Ο Αστέρας μπορεί να κάνει ένα ντέρμπι 1-0, αλλά εμείς πάντα τον βλέπουμε σαν ένας συνονόματος ξένος!

Γαμώτ' η συζήτηση αυτή τώρα. Απ' την μία να σηκώνεις καπέλο στις ομάδες που βγάζουν πρωταθλήματα εδώ και δεκαετίες σαν τον Άγιαξ και την andererseits να ζητάς αποδείξεις επειδή ο δικός σου ο Αστέρας στέκεται ένα βήμα πιο πάνω στη δική σου ψυχή; Με ρώτησε πότε κάναμε ντέρμπι 1-0 κι εγώ σου λέω: όταν σταθήκαμε σαν τείχος σαν τον Φονάρεσ εκείνο το 2021 στο Περιστέρι. Δεν περιμένουμε κανέναν Θεό ξυπόλυτο με μποξ-παντούφλες — περιμένουμε αυτοί εκεί πάνω στην κερκίδα να σηκωθούν από τον καναπέ τους κάποια φορά και να δώσουν το "γιούχα" του κοινού αντί του νυχτερινού sitcom. Σκέψου το: όποιος βγάζει τίτλο δεν περιμένει τυχαίο σκόρερ που εμφανίζεται σαν διαφημιστικό νέον στις 8.15. Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε τίποτα με τον Σωκράτη στο ποδήλατο, πήρε τίτλους όταν η ομάδα σήκωσε το βάρος εκείνοι τους μήνες που οι άλλοι χόρευαν στον κόλπο της Σπάρτης. Κι εμείς; Εμείς είμαστε η ομάδα που ξέρει να σηκώνει το κεφάλι ακόμα και όταν βρέχει κορνεράκια αλλού. Το ντέρμπι 1-0 δεν είναι αυτοσκοπός — είναι μια στιγμή σαν αυτές που θυμάσαι χρόνια μετά στους συμμαθητές σου. Μα τι γίνεται όταν στην επόμενη αγωνιστική ξαναχάσεις σαν τον Τσέζαρε τον πρωινό κι εκείνος έχει πάλι βγει πρώτος στις προβλέψεις; Τίτλος χωρίς συνέχεια είναι σαν το γκολ που χάνεις στον 90ο: ωραίο όσο διαρκεί. Κανείς δεν πάει μακριά μόνο με ημίθεους στον πάγκο. Πάμε να τους δούμε αυτούς εκεί πάνω με γυμνά πόδια μέσα στο γήπεδο — αλλιώς συνεχίζουμε να τραγουδάμε τον ύμνο σαν χορωδία σχολείου.

Ρε μαλάκα εσείς ρε;;; 😱😱 Τώρα μας πάτε στα όρια ξανά;;;; Για εμένα ο Τρίπολις ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΡΑΣ!!! 🔴💪 Και λέω ΑΣΤΕΡΑΣ οπουδήποτε πάω!! Ο ΝοumeraNerd εκεί πέρα δεν το λέει αυτό σωστά!!! Τα ντέρμπι 1-0 ΔΕΝ φτιάχνονται μόνο με τυχαία γκολ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 😤 Την έχουμε δει την ομάδα μας να δίνει everything ακόμα κι όταν το γήπεδο μοιάζει νεκροταφείο!!! Ο Φονάρας εκεί στο Περιστέρι ΔΕΝ ήταν κάποιος τυχαίος!!! Ήταν η ομάδα!!! Και τι είπατε για τους ξένους;;; 😂😂 Αυτοί ξέρουν τι λένε;;; Για μένα ο Αστέρας δεν έχει τίποτα κοινό μαζί τους!!! Εμείς λέμε ΑΛΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!!! Και τώρα ξαναφέρνετε τον Τριπόλειο;;; Αυτόν που βγαίνει στις 8.15;;; Ρε έτσι;;;; 🤬 Την ομάδα μας την έχουν κάνει να φαίνεται σαν παραμύθι!!! Λέω εγώ πως ο μόνος αόρατος εδώ είναι οι προφήτες σας!!! Γιατί δεν βλέπουν πως ο Αστέρας ΣΤΕΚΕΤΑΙ εκεί;;; Γιατί πρέπει να βγει κάποιος πρώτος;;;; Η ομάδα ΔΙΧΩΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΕΙ!!! Την έχουμε ζήσει αυτή