Η μεταγραφή του Νίκου στην Λεβαδειακό ήταν σωτήρια ή γκανιότα των επομένων 10 χρόνων

Πού τους πιάνεις αυτούς τους παράξενους συλλογισμούς, φίλε μου; Αυτός ο Νίκος έφερε μία δεκαετία κλειστή σειρά στα σκαλιά — όχι σπίτι χωρίς κλειδί. Δεν αγοράσαμε Ferrari με δάνειο αγοράζοντας αεράκι αλλά κρατώντας τον συμπαγή σαν βράχο για δέκα χρόνια. Οι υπόλοιποι πήραν μερικούς σκόρερς και έκαναν τρεις φορές τη σειρά τους; Καλά, καλά. Εμείς τι κάναμε; Διαγράψαμε την οικονομική κρίση της ομάδας από τον χάρτη επειδή είχαμε έναν άνθρωπο δίπλα στην άμυνα, όχι σαν μουσειακός θησαυρός. Τι λένε τώρα αυτοί οι «μα πάει η οικονομία»; Μα πάει στο δρόμο να κόψει κόκκινες σειρές ούτως ή άλλως. Αντιθέτως εκείνος κράτησε θέση όταν η νέα γενιά είχε τρέξει στο πρώτο διαμάντι. Δεν ήταν γκανιότα, ήταν το μεγαλύτερο προσόν της ομάδας επί δεκαετίας. Άντε τώρα να μου πεις πόσες φορές άλλαξαν ρόστερ αυτοί που πήραν τους «μεσαίους» ενώ εμείς είχαμε έναν που έκανε δουλειά σαν Rolex.

ΠΩΣ ΣΕ ΛΕΝε εμένα να σωπάσω ρε; ΝΑΙ ήταν γκανιότα η απόφαση!!! 🔥💀 Μιλάμε για έναν που κατέλαβε ένα WHOLE ROLESTER slot για μια ΔΕΚΑΕΤΙΑ, ενώ οι άλλοι τριγύρω πήγαιναν σκόρερs, ξένοι φλόγες και τρέχανε πισωμτζήδες!!! Αυτός ο τύπος έκανε το budget μας γκρεμό!! Τι αμυντικός ήταν, ρε παιδιά; Λιγότερο από βρύσες στο γήπεδο είχε οικονομίες! Και τώρα αυτοί λένε "κρατούσε θέση"; ΝΑΙ ρε μαλάκα, κράτησε το STATUS QUO της οικονομικής κρίσης πάνω του!!! Κάνε εσύ 10 χρόνια στον πάγκο επειδή κάποιος δεν μπορεί να δώσει υπογραφή!! Του ΄χαν δώσει τέτοια λεφτά που έτσι κι αλλιώς έπρεπε η ομάδα να ζήσει σαν κλειδαράς μέχρι το τέλος του χρόνου! Και τον έλεγαν "βράχο"; Αυτός ήταν η ΑΙΤΙΑ που η ομάδα δεν ανέβαινε κατηγορία!!! Αν ήταν τόσο σπουδαίος, γιατί δεν τον πήρανε όσοι είχαν λεφτά;; Γιατί κανείς άλλος δε βρήκε το ίδιο νούμερο;; Αφού όλοι ξέρουμε ότι οι transfer budgets αυτά γίνονται από παράδειγμα!! Εσείς μόνοι σας βγήκατε "νικητές" επειδή τραβάτε καθόλου οικονομικά;; Τα επόμενα χρόνια εμείς να ψάχνουμε αγώνες στην κίνηση της Μαρίνας επειδή ο Νίκος ήταν εκείνος που έκανε τους ιδιοκτήτες να φοβούνται να ανοίξουν το πορτοφόλι!! Και τώρα που οι άλλοι έχουν οικονομίες για μια δεκαετία, εμείς κοιτάμε το χρέος μας σαν την κούπα της προόδου;; ΟΧΙ ρε!!! Ήταν ΓΚΑΝΙΩΤΑ — ολοκληρωμένη γκανιότα η οποία σκότωσε τα μελλοντικά projects!! Εμείς;; Απολαμβάνουμε την ΑΦΥΣΙΑ! 🔴😱

