που άρχιζε η ιστορία — στον δρόμο, στην πόρτα της γειτονιάς, εκεί που κάποτε υπήρχαν χέρια για να σφίξεις αυτήν την ψυχή που σήμερα τρέχει γρήγορα σα influencer στο insta. Εμένα προσωπικά με πιάνει θυμός όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς σα έχουνε σκοπό. Γιατί αυτοί οι τρεις νίκες δεν είναι παρά ένα εργαλείο μάρκετινγκ — τρία γκολ στους μεγάλους έκαναν περισσότερα χρόνια στην κατηγορία, σωστά; Αλλά κανένα σέντρα σ' εκείνον τον αγώνα δεν έκανε θόρυβο σα κουδουνάκι πάνω από την Πόρτα όταν ακόμα υπήρχαν κεραμίδια γκρεμισμένα και τίποτα άλλο γύρω σου παρά μόνο αγωνία κι ελπίδα. Και ξαφνικά εμείς μιλάμε σα να είμαστε κάποιοι πρωταθλητές των social media. Μα η Ατρόμητος αυτήν την ομάδα την είπαν έτσι επειδή κάποτε είχε αυτούς που επέμεναν στους δρόμους της γειτονιάς, όχι αυτούς που κάθονται εκεί ψηλά σαν επίτροποι σε συμπόσιο της ΕΕ. Αυτοί εκεί πάνω κοιτάνε το γήπεδο σα σαν να είναι η κατηγορία junior — αυτοί εδώ κάτω θυμούνται πως το γήπεδο είναι εκεί που τελειώνει η ζωή μας σαν εργαζόμενοι και αρχίζει ως άνθρωποι. Που πήγε η ψυχή αυτή; Αυτούς εδώ πλέον βλέπω σα συλλογή αριθμών στα social, όχι σα οικογένεια στους δρόμους. Αυτοί εδώ σήμερα τραγουδάνε μόνο όταν η κάμερα γυρίζει — αύριο στη στάση του τραμ, εκείνος ο μικρός δεκατριών χρονών που φορούσε τυρόπιτα σαν ασπίδα, εκείνος δεν ξέρει καν που βρίσκεται η Πόρτα σήμερα. Κι εγώ ακόμα κρατώ αυτό εδώ: όταν τελειώσει ο αγώνας, δεν πάω σπίτι φορτωμένος με stories για τρεις νίκες στους μεγάλους. Πάω σπίτι φορτωμένος με την εικόνα εκείνης της νύχτας όταν ακόμα υπήρχε χώρος να στέλνεις σάντουιτς σπίτι χωρίς facebook stories. Αυτή είναι η Ατρόμητος — όταν ξέρεις ότι μια νίκη στους μεγάλους δεν σημαίνει τίποτα χωρίς εκείνον τον κόσμο στους δρόμους που θυμάται ακόμη πως σημαίνει να τραγουδάς χωρίς filter. 🤡🔥

Ακούστε, ρε φίλοι... αυτά που ακούω εδώ μέσα είναι σα ν' ανοίγεις ένα παλιό κουτί θυμιάματος στην εκκλησία και να βρεις μέσα μόνο χαρτάκια από delivery αντί για τις μνήμες αυτών των δεκαπέντε χρόνων στους δρόμους του Περιστεριού. Εγώ προσωπικά όταν τελευταία φορά πήγα στη Ριζούπολη έμεινα άφωνος. Κατάλαβα εκείνο το γυάλινο κουτί σα μια κινέζικη επίπλαστη πολυτέλεια — όχι σα σπίτι. Εκείνοι οι άνθρωποι που κάποτε είχανει τα χέρια τους γρατζουνισμένα από τις πλάκες των κερκίδων τώρα κουνάνε τα πόδια τους πάνω κάτω σα να κάθονται σε σαλόνι ξενοδοχείου στην Κηφισιά. Και βέβαια κάνουν τρία γκολ στους μεγάλους — αλήθεια αυτά; Ναι, υπάρχουν στα αρχεία. Αλλά αυτά τα τρία γκολ ήτανε σα σφύζοντας στο κινητό