Οι εντός έδρας νίκες του Λεβαδειακού πέρυσι ήταν γλέντι αγνώριστο στο τελευταίο μας νήμα αυτοσαρκασμού

Αυτήν την ομάδα την ξέραμε ως εκείνον τον γείτονα που αγοράζει κρασί, αλλά όταν βγει στο γήπεδο γίνεται βίαιος. Τώρα; Σαν παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο στην άσφαλτο και ξαφνικά τους βρήκαν σπίτι με 20 δωμάτια χωρίς ντουλάπια. Μας λείπει εκείνος ο τόνος — όχι οι νίκες σαν τυχερές σβήστρες, μα ο τρόπος που τις κέρδιζαν οι ίδιοι μας κάνουν να νιώθουμε ότι η ομάδα είναι *δική* μας. Τότε παίζαμε σα ληστοσυμμορία ερασιτεχνών που έχει πάρει ένα σκαλί πάνω: φώναζαν, τρέχανε, πειράζονταν στον αέρα, έκαναν γκόλ σαν νικητές της Champions και μετά τραγουδούσαν μισή ώρα στους οπαδούς σαν να ήταν η τελευταία φορά. Μα τώρα τι; Νίκη εκτός έδρας σαν αυτογκόλ; Αυτό δεν είναι σοβαρότητα — είναι κωμωδία που γράφτηκε από κάποιον που διάβασε μία φορά τον κανονισμό του πρωταθλήματος. Πέρσι έτρεχαν σαν δεκαπέντεχρονοι πρωτάρηδες στα φοιτητικά τους πρωταθλήματα, νικούσαν γιατί είχαν θράσος αφήνοντας σακάκια στις κερκίδες, τώρα κάνουν αγώνα κοστούμι στις ισοπαλίες. Το σύστημα αυτού του συρμού λέει ότι πρέπει να παίζεις σα τυπογραφείο οικονομικών αναφορών; Έχουμε γίνει η ομάδα που όταν νικάει ξέρουμε ότι κάποιος στο γήπεδο έκανε καλή δουλειά... αλλά δεν ξέρουμε πως το νιώθει εκείνος που φοράει τη φανέλα. Και ναι, το σύστημα υπάρχει — όμως αυτά που έγιναν σα χρήστες ύποπτων λογαριασμών Facebook που κάνουν like στις δικές τους αράδες, αυτά δεν φταίνε το σύστημα. Φταίνε εκείνοι που έπαιζαν σα στο 2022 σα νάνοι στους γίγαντες χωρίς να γνωρίζουν πόσο μεγάλοι ήταν. Τότε έκαναν γκολ σα κατάσκοποι που δίνουν πληροφορίες στον εχθρό κι αυτοί δεν τους καταλάβαιναν — τώρα έκαναν τρίποντο σα παιδιά στο σχολικό πρωτάθλημα που βρήκαν πρώτοι τον πίνακα ανακοινώσεων. Πού πήγε εκείνο το αίμα στους αστραγάλους; Τι έγινε εκείνη η μανία στους πρώτους δέκα λεπτά που έκανες τον αντίπαλο να νιώσει σα ντοματομπλόκ στην ωρολογιακή πόλη; Δεν λέω πως ο Λεβαδειακός πρέπει να γίνει θηρίο· λέω πως πρέπει να ξαναβρεί εκείνο το βλέμμα του τρελού φίλου που περίμενε τη νίκη σα χάρισμα του Θεού, όχι σα δάνειο της τράπεζας. Τότε οι νίκες ήταν δικά μας λάφυρα — τώρα μοιάζουν σα επιδόματα κοινωνικής κατοικίας.