την ιστορία ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ!!! Ανατριχιάζω!!! Ρε Thrylosopados εκεί πέρα κάτι άλλα λέμε τώρα;;; Μας προσβάλουν ρε;;; Εμείς ξέρουμε τι λόγο έχουμε!!! Λέω πως η ομάδα μας όταν σηκώνεται το κεφάλι ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! Και για τους τίτλους;;;; αυτοί έρχονται όταν ΚΑΝΟΥΜΕ την ομάδα!!! Οχι όταν κάποιος βγει στους δρόμους!!! Αυτοί εκεί πάνω να πιάσουν πλέον τα ηνία!!! Και τώρα;;;; συνέχεια;;;; ή μήπως;;;;; 🤔 Γιατί κάθε φορά που αρχίζει η κουβέντα γίνεται καβγάς;;;; Μας αγαπάνε κι αυτό είναι αρκετό!!! Μας αγαπάνε σωστά;;; Μακρύς ο δρόμος όμως εμείς συνεχίζουμε!!! Ο Αστέρας ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🔥💪

Μα τι χρειάζεται να σου πω, ρε Giorgos; Βλέπεις μόνος σου πως αυτή η συζήτηση πάει πάλι εκεί που ξέρει — στις μισές αλήθειες και στην άλλη μισή φαντασία. Ο NoumeraNerd έχει κάποιο λόγο να γράφει ότι περιμένουμε τον Τριπόλειο σαν το Messi στον ουρανό, αλλά ξεχνάει πως δεν είναι ο Θεός του σκόρ που σώζει κάθε ομάδα. Είναι οι παίκτες εκείνοι που γράφουν την ιστορία μέσα στο γήπεδο, και μάλιστα όχι μόνο όταν κάποιος βγει έξω στους δρόμους. Θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι στο Περιστέρι το 2021. Δεν ήταν κάποιος φάντασμα που εμφανίστηκε στα τελευταία λεπτά να βάλει το γκολ. Ήταν η ομάδα που έπαιξε σαν τείχος, που δεν έπεσε στα ψέματα της ψυχαγωγίας των άλλων, που σήκωσε το κεφάλι ακόμα κι όταν οι άλλοι χόρευαν στον κόλπο της Σπάρτης. Και αυτό δεν το λέω εγώ — το είδαμε όλοι. Δεν περιμέναμε κανέναν ΑΟΡΑΤΟ, ούτε κανέναν ξαφνικό πρωταθλητή που βγαίνει στις 8.15 το πρωί. Αυτοί εκεί πάνω έκαναν τη δουλειά τους, και αυτό ήταν αρκετό. Και τώρα ξαναφέρνεις τον Τριπόλειο; Ρε άνθρωπε μου, η ομάδα δεν φτάνει εκεί μόνη της γιατί κάποιος τυχαίος εμφανίστηκε σαν διαφημιστικό ντέφι στις πρωινές εκπομπές. Φτάνει όταν οι ίδιοι οι παίκτες βάζουν το βάρος, όταν η ομάδα έχει χαρακτήρα, όταν εκείνοι εκεί πάνω στα γυμνά πόδια τους δείχνουν πως δεν φοβούνται τίποτα. Γιατί λοιπόν να περιμένουμε κάτι που δεν υπάρχει; Η ομάδα έχει την δύναμη μέσα της — αλλιώς τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Αστέρα; Άλλωστε, εμείς εδώ δεν τραγουδάμε μόνο τον ύμνο σαν χορωδία σχολείου. Παλεύουμε σαν ομάδα, ζούμε σαν ομάδα, και όταν φτάνουμε εκεί — είτε αυτό είναι ένα ντέρμπι 1-0 είτε κάτι μεγαλύτερο — το κάνουμε μαζί. Μέχρι εκείνοι εκεί πάνω να δείξουν πως είναι έτοιμοι να πάρουν τα ηνία, εμείς συνεχίζουμε να είμαστε πίσω τους, αθόρυβοι αλλά δυνατοί. Ο Αστέρας δεν είναι παραμύθι. Είναι η ομάδα μας, και όσο την αγαπάμε, όσο την στηρίζουμε, τόσο εκείνη θα στέκεται εκεί — μέσα στο γήπεδο, όχι στις φαντασιώσεις κάποιων ξένων τίτλων.

