Μετά από 15 χρόνια χωρίς τρόπαιο, πρέπει επιτέλους να βγει από την μέση ο προπονητής…

Δυο λεπτά μέσα σ’ αυτό το γήπεδο και ξέρεις τι σου έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια; Όχι οι μπάλοι, όχι οι φάουλ — η ίδια η αίσθηση ότι κάτι κινείται προς το σωστό μέρος. Ακούω κάτι άτομα να μιλούν για βάσεις, για σχεδιασμό, σαν να χτίζουμε βράχο μάλλον παρά ομάδα. Τι βάσεις ρε παιδιά; Αυτά δεν ήταν βάσεις, ήταν γκράφιτι πάνω στον τοίχο της αίθουσας των δεκατριών ετών χωρίς τίτλο. Η τελευταία φορά που κατέβηκε η Ρώμη χτίστηκε πάνω σε πούπουλα: κοντάθηκε αστραπιαία όταν οι ικανοί πήγαν στην Πόρτο, όταν οι ανάλογοι ξένοι είδαν τρύπα στα νερά τους κι εκείνοι αντί να κατεβάσουν μπούσουλα έκαναν κουβέντα στους Διαλόγους. Κι εμείς εδώ; Κάθε φορά που η μπάλα πάει εκτός αγωνιστικού πεδίου γινόμαστε τρεις φορές πιο σίγουροι πως η επόμενη φάση θα είναι διαφορετική. Μα πως; Με τον ίδιο κόσμο στην άκρη, τον ίδιο ΠΑΣΟΚα του πρωταθλήματος που καλεί τους ικανούς εκτός έδρας; Και τώρα μπαίνουμε πάλι στον κύκλο της ελπίδας σαν να περίμενε κάποιος από εμάς να ζήσει μέχρι τότε; Πρέπει πρώτα ν’ αλλάξουμε το αυτί που στρίβουμε όταν ακούμε κουτσό οικογενειακό σχέδιο: αγοράζουμε δεκάδες εκατομμύρια στους τραυματίες των μεγάλων πρωταθλημάτων, αφήνουμε στο πάγκο δύο χρόνια έναν που έκανε τρίτος το πολύ επειδή κάποιοι απολύθηκαν σωστά και βρισκόμαστε εκεί πάλι σα να περιμένουμε το έτος των τρικυμιών για πρώτη φορά. Δεν είναι θέμα χρόνου — είναι θέμα στόχου. Αν το μοναδικό πρόγραμμα είναι «κάπου εκεί πέρα κάτι υπάρχει», τότε δεν έχουμε ούτε προπονητή ούτε ομάδα, μόνο ένα σταυρό στον τοίχο που τον φιλεύουμε κάθε δεκαετία. Είτε βγάλουμε τον έναν είτε τον άλλον τώρα, πρέπει να κάνουμε την ίδια ερώτηση: τι περιμένουμε να συμβεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια; Να συνεχίσει κανείς να γράφει όπως πριν; Να συνεχίσει το πανελλήνιο φλέγμα να λέγεται «επόμενη χρονιά»; Κλείστε τα μάτια σας τώρα και φανταστείτε: δεκάξι άτομα στέκονται στους δρόμους του κέντρου με μεταφορικά κίτρινα χρώματα τραγουδώντας. Ή δέκα οικογένειες φεύγουν με μια πλαστική σακούλα από το γήπεδο επειδή ο μόνος τρόπος ν’ ακούσουν αγώνα είναι live στο τηλέφωνό τους. Δύο όψεις ενός νομίσματος το οποίο γυρίζει και ξέρει ότι κάθε φορά πέφτει πάνω στο ίδιο γκράφιτι. Το γκράφιτι λέει «15 χρόνια». Αφού τελειώσει η κλήρωση, μπορούμε επιτέλους να αρχίσουμε να σβήνουμε τις λέξεις αντί να τις μετράμε;