Μαλάκας είπε αυτά ο Thrylos… ΡΕ ΦΙΛΕ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ούτε στη μάνα του καν!! Αυτοί τώρα λένε πως πέρσι φαινόταν σα ομάδα Ναυπλίου;;;; ΟΚ ρε ξέρουμε οτι παιζαμε σα τελευταίοι όταν αγοράζαμε τους τουλάχιστον πρωτοπαιγμένους!!! ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ ΚΟΥΛΑΚΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ!!! Μην τους βάζεις όλα σα μια σακούλα!! Θυμάμαι πριν 3 χρόνια κλαίγαμε γιατί χανόμασταν σα μπάστα!! Τώρα που νικούμε πάλι… λένε οτι είναι οικονομική κρίση;;; ΡΕΕΕΕΕ ΤΙ ΛΕΕΙΣ;;;; Αυτοί ξέχασαν τι γινότανε στις κερκίδες;;; Όταν εμείς σηκωνόμασταν κλωτσώντας τις καρέκλες και αυτοί οι τόσο σπουδαίοι τώρα ζητούν ντετερμινισμό;;; ΣΙΓΑ ΜΕ ΡΕ ΑΣΚΕΜΕΣΟΙ!!! Ο Λεβαδειακός δεν έγινε ομάδα της παράτας επειδή είχε σύστημα!!! Εγινε επειδή είχε ΠΙΣΤΗ!!! Την πιστεύαμε αλλιώς αυτοί οι ίδιοι της δώσανε άλλο ρόλο!! Είχανε αγοράσει τρία νούμερα από σούπερ μάρκετ και νόμιζαν οτι η μπάλα είναι ψωμί!!! ΠΕΡΝΑΝΕ στη μάνα τους!! ΝΑΙ ΟΚ τώρα έχει κάποιους παίκτες που ξέρουν το σπορ… ΑΛΛΑ ο τρόπος;;; ΡΕΕΕΕ;; Αυτό το γλέντι σα νάνοι επί γίγαντες;;; Οταν τα χανόμασταν ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ!! Τώρα όμως;;; ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑ ΔΕΙΣ!!!! ΡΕ αυτοί ξέχασαν την τρέλα;;; Την αγωνία;;; Την πίστη;;; Την αγάπη;;; Την ίδια μας την ομάδα;;; Οταν κάθε γκολ ήταν σα σωσίβιο επιβίωσης κι όχι σα επιτυχία LinkedIn!!! Τώρα λένε πως δεν έχει ταυτότητα;;; ΡΕΕΕΕ;;; Εμείς δεν ζητάμε νίκες σαν εκείνες του 2022… Ζητάμε ΝΙΚΕΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ!! Οι οποίες έχουν αίμα, ιδρώτα κι ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΝΕΥΜΑ!!! ΡΕΑΛΙΣΤΑ;;;; Πέρσι είχαμε κουτάλα;;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΉΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! Η αθλία, η τρελή, η δικιά μας!!! Τώρα;;; Είναι η ομάδα των λοβotomμένων!!! Αυτοι που λένε "ναι ρε αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε σαν μεγάλες ομάδες"… ΡΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΌ!!! Ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!! ΗΤΑΝ Η ΜΙΚΡΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ!!! ΠΑΝΤΑ!!! ΑΕΙ!! Και αυτοί λένε πως πέρασαν όλα;;; ΑΣΤΕΙΑ!!! Αυτοί χάσανε τον ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!! Κι αυτοί;;; Ψάχνουν λάθος κλειδί;;; ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΛΕΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ!!! Πρέπει να ξαναβρούμε την ψυχή!!! Την μανία!!! Την τρέλα!!! Την ΑΓΑΠΗ!!! Γιατί ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ;;; ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!! Να πάψει αυτό το σύστημα!!! Να γυρίσει η ομάδα σαν τρελή!!! Να ξαναβγεί το αίμα στους αστραγάλους!!! Γιατί ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ δεν θέλει νικητές!!! ΘΕΛΕΙ ΑΓΝΟΥΣ!!! Αυτους που θα νικήσουν ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΤΟΥΝ ΣΑΝ ΣΩΣΤΟΙ!!! 💥🔥🎉

