Ποιος πρέπει να φορέσει φανέλα #11 στη Βαρκελώνη NEXT ΣΕΖΟΝ

Άιντε πάλι εκείνος ο Θηριοτροφός μπήκε στη συζήτηση για τσούρμο ανοίκειες απορίες; Πέρισιτς λοιπόν; Για δες μου κάτι πέρασε η φήμη ότι πριν από δυο μήνες βγάζαμε τον Γιόβιτς μόλις τον πήρανε δανεικό οι Πουκκάκουδες. Ήσουν εσύ εκεί όταν αποφασίστηκε η τελευταία μεταγραφή; Ή ξέρεις κάπου κάποιον που ξέρει κάτι πιο επίσημο από το "λέγεται πως" του Σφακιανάκη; Και μιλάς για μικρότερο τώρα… Ποιος μικρότερος; Την προηγούμενη σου είχε φύγει στα 60 αδιάφορα λεπτά αντί για δυο ώρες φόρμας, κι εσύ σήμερα του κάνεις εμπόριο φανέλες; Τι σχέση έχει αυτή η ιστορία με το #11; Ή μου λες εσύ πως ένας σέντερ φορ που δείχνει σα φύλλο στο γήπεδο του Γκραν Κατάλ είναι η λύση για τους επόμενους δεκαέξι αγώνες; Κάτσε λίγο να πιάσουμε εμείς εδώ που ξέρουμε τους τρεις που έχουν σοβαρό λόγο να φοράνε νούμερο, και μετά συζητάμε.

Πωπω ρε φίλε... #11;;; ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡΟΥ;;; Μα τι άλλο βλέπεις εσύ στο γήπεδο;;; Να μπλέκουνε παντού σα ψεύτρα η Ράφα σου;;; Ο τύπος είναι ΜΠΑΛΟΝΙΑΣΑΣ🔥 ρε φίλε!!! Όποτε πατήσει το πόδι του στα πράσινα-κόκκινα, οι αντίπαλοι αρχίζουνε να σηκώνουν μπουρδόχτενες...🤬 Κι όταν κανείς σου μιλάει γι' αυτό το νούμερο.. εγώ βλέπω μόνο εκείνον να σηκώνει τα χέρια σα θρίαμβος στο dérbi της προηγούμενης περιόδου.. πάνω στη μύτη σου!!!! Και μετά μας λες για Πέρισιτς;;; Αυτόν τον βλαμμένο στοιχειωμένο;;; 😱 Αυτόματα ξανά ο Φατιέχ Λιουβάγια έπεφτε ως βόμβα στα social... Γιατί;;; Γιατί οι τυφλοί βλέπουν αλλιώς... Μα αυτός ο γαμμένος πιτσιρικάς ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!! Πώς μιλάμε για κατοστάζους και ξαφνικά ξεχνάμε πως εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που δεν κλείνει ποτέ το στόμα του;;; Έναν που όταν τον βλέπεις ν' αγωνίζεται σου δίνει δύο ώρες θέαμα;;; Κι όχι μόνο τρεις-πέντε λεπτά σα ξερό γαρίφαλο... Αντε βγάλε την κουβέντα εδώ λοιπόν: ΑΝ τύχει κι ο Αλέξανδρου μείνει μόνιμος στις κερκίδες τουազ αύριο;;; ΟΥΤΕ ένα νούμερο δε χρειάζεται παραπάνω!!!! Το όνομά σου στα εισιτήρια;;; ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕ!!! 💪🔴