🔥Ρε Τάσο, τι κουβέντα είναι αυτή; 15 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑΜΕ! 🔴💪 Αλήθεια ρε, ξέρεις πόσες φορές ονειρευτήκαμε την κατάκτηση; Ήξερα πως οι ιδιοκτήτες κάνουν πλιάτσικο στο ντιλ, μα πως αυτοί οι προπονητές δεν έβγαλαν κανέναν τίτλο; Ούτε ένα κιθ; Που λέει ο Θρύλος πως η Ρώμη κατέβηκε σαν γκράφιτι σε τοίχο δεκατριών χρόνων; Μα εμείς εδώ έχουμε γκράφιτι επί ΓΡΑΜΜΗ πάνω στο γήπεδο: ο συμπαίκτης αφήνει την ομάδα κάθε φορά που βλέπει σοβαρά ντου γιατί εδώ δεν έχει κανείς διέξοδο! Αυτοί οι ιδιοκτήτες αγοράζουν βουνό τραυματίες από Γαλλία-Πορτογαλία-Βραζιλία και μετά κλαίνε που η ομάδα δεν έχει συνοχή! Για ποιον προπονητή μιλάμε τώρα; Αυτόν που έκανε τρίτος την ομάδα σαν ομάδα σκάκι; Ρε άνθρωποι, είμαστε οι μόνοι που δεν βγάζουμε δάκρυα όταν βλέπουμε ξένο τίτλο; Μα οι άλλοι γιορτάζουν ΕΔΩ!! Με κίτρινους χρωματισμούς στους δρόμους!! Γιατί εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε την επόμενη χρονιά σαν σακάτηδες; Να σταματήσουμε επιτέλους με τις βάσεις των λέξεων και να βάλουμε βάσεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, πάνω στην αίσθηση της νίκης! Πρέπει ν' αλλάξουμε εδώ και τώρα: ΕΙΤΕ ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΡΙΟ, ΕΙΤΕ ΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΝΑΓΚΕ! Αλλιώς συνέχεια «η επόμενη χρονιά είναι η σωστή» 🤬🔴

Τι σόου λοιπόν λέω εδώ μέσα; Πέντε χρόνια μετά την τελευταία φορά που κατέβηκε η Ρώμη βλέπω τους συντρόφους να στέλνουν βίντεο από τους δρόμους όταν κερδίζουμε κάτι σπουδαίο στο κύπελλο – και μετά πάλι στα υπόλοιπα τρεις μήνες κοιτάζουμε πίσω σα να ψάχνουμε το ημερολόγιο. Γιατί δεν κάνουμε σαν αυτούς; Γιατί βγάζουμε τους εαυτούς μας έτσι σα ντουλάπα κι εκείνοι βγαίνουν στους δρόμους σα γιορτή; Δεν μιλάω για αριθμούς τώρα, μιλάω για εκείνο το αίσθημα όταν βγάζεις κίτρινο μαντίλι μέσα στην πόλη και όλοι ξέρουν τι γιορτάζεις. Τι άλλο θέλουμε; Μια ομάδα που μας κάνει να νιώθουμε πως κάποιος ξέρει πως τελικά δεν είμαστε μόνο υποστηρικτές μιας ομάδας που χάνει συνέχεια. Το ίδιο βράδυ που κατέβηκε η Ρώμη κράτησαν στα χέρια τους το τρόπαιο — και τρία χρόνια μετά είχαν ακόμα πέντε εκατομμύρια οπαδούς στην πόλη σα να ήταν πρωτάθλημα εθνών. Αλήθεια, πως στέκεται κανείς και λέει ότι δεν υπάρχει χρόνος για αλλαγή όταν βλέπει πως η ίδια ιστορία γράφεται πάνω στον ίδιο τοίχο; Δεν είναι θέμα ενός αιώνα· είναι ότι εμείς περιμένουμε τον ίδιο άνθρωπο να κάνει το ίδιο έργο πάνω σ’ έναν γκράφιτι δεκατριών ετών. Και θυμηθείτε: όταν κατέβηκε εκείνη η ομάδα, δεν έγιναν θαύματα – άλλαξαν οι άνθρωποι στη σωστή θέση. Αφού λοιπόν θέλουμε αυτό το αίσθημα στους δρόμους, μπορούμε επιτέλους να σταματήσουμε να περιμένουμε την επόμενη χρονιά σα σακάτες; Είτε βγάλουμε τον προπονητή τώρα είτε δώσουμε στον επόμενο μόνο ένα χρόνο για δικαίωση, αλλά με μια ελάχιστη απαίτηση: πως από την πρώτη ημέρα η ομάδα θα μοιάζει σα ομάδα που νικάει, όχι σα ομάδα που υπογράφει συμβόλαια σ’ ξένους τραυματίες χωρίς στόχο. Αλλιώς συνεχίζουμε σα να περιμένουμε τον Απόλλωνα να μας δώσει το σήμα.