Πέρσι όταν μας χτύπησε η βροχή στον Άρειο, θυμάμαι τους παλιούς: σηκώθηκαν όρθιοι σαν τους αετούς εκεί στις Μέλαγιες κορυφές. Καθόμουν στην κερκίδα και έβλεπα τον κάθε λεβέντη να σηκώνει τα χέρια σα σχολιαρόπαιδο στις βόλτες — όχι γιατί περίμενε τίποτα, αλλά γιατί ήταν δικό του. Κάτι τέτοιο δεν έχει σύστημα, δεν έχει playbook, δεν έχει τίποτα: έχει μόνο εκείνο το πνεύμα που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα τυφλός στη φωτιά του. Κι εδώ τώρα — τρεις εντός έδρας νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες; Ναι, νίκη σπίτι σου είναι νίκη σπίτι σου, αλλά τι νίκη; Σαν εκείνη του Σαββάτου ήταν γλέντι σα βροχή τον Αύγουστο στο χωριό: ξαφνικά έβρεξε και ξέχασες ότι είχες φέρει ομπρέλα. Οι ίδιοι βγήκαν χορεύοντας σα να τους χάρισαν το χαρτζιλίκι τους — ωραία υπόθεση, αλλά δεν είναι αυτή η ομάδα που αγαπήθηκε μέχρι θανάτου επειδή σηκώθηκε σα μπουζί στην ανάφλεξη. Το σύστημα που δημιουργήσαμε πριν δύο χρόνια είχε μία κεντρική ιδέα: η ομάδα έπαιζε σα νάνος στους γίγαντες. Κι εμείς αυτοί οι νάνοι φορέσαμε τις φανέλες σα βασιλιάδες, γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν — όχι γιατί είχαν δίκιο, αλλά επειδή ζούσαν σα να είχαν λύσει όλα τα προβλήματα της χώρας. Αυτά δεν ήταν νίκες πανάκριβες τύπου premium bonds, ήταν νίκες που άφηναν σακάκια στις κερκίδες σα σήμα κατάσχεσης. Τώρα όμως; Πέρσι έκαναν τρία γκολ εντός έδρας σα παιδιά που μόλις βγήκαν από την τάξη του Γιάννη Σταθόπουλου, τώρα έχουν τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα σα οικονομική επιδότηση. Την περασμένη βδομάδα βγήκαν σα καμένα ξυλαράκια από τη φωτιά — νίκη εκτός έδρας σαν αυτογκόλ στην παράταση, σαν εκείνο το γκολ που έκανε τον αντίπαλο να γελάει σα σκοτωμένος. Δεν λέω ότι θέλουμε συνέχεια εκείνη την τρέλα που έκανα εμένα παιδί να κλαίω επειδή η Λεβαδειακός ηττάτο 5-0 στο σπίτι — λέω ότι θέλουμε εκείνη τη μανία, εκείνο το σπλάχνο που έκανε τον καθένα μας να σηκώνεται ξανά σαν πύραυλος όταν χάναμε. Κοιτάξτε τώρα τους ανθρώπους που φοράνε τις φανέλες. Στις προηγούμενες νίκες σα Λεβαδειακός είχαν έναν αέρα σα τρελού που του μιλούνε οι θεοί — τώρα έχουν την ψυχραιμία κάποιου που διαβάζει το curriculum του τζόγου στο τραπέζι. Εκείνο το σύστημα είχε μια καρδιά, μια ψυχή· τώρα μοιάζει σα spreadsheet εξόδου στο excel: όλα έχουν υπολογιστεί, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη, κανείς δεν ξεσπά σα ζώο που νίκησε. Δεν ζητάω πίσω τις ισοπαλίες του χωριού σου Ναυπλίου, ζητάω πίσω εκείνο το βλέμμα που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα παράλυτος μπροστά σε έναν κάτοικο Λιβαδειάς που φώναζε «αμάν» σα προφήτης την Κυριακή το πρωί. Γιατί ο Λεβαδειακός δεν είναι σύστημα — είναι η ίδια η Λιβαδειά που σηκώνεται κάθε φορά σα αγέρωχη σα βράχος στην άμμο. Και όσοι λένε «πρέπει να σκεφτόμαστε σαν μεγάλες ομάδες» μπορούν να πάνε στον διάολο: η Λεβαδειακός ποτέ δεν ήθελε να είναι μεγάλη ομάδα, ήθελε να είναι δικιά μας. Πάντα.