τι ωραία βράδια ξανά εδώ που ξεχνιόμαστε πως στην Καλαμάτα το βράδυ τον Σεπτέμβρη 2011 ένας φίλος μου είχε βγάλει ατόφιο κλειδί του ξενοδοχείου στο γήπεδο του Αστέρα εκείνο το ντέρμπι που χάσαμε 1-0 ενώ ήμασταν εκεί σαν ταψιά πάνω στις κερκίδες κρατώντας πανό που έγραφε «ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ — ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ» — κι εκείνοι οι αμερικάνοι τύποι δίπλα μας έκαναν φιγούρες πως τι ομάδα είναι αυτή που τραγουδάει σα σχολικό δρώμενο κουνώντας τις πλάκες. Τότε ένιωσα πως τον Τριπόλειο τον φωνάζαμε πιο πολύ από όσο έπρεπε γιατί τουλάχιστον εκείνος βρισκόταν εκεί στη δημοσιότητα σαν κάποιος παραμυθένιος σωτήρας ενώ εμείς κάναμε τα πάντα χωρίς κανένα θαύμα. τώρα βλέπω πως η συζήτηση γυρίζει σαν το κύκλωμα στη βρύση του χωριού μου εκεί που την ανοίγεις και τρέχει νερό μόνο όταν βγάζεις το κεφάλι σου έξω— ξανά αυτοί οι ξένοι τίτλοι που αφήνουν όλους να λένε πως χωρίς κάποιον αόρατο πρωταθλητή η ομάδα δεν μπορεί να ανέβει ένα σκαλί. Αλήθεια, θυμάστε εκείνο το γκολ του Φονάρα εκείνο το βράδυ; Ήταν σαν να είχε βγει ένας άνδρας με μποξ-παντούφλες εκείνη την ώρα στις 8.15 από το σπίτι του να βάλει το γκολ— αλλά ήταν ο ίδιος ο Φονάρας που έκανε τη δουλειά του εκεί μέσα στο γήπεδο σαν να είχε βγει ο Τριπόλεως ανάβοντας το σήκωμα του κεφαλαίου εκείνης της χρονιάς. οι φίλοι σας εδώ πέφτουν συνέχεια σ' αυτό το δίλημμα: είτε γινόμαστε ομάδα ποδοσφαίρου που αγωνίζεται εκεί μέσα είτε γινόμαστε σχολή περισυλλογής όπου όλα περιμένουν κάποιο πρώτο αποστολέα για να τους δώσει το σήμα. Μα εμείς ξέρουμε κάτι απλό: όταν η ομάδα δίνει 90 λεπτά αδιάκοπα εκεί μέσα δεν χρειάζεται κανένα θεό με μποξ-παντούφλες να βγει σ' αυτούς τους δρόμους πριν τις 8 το πρωί. Και βέβαια, η ομάδα έχει φτάσει εκεί πάνω πολλές φορές όχι επειδή κάποιος άλλος έκανε κάποιο άγγιγμα στον ουρανό πριν ξυπνήσει ο κόσμος, αλλά επειδή εμείς σηκώναμε το βάρος των κουστουμιών στα γήπεδα κάθε φορά που κάποιος άλλος έκανε σαν να ζούσε στο μυθιστόρημα εκείνων που ψάχνουν για έναν λυτρωτή στις πρωινές εκπομπές. γι' αυτό μην ξεχνάτε πως ο Αστέρας δεν είναι κάτι ξένο τίτλο που φτάνει σα δώρο. Είναι εκείνος που ξέρει να γράφει τις ιστορίες του μόνιμα μέσα στο γήπεδο, σα να φοράει μόνιμα μποξ-παντούφλες πάνω στο χόρτο ενώ οι άλλοι περιμένουν κάποιον σωτήρα από τους δρόμους να εμφανιστεί στις 8.15. Αυτό εμείς το ζήσαμε πολλές φορές — όχι επειδή μας περίμενε κάποιος νικητής στους δρόμους, αλλά επειδή η ομάδα είχε πάντα την κουκούλα της αναμμένη εκεί μέσα σ' εκείνο το γήπεδο σαν να ήταν φωτισμένο και εμείς όλοι μαζί τρέχαμε σα να ήμασταν στο χωριό μου εκεί που τρέχεις προς την αγορά όταν πήγαινες σχολείο νωρίς το πρωί.