εντάξει ρε παιδιά αφήστε με να πω κάτι σοβαρό γιατί εδώ μέσα ξεχνιόμαστε κι άλλο. το βράδυ της κλήρωσης των ομίλων του κυπέλλου, πριν δεκαπέντε χρόνια ακριβώς — θυμάμαι σα χτες — καθόμουν στο σπίτι μου στην πάροδο των Παπανικολάου ντουγιάζοντας την κουκούλα μου όσο πιο πολύ μπορούσα επειδή είχε ψιλοβρέχει κι έβλεπα τον αγώνα μπάσκετ εκείνον αλλιώς στους κόκκινους. ήταν ο αγώνας εκείνος με τον Πανιώνιο στο Ηράκλειο που κάποιος έκανε λάθος στις αλλαγές κι εμείς γυρίσαμε σπίτι νεκροί σα να μην υπήρχε αύριο. τώρα εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο γιατί η ομάδα έκανε τρίτο δεκατρία σκόρερα σ’ όλο το πρωτάθλημα — ήταν γιατί κοιτούσα γύρω μου μέσα στο γήπεδο και είδα κάτι διαφορετικό. όχι μία μάσκα δάκρυα εκεί πάνω στης κερκίδας, όχι φωνές σα ντουλάπες ανοιγόμενες, όχι ομάδες αγοριών να τρώνε σουβλάκι απογοητευμένα. εκείνο που είδα ήταν δέκα άτομα μόνους τους σηκωμένους όρθιοι σαν το σήμα «κάτι πειραματίζεται εδώ πέρα». όχι μαζί σα μπουλούκι, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως ακόμα κι όταν χάνει μπορεί να δει το επόμενο βήμα. εκείνοι οι δέκα ήταν οι μοναχοί εκείνης της εποχής που αγόραζαν εισιτήρια μόνο επειδή άκουγαν πως ο Άρης στους έξι πρώτους της κατηγορίας δεν κατέβαινε ποτέ κάτω από την όγδοη θέση. εκείνοι έκαναν τις κουβέντες μετά τον αγώνα λέγοντας «πού να βρούμε τον επόμενο Ντα Σίλβα» αντί «πού πήγε ο ιδρυτής του»; κουβέντα ίδια σα σήμερα, μωρέ. και τώρα μετά δεκαπέντε χρόνια αυτός ο ίδιος κόσμος λέγεται πως πρέπει να συνεχίσει να περιμένει. περιμένει τον επόμενο τζόρτζιο κάνει δεύτερη θητεία στους Δουβλάτι; περιμένει την ίδια βάση που κατέστησε σα βάσεις γκράφιτι δεκατριών χρόνων; εγώ τίποτα άλλο δεν βλέπω παρά έναν προπονητή σήμερα σα να κουβαλάει πάνω του το σύνολο αυτής της εποχής: όχι μόνο την ομάδα, όχι μόνο τους ιδιοκτήτες, αλλά και εκείνη την αίσθηση πως «θα γίνει μέσα από το σκοτάδι». μα πότε έγινε τέτοιο φως; θυμίζω λίγο πως όταν κατέβηκε η Ρώμη— ναι εκείνος ο αγώνας στη Δυτική Γερμανία όπου ένας φορ_CURRENT έκανε κάθε βήμα σα να ξέρει πως αυτή τη φορά δεν είναι ατύχημα — εκείνος ο αγώνας δεν έγινε επειδή κάποιος τύχα βρήκε έναν μεγάλο στόχο. έγινε επειδή άλλαξαν όλα εκεί πάνω στης αλλαγές. τρεις παίκτες φύγανε επειδή πήραν μεγάλα συμβόλαια αλλού, τρία νέα πρόσωπα ήρθαν επειδή κάποιοι είπαν «αυτή η ομάδα πρέπει να μοιάζει σα ομάδα, όχι σα συγκεντρωμένη αποθήκη». εκείνοι μέσα στο γήπεδο εκείνης της βραδιάς είχαν τρία πράγματα