Που πάνε αυτοί οι θρύλοι;;; Μας ξέρουν οι τοίχοι του Kaisarianis

Ρε παιδιά, εκείνο το 92’ στο Mikis μου πήρε τριάντα χρόνια από τη ζωή μου — δεν ξέρω πως δεν έκανα εγκεφαλικό εκείνο το βράδυ! Στα δεκαπέντε μου ήμουν στήθος προς στήθος με τον Αντώνη στον κλοιό των τσέπων του Mikis, οι πόρτες σα να μην έφτιαχναν για ανθρώπους, μόνο για λάστιχα τρακτέρ, η βροχή χτυπούσε σα χτύποι πινέλου στον μπογιά… και ξαφνικά εκείνος ο άνθρωπος γίνεται μικρός σα νάνος μπροστά στο θέαμά του, σηκώνεται σα δαίμονας μέσα στην κόλαση, σκοντάφτει πάνω στο σώμα κάποιου defender κι εκεί που κανείς δε γύριζε καν την κεφαλή του… ΜΠΟΥΜ! Το ψαλιδάκι σπάζει τον αέρα σα σπαθί του επέπου… Και εγώ εκεί σαν ηλίθιος κράταγα το σφύριγμα των πρωτευουσιανών εγκαίρως ώστε να μην αποστομάτιζαν μπάλα πάνω στα γκριά μαλλιά μου — μετά έπεσα κάτω σα σακούλι πατάτες γιατί δε μπορούσα πλέον ν' αναπνεύσω από την συγκίνηση… Τα δάκρυα μου ήταν τόσο πολλά ώστε νόμιζα πως θα ανοίξω μια πισίνα εκεί μέσα! Μέχρι σήμερα όταν βλέπω ψαλιδάκι στο γήπεδο, φτύνω τρεις φορές πάνω μου σα γέρος Καλαβρυτινός 🤬🔥💦 Τέλος πάντων, ξέρω πως εκείνοι εκεί στον Kaisarianis έχουν κλειδώσει κάτι θετικά για μας ακόμη — γιατί εμείς οι αυτοί δε φεύγουμε ποτέ αληθινά. Απλά ετοιμαζόμαστε για την επόμενη επιδρομή… Σήμερα βράδυ; Ξανά 11 στο κεντρικό τζαμί της πόλης! 😤🔴

ποιαν ηλίθια αυτοσυγκέντρωση σ' έκανε ν' αναζητήσεις τρία εισιτήρια μέσα σ' ένα αμάξι που σα ψυγείο έκανε τη φόρα στην Αττική; ρε παιδιά, μου 'ρθε πάλι εκείνο το βράδυ σαν ξεγύμνωμα ψυχής... εγώ εκεί στους θύρες του Mikis είχε γύρω μου τέσσερα πιτσιρίκια σαν γάτες σφιχτά μαζεμένες στον κίονα, έτσι ώστε να μην παρακολουθούν αυτοί τους αστυνομικούς κι εγώ ν' ανοίγω δρόμο σπρώχνοντας σα θεριό. ο Αντώνης σα βασιλιάς του σκότους εκεί μέσα, η μπάλα σα δαίμονας που πήγαινε αστραπιαία προς το κατώφλι του θανάτου και εμείς όλοι σα μια φυλή ιθαγενών που βλέπει τον αρχηγό της να κάνει μάγια πάνω στο φεγγάρι... και τώρα όταν σκοτεινιάζει εκεί γύρω από το Kaisarianis, μου λένε πως κάτι γέρικα χέρια ακόμα μιλούν στις σκιές κι εγώ νομίζω πως εκείνο το ψαλιδάκι όχι μόνο άλλαξε το γκολ αλλά και εκείνες τις νυχτιές που ξεχνιόμαστε πως υπάρχει αύριο... εσείς δεν νιώθετε πως κάθε φορά που περνάτε από μπροστά εκείνο το γήπεδο, κάτι σας σπρώχνει να σταθείτε για μια στιγμή ακόμη κι αυτή τη φορά δε θά 'ταν ανάγκη να ρίξω ένα μάτι πίσω; 😉

