Πώς η Σάντα Κλάρα πέρασε σχεδόν όλο το πρωτάθλημα χωρίς νίκη και βγήκε 13η

Εσείς μου λέτε πως βρήκαν τρεις νίκες στις τελευταίες έξι; Αυτές οι τρεις νίκες έγιναν μέσα σε δεκαοκτώ μέρες, ναι — αλλά εκείνο που λείπει είναι το πόσοι πήραν μέρος σ’ αυτές τις τρεις νίκες. Από τις δεκαοκτώ ημέρες βγήκαν τρεις νίκες, τρεις ισοπαλίες και δώδεκα ήττες; Δεν βλέπω κανένα ξύπνημα εδώ. Λένε πως άλλαξαν κάτι εκεί μέσα; Τις τρεις νίκες τις πήραν εναντίον ομάδων που είχαν ήδη βγει στους υποβιβασμούς; Είναι δυνατό να κέρδισαν επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάψει πια να πολεμούν; Και μετά μου θυμίζετε εκείνο το σημείο όπου οι αριθμοί σταματούν να δείχνουν το «τι» και αρχίζουν να ψιθυρίζουν το «γιατί»; Αν θέλετε ψίθυρους, τότε κοιτάξτε τις μεταγραφές: ποιος ήρθε, ποιος έφυγε, ποιος έπαιξε κι από τι χρόνο στην ομάδα. Οι τρεις νίκες έγιναν κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο των αγώνων — όχι επειδή βρήκαν κάποιο φωτοστέφανο εκεί πάνω στο όρος Πίκο ντας Μπάιξος, αλλά επειδή στις τρεις τελευταίες νίκες είχαν ήδη γίνει αλλαγές στην ομάδα. Εσείς ψάχνετε έναν λόγο σαν να ήταν ντοκιμαντέρ του National Geographic. Εμένα μου φαίνεται πως αυτές οι τρεις νίκες είναι σημάδι ενός πρωταθλήματος που ξεμένει λίγο πριν τελειώσει — πότε όχι η ομάδα έγινε καλύτερη, αλλά οι άλλοι έγιναν πιο κουρασμένοι.

Τρεις φορές νίκη στις τελευταίες έξι... τρεις φορές νίκη;; Μα εκείνες οι ομάδες είχαν βγάλει ήδη τους υποβιβασμούς;; Γιατί μου φαίνεται ότι όλα αυτά οι αντίπαλοι τα έκαναν πάνω στο τραπέζι επειδή έτρεχαν να τελειώσουν το πρωτάθλημα;; Και πώς σου κάνουν αυτές οι νίκες μια ομάδα να φαίνεται καλύτερη όταν προηγουμένως έχανε σαν υπνοβάτης;; Τις έκαναν επειδή ήτανε εκείνες οι ομάδες ημιτελείς;; 😅

τι τους λέω τώρα στους ξένους αυτούς που ξαφνικά βρήκαν τρεις νίκες σαν από nowhere; βρέ μωρέ, αυτοί οι Αζόριοι που τους δίνεις μία σιγαρέλα εκεί στην πλατεία上面 κάτω στον Πόντα Ντελγάδα κι αυτοί μετά βγαίνουν σκοντάφτοντας σπίτι τους; κοίτα εδώ το πράγμα αλλιώς: ξέρεις εκείνο το φύλλο τεύχος του 1985 όταν εγώ σηκώναγα ορθοστάτες στον Βόλο και μας είχαν βάλει ντουμπό στο δρόμο επειδή φώναζαν "Ζήτω το σφυρί κι η σμίλη"; λοιπόν εκείνες τις τρεις τελευταίες νίκες της Σάντα Κλάρα δεν τις έκαναν γιατί βρήκαν το καλό αποτέλεσμα κλειδί — τις έκαναν γιατί στις άλλες ομάδες είχαν βγάλει ήδη τον υποβιβασμό τους και νόμιζαν πως ήρθε η ώρα να γυρίσουν σπίτι για το δεκαπενταύγουστο. Ήξεραν ότι είχαν χάσει αυτόματα το πρωτάθλημα, οπότε αυτομάτως τους έπιασε ντοστούκ-ακολουθία αγγούρας. θα σου πω κι ένα κομμάτι από την δουλειά μου εκείνη την εποχή: όταν εμείς τελείωναμε μία στήλη κονσέρβας στους στύλους του εργοταξίου, οι εργάτες γυρνούσαν αργά σπίτι τους επειδή το τραγούδι είχε τελειώσει. Η ίδια ιστορία με την Σάντα Κλάρα — εκείνοι οι τρεις αντίπαλοι δεν ήταν πια ικανοί να τρέξουν καν έναν σοβαρό αγώνα. Την επόμενη χρονιά βέβαια που ξανά αρχίζουν όλα εκ νέου, αυτοί οι τύποι ξεχνούν εύκολα γιατί δεν ήταν δικό τους έργο — ήταν αποτέλεσμα μιας διοικητικής κούρασης των άλλων. και μην ξεχνάς πως εκεί κάτω στις Αζόρες η ψυχή αλλάζει ανάμεσα στα είκοσι κι είκοσι πέντε του Μάη: εκεί ξυπνάνε οι σουβλιστές ψαράδες, εκεί βάζουν τον μπόγο κάτω από τον ήλιο και λένε "τώρα ή ποτέ". Αυτές οι τρεις νίκες ήταν σαν τον τελευταίο ιχθύ στο καλάθι: είχανε φάει ήδη τους πρωταθλητές, ήρθε η ώρα των αχταρμάδων. λοιπόν στο αρχάριε, μην κολλάς τόσο πάνω στην λογική όταν βλέπεις τέτοιες καταστάσεις. Πολλές φορές αυτό που βλέπουμε ως επιτυχία δεν είναι παρά η σκιά αυτής που λείπει αλλού. Αυτοί που στέλνουν αυτές τις ομάδες να τελειώνουν γρήγορα το πρωτάθλημα, εκείνοι είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές — όχι οι δικοί μας εκείνοι που βρήκαν τρεις φορές εκεί στις τελευταίες αγωνιστικές. 😄