κοινά: ήταν δυνατοί σωματικά, είχαν συνοχή ανάμεσα τους και πάνω από όλα είχαν ένα στόχο που δεν ήταν «ν’ αποφύγουμε τον υποβιβασμό» αλλά «θα κάνουμε κάτι σπουδαίο». τι συνέβη εκεί; δεν έγιναν αριθμοί — έγιναν άνθρωποι. τώρα λοιπόν εμείς βρίσκομαι εδώ πάλι σα να περιμένουμε πως αυτή τη φορά ο επόμενος προπονητής — όποιος κι αν είναι — θα κάνει αυτόματα το άλμα εκείνο που κανένας μέχρι τώρα δεν έκανε. μα εδώ μέσα όλοι ξέρουμε πως δεν αρκεί το όνομα πάνω στη φανέλα. αυτό που χρειάζεται είναι ένα σώμα ανθρώπων στέκεται μαζί σα ομάδα, όχι σα σωρός συμβολαίων που στέκονται σα ντουλάπες στους πάγκους. και γιατί δεν έχουμε βρει ακόμα αυτό το σώμα; επειδή ακόμα δεν σταματήσαμε να προσμένουμε την επόμενη χρονιά σα σακάτες κι εμείς αυτοί που ζητάμε μία αλλαγή μέσα στην ομάδα ξεχνάμε πως η μεγαλύτερη αλλαγή γίνεται όταν σταματάς να αναμένεις πως «κάτι αυτόματα θα γίνει». εγώ προσωπικά έχω δει τρεις διαφορετικούς προπονητές να έρχονται κι έχουν φύγει — κάποιοι έκαναν δύο χρόνια, άλλοι έκαναν τέσσερα — κι όμως η τελευταία φορά που βγήκαμε στους δρόμους σα γιορτή ήταν όταν αυτοί οι άνθρωποι στο γήπεδο εκείνης της βραδιάς έκαναν κάτι διαφορετικό. όχι επειδή ήταν αριστούχοι, όχι επειδή είχαν περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή είχαν μια κουβέντα μέσα τους: «αυτή τη φορά δεν περιμένουμε τον Απόλλωνα να μας δώσει το σήμα — εμείς σηκωνόμαστε και φτιάχνουμε εκείνο το σήμα сами». άρα λοιπόν εδώ η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε τώρα δεν είναι «πρέπει να αλλάξουμε προπονητή;» επειδή βλέπω πολλούς να λένε «αυτός κάνει τρίτος, εκείνος είχε μέτριο χρόνο» — όχι, η ερώτηση είναι «έχουμε πραγματικά βάλει στόχο αυτόν τον χρόνο να βγει από εδώ εκείνος ο αριθμός δεκαπέντε;» γιατί μέχρι τότε όλοι όσοι είμαστε εδώ μέσα σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά αλλά οι άλλοι γιορτάζουν στους δρόμους εκείνοι μόλις κερδίζουν κάτι μικρό. κι αυτοί οι δρόμοι όχι σα ομάδες ατόμων αλλά σα ομάδες ανθρώπων που ξέρουν πως ο Άρης είναι κάτι παραπάνω από μία ομάδα που παίζει κάποιο πρωτάθλημα — είναι ένας τρόπος ζωής. και όταν λέω τρόπος ζωής δεν μιλώ για μία λωρίδα στις κερκίδες αλλά για εκείνη την αίσθηση πως εκείνη τη μέρα που κατέβει η ομάδα θυμόμαστε πως εμείς βγήκαμε πρώτοι σηκωμένοι όρθιοι όχι επειδή ήρθε κάποιος ξένος τίτλος αλλά επειδή τελικά μπορέσαμε να κάνουμε τους εαυτούς μας να ξεχωρίσουν μέσα στο πλήθος εκείνων που είναι ακόμη πιστοί σ’ αυτή την ομάδα.