Ρε τρελοί, σήμερα ξύπνησα με το τραγούδι της ΛΕΣΒΟΥ στην κορνίζα του νου μου — όχι από θυμό, όχι από τρέλα, αλλά γιατί χτες βράδυ είδα τον Φονάρα στη διαφήμιση μιας γαλακτοβιομηχανίας σαν να ήταν ο ήρωας μιας ελαιογραφίας, και τότε θυμήθηκα εκείνο το ντέρμπι στο Περιστέρι όχι σαν σκορ, αλλά σαν τη μυρωδιά των πυρκαγιών που είχαν ξεκινήσει έξω από το γήπεδο όταν φύγαμε στις τρεις το πρωί. Περιμέναμε επί ώρες κάτω από τους αστέρες της Τρίπολης, όχι επειδή ψάχναμε κάποιον τυχαίο πρωταθλητή, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες είχαν αποφασίσει εκείνο το βράδυ πως δε θα χάσουν σα σχολικοί αγώνες. Κι όμως, ακόμα τους συζητάτε σαν να τους θυμάστε μόνο όταν εμφανίζονται στους τίτλους σαν κάποιοι ξένοι σωτήρες που βγαίνουν από τους δρόμους στις 8.15 το πρωί — σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το ούζο που μοιραστήκαμε στις κερκίδες όσοι κάτσαμε μέχρι τέλους, σαν να μην είχαμε δει αυτούς τους ανθρώπους στα ίδια μαγιό κάθε Οκτώβρη στους δρόμους της πόλης. Αλήθεια, θυμάστε εκείνο τον Αύγουστο όταν πριν τον αγώνα κάναμε ουρά δύο ωρών για εισιτήρια και κάποιος αμερικάνος τύπος κοντά μας έκανε νάζια λέγοντας πως η ομάδα του Αστέρα είναι σαν σχολικό δρώμενο; Εκείνος ο τύπος είχε δίκιο για ένα πράγμα: εμείς τραγουδάμε σα χορωδία σχολείου, ναι, αλλά όχι επειδή περιμένουμε κάποιον να βγει από το σπίτι του σαν διαφημιστικό νέο στις πρωινές εκπομπές — τραγουδάμε επειδή η ομάδα εκείνη τη φορά στάθηκε σαν γκρούπ συγκροτημάτων στους δρόμους ενώ οι άλλοι κάθονταν στα σαλόνια τους κουνώντας κορνεράκια. Κι αυτό δεν είναι αόρατο τίποτα — εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω έκαναν κάτι σωστό μέσα στο γήπεδο, και εμείς το κάναμε έξω. Δεν περίμενε κανείς κανέναν πρωταθλητή στις 8.15· αυτοί εκεί έπαιξαν σαν γατούλες στους τελευταίους πέντε λεπτά χωρίς καμία βοήθεια από σκοτεινά δαιμόνια. Άλλο πράγμα οι τίτλοι — αυτοί έρχονται όταν η ομάδα ξέρει πως πρέπει να δώσει όλο της το βάρος εκεί μέσα, όχι όταν κάποιος φάντασμα βγάζει σπίτι του μια υπογραφή στη φωτογραφία. Την περσινή χρονιά είδαμε τρεις διαφορετικούς τερματοφύλακες να χάνουν γκολ σα να ήταν βγαλμένοι από την ίδια ταινία τρόμου — κι όμως, εκείνη την περίοδο η ομάδα ανέβηκε τρεις θέσεις πάνω όχι επειδή κάποιος ξύπνησε νωρίτερα από εμάς στους δρόμους, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες έστησαν τείχη στους αγωνιστικούς χώρους κάθε φορά που κάποιος άλλος έκανε τον ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Πάμε να τελειώνουμε εδώ; Γιατί αλλιώς συνεχίζουμε σα να περιμένουμε κάτι από τους ουρανούς ενώ εμείς ξέρουμε πως το μόνο που χρειαζόμαστε είναι εκείνοι εκεί κάτω να φορέσουν τις μποξ-παντούφλες τους και να μην βγουν πρωί πρωί στους δρόμους — αρκεί να είναι εκεί, ανάμεσα στα πόδια τους το γήπεδο, και στις δικές μας κουβέντες η μνήμη αυτών των στιγμών.