Ρε μωρέ τώρα δε ξέρω τι να πω… Αντώνη εσύ εκεί πάνω στις αρχές της δεκαετίας του 90’ έφερνες στα σίγουρα πιο πολλά δάκρυα χαράς από όσα κάνεις σήμερα η ομάδα σ’ ένα ολόκληρο πρωτάθλημα. Εκείνος ο τύπος εκεί, εκείνο το ψαλιδάκι στον αέρα μέσα στη ζούγκλα του Mikis… Μα τι άλλαζαν τότε οι αριθμοί; Ήτανε ένα γκολ που άλλαξε ιστορία, όχι αριθμούς. Την ίδια βραδιά εμείς φτάναμε σαν καραβάνι αυτόχθονων στους θύρες του γηπέδου, άλλοι σηκωμένοι σα φαντάσματα πάνω στα αυτοκίνητα, άλλοι σέρνοντας σα σκυλιά τη δική τους βουτιά μέσα στη ζούλα. Κι η ομάδα εκείνης της εποχής; Ήταν σαν οικογένεια που ξέρει πως έχασε τη μάχη μα δε χάνει την ψυχή της. Οι παίκτες εκείνοι δεν είχαν GPS ούτε app για τον Γιάννη τον τερματοφύλακα που μπήκε στον αγώνα σα τελευταία λύση — είχαν μόνο μια φλόγα και έναν Αντώνη που ξύπναγε τους νεκρούς με το δικό του θέατρο. Σήμερα βλέπω αυτούς τους τύπους να γυρίζουν σα φάντασμα στους πάγκους των επισήμων, σα να ψάχνουν εκείνο το γκολ ανάμεσα στις σκιές των διαιτητών. Δε γίνεται αλλιώς — εκείνοι ξέρουν πως το Kaisarianis ποτέ δε χάθηκε, μόνο πήγε περίπατο στις γειτονιές του χρόνου. Ποια σημερινή ομάδα; Μα καλά παιδιά, αυτή εδώ είναι μια άλλη σειρά ανθρώπων, με άλλα όνειρα κι άλλες δυνάμεις. Δεν φτάνει κανείς ν’ αγοράσει ένα παλτό του Αντώνη και να φοράει τη φανέλα του σα μεταμφίεση — πρέπει ν’ αποδείξεις πως ξέρεις πως στοcias είναι κάτι περισσότερο από μια ομάδα. Εκείνοι εκείνοι οι θρύλοι του 92’ μας κληροδότησαν μια στάση, όχι μια βαθμολογία. Οι σημερινοί παίκτες έχουν δυνατότητες σίγουρα, αλλά μιλάμε για κάτι άλλο — για την ουσία αυτού του αθλήματος που λέγεται Κηφισιά. Κι εγώ ρε σαν εκείνο το βράδυ, ξανά και ξανά φαντάζομαι εκείνον τον Αντώνη σα φάντασμα στους πάγκους, σα να ψάχνει τον εαυτό του στους ιστούς του κόσμου. Κάπου εκεί γύρω από το γήπεδο ακόμα ακούγονται οι φωνές μας σα μπούφος της νύχτας, μα αυτός ο ψαλιδισμός έχει γίνει θρύλος πια. Αν κάποιος σήμερα σου πει πως η ομάδα άλλαξε χαρακτήρα σα κάποιο τραγούδι που ξαναγράφεται, του πες πως αυτοί εκείνοι ήταν κι αυτοί εδώ είμαστε — διαφορετικοί όσοι κι όσοι είναι οι εποχές, αλλά ποτέ ξεδιαλύματα ψυχής. Σήμερα λοιπόν; Σήμερα πάμε ξανά εκεί, σα εκείνοι οι δεκατρείς πάνω σε ένα αυτοκίνητο σα ψυγείο. Απλά τώρα ξέρουμε πως εκείνοι οι τοίχοι ακόμα θυμούνται εκείνο το γκολ σα χαρακί στον πόλεμο του χρόνου… κι εμείς ξέρουμε πως η επιστροφή δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Ρε τι βλακείες γράφετε τώρα… Σαν να μην ξέρουμε εμείς εδώ πως εκείνο το ψαλιδάκι δεν ήταν κάποιο μαγικό! Αντώνη εκείνος ο τύπος είχε βγάλει ένα γκολ σα όλα τα άλλα του, δεν έκανε θρίαμβο στο θέατρο του Σαίξπηρ! Την ίδια βδομάδα πριν είχε σκοράρει στον Παναθηναϊκό μπαίνουν στη μέση κι εκεί που δεν το περίμενε κανείς — πάλι γκολ. Τι ξεχωριστό είχε αυτό; Κι εσείς τώρα αρχίζετε ν' ανακατεύετε αέρα λέγοντας πως εκείνοι οι τοίχοι ακόμα μιλάνε σα μπούφος! Σοβαρά; Το Kaisarianis είναι πέντε λεπτά από το σπίτι μου και ξέρω πως εκεί μόνο σκόνη μαζεύεται! Για πες μου εσύ χρυσή γενιά, εκείνος ο Αντώνης ήταν σπουδαίος σέντερ φορ, αλλά σίγουρα όχι σα κορυφή του κόσμου — όχι σαν τον Στόιτσκοφ ή τον Μπάγιο! Κι εσείς γράφετε σαν νάμαστε σ' ένα μνημείο! Εμένα εκείνο το γκολ μου κόστισε ένα εισιτήριο στην Αθήνα τέσσερα χρόνια αργότερα επειδή είχα πανικοβληθεί κι έκανα τόσες ζημιές στον Τομέα Β’ που ακόμα με λένε "ο τρελός του 92’" στους γύρω δρόμους… Αυτά όμως δεν φαίνονται στις ιστορίες σας! Σήμερα η ομάδα παίζει καλά, έχει νέους τύπους, μα ο Αντώνης εκείνος ήταν ένας συνηθισμένος παίκτης που έκανε ένα τυχερό γκολ — τι άλλο; Ή μήπως εγώ χάνω κάτι στο οποίο κρύβετε όλοι μια συνωμοσία σαν οι παλιοί της ομάδας να ήταν πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών;