τι να σου πω ρε φίλοι τώρα που διαβάζω αυτά τα μηνύματα γύρισα είκοσι χρόνια πίσω στον κρύο Ιανουάριο του 2003 στον Λιβαδειά με τις κερκίδες σα σίδερα σκουριασμένα και τον αέρα να μυρίζει τσίπουρο και λάδι φριτέζας... τότε ο Λεβαδειακός ήταν αυτή η ομάδα που όταν χανόταν σα γκαράζ σακισμένο από τη βροχή, εμείς σηκωνόμασταν ξανά σα στοιχειωμένοι επειδή το γκολ ήταν πάντα εκεί, μόλις ένα λάθος μακριά σα χρυσή αχτίδα στον ορίζοντα ενός χωριού χωρίς ηλεκτρικό φως. τώρα όμως; θυμάμαι εκείνο το γκολ του Καραγεώργου στη Ρόδο στον Ιανουάριο του 2022 — όχι γιατί το γκολ ήταν ιδιαίτερο τεχνικά, αλλά επειδή μετά όλη η κερκίδα πήρε μαζί της το νερό από τις βροχές των προηγούμενων δεκαετιών σα μεγάλη γιορτή αδιαφορίας στους ισχυρούς. τότε δεν είχανε σύστημα ρε, είχανε μανία — την μανία εκείνων που δε βλέπουνε λογική, ζούνε σα παράξενοι μοναχικοί λύκοι που ξαφνικά βρέθηκαν μέσα στην πόλη και δεν υπολογίζουνε κόστος. και τώρα τι γίνεται; τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα αγώνες τους φέρνουν σα επιχείρηση real estate που πήρε μπόνους επειδή έκανε πέντε συναλλαγές μέσα στο μήνα — ωραίο όσο γίνεται, όμως το γλέντι εκείνο δεν είναι δικό τους. πριν δύο χρόνια όταν έκαναν το τέρας εναντίον του ΠΑΣ στον κλειστό, σηκώθηκαν όλοι σα ένα σώμα επειδή υπήρχε εκείνο το αίμα στους αστραγάλους, εκείνη η τρέλα που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα ντοκουμέντο εποχής: "αυτή η ομάδα δε δίνει ραντεβού, εμφανίζεται σα χειρόγραφο γράμμα από έναν άνθρωπο που έχει τελειώσει το χρόνο του". κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα ψάχνουν κάποιον άλλον τρόπο νίκης σα σπίρτο που ξαφνικά βρήκε νερό. δεν είναι η πιστότητα ρε φίλοι — είναι οι διαδικασίες. η ομάδα έκανε αυτό που έκανες κι εσύ όταν είδες τη γυναίκα σου πρώτη φορά στο χωριό: απέκτησες μια νέα συμπεριφορά επειδή άλλαξε η σχέση σου μαζί της, όχι επειδή άλλαξαν αυτοί οι ίδιοι. οι παλιοί νικούσαν επειδή είχανε μέσα τους εκείνο το ξέφρενο κουδούνι που σήμαινε "εμείς είμαστε εδώ" ακόμα κι όταν η μπάλα έφευγε σα σακούλα πλαστικών μέσα στην εξέδρα. τώρα όμως έχουνε το σύστημα εκείνο που ξέρεις πως όταν μιλάς συνέχεια για οικονομικά μεγέθη ξεχνάς πως η μπάλα είναι κάτι ζωντανό σα παιδί που ψάχνει το χέρι σου στο σκοτάδι. αυτοί ξέχασαν πως η Λεβαδειακός δεν ήταν ποτέ ομάδα πρωταθλήματος — ήταν ομάδα παιδιών που έπαιζαν ποδόσφαιρο στον δρόμο όταν είχε βγει το σχολείο, αυτών που ο Λεωνίδας Κακούρης σηκώθηκε σα Θεός σ’ εκείνο το γκολ με την ΑΕΚ πριν δεκαπέντε χρόνια επειδή έφερε στον αγώνα εκείνη την αίσθηση της τοπικής δικαίωσης σα τραγουδιστής της Αμερικάνικης Σχολής που βρίσκει τυχαία λεφτά στο δρόμο. θα μου πεις πως τώρα υπάρχουν νίκες και αυτό αρκεί. ναι ρε αλήθεια — όμως αυτές οι νίκες σα εκείνες που βγάζεις χαρτζιλίκι σου σα επιδότηση αγοράς κινητού επειδή έκανες μια σειρά εργαστηρίων excel. ο κόσμος περίμενε τρέλα ρε παιδιά, όχι νίκες σα πραγματικότητα τηλεοπτικών διαφημίσεων αγοράς σπιτιού. το πρόβλημά τους είναι πως έχασαν εκείνο το στοιχείο εκείνο τον πυρήνα εκείνον τον κώδικα που έκανε τον Λεβαδειακός να μην είναι απλά ομάδα — να είναι είδος υπό σοβαρή αμφισβήτηση ανάμεσα στους γείτονές σου. τότε η ομάδα είχε μια προσωπικότητα σα γέρος καπετάνιος ενός παραθεριστικού καϊκιού που λέει αστεία στα παιδιά του χωριού επειδή ξέρει πως το βράδυ θα ξαναβγεί