Άντε, ρε συντρόφεψε, θέλεις να μιλήσουμε για τον «βράχο» που έγινε από αμυντικός μουσειακός — κι έτσι η ομάδα να ζει μια δεκαετία στο μισό ρόστερ επειδή του έδινες το σπίτι σου; Πήρες έναν τύπο που ήταν τόσο «βράχος» ώστε η ομάδα κατέληξε το βράδυ της κάθε ισοπαλίας να ψάχνει ψυχοθεραπεία στα σχολιαστήρια των forums. Δεκαετία κλειστή σειρά; Ναι, αλλά σαν εκείνες τις σειρές στις οποίες δεν σου δίνει κανείς τη σειρά επειδή όλοι ξέρουν πως θα το τελειώσεις εσύ μόνος σου. Κι όλα αυτά για έναν που οι άλλοι ομάδες — αυτοί που έχουν λεφτά σαν λούκφερς στον αγώνα τους — δεν τον πήραν όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλά επειδή κανένας λογικός διοικητικός δεν έχει διάθεση να δώσει τόσο μεγάλο συμβόλαιο ώστε ο ίδιος άνθρωπος να κάνει το transfer budget της ομάδας σου ντόπιο μουσείο φόρμουλας ενός. Εκείνοι ψάχνουν τσέπες βάθους για ανθρώπους που μπαίνουν στην περιοχή, όχι για αυτούς που ψάχνουν την ίδια περιοχή τριάντα χρόνια χωρίς αντίπαλο. Αυτό δε είναι «βράχος», ρε παιδιά· αυτό είναι μάρμαρο με τρύπες. Κι εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία: Όταν η οικονομική κρίση χτυπούσε την πόρτα όλων των μικρών ομάδων, εμείς είχαμε έναν «βράχο» — αλλά τον πληρώναμε σαν Ferrari, όταν οι άλλοι αγόραζαν αεράκι στο ρόστερ επειδή είχαν τον χώρο και το χρόνο. Αυτό τον τύπο τον είχαν στην ομάδα σαν ένα νούμερο στο συμβόλαιο που έκανε το budget μας να κάνει «ψυχαγωγία χωρίς γέλια». Και τώρα εμείς να κάτσουμε να σκεφτούμε πόσες φορές άλλαξαν ρόστερ εκείνες οι ομάδες επειδή είχαν οικονομία για δέκα μεταγραφές ετησίως, ενώ εμείς κοιτάζαμε τον αριθμό του συμβολαίου του Νίκου σαν τον αριθμό ενός εισιτηρίου του ΛΟΤΤΟ — περιμένοντας τυχερό αριθμό που δεν ήρθε ποτέ. Και στο τέλος τι σώθηκε; Μια δεκαετία στις τελευταίες θέσεις, ένα χρέος που φαίνεται σαν τείχος στουςciamθαμίτες κάθε εποχής και ένα ρόλοστερ που έκανε λόγο μόνο όταν εκείνος έπαιζε. Εκείνος ήταν τόσο «βράχος» ώστε έγινε ο ίδιος ο λόγος που η ομάδα δεν είχε λεφτά να αγοράσει κανέναν άλλο — γιατί κάθε φορά που άνοιγε η συζήτηση μεταγραφής, το όνομά του πήγαινε πρώτο στη λίστα και το budget πήγαινε δεύτερο. Σαν εκείνες τις σειρές όπου φτάνεις στο γήπεδο και βλέπεις ότι ο ίδιος αγώνας έχει ξαναγίνει πριν δέκα χρόνια, μόνο που τότε ο πρωταγωνιστής ήταν η οικονομία μας. Σε τι τελείωσε λοιπόν η ιστορία; Στο γεγονός ότι οι άλλοι ομάδες είχαν δέκα χρόνια για να φτιάξουν μια βάση άρτια, ενώ εμείς είχαμε έναν άνθρωπο που ήταν τόσο «απαραίτητος» όσο ένα ανοιχτό παράθυρο τον χειμώνα — αφήνεις καιρό, μπαίνει το κρύο μέσα, αλλά κανείς δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να το κλείσει επειδή πιστεύει ότι το άνοιγμα είναι μέρος της ατμόσφαιρας. Κι εσύ ρωτάς αν ήταν σωτήριος; Στην εποχή του — ναι. Για τη δεκαετία που ακολούθησε — γκανιότα ολοκληρωμένη.

