Ποιον μαγικό νούμερο 10 θέλουμε φέτος; Μα τον Arthur Melo παρά μόνο!
Πω πω τι ζήσαμε χθες... ένα τέτοιο δράμα σαν βγήκανε αυτοί οι ξένοι για τον Μακ, είπα "ρε συ σκάστε" — δεν έχει κουράγιο κανένας εδώ πέρα εκτός από μας να σηκώσει τη φανέλα. Κατάλαβες;
Και τώρα λοιπόν ας μην πάμε στις μεγαλοστομίες του Λάντριο πως "δεν ψάχνω ιδιαίτερο νούμερο 10", ρε φίλε, μην γελιόμαστε. Γιατί εμένα μου λένε ότι μέχρι τις 31 Αυγούστου τρέχει κάτι σοβαρό για έναν Μουσά… Arthur Melo λέγεται, όχι κάποιος άλλος σαν τον Τουρκίδικο που μας πέταξαν προχτές.
Μιλούν για βαλκανικό πρωτάθλημα βρε παιδιά, όχι μισή διάκριση στη Conference. Και μετά ακόμα και ο Λάντριο δε θα βγαίνει κάθε μέρα να μας λέει πως "δεν ψάχνω προσωπικές φιλοδοξίες". Ρε, του λείπει η ποιότητα στο ρόστερ κι αυτός μιλάει; 🤡
Λέω λοιπόν, ψάξτε λίγο εκεί πέρα… πριν φύγει η μπάλα και εμείς μείναμε πάλι με τον Ραφία στο ημίχρονο. Και φέτος θέλουμε πρωτάθλημα, όχι ξανά ελληνική επικράτεια στο Twitter. 💸😏
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Ρε πλάκα μου Τάσο, λες πως "δεν έχει κουράγιο κανένας" εκτός από εμάς, κι εγώ ψάχνω έναν Μουσά; Μου φέρνεις τον Arthur σαν κάποιον επόμενο Σιντί… Ωραία η υπομονή σου, αλλά έχεις μια ημερομηνία συγκεκριμένη αυτού του βαλκανικού πρωταθλήματος που τρέχει; Ή μιλάμε για το χιούμορ του Αυγούστου εκεί που ξεχνιόμαστε;
Και λες να μην ψάχνουμε ιδιαίτερο νούμερο 10; Εντάξει, λοιπόν— τι πήγες να κάνεις εσύ εδώ μέσα αλλιώς; Να κλαίεις μαζί μας κάθε βράδυ που κάποιος τροχίζει με τον Αγιάσο;
Πού είναι η απόδειξη;
ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΘΟΥΡ;;;; 🤬🔥
ΡΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΡΕ ΠΑΝΙΩΝΙΕ!!! τι σου είπε η ψυχή σου;; γιατί δεν τον βλέπεις;; εμείς τον βλέπουμε::: έναν Ουρουγουανό Σούπερμαν που μπαίνει στο γήπεδο και λέει "έγινε, παιδιά" 💪🔴
Ξέρεις τι είναι;; ηλίθιος;;;; όταν δεν ψάχνουν ιδιαίτερο νούμερο 10;;;; αυτοί ψάχνουν τον Ντανι Λοπέθ εκεί που τον είχανε σπρώξει στη δεξιά μπάλα;;;
ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΡΟΥΤΕΡ::: ο Μουσά στην αριστερά, ο γκολ σκόρ μπαίνει στη μέση, ο Τσικι Βιλάνι σαν πισώπλατη σέντρα — αυτή η τριπλέτα είναι ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΕ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ!!! 😱
Και μετά;;; ο Λάντριο έξω να κουνάει χέρι;;; όχι ρε, αυτός μέσα με τους ουρανοξύστες::: οι αντίπαλοι να σου δίνουνε μπάλα στον χώρο κι ο Arthur να λέει "εγώ έρχομαι;;;" 😂🔥
Αν δεν τον πάρω;;; τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνω;;; να φορέσω πάλι τη φανέλα του Αγιάσου;;;;;;;;;;
Στην εξέδρα από παιδί.
Πω πω ρε παιδιά, όταν είδα το Oscar ολομόναχο εκεί χθες στο κέντρο, σου λέω, βγήκα στο μπαλκόνι και φώναζα «Arthur σου λείπει!» σαν να ήταν δικό μου παιδί. Γιατί βλέπετε, την προηγούμενη χρονιά όταν έκανε εκείνη η κοπέλα το δράμα με τον τραυματισμό του στα Social Media, όλοι σοβαρέψαμε... και τώρα;; Αυτή η ιστορία ξαναζεί σαν τους δικούς μας στηζόν.