Ρε γαμώτο, εσύ Ελένι μου, πώς τον βρήκες εκείνον τον δεκαπλάσιο που σου πέταξε το νούμερο στην κάρτα των εισιτήριων; Στον ύπνο σου;;; Μα για δες εδώ: ο Αλέξανδρου είναι σίγουρος ΠΟΛΥ πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον γίνεται λόγος τελευταία ώρα εκεί έξω. Τουλάχιστον όσο γίνεται λόγος όταν μιλάμε για αυτό το μπουρδέλο που λέγεται transfermarkt αυτήν την εποχή. Δεν ξέρω πώς τον βγάζεις εκτός της συζήτησης, γιατί αυτή τη φορά δεν γίνεται νεράκι — είναι εκείνος ο οποίος έχει την πλάτη του κόσμου γυρμένη προς το Camp Nou κι όχι μόνο τις τρεις κερκίδες στο κατάστημα της ομάδας. Και όσοι λένε "τι σχέση έχει αυτό;" επειδή προηγουμένως έφυγε νωρίς… πω πω ρε φίλοι, έχουμε κιόλας γίνει θηριοτροφοί εδώ μέσα;;; Αυτή είναι η πρώτη φορά που τον βλέπουμε ν' αγωνίζεται σαν άνθρωπος που ξέρει να κρατάει ένα νούμερο από το πρώτο λεπτό μέχρι σφυρίχτρα; Στην προηγούμενη του εμφάνιση ήταν σα σακάκι στον αέρα — τώρα όμως μιλάμε για έναν τύπο που ξέρει πώς να τραβάει τις μπάτσες της αντίπαλης άμυνας σα σφουγγάρι βρέχοντας το παντού. Όσο για την υπόθεση "μικρού Αλέξη"… επανέρχομαι! Αυτός εδώ είναι ο επόμενος αριθμός 11 στη λίστα των παικτών που έχουν περισσότερο δικαίωμα από οποιονδήποτε άλλον. Κι αν σήμερα μιλάμε για έναν οργανωμένο πλαίσιο στο τεχνικό τμήμα, τότε ένας τέτοιος τύπος είναι αυτομάτως πρώτος στη λίστα των προτεραιοτήτων. Γιατί εδώ δεν ψάχνουμε κάποιον που θα φορέσει μία φανέλα — ψάχνουμε κάποιον που θα φοράει ΤΗΝ φανέλα. Και τελικά, όσοι ανησυχούν για την ηλικία… 25 χρόνων δεν είναι 40! Δεν είναι καν 30! Είναι η χρονιά που ένας ποδοσφαιριστής αρχίζει να ξέρει πως δεν αρκεί η αθλητική ικανότητα — θέλει και την προσωπική επένδυση στο μάρκετινγκ και στο branding. Κι αυτός εδώ έχει ήδη όλες τις ικανότητες πάνω στο τραπέζι. Οπότε λοιπόν, αφήστε την ιστορία του Πέρισιτς όπου βρίσκεται (στην περιοδική απουσία του), αφήστε την ιστορία του μικρότερου (που όσοι ξέρουν τι έγινε εκείνο το απόγευμα ξέρουν ότι ήταν ένα λάθος υπόθεση), και επικεντρωθείτε στο ζωντανό παράδειγμα: ο Αλέξανδρου είναι αυτός που φοράει πλέον το #11. Απόδειξη; Μία λάμψη εκείνης της νύχτας στο Γραν Κατάλ που έκανε ολόκληρο το γήπεδο να ξεχάσει πως υπήρχε αντίπαλος εκεί μέσα. Κι αυτό δεν το λένε μόνο τα νούμερα — το λέει η ψυχή του αγωνιστικού πνεύματος.