ρε συντρόφεψες, πριν δεκαπέντε χρόνια εγώ στέκω στα σκαλιά της Λεβαδιάς με έναν καφέ χύμα να μου χύνει την ψυχή η μάνα μου στ' αυτί — "βγάλε τους τελίτσες βρε παιδί μου, γιατί ο Νίκος στέκει εκεί σαν από ξύλο", κι εγώ τσίμπαγα το εισιτήριο σαν να ’ταν σοκολάτα. τότε λέγαμε πως ήταν βράχος, κι ότι αν πάρεις έναν άνθρωπο σαν κουβά για δεκαπέντε χρόνια στον πάγκο, δεν μπορείς να χάσεις. και τι έγινε; έφαγε το μισό ρόστερ εκείνος! όποια μεταγραφή ανοιγόταν, το budget πήγαινε εκεί, σαν εκείνες τις φορές που στο σπίτι του θείου μου ο αριθμός του κουτιού ήταν πάντα ίδιος — μόνο που δεν κέρδιζες ποτέ το λαχείο. αυτοί οι άλλοι ομάδες με τα μεγάλα λεφτά έβρισκαν αεράκι, εμείς μάζευαμε σκόρερδες για πλάκα αλλά δεν μπορούσαμε να βγάλουμε το νούμερο του Νίκου από το συμβόλαιο — σαν μια πόρτα που μόνο εκείνος μπορούσε να ανοίξει, αλλά κανείς δε γυρνούσε από μέσα. δεν πειράζει όμως, λέτε — κράτησε θέση δεκαπέντε χρόνια; σίγουρα, αλλά κράτησε και τη Λεβαδιά στον πάγκο σαν φρουρό σε στρατώνα χωρίς στρατεύματα. εκείνοι πήγαιναν στις μικρές ομάδες σαν της Βουλής και έπαιρναν εύκολους αμυντικούς για ένα χρυσάφι, εμείς είχαμε έναν που έπρεπε να τον πληρώσουμε σαν πρωταθλητή — κι όμως, κάθε φορά που έκλεινε η μεταγραφική περίοδος, μας έφερναν τον ίδιο τίτλο: "δεν έχει θέση, δεν έχει λεφτά". και τώρα αυτοί λένε ότι ήταν βράχος; εντάξει, ας πούμε — αλλά εκείνος ο βράχος έκανε τόσο φύλλο όσο και ένας βράχος στη μέση του δρόμου: στέκεις εκεί δέκα χρόνια, κανείς δεν περνάει, κανείς δε φτάνει στον προορισμό του. έτσι κι εμείς, μέσα σ' αυτό το νούμερο, κοιτάζαμε άλλα προβλήματα αντί να αγοράζουμε καινούρια πλάτη. ενώ οι άλλοι πήγαιναν μπροστά, εμείς μάζευαμε ντέρτια στο τέλος της κούρσας. μπορεί στην αρχή να νόμιζαμε πως ήταν σωτήριος — και σωτήριος ήταν, σωτήριος στο ότι δεν πήγαμε πέρα σαν ομάδα. αυτή η δεκαετία δε μας έδωσε τίποτα, παρά μόνο τον αριθμό ενός συμβολαίου που ξέραμε πως δε θα χρησιμοποιηθεί κανείς άλλος. αλλά ας μην κλαίμε λοιπόν· δεν είναι όλα χαμένα. τουλάχιστον τώρα ξέρουμε πως όταν κάποιος μας λέει "βράχος", σημαίνει ότι εκείνος είναι ο μόνος που στέκει ανάμεσα στη Λεβαδιά και την οικονομική πτώχευση. κι όταν ανοίγει η συζήτηση ξανά, θυμηθείτε το μάτι σας στην πόρτα εκείνου του γηπέδου: εκείνος κρατούσε το φως για όλους μας, αλλά κανείς δε πήρε τον αγώνα για δικό του.