εκείνος σα μοναχικός λύκος στα βουνά. τώρα φαίνονται σα γκαρσόνια μεγάλου ξενοδοχείου που μόλις πήραν προαγωγή επειδή έκαναν καλή πιάτσα στις πρωινές κουβέντες των επισκεπτών. και ενώ όλοι ψάχνουνε κλειδί για την ταυτότητα — γιατί τόσο σκληρό; επειδή το κλειδί ήταν πάντα εκεί σα μισογραφωμένο γράμμα από έναν παλιό συμπαίκτη που έφυγε πριν χρόνια: η ομάδα δεν ήταν ποτέ σπουδαία ομάδα παρά μόνο στο μυαλό εκείνων που την αγαπούσαν σα μοναδική κόρη μεταξύ όλων των άλλων. εκείνες οι ισοπαλίες σα ντουζίνες ψεύτικων πραγμάτων στην αγορά του χωριού έγιναν πάνω από όλα νίκες σα ζωή επειδή είχαν μέσα τους εκείνο το αίμα στους αστραγάλους εκείνο το πάθος που δε φοβάται κανέναν καταλογισμό. τώρα βγάζουνε θέατρο ντοκιμαντέρ επειδή ξέχασαν πως ο Λεβαδειακός έγινε εικόνα κουρδιστής τσέπης όταν χρειάστηκε να προβληθεί σα συμβολική λύση — όχι επειδή ήταν καλός, επειδή ήταν δικός μας σα σπίτι χωρίς κλειδωμένη πόρτα όπου όλοι μπορούν να μπαίνουν όταν θέλουνε. γι’ αυτό σας λέω φίλες μου φίλοι, όσοι ακόμα αγαπάτε εκείνο το πρωτόλειο συναίσθημα πριν δεκαπέντε χρόνια — η ομάδα δεν έχει χάσει το σύστημα, έχει χάσει εκείνο το βλέμμα εκείνο το σπλάχνο εκείνον τον παλμό που έκανε τον κάθε αντίπαλο ν’ αγχώνεται επειδή εκείνη η μπάλα ήταν πάντα εκεί σα σκοτεινή σκηνογραφία αυτού του ονείρου του Λιβαδειάς. όταν χάνονταν σα γκαράζ, εμείς σηκωνόμασταν σα εκείνοι οι φίλοι που βγάζουνε τραγούδι ακόμα κι όταν χάνει η αγαπημένη τους ομάδα — επειδή το τραγούδι είναι δικό τους, όχι των άλλων. κι αυτοί τώρα προσπαθούνε να βρουνε άλλο τρόπο νίκης σα οικογένεια που ψάχνει καινούργιο σπίτι επειδή το παλιό κάηκε σα αναμνηστική φωτογραφία. αλλά το σπίτι ήταν πάντα εκεί σα ψεύτικο ντύσιμο ενός θρύλου — εκείνοι που πίστεψαν πως η Λεβαδειακός μπορεί να γίνει μεγάλη ομάδα χωρίς να γίνει μεγαλύτερη ντροπή από την ήττα ξέχασαν ότι η ομάδα ήταν πάντα μικρότερη από αυτούς που την αγαπούσαν. κι αυτή είναι η πραγματική ιστορία μας σα μικρή ομάδα — όχι επειδή χάνουμε συχνά, επειδή ακόμα κι όταν χάνουμε σηκωνόμαστε σαν ζωντανοί επειδή ξέρουμε πως η νίκη δεν είναι δικαίωμα, είναι ανάμνηση εκείνου του νυχτερινού ουρανού πάνω από τον Παρνασσό όταν η ομάδα έκανε γκολ σα αστέρι που πέφτει στη θάλασσα. θα γυρίσει εκείνο όμως; όχι επειδή άλλαξαν σύστημα, επειδή αυτοί που φοράνε τις φανέλες ξαναβρήκαν εκείνο το βλέμμα του τρελού φίλου που περίμενε τη νίκη σα χάρισμα του Θεού — όχι σα δάνειο. τότε η ομάδα νικούσε επειδή πίστευε πως το σκόρ ήταν μόνο η αρχή μιας νέας ιστορίας, όχι το τέλος μιας αριθμομηχανής. τώρα ας ελπίσουμε πως δε χάθηκε μέχρι θανάτου εκείνος ο καβγάς εκείνη η μανία εκείνο το αίμα στους αστραγάλους, επειδή χωρίς αυτά ο Λεβαδειακός είναι σα κάδρο μιας ταινίας χωρίς τέλος — όμορφο όσο υπάρχει, αλλά ψεύτικο όσο η επόμενη κίνηση μιας οικονομικής αναφοράς. κι εσείς εκείνοι που γράφετε αυτά τα μηνύματα — να ξέρετε πως η ομάδα είναι ακόμα εκεί σα εκείνο το μοναδικό πιάτο που φτιάχνει η γιαγιά σου όταν ξέρει πως θα φάτε όλοι μαζί μετά το γάμο. μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη όσο οι γίγαντες, όμως είναι πάντα πιο γνήσια — επειδή η μεγαλοσύνη της είναι ότι ακόμα κι όταν χάνει, δε σβήνει σα λάθος αριθμός στο excel. εκείνη είναι η ψυχή μας σα ξύλινο σκαλιστό κουτί που ακόμα κουβαλάει τις ιστορίες αυτού του κόσμου σα δικό της χαρακτηριστικό τρόπο νίκης.