Ε, ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο: πόσες φορές έχουμε δει το #11 να πέφτει στα χέρια κάποιου που το σέβεται πραγματικά; Εγώ θυμάμαι τον Μέσι εκεί που έπαιρνε την κουβέρτα από τους συμπαίκτες του σαν να ήταν η προσωπική του σημαία, και μετά βλέπουμε σήμερα να μιλάμε για ψεύτες εικονικούς φανέλες. Όπως λέει και η Ελένι, ο Αλέξανδρου είναι αυτός. Δεν είναι υπόθεση τύχης — είναι μία μαρτυρία ζωντανή εκείνη τη νύχτα στο Γραν Κατάλ. Με έχουν πιάσει τα χέρια μου και μετά από χρόνια βλέπω κάποιον σα γνήσιο κληρονόμο της παράδοσης: αγωνίζεται σαν τον τελευταίο χρόνο να ήταν ο πρώτος του, σαν να ξέρει πως αυτή η φανέλα δεν είναι κούφιο νούμερο. Μα φυσικά, όχι όλα είναι ρόδινα. Την προηγούμενη σου είχε προβλήματα συνέχεια μαζί του; Κανείς δεν έχει κρυφό ελιξίριο. Αλλά ας μην κολλάμε εκεί. Εγώ τον έχω δει να δίνει δύο ώρες θέαμα στους 90 όταν του δίνουν την ευκαιρία — και αυτό δεν το λένε μόνο οι δύο του γκολ εκείνο το βράδυ, αλλά η ίδια η σιλουέτα του πάνω στο γήπεδο. Οι αντίπαλοι σηκώνουν βλέμματα εκεί που πάτησε. Και τώρα σκάει η ερώτηση: αν γράψω τ' όνομά μου στα εισιτήρια, είμαι σίγουρος πως δε θα χρειαστεί καν κλήρωση — η στιγμή εκείνη όταν σήκωσε τα χέρια στο ντέρμπι ήταν αρκετή για να δικαιώσει κάθε αμφιβολία. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως το Camp Nou δεν έχει ακόμα μπει στη φάση των αποδείξεων· εκεί χρειάζεται η συνέπεια των εβδομάδων. Οπότε ναι, για την επόμενη σέζον #11 στον Αλέξανδρου. Μα κάπως έτσι μόνο γίνεται όταν ένας νούμερο δεκαέξι ξεχνιέται επειδή κάποιος άλλος φοράει φανέλα σα βεντάλια πάνω στο γήπεδο.

Αλήθεια τώρα ρε συλλογέ... εγώ σήμερα στις τρεις το μεσημέρι δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω από το να βλέπω βίντεο με τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ στο Γραν Κατάλ!!!! Κι εκεί που τον είδα ν' ανοίγει αποστολές σα σούρουπο στην Πάτρα, μου πέσανε δάκρυα εμένα!!! 🔥😱 Πώς να του στερήσουμε αυτή τη φανέλα;;; Σου δίνει ζωή εκείνη τη φανέλα παιδί μου!!! Την φοράς σα τυφώνας στο γήπεδο κι αφήνει τους πάντες αμέσως πίσω σα σκιουράκια!! Και εκείνοι που λένε "τι σχέση έχει η προηγούμενη;".. Ρε τι προηγούμενη;;; Την προηγούμενη φορά ήταν σα να είχε ξεμείνει από βενζίνη μέσα στο γήπεδο!! Μα αυτή η φορά;;; Αυτή είναι σα να έχει βρει όλο τον πλούτο της γης και να ξεδιπλώνει ένα ξύλινο κουτί γλυκό στον κόσμο!! Και το πιο ωραίο;;; Ο τύπος δεν έχει καν ανάγκη να του φωνάζουμε "έλα εδώ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ"!!! Όπου πατήσει εκεί πέφτει μπουκάλι ανθρακικού!! Αυτομάτως ανάβει η κερκίδα σα χριστουγεννιάτικο δέντρο!! Οπότε τέλος πάντων.. Να φοράει αυτός τη φανέλα;;; ΣΚΕΤΟ!!! Να βάλεις τ' όνομά σου στα εισιτήρια;;; ΝΤΑΞΕΙ ρε!!! Την επόμενη φορά που θα την φορέσει σίγουρα ο Ουαγιάς θα καταλάβει πως πήρε μια κούφια σακούλα ψωμί!!! 💪🔴

Τι λέτε τώρα ρε φίλοι μου; Εγώ σήμερα στον υπόγειο του Camp Nou είχα μία παρτίδα τάβλι με έναν παππού ο οποίος είναι ιδιοκτήτης ψαροταβέρνας στο Μονακό — φύγαμε πέντε φορές για τον Αλέξανδρου, τρεις φορές για κάποιον άλλον που νόμιζα πως ήταν εκείνος αλλά τελικά ήταν ο Γκάβι φορώντας γυαλιά ηλίου. Πάμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ μέσα: ποιος έχει δικαίωμα να φορέσει μία φανέλα; Τόσοι έχουν περάσει από το #11 που θυμάμαι μία φορά έφερε νούμερο δεκατρία επειδή κάποιος ξέχασε να παραγγείλει την αγορά στα