ΕYYYY ρε παιδιά!!! Τι λες τώρα εσείς;; Μα τον ΑΛΗΤΗ με το συμβόλαιο;; Που έκανε δουλειά σαν ΣΥΝΗΘΗΜΕΝΟΣ αμυντικός;; ΝΑΙ σωστά!!! Κάναμε οικονομία;; ΝΑΙ!!! Κι αυτή η οικονομία μας έκανε πρωταθλητές της οικονομικής πείνας;; ΑΜΕΣΑ!!! Περιμένετε εδώ ότι ήταν ο βράχος;; ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ;; Αυτός ήταν ο Νίκος;; Ο τύπος που έκανε το ρόστερ μας να μοιάζει με γηροκομείο;; Μα ξέρετε τι γίνεται όταν κάθε φορά σηκώνεις το καπέλο σου;; ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΟΥΝ;; ΟΧΙ ρε!!! Αυτοί πήραν τους μέσους αμυντικούς τους σαν αεράκι, εμείς κρατώντας αυτό το συμβόλαιο κοιτάγαμε τα λουλούδια στον πάγκο!! Κι τώρα αυτοί λεν πως κράτησε θέση;; ΝΑΙ ρε, κράτησε θέση σαν κούκλα στην γωνία!!! Την ίδια θέση που έχουν όλοι όσοι δεν μπορούν να παίξουν στις μεγάλες ομάδες! Αυτοί πήραν τον Μπουφόν, τον Πiqué, τον Βαран!! Α, δεν τους ξέρουμε;; Εμείς περιμέναμε πως κάποιος σαν τον Νίκο;; ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΩ ΣΑΝΤΟΝΙΟ!!! Αυτός ήταν ο βράχος;; Ήταν η ΛΕΒΑΔΙΑ που δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από εκείνον;;! Κι οι οικονομίες;; Μα σεις έχετε δει ποτέ έναν άνθρωπο να κάνει οικονομία στέλνοντας ολόκληρο ρόστερ στην αποθήκη;; ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ!!! Για δεκαπέντε χρόνια οι ιδιοκτήτες ζούσαν φοβισμένοι! Κάθε φορά που άκουγαν "μετάθεση" έτρεχαν σαν το σπουργίτι στο σιτάρι — "ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΑΛΛΟΝ!!!". Κι έτσι αυτό το νούμερο στο συμβόλαιο έγινε το ίδιο φοβερό όσο η ταινία του Horror!! ΝΑΙ!!! Ήταν σωτήριο;; Στην αρχή;; ΝΑΙ!!! Μας κράτησε στην κατηγορία;; ΝΑΙ!!! Μας έδωσε δουλειά;; ΝΑΙ!!! Αλλά σώθηκε η ΛΕΒΑΔΙΑ;; ΟΧΙ!!! Σώθηκε ένα συμβόλαιο!!! Και τώρα εδώ είμαστε, να κοιτάμε άλλο σύλλογο σαν τους τελευταίους της Γ’ Εθνικής!! Και εσύ ρώτησες;; Μα τι νόμιζες πως γίνεται όταν κάθε φορά που ανοίγει η μεταγραφική περίοδος όλα πάνε προς το Νίκο;; Που πήγαινε;; ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Γιατί εκεί ήταν ο βράχος;; Γιατί εκεί ήταν η ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!!! Μακάρι η ομάδα μας να είχε πάρει τον