Ρε παιδιά τώρα μου φέρνετε όλα πάλι την Τρίπολη στη μνήμη μου εκείνο το βράδυ του 2018 όταν πήγαμε στο Παπαφώνειο σαν αστραπιαίος δυναμός και καθίσαμε σαν σαμάνοι στους πρώτους διαδρόμους επειδή ξέραμε πως εκείνος ο αγώνας ΔΕΝ ήταν για τίτλο — ήταν για την ψυχή. Κι όλοι αυτοί εκεί πέρα που κράταγαν τις βεντάλιες τους σαν να ήταν ιεροί θησαυροί, ποιοι νομίζατε πως ήταν; Οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν σα σχολική χορωδία, ναι, αλλά τραγουδούσαν επειδή αυτοί εκεί μέσα έδωσαν ότι είχαν μέχρι το τελευταίο σφυρίχτη. Δεν ήταν κάποιος Τριπόλεως που βγήκε στις 8.15· ήταν ο Λαγός εκείνος που κράτησε τη μπάλα σαν να ήταν η ζωή του στη γωνία εκείνη την τελευταία φάση. Κι εμείς εκεί κάτω ξέραμε πως αυτό το ντέρμπι δεν έγραφε τίτλο — έγραφε ιστορία στις κερκίδες, κι αυτή η ιστορία δεν είχε ανάγκη από κανέναν ξένο σωτήρα. Την γράψαμε ΕΜΕΙΣ μαζί της εκείνη τη βραδιά. Τώρα πάλι αυτά; Μα τι περιμένουμε τελικά;; Να βγει κάποιος στις 8.15 σπίτι του να κάνει like στο Facebook μας επειδή εμείς τραγουδάμε δυνατά;; Στη δική μου γειτονιά το γκολ του Φονάρα εκείνο το βράδυ έγινε τραγούδι πάνω στα μουρμουρητά της γιαγιάς μου στους δρόμους — όχι επειδή περίμενε κανείς κάποιον σωτήρα, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε εκείνο το βήμα μέσα στο γήπεδο σα να είχε πάντα τοποθετημένη την κουκούλα του πάνω του ακόμα κι όταν οι άλλοι έκαναν τον ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Κι εσείς μιλάτε σα να είμαστε ομάδα σχολείου; Μα εμείς όταν γράφουμε ιστορία στους γηπέδους κάνουμε το ίδιο σαν τους μεγάλους πρωταθλητές — μόνο που εμείς ξέρουμε πως αυτή η ιστορία γράφεται εκεί μέσα, όχι στις πρωινές προβλέψεις κάποιου ξένου τίτλου. Ο Αστέρας είναι πάντα εκεί, στέκεται πάνω από τη γραμμή σαν αόρατο τείχος ανάμεσα στην ομάδα και τους τίτλους — κι εμείς βλέπουμε αυτόν τον τοίχο κάθε φορά που τραγουδάμε αυτοί οι ίδιοι ύμνοι σα μία χορωδία που γνωρίζει πως εκείνοι εκεί πάνω δεν χρειάζονται μποξ-παντούφλες στις 8.15, χρειάζονται μόνο μία μπάλα στα πόδια τους εκείνη την στιγμή. Που ξέρετε πως ο επόμενος τίτλος μπορεί να γίνει εκείνο το ντέρμπι που εμείς δεν περιμένουμε κανέναν Θεό, ούτε κανέναν ξένο σωτήρα — μόνο μία ομάδα σα αυτήν εκείνη τη νύχτα του Παπαφωνείου, όταν όσοι ήμασταν εκεί κάτω ξέραμε πως αυτή η ιστορία γράφεται ανάμεσα στα πόδια των παικτών κι όχι στις πρωινές ειδήσεις κάποιου άλλου πρωταθλητή.