Πώς σας λείπει άραγε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Άρειο όταν η ομάδα έκανε γκολ σα βροχή που έπεφτε ξαφνικά και μας έκανε όλους να σηκωθούμε σαν ένα σώμα που πίνει νερό μετά την ξηρασία; Τότε δεν υπήρχε σύστημα ρε παιδιά — υπήρχε μονάχα η σφαλιάρα στο χέρι του Γιάννη Σταθόπουλου όταν έκανε εκείνο το φάουλ σα μπούμερανγκ στον ΠΑΣ που πέρσι τώρα τον θυμόμαστε σαν παράδεισο αγνώριστο. Κι όμως τώρα αυτοί ψάχνουνε ξανά εκείνο το φάντασμα των παλαιοτέρων σα να είναι κάτι ξεχασμένο κουτί της γιαγιάς στην αποθήκη; Εγώ τον Λεβαδειακός τον λάτρεψα επειδή ήταν σα γείτονας που φοράει μπουρνούζι το πρωί και βγαίνει στο δρόμο να φωνάξει «αμάν!» σα να ήταν η τελευταία φορά. Γιατί θέλουμε νίκες σα αυτές του 2022 όταν ο αντίπαλος έχανε σα δάσκαλος που ξέχασε τη διάλεξη; Γιατί τότε η νίκη είχε γεύση σα εκείνα τα σπιτικά γλυκά που έκανες για τους φίλους σου όταν τελείωνε το σχολείο — όχι σα οικονομικό reward που διαβάζεις στους λογαριασμούς σου. Κι εσείς που γράφετε αυτά τα μηνύματα σαν αυτοσαρκασμό πρώτης γραμμής — ξεχνάτε πως εκείνοι οι νάνοι είχαν μέσα τους τους γίγαντες; Όταν έκαναν 3-1 στη Λάρισα πριν χρόνια σηκώθηκε όλη η πόλη σα ένας άνθρωπος επειδή εκείνο το γκολ ήταν σα χειρόγραφο που έγραφε «εμείς είμαστε εδώ». Τώρα όμως; Τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα σα να τους έδωσαν δάνειο σπίτι επειδή είχαν κάνει τρία επόμενα χρόνια εργαστηρίων excel. Το σύστημα δεν έχει ψυχή ρε φίλοι — η ψυχή είχε δική μας. Εκείνη η ομάδα δεν νικούσε επειδή είχε καλύτερους αριθμούς, νικούσε επειδή είχε εκείνο το αίμα στους αστραγάλους εκείνο το κουδούνι της λύσσας που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα ντοκουμέντο εποχής. Τώρα αυτοί κυκλοφορούν σα οικονόμοι μεγάλης επιχείρησης που κάνουν την εμφάνιση στους αγώνες σα να πήραν προαγωγή επειδή έκαναν καλή πιάτσα στις ανοιχτές αγορές. Θυμάστε εκείνο το γκολ με την ΑΕΚ όταν ο Λεωνίδας Κακούρης σήκωσε τα χέρια σα Θεός επειδή είχε κάνει εκείνο το σουτ σα αστέρι που πέφτει στη θάλασσα; Εκεί ήταν η ψυχή του Λεβαδειακός — όχι στους αριθμούς, όχι στα συστήματα. Εκεί ήταν η ομάδα σα εκείνο το χωριό που ποτέ δεν έπαψε να τραγουδάει ακόμα κι όταν η νύχτα ήταν τόσο σκοτεινή που φαινόταν σαν να μην υπάρχει τίποτα γύρω. Και τώρα ψάχνουμε πάλι κλειδί σα οικογένεια που έχασε το σπίτι της επειδή ξέχασε ότι το κλειδί ήταν πάντα στην τσέπη — όχι στις κλειδαριές. Μακάρι να γυρίσει εκείνη η μανία εκείνος ο παλμός εκείνος το αίμα στους αστραγάλους εκείνο το τραγουδίδι της εξέδρας σα εκείνες τις νύχτες πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα έκανε γκολ σα φως στο τέλος μιας μακράς σκοτεινής σήραγγας. Γιατί ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα — είναι η δικιά μας ιστορία γραμμένη σα χειρόγραφο γράμμα που ακόμα κυκλοφορεί στους δρόμους σα ανέκδοτο ζωντανό παράδειγμα πως η αγάπη δεν μετριέται σε νούμερα αλλά σε συναίσθημα. Κι όσοι λένε πως πρέπει να σκεφτόμαστε σα μεγάλες ομάδες μπορούν να πάνε στην ☠️😂 Αυτή η ομάδα ήταν πάντα μικρή επειδή ήταν μεγάλη από μέσα — μεγάλη στην ψυχή των ανθρώπων που την αγαπούσαν σα μοναδική κόρη μεταξύ όλων των άλλων ομάδων του κόσμου.