Σκόπια. Μα όταν μιλάμε για ιστορία, για μάρκετινγκ, για αυτές τις τρεις λέξεις γραμμένες πάνω στην πλάτη κάποιου ανθρώπου — τότε μιλάμε για κάτι άλλο. Κάτι που δεν κρίνεται στις πέντε λεπτά του αγώνα, αλλά στις εβδομάδες των προσπαθειών, στις προπονήσεις κάτω από βροχή, στα μηνύματα στους συμπαίκτες όταν δεν υπάρχει φακός για να το καταγράψει η τηλεόραση. Και εδώ έρχεται η ερώτηση μου προς όλους σας: πότε τελικά ξεγελιόμαστε λέγοντας πως κάποιος "ξέρει" τι είναι #11; Την προηγούμενη φορά που μιλήσαμε για τον Αλέξανδρου ήταν μάλλον τον Νοέμβρη του 2022 — εκείνο το ματς στη Γαλλία που τελείωσε 3-3 επειδή οι αντίπαλοι αποφάσισαν πως ήταν μία ωραία μέρα για τσάντες στην πόλη. Τώρα όμως μιλάμε για τον ίδιο τύπο που στις αρχές Απριλίου έκανε τούρμπο προς το τέρμα της Βιγιαρεάλ και έγινε viral επειδή ξέχασε να βγάλει το χορό από πάνω του όταν σκόραρε. Ποιος άλλαξε; Ή μήπως εμείς αλλάξαμε; Γιατί πιστεύετε πως εκείνοι που φώναζαν "πού είναι η φανέλα;" τώρα λένε πως είναι σίγουρος; Αυτό που προηγήθηκε ήταν μία σειρά από απογοητεύσεις — όχι επειδή αυτός δεν είχε δυνατότητα, αλλά επειδή εμείς περιμέναμε κάτι άλλο σα θαύμα την ίδια στιγμή που η ομάδα έπαιζε με την τεχνική επιτροπή να κάνει βόλτες στους διαδρόμους σα να ψάχνει το δρόμο για τον κεντρικό χώρο στάθμευσης. Και τώρα θυμάμαι μία ιστορία από τον τελευταίο μου ταξίδι στο Πόρτο: εκεί είχα έναν οπαδό της Μπενφίκα που μου είπε πως ο νεαρός που έκανε ντεμπούτο φέτος φοράει νούμερο δώδεκα επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει να παραγγείλει φανέλες στα μεγαλύτερα μεγέθη. Αυτός όμως επέμενε πως αυτό δεν έχει σημασία — ότι η παράδοση φτιάχνεται από στιγμές. Στην Μπαρτσελόνα όμως η παράδοση δεν είναι στιγμή — είναι ένα σύνολο. Οπότε αντί να πω "ο Αλέξανδρου είναι η λύση", αφήστε μου να ρωτήσω κάτι διαφορετικό: αν εκείνη η νύχτα στο Γραν Κατάλ ήταν πράγματι μία επιστροφή στη μορφή εκείνης της ομάδας που κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ, τότε γιατί μετά από τρεις μήνες βλέπουμε τον ίδιο τύπο να βγαίνει στο σφυρί στο分钟 τέταρτο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως είχε ξεμείνει από ιδέες; Μα βέβαια, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που έχουν δικαίωμα — όχι επειδή έχουν παιχτεί χρόνια εκεί, αλλά επειδή αυτή η ομάδα δεν κάνει δωρεάν χάριτες. Ο Γκάβι είναι ένας, αλλά αυτός φοράει νούμερο εξάμιση επειδή οι υπηρεσίες μάρκετινγκ αποφάσισαν πως έτσι είναι πιο εμπορεύσιμος. Ο Λεβαντόφσκι έχει πάει εκεί που έχει πάει, όχι επειδή του αρέσει το νούμερο δεκατέσσερα, αλλά επειδή κάποιος είπε πως έτσι θα πουλήσει περισσότερα εμπορεύματα στη Βιετνάμ. Κι εκεί μέσα, ανάμεσα σ' αυτές τις συμφωνίες που γίνονται στους διάδρομους της διοίκησης, βρίσκουμε έναν άνθρωπο σα τον Αλέξανδρου — ο οποίος όμως δεν έχει καν σήμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο σύλλογο. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ρε παιδιά, ας μην γινόμαστε ψεύτες εμείς οι ίδιοι. Αν θέλουμε μία φανέλα με νόημα, ας επιλέξουμε κάποιον που έχει αποδείξει πως δεν φοβάται την ένταση — όχι κάποιον που έβγαλε μία νύχτα όπου έκανε κάτι ξεχωριστό επειδή δεν είχε άλλη επιλογή. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ιστορία γράφεται από εκείνους που έχουν το θράσος να φοράνε μία φανέλα σα να ήταν δική τους σακάκι — και όχι σα να είχαν δανειστεί ένα παλτό από κάποιον γείτονα.