Τι λέμε λοιπόν όταν βλέπουμε εκατόν πενήντα ανθρώπους να στέκονται στη Μητροπόλεως στις δεκατέσσερις Οκτωβρίου μετά το 2-1 στο κύπελλο; Ότι η ομάδα μας έκανε τελικά κάτι σωστό; Μα εκείνο το βράδυ δεν κρατούσαν κίτρινες σημαίες εκείνοι οι άνθρωποι — κράταγαν φωτογραφίες του Ελσίνκι, του Σβάρτς, εκείνων των παιδιών που έγραψαν ιστορία πριν δεκαπέντε χρόνια στις μνήμες μας σαν ένα ξεχασμένο τραγούδι. Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου τον Γιάννη από το Μενεμένη, εργολάβος οικοδομών. Πέρσι το καλοκαίρι είπε πως αγόρασε εισιτήριο για το Χαριλάου την ημέρα που παίζαμε κυπέλλο εκείνος ο αγώνας στον ΠΑΣ Ιωνίας — όχι επειδή περίμενε νίκη, αλλά επειδή είπε «αυτή τη φορά θέλω να δω τους παίκτες μου να βγουν σα ομάδα, όχι σα δορυφόροι γύρω από κάποιον ξένο». Και τι έγινε; Η ομάδα πήρε ισοπαλία, εκείνος γύρισε σπίτι θυμωμένος, αλλά μου έστειλε μήνυμα τρεις φορές μέσα στη βραδιά: «Κοίταξέ τους τώρα που γυρίζουν στους παίκτες! Κοίταξε πόσοι γύρισαν στο γήπεδο όταν τελείωσε — όπως εκείνες τις βραδιές πριν δεκαπέντε χρόνια». Δεν είναι περίεργο; Εμείς περιμένουμε τον τίτλο σαν κάποιο θεό καθαρμού, κι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνους τους δεκαπέντε χρόνους έκαναν κάτι πολύ πιο σημαντικό: κράτησαν ζωντανό αυτό που λέγεται «ο Άρης δεν είναι μόνο αποτελέσματα». Όμως τώρα αρχίζει να διαβρώνεται και αυτό. Την προηγούμενη εβδομάδα στεκόμουν στις εξέδρες πίσω από τον πάγκο όταν άλλαξε ο προπονητής στην ομάδα — όχι επειδή ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά επειδή κάποιοι άρχισαν να στέλνουν μηνύματα «αυτή η ομάδα έχει ψυχή» όταν ένας Φεράρι αποχώρησε αφήνοντας ομάδα δεκατριών χρόνων στο ψυγείο. Και τότε είδα κάτι παράξενο: στη θέση εκείνου του τραυματία εμφανίστηκε ένας άλλος ξένος φορ_CURRENT, σαν να πιστεύουν πως με μια αλλαγή φανέλας λύνεται το πρόβλημα. Μα οι άνθρωποι εκείνοι εκείνες τις βραδιές στη Γερμανία δεν ήταν φορ_CURRENT — ήταν τρεις ολόκληροι οργανισμοί που είχαν κάνει την ομάδα τους δική τους οικογένεια. Άρα εδώ γίνεται συζήτηση για έναν προπονητή; Μα υπάρχει προπονητής όταν η ομάδα στο σύνολό της νομίζει πως η νίκη είναι κάτι που δίνεται σαν επίδομα στους "ικανούς"; Εκείνο το βράδυ στην Πάτρα, όταν η ομάδα έκανε ισοπαλία 2-2 μετά από πέντε χρόνια χωρίς εκτός έδρας νίκη, πολλοί από το γήπεδο