ΡΕΕΕΕΕ ΤΙ ΛΕΓΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; 🤬🔥 ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΥΤΟΙ ΤΟΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΟΥΦΟΥΤΕΣ!!! Πέρσι νικούσε σα ομάδα Ναυπλίου;;;; ΝΑΙ!! ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΙΣΤΟΥΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΡΕΕΕΕ;;; Αυτοί που λένε αυτά είναι οι ΙΔΙΟΙ που πριν τρία χρόνια κλαίγαμε γιατί χανόμασταν 5-0 στην ίδια σου την έδρα;;; Τώρα που βγήκαμε σα δημοσιογράφοι οικονομικών ρεπορτάζ ψάχνουνε δικαιολογίες;;;; ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ;;; ΡΕΕΕΕ;;; Η Λεβαδειακός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΚΛΕΙΔΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ!!! ΠΑΝΤΑ!!! Και τώρα αυτοί μιλάνε για σύστημα;;; ΡΕΕΕ;;; Αυτό το σύστημα που έκανε τους οπαδούς να σηκωθούν σα σίδερα σκουριασμένα σ’ ένα γκολ;;; Αυτό το σύστημα που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα ντοκουμέντο εποχής;;; Αυτό το σύστημα που έκανε τον Λεβαδειακός να μη φοβάται ΚΑΝΕΝΑ;;; ΡΕ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΤΕ;;; Όταν χάναμε σα γκαράζ, εμείς σηκωνόμασταν σα στοιχειωμένοι επειδή ξέραμε πως η επόμενη νίκη ήταν σα πρωινό αστέρι στον ουρανό!!! Τώρα όμως;;; Βγήκαμε σα οικογενειακή φωτογραφία στη θάλασσα — όμορφη όσο υπάρχει, αλλά ψεύτικη όσο η επόμενη κίνηση μιας οικονομικής αναφοράς!!! Και αυτοί μιλάνε για νίκες σα σπίρτο;;; ΡΕΕ;;; Οι νίκες του Λεβαδειακός ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΤΥΧΕΡΕΣ!!! ΠΟΤΕ!!! Ήταν η πίστη εκείνων που ακόμα κι όταν η ομάδα έχανε 5-0 έκαναν πάρτι σα να είχε κερδίσει το Champions League!!! Και τώρα αυτοί βγάζουνε θέατρο;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ!!! ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑΞΑΜΕ!!! Γιατί κάποιοι άρχισαν να βλέπουνε το ποδόσφαιρο σα παιχνίδι οικονομικής στρατηγικής κι όχι σα ΖΩΗ!!! Ρε φίλοι μου, η Λεβαδειακός δεν έγινε ποτέ μεγάλη ομάδα επειδή δεν ήθελε!!! ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΜΙΚΡΗ ΑΛΛΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ!!! Κι όσοι λένε πως πρέπει να σκεφτόμαστε σα μεγάλες ομάδες μπορούν να πάνε στον διάολο!!! Γιατί η μεγαλοσύνη αυτής της ομάδας είναι ότι ακόμα κι όταν χάνει, δε σβήνει σα λάθος αριθμός στο excel!!! Είναι εκεί σα τραγούδι μιας γιαγιάς που ξέρει πως ακόμα κι όταν η ζωή σου ραγίζει, εσύ συνεχίζεις να τραγουδάς!!! Κι αυτοί ψάχνουνε κλειδί;;; Το κλειδί ήταν πάντα εκεί σα μισογραφωμένο γράμμα από έναν συμπαίκτη που έφυγε — μέσα μας!!! Γιατί ο Λεβαδειακός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΟΣ!!! Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουνε, ας πάψουνε επιτέλους να μιλάνε!!! Γιατί αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ!!! ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! Κι αν κάποτε γυρίσει εκείνο το βλέμμα εκείνος ο παλμός εκείνο το αίμα στους αστραγάλους… τότε θα είναι σα δεύτερη γέννηση!!! Γιατί η Λεβαδειακός ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Γιατί είναι σαν τον Παρνασσό — ακόμα κι όταν τον σκεπάζει η ομίχλη, ξέρεις πως εκεί είναι!!! Πάντα!!! 💥🔥🔴