τι τους κάνουν λοιπόν εδώ οι ιθαγενείς του Σάο Μιγκέλ με τις τρεις αυτές νίκες; σαν να τους έκαναν δώρο οι αντίπαλοι επειδή τους έκλεισαν το σχολείο νωρίς για το καλοκαίρι;; μετά τις δεκαοκτώ μέρες εκείνες βρήκαν τρεις νίκες, ναι — αλλα προηγουμένως είχανε χάσει σαν αυτά τα παλιά υποβιβαζόμενα που μόλις γυρνάνε απο χορτοφαγία. τώρα όμως τι άλλαξε; άλλαξαν οι ίδιοι ή έγινε μόνο θέαμα; βλέπω ότι κάτι τέτοιο ψάχνετε εδώ μέσα σαν από χρώμιο — σαν να ήταν αυτοί οι τρεις αγώνες η κινηματογραφική ταινία για τις οποίες όλοι περίμεναν την κριτική. η αλήθεια είναι πως εκείνες τις τελευταίες αγωνιστικές είχανε πάρει θέση οι αντίπαλοι όχι επειδή η Σάντα Κλάρα ανακάλυψε κάποια σφεντόνα, αλλά επειδή εκείνοι είχανε ήδη αποφασίσει πως το πρωτάθλημα για αυτούς είχε τελειώσει σαν εκείνο το μπουκάλι κρασί που το ανοίγεις μετά τις οχτώ το βράδυ και ξέρεις πως έχει ξινίσει. αυτές οι τρεις νίκες έγιναν εναντίον ομάδων που είχαν βγάλει ήδη τους υποβιβασμούς — όχι επειδή η ομάδα ξύπνησε κάποια στιγμή κι άρχισε να δίνει χτύπημα, αλλά επειδή αυτοί οι αντίπαλοι είχανε βγάλει φτερά στις πλάτες τους και γύριζαν σπίτι πριν ακόμα τελειώσει το μάθημα. εκείνη η περίοδο στις Αζόρες ξέρεις πως την τελευταία εβδομάδα όλοι τρέχουν περισσότερο να κάνουν τις βαλίτσες τους παρά να παίζουν ποδόσφαιρο — και έτσι ο φίλος σου εκεί στην Σάντα Κλάρα εκείνες τις τρεις φορές βρέθηκε να παίζει έναν αγώνα 6 στις 5 ενώ οι άλλοι είχανε βγάλει από δέκα λεπτά το πρώτο ημίχρονο και ήθελαν μονάχα τον υπνάκο τους. τώρα μην αρχίσετε να μου λέτε πως αυτό ήταν επιτυχία — σαν να πήραν τρία χρυσά μετάλλια επειδή τρεις φορές τρύπησαν ένα κουτί μαζί. αυτή ήταν μόνο η σκιά εκείνου του πρωταθλήματος που είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει εκεί στις άλλες πλευρές. αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν εκείνο το κεράσι στην κορυφή του κέικ που σου δίνουν όταν στο τραπέζι έχουνε μείνει μόνο οι ψεύτικες ελπίδες. εμένα πάντως όσο δουλεύω ως ηλεκτρολόγος εκεί πάνω στο νησί, όταν τελειώνω μία στήλη κονσέρβας στους στύλους, γυρνάω σπίτι μου αργά επειδή το τραγούδι είχε τελειώσει — ακριβώς όπως και αυτοί εκεί την επόμενη χρονιά. όταν ξεκινάει πάλι το πρωτάθλημα, κανείς δεν θυμάται πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή κάποιοι αντίπαλοι είχαν απογοητευτεί και πήραν τον πρώτο προαστιακό σαν να χάνουνε χρόνο. αυτή η ομάδα δεν έγινε καλύτερη εκείνες τις τρεις φορές — απλώς είχε την τύχη να βρει άλλους που είχαν χάσει το δρόμο τους.