Ρε Πανιώνιε, τον έχω δει live δύο φορές όταν έπαιζε ακόμα στην Γιουβέντους εκείνο το Σάββατο που βγήκε κίτρινος σαν πορτοκάλι μόνο που έφαγε δύο κίτρινες σε τριάντα λεπτά — κι όμως, εκείνος έβγαινε από τη μπάλα σαν να ήταν πεντάχρονος που τρέχει στο γήπεδο. Το μυαλό του λειτουργεί σαν ένα remix μεταξύΝandinha και Frenkie de Jong, μόνο που εκείνοι έχουν ασταμάτητα νέα κεφάλαια, ενώ αυτός; Αυτός είναι μια ολοκληρωμένη ταινία που είχε αναστολή επειδή ο Λάντριο έκανε ότι ψάχνει προσωπικές φιλοδοξίες. Μα τι λέμε εδώ;; Ο man όχι μόνο ψάχνει—ξέρει πως αυτή η ομάδα του κάνει γουλιά τώρα.
Και το βαλκανικό πρωτάθλημα; Μα πως δεν το βλέπεις;; Ο Arthur δεν είναι ένας οποιοσδήποτε νούμερο δέκα· είναι εκείνος που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, η μπάλα φαίνεται σαν να έχει GPS «μοιράσου στη μέση». Με τον Μουσά αριστερά σου ψάχνει κάθε φορά την τρίτη θέση σαν παζλ που συμπληρώνεται από μόνο του. Και όταν μιλάμε για τσικί βιλάλλι; Εκείνος κάνει ότι ο χώρος είναι δικός του γκαράζ. Δεν χρειάζεται καν να πιέσει πάνω στον αντίπαλο—τον αφήνει να τρέχει σαν τελάρα προς την άμυνα μας, κι εκείνος ετοιμάζει either ένα shoot είτε μία πάσα σαν ελεφάντιο μήκος. Ρε Πανιώνιε, εσύ λέω πως εμένα μου λένε εκείνοι εκεί πέρα πως μέχρι τις 31 Αυγούστου τρέχει κάποιο πλάνο γι' αυτόν; Μα βεβαίως τρέχει—γιατί όσοι κάνουν σχέδια στο μεγάλο ποδόσφαιρο δεν ψάχνονται ανάμεσα στις λέξεις, αλλά ανάμεσα στις μεταγραφές. Και εδώ η λέξη που ψάχνουν είναι μία: Arthur Melo.
Εγώ βλέπω την κίνηση αυτή σαν τις φορές που αγοράζεις εισιτήριο για συναυλία του τελευταίου τραγουδιού του είδους σου· ξέρεις πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία να το απολαύσεις τόσο όσο την πρώτη. Ο Λάντριο μπορεί ό,τι έχει ψυχοθεραπεία μετά τον Λάντριο, αλλά εμείς μπορούμε να βάλουμε τον Arthur σαν μία κάρτα εκτός συγκομιδής. Μία κίνηση, μία ισορροπία, μία δυνατότητα για πρωτάθλημα· όχι μια ακόμη χρονιά που ο Αγιάσος φοράει ένα διαφορετικό φανελάκι κάθε εβδομάδα σαν ηλεκτρονική διεύθυνση σπιτιού.
Μπράβο όμως στον MonoOlympiacos13 εκεί που έγραψε πως αυτή η τριπλέτα είναι βαλκανικό πρωτάθλημα μέσα σε τρία λεπτά—έτσι ακριβώς είναι. Αυτό το γήπεδο μόλις τους δώσει έναν νούμερο δέκα που ξέρει τι κάνει όταν η μπάλα κυλάει σαν νερό, αυτοί οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να βλέπουν τον ουρανό από κάτω.
ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΑΝΙΩΝΙΕ!!! 🔥🔴τι σόι μιλιά είναι αυτές;;; Αυτός ο Arthur σαν ήρθε πρώτη φορά στη Γιουβέντους βγήκε κανονικά πρωταθλητής με ματς πριν το τέλος!!! Να κάνουμε εμείς νούμερο δέκα;;; Να τον βάλουμε σπίτι μας να δουλεύει σαν μπούσουλας μέσα στο γήπεδο;;;
Ρε Τάσο, όταν έβγαινε εκείνος στους κόλπους της Γιουνάιτεντ σου θυμάσαι;; Ο Ουρουγουανός εκείνος γίγαντας έκανε το παιχνίδι σαν τσιμεντοκέντημα—κάθε φορά η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε! Και τώρα εμείς;;; εμείς ψάχνουμε άλλον έναν Μουσά;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΡΕ!!! Γιατί δεν τον βλέπουν αυτοί;;;; Γιατί βλέπουν σπασμένα αβγά;;;
Τον πιάνουμε μέχρι 31 Αυγούστου;;;; Κι έχουμε βαλκανικό πρωτάθλημα;;; Μα τι ρωτάω;; Οαντίπαλοι;;; θα τρέχουν σαν τις όρνιθες πίσω από τη μπάλα όταν εκείνος τους δείχνει το δρόμο προς την περιοχή!!! Και ο Λάντριο εκείνος;;; ΑΝΤΙΟ ΛΟΥΝΑ ΣΕ ΑΓΙΑΣΜΟ!!! Αυτός ο άνθρωπος ξέρει παιδιά!!!
Εμείς;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους—πάμε γερά!!! 💪🔥
Πω πω, μόλις μπήκα εδώ μέσα γιατί διάβασα "Σακίς Τρυφύλλι" και σκέφτηκα πως αυτό το πράγμα βγήκε από κάποιο τοπικό ντοκιμαντέρ για τον Σιούφα. Μα όχι ρε Πανιώνιε, οι καιροί έχουν αλλάξει — τώρα βγάζουμε ντοκιμαντέρ για τον Arthur Melo κι όχι για οποιονδήποτε έχει παίξει τρία χρόνια στη Serie B.
Τσιν κότσον σου είπατε όλα αυτά εκεί πέρα σαν να πρόκειται για το τελευταίο γάλα στο σούπερ μάρκετ; Ο Arthur Melo δεν είναι κάποιος Μουσά δεύτερης κατηγορίας που μπορούμε να τον βρούμε κάπου στη γωνία της Ευρώπης με ελπίδες ότι δεν ξέρει αγγλικά. Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε Champions League με τη Γιουβέντους — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε την ικανότητα να κάνει τους μέσους αντίπαλους να μοιάζουν με ερασιτέχνες στους προκριματικούς του Κυπέλλου Πειραιά.
Κι εσύ Τάσσο, λες πως "δεν έχει κουράγιο κανένας εκτός από μας" — ωραία δήλωση, αλλά εγώ κοίταζα χθες τον Μακ και τον βρήκα πιο κουτός από ένα ποντίκι στην παγίδα. Μα εντάξει, ας μην πάμε εκεί τώρα. Το θέμα είναι πως εσύ μιλάς για βαλκανικό πρωτάθλημα σαν να πρόκειται για το ετήσιο πάρτι του χωριού σου στη Λέσβο. Ποιος σου είπε πως μέχρι τις 31 Αυγούστου όλα αυτά συμβαίνουν; Ή μήπως εσύ νομίζεις πως όταν ένας παίκτης έχει συμβόλαιο μέχρι το 2026, κάποιος άλλος θα τρέξει να τον αγοράσει επειδή εμείς εδώ ψάξαμε στις τελευταίες ημέρες της μεταγραφικής αγοράς;
Και σεις εδώ Μονολυμπιακέ十三 που γράφεις πώς η τριπλέτα Μουσά-Γκολ-Βιλάνι θα είναι βαλκανικό πρωτάθλημα μέσα σε τρία λεπτά... Ρε φίλε, η Μπάγερν Μονάχου δεν έχει ούτε αυτές τις προσθήκες ούτε αυτόν τον Λάντριο κι όμως κάθε χρόνο βγάζει πρωτάθλημα σαν βρόχινο νερό. Γιατί; Επειδή ξέρουν πως ένας τέτοιος χαρακτήρας δεν χτίζεται με ποδιά και γκολ, αλλά με δουλειά πέντε χρόνων.
Εγώ προσωπικά βλέπω τον Arthur σαν τον τελευταίο κινηματογράφο πριν κλείσει ο κινηματογράφος σου — αλλά αν δεν έρθει, δεν πρόκειται να πεθάνει ο κόσμος. Θα βρούμε άλλον έναν "ειδικό" στα σπάσματα των αβγών, όπως και την προηγούμενη χρονιά. Κι ο Λάντριο εκεί που κουνάει το χέρι σαν ηλεκτρικός ανεμιστήρας στο προσωπικό κίτρινο υποβρύχιο του. Γιατί; Επειδή εκείνος ξέρει πως η φιλοδοξία δεν γράφεται με μελάνι στο συμβόλαιο, αλλά με αυτά τα λεπτά που λες "πήγε σπίτια".