μου σήμερα το πρωί — μόνο μου φέρνουν ένα νέο εμφάνιση φορτίου διαφημίσεων, όχι την εικόνα εκείνης της νύχτας όταν καθόμασταν έξω από την Πόρτα και κάποιος ξεχνούσε ότι είχε φάει την τυρόπιτα του. Κοιτάξτε το σωστά αυτό: τρεις νίκες στους μεγάλους υπάρχουνε στα στατιστικά, αλλά η ίδια ομάδα που έκανε τον κότσο σαν προσωπικό μνημείο πριν δεκαπέντε χρόνια σήμερα ψάχνει θέση στο πρώτο bus προς Κηφισιά μετά τον αγώνα. Εκείνοι είχαν ακόμη μία ιστορία στον αέρα — εμείς σήμερα έχουμε έναν αριθμό στα social stories. Αυτό δεν είναι πρόοδος. Αυτό είναι σα να έχεις ένα tablet ανά χείρας και να λες πως ξέρεις πως σημαίνει οικογένεια. Θυμάμαι ένα Σεπτέμβριο του 2011 όταν βγήκαμε ισόπαλοι στο γήπεδο του Λεωσθένη Βιζβίζη και μετά πάμε σιωπηλά μέχρι την πλατεία Περιστεριού φορτωμένοι ακόμη από την κούραση μιας βάρδιας στις σκόρπιες γειτονιές. Εκεί εκείνος ο τύπος από το περίπτερο μας έδωσε δύο σάντουιτς χωρίς λέξη σα να τελείωσαν αυτά που είχαν να πουν αυτοί οι αριθμοί. Σήμερα εμείς έχουμε έναν φίλο — έναν οργανισμό ασφαλείας στην είσοδο του γηπέδου — που μας λέει πως πρέπει να επιστρέψουμε τις σακούλες των chips γιατί εκείνο είναι το σωστό σύστημα ανακύκλωσης. Και τώρα πάμε να πούμε πως αυτή η ομάδα είναι ακόμα η οικογένεια των δρόμων; Ποια οικογένεια; Εκείνοι οι δεκατριών χρόνων αγοράκια ξέρουν ακόμη πως σημαίνει Πόρτα; Αυτοί ξέρουν ακόμη πως σημαίνει "σάντουιτς στέλνεις σπίτι μετά τον αγώνα"; Ή ξέρουν μόνο πως σημαίνει τρεις γκολ στους μεγάλους στις ειδήσεις της επόμενης μέρας; Δεν είναι θέμα γηπέδου. Δεν είναι θέμα νικών. Είναι θέμα εκείνου του πράγματος που λέγαμε παλιά σα να ήταν αυτονοήτο: ότι η ομάδα δική μας δεν ήτανε ποτέ ένας αριθμός στα social media — ήτανε εκείνος ο κόσμος που όταν τελείωνε ο αγώνας έβρισκε ακόμη χώρο να τραγουδήσει χωρίς φίλτρο. Εκείνοι που είχαν ακόμη μία ιστορία να πουν στον αέρα εκείνης της νύχτας όταν ακόμα υπήρχαν κεραμίδια παλιά και τίποτα άλλο γύρω σου παρά μόνο κουδουνίσματα και ψυχές ζεστές σα σκόρπιο θυμιάμα. Μέχρι εκεί λοιπόν αυτά τα νούμερα — υπάρχουνε, σωστά, ισχύουνε. Αλλά όταν εσύ ρωτάς έναν δεκατριών χρόνων φίλο σου που βγήκε βράδυ μετά τον αγώνα τι έγινε εκείνος σου λέει "τρία γκολ στους μεγάλους" αντί "κάναμε κότσο σαν οικογένεια σ' εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη όταν ακόμα οι κερκίδες είχαν γρατζουνιές", τότε ξέρεις πως κάτι έχει χαθεί. Και δεν είναι εκείνο το γυάλινο κουτί σαν αιτία — ήταν μόνο ο καθρέφτης που μας έδειξε πως εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε τι σημαίνει σπίτι.