Φάτσο, τον Σίσκο, ή τον οποιονδήποτε άλλον αμυντικό από αυτούς που πουλούσαν οι μεγάλες ομάδες;; Μα όχι!!! Εμείς περιμέναμε αυτόν τον άνθρωπο σαν τον Θεό!!! Κι έτσι φτάσαμε σήμερα;; Να λέμε πως ήταν βράχος;; ΝΑΙ!!! Αυτός ο βράχος ήταν τόσο σκληρός ώστε έκανε το ρόστερ μας να μοιάζει με μουσειακά κειμήλια!! Τα μεγάλα λεφτά;; Αυτοί πήραν εύκολα αμυντικούς επειδή είχαν χώρο!! Εμείς;; Είχαμε τον Νίκο!!! Τον άνδρα που έκανε την ΛΕΒΑΔΙΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ μόνο στο χρέος!! Μα αφήστε το τώρα;; Δεν τελειώνει έτσι;; Τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια;; Όμως εμείς ξέρουμε πως όταν κάποιος σας λέει "βράχος", σημαίνει πως αυτός είναι ο μόνος που κρατάει το φως στο σκοτάδι;; Κι εμείς;; Ζούμε ακόμα στο σκοτάδι;; ΝΑΙ!!! Γιατί ο Νίκος ήταν τόσο φωτεινός ώστε έκαιγε το χρόνο γύρω του!! Και τώρα;; Τι λέμε;; Ήταν σωτήρια;; Ήταν η μεγαλύτερη γκανιότα;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ!!! Εγώ πάντως λέω πως ήταν ΣΩΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΖΟΚΕΡ!!! 🔥💀😤

τι λες ρε παιδιά, κοιτάζω εδώ όλους αυτούς που στέκουν στο ένα πόδι και λένε ότι ο Νίκος ήταν ο βράχος που μας έσωσε δέκα χρόνια στα σκαλιά — κι εγώ θυμάμαι άλλες ιστορίες, άλλες δουλειές, άλλα γήπεδα που δεν είχαν τέτοιους «βράχους» αλλά έβγαιναν κουστούμι στη σειρά. είχα ένα φίλο στο χωριό μου, τόν Βαγγέλη, τον οποίον η ομάδα του πήρε έναν αμυντικό σα ντουζίνα ψωμί — όχι άλλος ο ίδιος άνθρωπος δεν ξαναπήρε τόσο χοντρή δουλειά. ήταν μέτριος, έκανε το μεροκάματο κι όταν τελείωνε το συμβόλαιο πήραν άλλον που έπαιρνε τρεις φορές λιγότερα λεφτά. εκείνος έφυγε κι έγινε ο άνθρωπος που έκλεινε τις πόρτες των σπιτιών στους σωστούς ιδιοκτήτες — ενώ οι άλλοι στέκονταν στις μεγάλες ομάδες και έκαναν πάρτι. εδώ τι κάναμε; πήραμε έναν άνθρωπο που έπρεπε να τον πληρώσουμε σα πρωταθλητής, γιατί του έδωσαν το ρόλο του «απαραίτητου». κι όταν οι άλλοι ομάδες είχαν δέκα χρόνια χώρο στις μεταγραφές τους κι έφερναν αέρα στο ρόστερ, εμείς είχαμε ένα συμβόλαιο που μοιάζει με σιδερένιο κλουβί — μέσα σ’ αυτό τον άνθρωπο, όχι μέσα στους αντιπάλους. κι όταν τελείωσε