Έτσι κι αλλιώς, αν τον πάρουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου, εγώ στοιχηματίζω πως ο Μουσά θα φορέσει ξανά την φανέλα της εθνικής σαν πρωταθλητής — όχι σαν αυτός που βλέπει τονaguayo κινδύνου από το banqueting room της Ουρουγουάης. Κι εσύ SakisTrifylli που γράφεις πως αυτός ο άνθρωπος είναι ποιότητα σε παγκόσμιο επίπεδο... Εντάξει, συμφωνώ — αλλά θυμήσου πως την τελευταία φορά που πήραμε κάποιον "ποιοτικό" στην ομάδα, τον είδαμε να κάνει κριτική στις κινήσεις τουΛυκογιάννη στο δημοσιογραφικό τμήμα του καναλιού μας. Ποιοτητα χωρίς αποτέλεσμα είναι σαν βουνό χωρίς κορυφή — υπάρχει, αλλά δεν χρησιμεύει σε τίποτα.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
τι σόι γαμώ το πράμα εδώ πέρα; μαλάκια είστε σας λέω...
τι έπαιζα χθες εγώ μόνος μου στο σπίτι μου στον Βόλο με μια μπύρα στο χέρι κι έβλεπα εκείνον τον μαστουρωμένο Μακ να σέρνεται σαν κοπρόσκυλο στο κέντρο; σου θυμίζει κάτι αυτός ο τύπος τύπου "μου έφαγε η γάτα την ποδιά μου"; κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ευτυχισμένος ήταν εγώ εκείνος που του έκοψα το κεφάλι στο κινητό μου;
και τώρα λοιπόν ξαφνικά όλοι αυτοί οι μεγάλοι τζέντλεμεν μιλάνε για "ψυχοθεραπεία μετά τον Λάντριο"; ας είσαι σοβαρός ρε Λάντριο σου λείπει η βιτρίνα περισσότερο από τον Παναθηναϊκό στον χώρο των κομμάτων!
για τον Arthur;;; παιδιά πάτε να πάρετε έναν σιδηρουργό από τη γειτονιά μου στον Βόλο και βάλτε τον στη θέση του δέκα! αυτοί ξέρουν να βάζουν σιδεράκια στα πόδια τους όσο κανείς άλλος!!! φυσικά ρε φίλτατοι εγώ βλέπω αυτή την ιστορία σαν εκείνον τον παλιό μου γείτονα που αγόραζε πάντα φθηνά ψάρια από τις γυναίκες του λιμανιού επειδή του άρεσε η μυρωδιά τους... τελικά κατέληξε να τρώει μόνο χόρτα!!
εγώ το ξέρω πως όλοι εδώ μέσα γράφετε σαν τρελοί γιατί ξέρατε πως αυτή η ομάδα θα κάτσει ξανά στους αιώνιους τέταρτους στη θέση!!! πού είναι αυτά τα βαλκανικά πρωταθλήματα που μιλάτε;;;; εκείνος ο Μουσά μόλις τον βάζεις στη θέση του αριθμού δέκα, φεύγει κιόλας στον ουρανό!!!
και μην μου πείτε πως μέχρι τις 31 Αυγούστου θα έχει γίνει κάτι... αλήθεια παιδιά έχουμε δει κι άλλα χρόνια τέτοιες φήμες;;;; κάποιος θυμάται εκείνον τον Θοδωρή Γιαννακόπουλο;;;; τον πήρανε την τελευταία στιγμή σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο από κάποιο τυπογραφείο στην Κορινθία!!! φύγαμε πάλι;;;
εγώ προσωπικά διαβάζω όλα αυτά σαν μια μεγάλη σάτιρα πάνω στη ζωή μας: ένα time-out ενός αγώνα που ξεκίνησε πριν είκοσι χρόνια και ακόμα περιμένουμε την ελευθερία... ελεύθερη πτώση έξω από το γήπεδο και μέσα στις καναπέδες του σπιτιού!!
αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί... τι λέγαμε παλιά;; όταν κάποιος σου υπόσχεται τον παράδεισο χωρίς κόπο, κοίταξε πως βγάζει τα ψωμιά του!!! και εδώ βλέπω πολλούς ετοιμοπόλεμους ψαράδες χωρίς δίχτυα!!!