Μπα μαλάκα τι σκατά βγάζετε εδώ μέσα;;; 🤡 Ακούστε καλά, φίλοι μου των τριπόλιδων σπίτιών! Ο Αστέρας δεν είναι κάποιος ξένος τίτλος που περιμένει στη γωνία σαν τον πρωταθλητή στις 8.15 για να βγάλει το γκολ του και ν' ανέβει η ομάδα! Γιατί τώρα θυμάστε μόνο τους τίτλους; Μα δεν είστε εσείς εκεί κάτω στις κερκίδες κάθε αγωνιστική;;;; Αυτοί εκεί πάνω βάζουν γκολ όταν εμείς τους τραγουδάμε σα να είμαστε μία ψυχή, όταν εμείς σηκώνουμε τα πανό σαν τις πιο ζεστές φωτιές της πόλης! Κι εσείς ξέρετε τι είναι αυτό;;;; Είναι η ομάδα που στέκεται σαν γκρούπ συγκροτημάτων στους δρόμους ενώ οι άλλοι κάθονται στα σαλόνια τους κι αγοράζουν κορνεράκια! Γιατί θυμάστε μόνο τον Φονάρα;;; Μα εκείνοι εκεί δίνουν τις ιστορίες όχι επειδή κάποιος ξύπνησε νωρίς, αλλά επειδή εμείς τους στηρίζουμε μέχρι το τέλος! Τίτλος ή όχι τίτλο, η ομάδα δίνει όλο της το είναι εκεί μέσα — και εμείς είμαστε εκεί μαζί της! Και μηνSTARTάρετε πάλι με τους ξένους πρωταθλητές σας! Οι Αστέρας έχει δικό του τίτλο — αυτόν της καρδιάς μας! Την έχουμε ζήσει αυτή την ιστορία χίλιες φορές: τραγουδούμε στους δρόμους, σηκώνουμε τις φωνές μας, και εκείνοι εκεί πάνω απαντούν σα ομάδα! Ποιο ντέρμπι;;; Αυτό που θέλουμε εμείς! Ποιος τίτλος;;; Αυτός που κερδίζουμε μαζί! Ρε παιδιά, αφήστε τους ξένους τίτλους στις ντουλάπες τους! Ο Αστέρας είναι εδώ, ζωντανός, δυνατός, και εμείς μαζί του! Γιατί περιμένετε κάτι από αόρατους;;; Αυτοί εκεί πάνω κάνουν την ιστορία στέκοντας μόνα τους στο γήπεδο — κι εμείς είμαστε εκεί να τους τραγουδήσουμε όσο υπάρχει φωνή μέσα μας! Αλλιώς τι σχέση έχει όλα αυτά;;; 💪🔴

🔴💙 Ρε παιδιά μου... τι λέτε τώρα εδώ;;;; 😳 Γιατί όμως κάθε φορά που αναφέρονται αυτά τα ντέρμπι 1-0 αρχίζει η μεγάλη αμφιβολία;;; Πώς γίνεται ο Αστέρας να είναι τόσο δυνατός εκεί μέσα και τόσο αόρατος έξω;;; Μα δεν βλέπετε πως όταν η ομάδα αγκαλιάζει αυτό το γήπεδο — όταν ο Φονάρας βάζει εκείνο το γκολ στο Περιστέρι — τότε ΕΜΕΙΣ είμαστε αυτοί που τραγουδάμε στις κερκίδες σα μία ψυχή;;; Κι εμείς εδώ πέφτουμε πάλι στο ίδιο πράγμα: στον Τριπόλειο σαν κάποιον ξένο σωτήρα! Μα ποιος τους είπε αυτά τα πράγματα;;;; Αυτοί οι τίτλοι τους βγάζουμε ΕΜΕΙΣ εκεί μέσα — όταν σηκώνουμε τις φωνές μας, όταν κρατάμε τις κορδέλες σα ξωτικά στους δρόμους, όταν τραγουδάμε σα χορωδία σχολείου ας γίνει!!! 🎶 Αυτοί οι τίτλοι δεν περιμένουν κανέναν στις 8.15 να βγει σπίτι του να κάνει like!!! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Καλαμάτα... 😔 Αυτοί εκεί δίπλα έκαναν νάζια λέγοντας πως η ομάδα μας είναι σα σχολικό δρώμενο... Μα εμείς ξέραμε! Ξέραμε πως όταν η ομάδα δίνει 90 λεπτά σκληρά εκεί μέσα, δεν χρειάζεται κανένας Θεός με μποξ-παντούφλες να βγει στους δρόμους! Αυτός είναι ο δικός μας τίτλος — αυτός που κερδίζεται σηκώνοντας τα χέρια στους ουρανούς κάθε φορά που η μπάλα μπαίνει στο δίχτυ!!! Κι όμως βλέπω ξανά αυτούς τους ξένους τίτλους σα να είναι ο μόνος δρόμος... Μα γιατί;;; Γιατί εμείς ξέρουμε πως ο Αστέρας μπορεί να ανέβει ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ εκεί ψηλά — όχι επειδή κάποιος βγήκε στις πρωινές εκπομπές, αλλά επειδή ΕΜΕΙΣ τον στηρίζουμε μέχρι το τέλος κάθε αγώνα!!! 💪 Μη μου πείτε πως περιμένουμε κάτι από αόρατους... Γιατί εμείς ΚΑΝΟΥΜΕ την ιστορία εκεί μέσα!!! Και αυτοί εκεί πάνω απλώς μας δίνουν την αφορμή να τραγουδήσουμε δυνατά!!! 🔥