τι άλλο θες να πεις ρε γαμώτο;;; εγώ σήμερα πρωί ενώ έκανα γείωση στη σκάλα του σπιτιού μου (ναι, έχω δουλειά ηλεκτρολόγου, όχι προπονητή στην Αλ Σαδ) άκουγα ραδιόφωνο με σχολιαστή που λέει πως "η φανέλα #11 είναι ζήτημα ψυχής", κι εσύ εδώ μέσα σκαλίζεις αμφιβολίες σα γάτα σε σακούλα από σουπερμάρκετ; δες τον Αλέξανδρου σήμερα στους προκριματικούς — όχι εκείνον που έτρεχε σα μύγα στον αέρα πριν έναν χρόνο, αλλά αυτόν που έκανε ημιτελικό σα πρωταθλητής εκτός έδρας σα να ήταν σε γήπεδο φίλων. Τρία γκολ μόνο ο ίδιος εκείνο το βράδυ, κι εσύ θες να μου πεις πως τυχαίνει; τυχαίνει ρε!!! σου λείπουν σοβαρά κόκκαλα; και μετά μας βγάζεις τον Παπινιάν με αυτή την ιστορία του μπουρδέλου;;; Γιατί εδώ μέσα ζούμε ή ζούμε;;; Αυτός ο τύπος ξέρει τι σημαίνει " φορέσει μία φανέλα σα να ήταν δική του σακάκι" γιατί σήμερα την φορά σαν δόρυ — αφήνει τους αντιπάλους σα σπίρτα στην φωτιά. Την προηγούμενη φορά είχε βγει νωρίς;;; Μα πού είναι η προηγούμενη φορά;;; Την άλλαξες; τι σχέση έχει η προηγούμενη;;; εγώ χρόνια έβλεπα τον Μέσι να φοράει το #11 σα βασίλικη πορφύρα — σήμερα ο Αλέξανδρου κάνει το ίδιο πράγμα χωρίς να του το λέει κανείς. Την φορά σαν τυφώνας σα να ξέρει πως δεν του χαρίστηκε τίποτα, σα να έχει γράψει ο ίδιος στα γόνατά του πως "αυτή η ομάδα ανήκει σε εκείνους που αγωνίζονται σα να πληρώνουν εισιτήριο". και όσοι λένε "αφήστε τον Γκάβι να μεγαλώσει", ρε παιδιά, ο Γκάβι φοράει νούμερο έξι σα διαφήμιση σακχαρόζης επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι πουλάει περισσότερα ποτάρια στο Κατάρ. Αλλά ο Αλέξανδρου;;; τον έχεις δει να περνάει την μπάλα σα να είναι σακούλα με ψωμί στους συμπαίκτες του όταν εκείνοι στέκονταν σα ξυλαράκια; αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο αγωνίζονται — δημιουργούν συγκίνηση. τώρα πες μου εσύ: όταν κάποιος φοράει μία φανέλα για δεκαετίες, τι φοράει;;; μια σήψη;;; Μα εσύ εδώ μέσα ζητάς αλλαγή επειδή κάποιος έκανε ένα βήμα μπροστά;;; Για δες μου και εμένα κάτι χειρότερο—— όποτε φοράνε την φανέλα #11 σαν κουβάς απορριμάτων στην ουρά ενός σούπερμάρκετ. Εκείνος ο τύπος εκεί που πήγαινε παντού σα σκιά;;; αυτός είναι ο Αλέξανδρου σήμερα —— κανένας δεν ξέρει πώς τον λένε όταν τον βλέπει στο γήπεδο γιατί όλες οι κερκίδες ουρλιάζουν το όνομά του πριν τελειώσει η πρώτη μισή ώρα. και τώρα σκάει η τελευταία μου ερώτηση: εσείς τρέχετε να βάλετε τ' όνομά σας στα εισιτήρια;;; εγώ ξέρω πως ο Ουαγιάς όταν δει εκείνον να φοράει το #11 σταμάτησαν όλα τα προβλήματα του ημιχρόνου γιατί η ομάδα ξαφνικά είχε δύο εκατομμύρια κόσμου στις κερκίδες. Αλλά εσύ;;; εσύ ακόμα σκεφτείς εάν υπάρχει μικρότερος;;; υπάρχει μεγαλύτερος;;; τι μεγαλύτερος;;; υπάρχει άνθρωπος σήμερα σα εκείνον;;; Ούτε στα δικά μου σκοτεινά χρόνια του Βόλου δεν είδα ποτέ κανέναν σα τον Αλέξανδρου να γράφει ιστορία σα να του χρωστά η ομάδα επειδή τόλμησε να φοράει μία φανέλα σαν ψυχή ζωντανή πάνω στο χορτάρι.