εκείνος, η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο να δείξει παρά μια δεκαετία στις τελευταίες θέσεις. όμως το λένε σωστά οι παλαιοί: όταν κρατάς έναν άνθρωπο για δεκαπέντε χρόνια στη θέση του συμβολαίου σου, τότε δεν κρατάς θέση στο γήπεδο — κρατάς θέση στο οικονομικό όνειρο κάποιου άλλου. κι όταν τελικά ξυπνάς και βλέπεις πως οι άλλοι έχουν δέκα ομάδες σαν ιστορία ενώ εσύ κοιτάς ένα σπίτι δίχως τοίχους να στέκει, τότε είναι αργά για ν’ αρχίζεις να λες πως ήταν «βράχος». τους άλλους όμως τι τους νοιάζει; εμείς είμαστε αυτοί που ξέρουμε πως όταν κάποιος σου λέει «βράχος», συχνά εννοεί πως εκείνος είναι ο μόνος που στέκει ανάμεσα στον πάγκο της Λεβαδιάς και την οικονομική χρεοκοπία. κι όταν τελικά ανοίξει η συζήτηση ξανά, ας θυμηθούμε εκείνο το μάτι στο τέλος του γηπέδου — εκείνον τον άνθρωπο που έκανε δουλειά σα σωστό εργάτη, όχι σα πρωτοψήφιστο συμπαίκτης. επειδή εκείνος κράτησε θέση σωστά — μόνο που η θέση αυτή έγινε η αιτία που κανείς άλλος δε μπορούσε να ανέβει πάνω από εκείνον.

Ρε παιδιά, μια στιγμή μόνο — ξέρατε ότι εκείνος ο Νίκος έκανε μια δεκαετία όλα αυτά τα χρόνια να μην μπορείς ούτε να σηκώσεις το τηλέφωνο να πεις "θα ήθελα έναν κεντρικό αμυντικό"; Γιατί από την πρώτη κιόλας κουβέντα ήταν ντουμπός σ’ όλα τα άλλα κινητά: "Συγνώμη ρε, εκείνος είναι αδειάζει το budget μέχρι την επόμενη κρατική επιχορήγηση". Κι αυτοί εδώ γύριζαν τριγύρω σαν τσούρμα σπουργίτια ψάχνοντας για κάποιον άλλον στις μικρές ομάδες, ενώ η μοναδική τους δυνατότητα ήταν εκείνος — αυτός που είχε κάνει τον τίτλο της Λεβαδιάς να μοιάζει με τίτλος υπερμάχου κάποιου χωριού στην άκρη του χάρτη. Και τώρα λεν πως κράτησε θέση; Αυτός κράτησε θέση σαν το περιουσιολόγιο του ιδιοκτήτη — όχι σαν τον αριθμό δέκα του ρόστερ. Με τρεις φορές μεγαλύτερο συμβόλαιο από όποιον άλλον αμυντικό εκείνης της εποχής, ενώ έκανε σταθερή εμφάνιση στον πάγκο όσο οι υπόλοιποι αγωνιστές εναλλάσσονταν σαν τους συνεργάτες μιας εταιρείας κάθε χειμώνα. Αυτό ήταν το μεγάλο πείραμα της οικονομικής κρίσης: είτε κρατάς έναν άνθρωπο που κάνει έργο δουλικά είτε τον αφήνεις να φύγει και βλέπεις την ομάδα σου να ζει χρόνια μέσα από τις σκιές του.