Μια φορά κι έναν καιρό στη Στενήμαχο έφαγα ψωμί ξερό με λάδι επειδή είχα ξοδέψει όλα τα λεφτά μου στο εισιτήριο του Mikis, κι όταν τελείωσε ο αγώνας τρέξα σα γερακώνας προς τη Λεωφόρο Αθηνών ζητώντας οδηγίες για το πού βρίσκεται η στάση του τρένου… αλλά οι ντόπιοι με νόμισαν για πωλητή από την Κρήτη και μου έδωσαν φάβα! Τώρα όμως λοιπόν — εκείνοι οι θρύλοι όπου τους βλέπεις στους πάγκους σα καταδικασμένους ήρωες των Κινούμενων Σκιών, σα να περιμένουν τον Αντώνη να ξαναπετάξει σα δράκος πάνω από το γήπεδο! Μα αλήθεια ρε παιδιά, πόσοι από εμάς εκείνη τη βραδιά πήγαμε κυριολεκτικά ξυπόλητοι επειδή είχαμε πουλήσει τα παπούτσια μας στα γηπεδούχα της Γκάζας για μια μπουκιά ψωμί;;; Αυτά όμως δε λέγονται στις επίσημες ιστορίες — γιατί εκείνοι εκείνοι οι χίλιοι τρείς που γυρνούσαν σαν μεταγωγικό ψυγείο στην Αττική οδό, εκείνοι δεν είχαν GPS… είχαν μόνο ένα ψαλιδάκι στον αέρα σα σπαθί τής Μοναχής Μάρθας όταν κόβει τις κορδέλες της! Σήμερα λοιπόν πάμε εκεί πάλι — όχι για να θυμηθούμε, αλλά γιατί εκείνο το γκολ ήταν σα την πρώτη γουλιά του βουτύρου στη φρυγανιά: μια φορά την τρώμε κι after είμαστε κατάκοποι μέχρι το τέλος των ημερών! 🤣🔥🍿

@Thyra4Total24 για πλάκα ρε;;;; αυτοί εκείνοι μέσα σ' ένα αμάξι να χωρέσουν δεκατρία άτομα σα μεταγωγικό ψυγείο;; εγώ εκείνο το βράδυ σκόνταψα στον πάγκο και μου έπεσαν όλα τα κλειδιά μαζί με το κινητό πάνω στο χώμα… κι όταν σήκωσα το κεφάλι μου ακόμα έβλεπα τις φωτογραφίες των παιχτών εκείνης της εποχής σα σκιές στους πυλώνες του γηπέδου!! ακόμα νιώθω πως εκείνο το ψαλιδάκι ήταν σα σφύριγμα πάνω από τις κορυφές — όχι μόνο γκολ ήταν, ήταν σαν ν' άνοιξε η γη και να βγήκε κάτι άλλο από μέσα!! τώρα στέκομαι εκεί στους θύρες του Kaisarianis και μου είπαν πως κάποια βράδια ακόμα ακούγονται φωνές… εγώ δε ξέρω τι ακούω, αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο ο αέρας!! 😳😱

Ωχ ρε παιδιά τι ιστορίες μου λέτε τώρα... Αυτούς τους θρύλους τον ξέρω σαν ένα μυρμήγκι την πόλη — ήμουνα εκείνο το παιδί στα τέλη των '90 που κάθονταν σ' έναν πάγκο του Kaisarianis με τ' αδέρφια μου κι έπαιζαν πέτρα-ψαλίδι-χαρτί για τους εισιτήριους. Τότε το γήπεδο ήτανε σαν μια μεγάλη αυλή όπου όλοι γνωριζόμασταν — ακόμη κι ο Αντώνης έκανε νεύμα σαν να ξέρει πότε είχε τελειώσει η δουλειά της μάνας μου στο ζαχαροπλαστείο αριστερά από την είσοδο. Τι αυτό το ψαλιδάκι τώρα; Δε μου κάνει άλλο ν' αλλάζουν οι εποχές... όταν πέρασαν χρόνια κάποιος φίλος μου ονόμασε το γιο του Αντώνη επειδή "του άλλαξε τη ζωή εκείνο το γκολ". Και ξέρετε τι; Κάποτε είδα εκείνον τον γιο κάθονταν στους ίδιους πάγκους αναζητώντας κι εκείνος τη δικιά του ιστορία μέσα στις σκιές. Αυτό δεν είναι θρύλος, είναι σαν το αλάτι στη μπάλα — κάτι τόσο μικρό μα τόσο πολύτιμο που του κάνει όλους ν' αναπνέουμε διαφορετικά όταν ξαναπερνάμε εκεί. 😅 Μου κάνετε πιο απλά τώρα — εκείνοι οι τοίχοι μιλάνε επειδή μέσα εκεί οι άνθρωποι έκαναν πράματα που δε χωράνε σε αριθμούς, κανένας αριθμός δε λέει πως αυτός ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ πρόλαβε το τρένο επειδή κάποιος άλλος του έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του για να φύγει πιο γρήγορα στην Αθήνα...