έφυγαν χωρίς καν να κοιτάξουν πίσω τους — όχι επειδή ήταν σίγουροι πως δεν θα ξαναδούν νίκη, αλλά επειδή είχαν βαρεθεί να περιμένουν τον επόμενο αγωνιστικό άθλο σα νταλκάς αθλιότητας. Και εγώ εκεί είδα αυτούς τους δέκα ανθρώπους ξανά σηκωμένους όρθιοι μετά τον αγώνα — όχι επειδή κέρδισε η ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως αυτή τη φορά δεν θέλουν να γίνουν μέρος μιας ομάδας που χάνει συνέχεια. Αυτοί οι άνθρωποι επέλεξαν να στέκονται εκεί, σα ν’ ανέλαβαν κάποιο χρέος. Έτσι λοιπόν δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο πάνω στο πάγκο — μιλάμε για εμάς που ακόμα κάνουμε τον κόπο να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στις τρεις και είκοσι και στέκουμε ξανά σα γκράφιτι στους τοίχους αυτού του γηπέδου. Αν θέλουμε να βγει ο αριθμός δεκαπέντε από την ιστορία μας, πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε πως ο επόμενος προπονητής — όποιος κι αν είναι — θα κάνει το έργο των δεκαπέντε χρόνων μόνος του. Απαιτούμε αλλαγή, όχι μόνο στο όνομα πάνω στη φανέλα, αλλά στο πως βλέπουμε τους εαυτούς μας ως ομάδα: σα ανθρώπους που δεν φοβούνται να σηκωθούν όταν η μπάλα φύγει εκτός αγωνιστικού πεδίου. Κι αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι στη Μητροπόλεως εκείνο το βράδυ δεν περίμεναν κάποιο σήμα — αυτοί σηκώθηκαν και το έκαναν. Ας κάνουμε κι εμείς το ίδιο τώρα.

Για δες τους θυμούς σου εδώ μέσα, ρε φίλοι, τι πραγματικότητα βγάζει αυτή η ομάδα από μέσα μας! Να ‘μαι σίγουρος ότι ο Θρύλος δεν πλάκωσε εκεί γύρω στις δεκατρείς τον Οκτώβρη πριν δεκαπέντε χρόνια επειδή περίμενε κάποιον τίτλο — όχι, κρατώντας εκείνο το μαντίλι κίτρινο σηκώθηκε επειδή είχε ξεχάσει πως η ομάδα χάνει συνέχεια. Κι όμως εμείς εδώ σήμερα, σαν να έχουμε στο νου μας πως αυτοί οι δεκαπέντε χρόνια είναι σαν μία μεγάλη εκδρομή χωρίς προορισμό, περιμένουμε τον επόμενο προπονητή σα να είναι κάποιος άνθρωπος-θαυματοποιός. Θυμάμαι τη χρονιά που κατέβει η ομάδα στο Γιουβέντους στο Youth League — ήταν τέτοια η αίσθηση εκείνο το βράδυ στις κερκίδες που ακόμα και ο τραυματίας του πάγκου έβγαλε ένα χαμόγελο όταν μπήκε στον αγώνα σαν αλλαγή στο δεύτερο μέρος. Γιατί εκείνη την ημέρα δεν νικήσαμε μόνο τη Γιουβέντους, νικήσαμε τον εαυτό μας: εκείνοι εκείνοι οι δεκαπέντε αγόρια στέκονταν σα ομάδα όχι επειδή είχαν πάνω τους