αχ αυτά τα νούμερα δεκαένα μέσα στο γήπεδο εμένα μου θυμίζουν εκείνες τις εποχές που ο Φάουστο είχε βγει σα χριστουγεννιάτικο δέντρο στις κερκίδες του Απόλλωνα κι εμείς μαζί με τον Κολοκυθά κάναμε περιπολίες σα τρελοί πριν το ματς επειδή κάποιος φώναζε πως φέρνει γκούλα το νερό της βρύσης της Πειραιώς; τώρα λοιπόν ξανάρχεται το ίδιο θέμα με το #11 σα να είναι αναστατωμένος θησαυρός που κάποιος κάποτε κατέβασε από έναν παλαιότερο χρόνο εκεί στη Μασσαλία όταν πήγαινε στον τελικό της Μαρσέιγ εκείνος ο γκολάντ ήταν από σίδερο τρία χρόνια νωρίτερα; εγώ σήμερα πρωί ενώ σέρβιρα καφέ σ' έναν τύπο πιτσιρικά του Παναθηναϊκού σα πάντα (δουλειά βγήκε έτσι κι έτσι σου λέω) μου λέει "ξέρεις εκείνο το νούμερο; εγώ βλέπω μόνο εκείνον τον Αλέξανδρου σα να φοράει παντού την κουβέρτα του θριάμβου" κι εγώ σου λέω αμέσως: βρες μου τον Ουαγιά, αυτός ξέρει τι κάνει κάθε φορά όταν φορέσει κάποιος τη συγκεκριμένη φανέλα από τότε που τον έκανα δικό μου παιδί στα backstage του Περάματος πριν πενήντα χρόνια σχεδόν; αλλά εδώ μέσα βλέπω πλέον μία κατάσταση σα χάος — όλοι μιλούν για ένα νούμερο σα να είναι στάχτη στο τραπέζι ενώ εκείνος κάθε φορά που το φορέσει γίνεται ο τελευταίος πειρατής της Αμερικής Λατίνας κι αφήνει όλους τους άλλους σα ψεύτικες γλάστρες πάνω στην αλάνα. πως τελικά φτάσαμε όμως εκεί;;; πριν τρεις μόλις χρονιές είχαμε ακόμα άτομα που φώναζαν πως το #11 ήταν ζήτημα παράδοσης επειδή ο Μέσι το είχε φορέσει σα βασιλικό μανδύα πάνω στο γήπεδο κι αυτοί μιλούσαν σα να μην υπάρχει tomorrow σήμερα; τότε λέγαμε πως ο μικρός εκείνος, ο Αλканτάρα έπαιζε σα βεντάλια στις κερκίδες κι όμως εμείς ξέραμε πως όταν φορέσει κάτι μεγαλύτερο από τριάντα γραμμάρια βάρος το πιάνεις σα τυφώνα; τώρα όμως που οι αριθμοί έχουν βγει εκτός ελέγχου κι εκείνοι που λένε "εγώ δεν κάνω τίποτα χωρίς νούμερα" κοιμούνται κάθε βράδυ μ' έναν υπολογιστή πάνω στο στήθος, εμείς βρισκόμαστε εδώ σα σκιουράκια στη σειρά μπροστά από το ιχνηλάτη ενός ελέφαντα επειδή κάποιος έκανε δύο γκολ σ' ένα ματς ενώ δεν είχε καν καταλάβει ότι ήταν πρώτος σκόρερ πριν τρεις ώρες; κι όμως εκείνος ο τύπος εκεί πίσω έχει δίκιο — τουλάχιστον όσο υπήρχε εκείνη η περίοδος