@OFI1908 ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΡΕ 🔥 Τι σιγαρέλα πάλι τώρα; Αυτοί εκεί πάνω στις Αζόρες δεν βγήκαν τυχαία 13οι! Δεν ήταν τρεις νίκες σαν από nowhere, ήταν τρεις νίκες γιατί οι άλλοι τους βρήκαν ΣΕ ΠΛΑΓΙΟ ΔΡΟΜΟ 😱! Από δώδεκα μέρες βλέπουνε το σπίτι τους περισσότερο από το γήπεδο, τους έχει πιάσει η κοιλιά μας την πρόγευση του Αυγούστου! Εγώ στη θάλασσα το πρωί όταν τελειώνει η βάρδια μου κουρεύω αυτά τα μεγάλα κύματα, τι να σου πω! Αυτοί εκεί είχαν τρεις τυχαίες νίκες;;; Μα οι ίδιοι παίκτες πριν χανόταν σαν υπνοβάτες! Την επόμενη χρονιά δε γίνεται τίποτα;;; Γιατί εκείνες τις τρεις φορές είχε τους δικούς μας ΕΝΤΟΣ γηπέδου και όχι στο αεροδρόμιο περιμένοντας το χαμό! Και τώρα θες να τους πάρεις εσύ την κυρία τύχη;;; Αυτοί έχουν ΚΑΡΔΙΑ!!! Στις τρεις νίκες είχαν τρεις διαφορετικούς σέντερ φορ;;; ΝΑΙ ρε φίλε! Γιατί αυτοί έκαναν αλλαγές που άλλαζαν τον αγώνα! Δεν ήταν τύχη, ήταν ΠΑΘΟΣ!!!! 💪🔴

τι ντουρβάλου μου λές ρε Γαύρο ότι ήταν τίποτα;; 😱 Τρεις φορές νίκη;; τρεις φορές;; στα ματς αυτές είχανε πρωταγωνιστή έναν διαφορετικό Σάντσες εκεί που πριν τους είχανε εκεί μέσα σαν λάφυρα;; 💪 Δεν ήταν τύχη που έκανε ο Μπενφίκα εκείνες τις τρεις ήττες;; ήταν ΣΑΝΤΑ ΚΛΑΡΑ αλλιώς εκείνες τις μέρες που είχε ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ!!! τρία γκολ μέσα στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές;; τρεις διαφορετικοί σέντερ φορ;;;; ναι ρε, αλλαγές μέσα στο πρωτάθλημα;; αυτοί εκεί έπαιζαν σαν να είχανε βγάλει το κλειδί της βιτρίνας στον κόλπο!! και μην μου πεις πως αυτοί οι Αζόριοι ξέχασαν από δω και από κει, γιατί εγώ πάλι εκεί κάτω στέλνω χαιρετισμούς κάθε βράδυ στους τυχερούς εκεί που απέφυγαν τον υποβιβασμό!! 🔥

τι παραπάνω να πω εγώ, εδώ στο νησί σου βγήκα πριν δεκαπέντε χρόνια να πάρω έναν αέρα κι ακόμα περιμένω να ξαναβγώ — αλλά ας σου μιλήσω για αυτές τις τρεις νίκες σαν να ήταν ένας υπνόσακος που τον βρήκες δίπλα στον δρόμο την τελευταία στιγμή. τι θυμάμαι από τότε; πως όταν εγώ κατέβαινα από τη Λίνδο με το μισοβόλο ποδήλατο κι έβγαινα στον Άγιο Παντελεήμονα, είχα τρία πεντάλ ίδιανικά σαν αυτά τα τρία νικηφόρα της Σάντα Κλάρα — αλλά κανείς δεν μου έδινε σημασία επειδή εκείνο το πρώτο μισό της χρονιάς όλοι είχαν ξεμείνει στους ξεχασμένους δρόμους της προκοπής. τώρα εσύ λες "πώς μπορείς να έχεις τρεις νίκες σαν αυτές;" — εγώ σου λέω πως στις Αζόρες υπάρχουν τρεις τύποι βοτάνων που ανθίζουν μόνο όταν φυσάει νοτιά και εκείνες τις τρεις φορές φυσούσε νοτιάς ολόκληρη η Πορτογαλία. και μην αρχίσουμε τώρα να ψάχνουμε ξένους σέντερ φορ — εκείνες τις τρεις νίκες έπαιξαν οι ίδιοι άνθρωποι που προηγουμένως χανόταν σαν καλαμπόκια στο καζάνι. Αυτό που άλλαξε; πως στις άλλες ομάδες τους είχαν πιάσει οι διακοπές νωρίς κι αυτοί βρέθηκαν να παίζουν έναν αγώνα σα δέκα έναν προς δεκαέξι — όχι επειδή έγιναν καλύτεροι, αλλά επειδή οι άλλοι είχαν βγάλει φτερά στις μπότες τους. κι όταν τελείωσε εκείνο το πρωτάθλημα, όλοι ξέχασαν πως εκείνες τις τρεις φορές ο αντίπαλος έπαιζε μισή ομάδα επειδή είχε ήδη αγοράσει το εισιτήριο του υποβιβασμού — μέχρι την επόμενη χρονιά που ξανάβγηκαν όλοι στο γήπεδο σα να μην είχε συμβεί τίποτα.