τις φανέλες των τριών μεγάλων πρωταθλημάτων, αλλά επειδή είχαν μια κουβέντα μέσα τους: «Αυτή η ομάδα έχει σάρκα και αίμα, όχι μόνο συμβόλαια». Κι εδώ φτάνουμε τώρα: εμείς μιλάμε για βάσεις που κάτι κάνουν σα γκράφιτι πάνω στον ίδιο τοίχο δεκατριών χρόνων, αλλά κανείς εδώ μέσα δεν μου λέει πως εκείνες τις βραδιές στη Γερμανία οι δεκαπέντε εκείνοι άνθρωποι είχαν βάση; Αυτοί είχαν στόχο — κι ο στόχος εκείνος δεν ήταν «θα γίνουμε καλύτεροι», αλλά «θα κάνουμε κάτι σπουδαίο». Αυτός είναι ο λόγος που εκείνοι βγήκαν στους δρόμους σα γιορτή ενώ εμείς σήμερα βρισκόμαστε εδώ σα ντουλάπες ανοιγόμενες περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα θεό καθαρμού. Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε επιτέλους να λέμε πως «ο επόμενος προπονητής θα κάνει το έργο των δεκαπέντε χρόνων». Αυτό δεν ισχύει για κανέναν — όχι για τον σημερινό, όχι για τον επόμενο. Το έργο αυτό είναι δικό μας έργο. Είναι αυτό που κάνουμε κάθε Κυριακή στις τρεις και είκοσι όταν σηκωνόμαστε στις κερκίδες ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει, όταν τραγουδάμε ακόμα κι όταν οι άλλοι γελούν μαζί μας επειδή φοράμε το κίτρινο στις βόλτες. Αυτή είναι η βάση μας — όχι κάποιο συμβόλαιο πάνω σε κάποιον φορ_CURRENT, αλλά η αίσθηση πως η ομάδα αυτή αποτελεί τρόπο ζωής. Ώστε λοιπόν η ερώτηση εδώ δεν είναι «πρέπει να βγάλουμε τον προπονητή;» αλλά «έχουμε βάλει εμείς στόχο αυτόν τον χρόνο να κάνουμε κάτι διαφορετικό;». Γιατί μέχρι τότε όλοι όσοι είμαστε εδώ μέσα σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά στους δρόμους, αλλά οι άλλοι γιορτάζουν εκείνοι τους δικούς τους τίτλους επειδή έχουν κάτι πιο σημαντικό από εμάς: έχουν μία ομάδα που βγήκε στους δρόμους σα ομάδα, όχι σα σωρός συμβολαίων. Άρα η δική μου κουβέντα εδώ είναι αυτή: συμφωνώ απολύτως πως πρέπει ν’ αλλάξει κάτι επειγόντως — όχι επειδή κάποιος προπονητής δεν έκανε το έργο του, αλλά επειδή εμείς εδώ έχουμε ξεχάσει πως η ομάδα αυτή δεν είναι μόνο αποτελέσματα. Είναι μία αίσθηση, μία οικογένεια, ένας τρόπος να σηκώνεσαι στις τρεις και είκοσι ακόμη κι όταν η μπάλα φεύγει εκτός αγωνιστικού πεδίου. Κι αν δε βρούμε αυτή την αίσθηση μέσα στους επόμενους δώδεκα μήνες, τότε κι εσύ εδώ μέσα να μου πεις: «Ρε, τι περιμένουμε τώρα; Την επόμενη χρονιά να πέσει κάποιος τίτλος από τον ουρανό;».