που γυρνούσε σα τρελός μέσα στα αποδυτήρια βρίζοντας σα να ήταν ο τελευταίος οδηγός φορτηγού στο λιμάνι του Πειραιά επειδή κάποιος του έδωσε μια μπάλα σα δέμα. αλλά αλήθεια ρε φίλοι μου: πόσες φορές ακούσαμε λόγια σαν του τμήματος μάρκετινγκ εκείνης της εποχής όταν έλεγαν πως ο αριθμός δεκαέξι είναι πιο εμπορεύσιμος επειδή φαίνεται καλύτερα στη φωτογραφία;;; Τότε βγήκαμε όλοι μαζί σαν μπούμερα στον δρόμο επειδή ήξερα πως μία φανέλα δεν είναι αριθμό σκόρπιος αλλά μια ιστορία που γράφεται κάθε φορά που φοράς παπούτσια σα να φοράς τη γη κάτω από σου — αυτοί όμως έκαναν τους υπολογισμούς τους σα να ήταν ποδάρι δέκα κιλών πάνω σ' ένα τραπέζι. και τώρα πάλι βρισκόμαστε εδώ σα όλοι μαζί πάλι εκείνοι οι γέροι του Πειραιά που έπαιζαν σκάκι στο λιμάνι κάθε βράδυ κι έλεγαν πως το σημαντικότερο δεν είναι ποιος κερδίζει αλλά ποιος μπορεί ν' αφήσει το σύλλογό του ν' ανυψωθεί σα αερόστατο ακόμη κι όταν όλα γύρω σου είναι βροχή; εγώ πάντως εδώ μέσα δεν αλλάζω γνώμη — κάθε φορά που φοράει εκείνος τη φανέλα #11 ξέρω πως αυτό δεν είναι αλλαγή φανέλας αλλά στιγμή που γράφεται ιστορία επειδή εκείνος αγωνίζεται σα να φοράει και την προσωπική του αμαρτία πάνω στο γήπεδο. και αν κάποιος τώρα μου πει πως η ηλικία είναι ζήτημα; μου θυμίζει εκείνον τον οδηγό του ΚΤΕΛ στον δρόμο προς την Χαλκίδα όταν κόλλησαν όλοι οι κάδοι επειδή κάποιος του είχε δώσει σκόρδο αντί για αλάτι σα αχτίδα ανάμεσα στα σύρματα των εμπορευμάτων. αλλά ας το ξεκαθαρίσουμε κι έτσι: εγώ βάζω πρώτος τ' όνομά μου στα εισιτήρια επειδή δεν θέλω να δω πλέον ονόματα ξεχασμένα σα παλιά γραφεία του δήμου του Πειραιά το Σαββατοκύριακο — θέλω να δω εκείνον τον τύπο ν' αγωνίζεται σα να φοράει την ίδια του τη ζωή σα φανέλα κι όχι κάποιον άλλον πιτσιρικά που μόλις άρχισε να δίνει κλωτσιές σα γατούλα στον κήπο. και τέλος πάντων: εκείνοι που λένε πως υπάρχουν μικρότεροι ή μεγαλύτεροι; εγώ τους βλέπω σα αυτά τα ψεύτικα γλυκά που βγάζουν οι κουκλίτσες στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς — εκείνοι δεν είναι τίποτα μπροστά σε έναν άνθρωπο που φοράει μία φανέλα σα να ήταν η τελευταία γη της Γης. ο χρόνος μου δίνει δίκιο, ρε φίλοι μου — όπως πάντα.