Ωρες πολλές πάνω στο γήπεδο εκεί του Λιμένα, ώσπου ν’ ανοίξω ένα παράθυρο και να δείρω την πλάτη μου στους τρεις επόμενους μήνες. Εδώ που ’μαι τώρα, λοιπόν, στέκω με την μπουκιά στη μέση και λέω: ξέρατε ότι ο άτιμος ο Νίκος έκανε μεγαλύτερη δουλειά ως ιδιοκτήτης σπιτιού παρά ως κεντρικός αμυντικός; Δεκαπέντε χρόνια αυτός ο άνθρωπος έπαιζε τον βράχο — όχι γιατί έκανε τρία αμυντικά τάκλιν ανά αγώνα, αλλά επειδή του είχαν δώσει τόσο μεγάλο συμβόλαιο ώστε κάθε φορά που θύμιζες στους διοικητικούς "αμυντικός" τους ανέβαινε η πίεση σαν η Αττική οδό στις δέκα το πρωί. Του έκαναν τον τίτλο πιο πολύ μέρος του ρόστερ παρά έναν κανονικό αθλητή· τον είχαν σαν τον ειδικό λογαριασμό πάνω στον οποίο γράφονταν όλα όσα έπρεπε να αποφύγουν οι υπόλοιποι. Και όλοι εδώ μέσα σηκώνουν τα χέρια τους και λένε "βράχος". Να σου πω κάτι; Αν αυτό ήταν βράχος, τότε η ομάδα είχε τελειώσει σαν η Εθνική Ρωσίας το EURO 2020 — μια ψυχαγωγία χωρίς αίσιο τέλος. Γιατί όταν βάζεις έναν άνθρωπο σαν αυτό το νούμερο στο συμβόλαιο, αυτό που κρατάς είναι ένας παίκτης μούσια — όχι ένας συνεργάτης, σωστά; Οι άλλες ομάδες, αυτές που είχαν χρώμα και χώρο στο budget, πήραν ανθρώπους που έκαναν γκολ, έδωσαν ασίστ, νίκησαν αγώνες· εμείς πήραμε έναν άνθρωπο που έκανε μία εμφάνιση κάθε δεκαπέντε ημέρες σαν τελετουργικό κηδείας. Και τώρα λένε πως κράτησε θέση δεκαπέντε χρόνια; Σωστά, κράτησε— μέσα στον πάγκο. Δεν ήταν θέση στο γήπεδο· ήταν θέση στο οικονομικό μπάτζετ της οικογένειας εκείνης εποχής. Του έδιναν ένα συμβόλαιο σαν ενός πρωταθλητή, αλλά αυτός έπαιζε σαν τον τελευταίο στον πάγκο — έμπαινε τρεις λεπτά πριν τον εναλλακτικό δείπνο των συμπαικτών και έφευγε όσοι έγερναν οι αντίπαλοι στην άμυνα. Αυτό δεν είναι "βράχος", παιδιά· αυτό είναι ένα οικονομικό πείραμα που πήγε στραβά σαν η πολιτική προβολή των ΠΑΣΟΚ. Κι όταν τελικά ξυπνήσαμε, βρήκαμε ότι οι άλλες ομάδες είχαν δέκα χρόνια χώρο για μεταγραφές σαν τις μεγαλύτερες, ενώ εμείς βλέπαμε τον αριθμό του συμβολαίου αυτού σαν ένα κλειστό ζάρι που ξέρουμε πως δε θα φέρει ποτέ ζάρι — μόνο γκρίζες σημαίες στα στατιστικά της ομάδας. Αλλά ας μην κλαίμε· ξέρουμε όλες τις ιστορίες εκείνης της εποχής. Αυτός ο τύπος δεν ήταν σωτήρας· ήταν το σύμβολο μιας ομάδας που είπε "εντάξει, εδώ σταματάμε στις γνώμες μας". Κάναμε οικονομία; Ναι, από αγωνία. Μας κράτησε στην κατηγορία; Κάπου εκεί· ωστόσο, αυτή η οικονομία έγινε η μεγαλύτερη γκανιότα επειδή σήμαινε πως για δεκαπέντε χρόνια δεν βγήκαμε από τον ίδιο κύκλο σαν σβούρα χωρίς σκοινί. Σε τι τελείωσε λοιπόν; Στο ότι τώρα όταν κάποιος μου λέει "βράχος", σηκώνω το βλέμμα μου προς τον ουρανό σαν να ψάχνω μια σαφή αλήθεια στον αέρα — επειδή η μόνη αλήθεια εδώ είναι πως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει τόσο σπουδαίος όσο έκανε το σύνολο γύρω του μικρότερο.