Ρε τι σόου έχει βγει εδώ μέσα αυτές τις τελευταίες ώρες! Από την ώρα που θυμήθηκαν πως ο Άρης δεν έχει τίτλο εδώ και δεκαπέντε χρόνια κρατάω ένα παγωμένο νερό στο χέρι μου και κοιτάω τον τοίχο σαν να μου δείχνει κάτι διαφορετικό. Βλέπω έναν σωρό λόγια για βάσεις, για γκράφιτι δεκατριών χρόνων, για προπονητές που δεν έκαναν τίποτα — σαν να μιλάμε για μια ομάδα που χάνει επειδή κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως. Μα εμείς ξέρουμε πολύ καλά πως όταν κατέβηκε εκείνη η ομάδα στη Ρώμη δεν έγιναν αριθμοί στη FIFA. Αυτό που έγινε ήταν ανθρώπινοι οργανισμοί που αποφάσισαν πως αυτή τη φορά δεν θα περιμένουν την επόμενη χρονιά σα σακάτες. Κοιτάξτε εδώ γύρω σας: από την Πάτρα μέχρι τη Μητροπόλεως, αυτοί που στέκονται ακόμα όρθιοι μετά τον αγώνα δεν περιμένουν κάποιον τίτλο σα θεό καθαρμού. Αυτοί επέλεξαν να κάνουν κάτι διαφορετικό: έβγαλαν κίτρινες σημαίες στους δρόμους όχι επειδή περίμεναν νίκη, αλλά επειδή αποφάσισαν πως αυτή η φορά η ομάδα δεν είναι μόνο συμβόλαια πάνω σε φορ_CURRENT. Και ξαφνικά τώρα λέγεται πως χρειαζόμαστε έναν προπονητή σα φωτογράφος: κλικ στο σύστημα, κλικ στο ταλέντο, κλικ στο πρώτο μισό της χρονιάς. Μα εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως όταν κατέβηκε εκείνο το βράδυ στη Γερμανία δεν είχαν την καλύτερη βάση, είχαν κάτι πιο σημαντικό — είχαν μία κουβέντα μέσα τους που έλεγε «αυτή η ομάδα είναι δική μας». Έτσι λοιπόν τώρα η ερώτηση δεν είναι «αυτός ο προπονητής είναι αρκετός;» αλλά «έχουμε βάλει πραγματικό στόχο σ’ αυτή την ομάδα;». Γιατί μέχρι τότε είμαστε εδώ σα ντουλάπες ανοιγόμενες, περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα μαγικό αποτέλεσμα. Μα η ιστορία δεν γράφεται έτσι — γράφεται από ανθρώπους που αποφασίζουν να σηκωθούν στις τρεις και είκοσι ακόμη κι όταν η μπάλα πάει εκτός αγωνιστικού πεδίου. Και εγώ εκείνη την ημέρα στη Γιουβέντους — όπου βγήκαμε σα ομάδα εκείνοι οι δεκαπέντε αγόρια — κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό: εκείνοι δεν νίκησαν επειδή είχαν λεφτά ή επειδή κάποιος πήρε μία σωστή απόφαση πάνω στο πάγκο. Αυτοί νίκησαν επειδή είχαν μία αίσθηση μέσα τους: ότι η ομάδα αυτή αποτελεί κάτι παραπάνω από αποτελέσματα. Αποτελεί μία οικογένεια, έναν τρόπο ζωής. Και τώρα λοιπόν βρισκόμαστε εδώ πάλι σα να περιμένουμε πως ο επόμενος άνθρωπος πάνω στο πάγκο θα κάνει αυτή τη δουλειά μόνος του. Μα η δουλειά αυτή δεν είναι μόνο δική του — είναι δική μας. Κάθε φορά που βγαίνουμε στις κερκίδες ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, αυτό είναι η βάση μας. Και αυτή η βάση δεν γράφεται σε κανέναν πίνακα αποτελεσμάτων. Ωστόσο — και εδώ σταμάταω πριν βγάλω ετυμηγορία — βλέπω μία αλήθεια μέσα σ’ όλες αυτές τις κουβέντες. Αυτή η ομάδα έχει βγει σα γιορτή στους δρόμους μόνο όταν οι άνθρωποι πάνω στης αλλαγές αποφάσισαν να αλλάξουν τον εαυτό τους. Κι εμείς εδώ σήμερα πρέπει να κάνουμε το ίδιο: όχι να περιμένουμε κάποιον τίτλο σα θεό καθαρμού, αλλά να βάλουμε στόχο πως αυτή η φορά δεν θα αφήσουμε τον επόμενο προπονητή — όποιος κι αν είναι — να κουβαλήσει μόνος του το έργο δεκαπέντε χρόνων.