ρε φίλοι μου βρε τι βλέπω εδώ μέσα... πέρσι είχε γλέντι σα βροχή στον Αύγουστο στο χωριό και τώρα όλα αυτά τα μηνύματα σας μου φέρνουν εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2003 όταν ο Λεβαδειακός έκανε γκολ σα αστέρι στον ουρανό πάνω από τον Παρνασσό και εμείς ξεχύθηκαν σα στοιχειωμένοι στους δρόμους τρώγοντας τσίπουρο από το σπίτι του Κυρ-Γιάννη... εκείνοι οι φίλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι κερκίδες σηκώθηκαν σα ένας άνθρωπος επειδή η ομάδα είχε εκείνο το βλέμμα του τρελού που περίμενε τη νίκη σα χάρισμα του Θεού όχι σα δάνειο τράπεζας... γιατί εκείνες οι νίκες ήταν σα τραγούδι μιας γιαγιάς όταν τελειώνει το σχολείο... ένα τραγούδι που το τραγουδούσες χωρίς λόγια, μόνο με το αίμα στους αστραγάλους σου... τώρα όμως;;; τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα αγώνες... και όλοι γράφετε σα οικονομικοί αναλυτές;;; ρε παιδιά εγώ στον Άρειο βλέπω σα τρεις βόλτες μέχρι το σπίτι του γείτονα... ωραία νίκησε μα πως νίκησε;;; σα παιδιά που μόλις πήραν μισθό στο τέλος του μήνα... εκείνο το πάθος εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους εκείνο που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα ντοματομπλόκ στην ωρολογιακή πόλη λες;;; αλλά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως χάθηκε η ταυτότητα;;; ρραααα;;; η Λεβαδειακός δεν άλλαξε σύστημα ρε παιδιά η εμείς αλλάξαμε τρόπο που τη βλέπουμε... επειδή κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν τυχερά νούμερα στις οικονομικές αναφορές αντί να τραγουδάνε σα νάνοι επί γίγαντες... θυμάστε εκείνο το γκολ του Καραγεώργου στη Ρόδο;;; όχι επειδή ήταν γκολ πρωταθλήματος αλλα επειδή μετά όλη η κερκίδα πήρε μαζί της το νερό από τις βροχές των δεκαετιών σα μεγάλη γιορτή στους δρόμους... τώρα όμως;;; τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα αγώνες σα τρεις σειρές excel που έκανες σωστά... ωραία όσο υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί αλλά εκείνο το γλέντι εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους;;; κι εμείς εκείνοι οι φίλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι κερκίδες σηκωθήκαμε σα ένας άνθρωπος επειδή εκείνες οι νίκες ήταν σα τραγούδι μιας γιαγιάς όταν τελειώνει το σχολείο... ένα τραγούδι χωρίς λόγια μόνο με αίμα στους αστραγάλους... εκείνο το τραγούδι που το τραγουδούσε κανείς χωρίς καθόλου οικονομικές αναφορές... τότε νικούσε επειδή πίστευε πως το σκόρ ήταν μόνον η αρχή μιας νέας ιστορίας όχι το τέλος μιας αριθμομηχανής... τώρα όμως;;; σαν να περιμένεις να σου πιστώσουν επιτόκιο στην τράπεζα επειδή έκανες τρεις σωστές γραμμές στο excel... ωραία όσο υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους;;; δεν λέω πως πρέπει να γίνει πάλι θηρίο ρε παιδιά λέω πως πρέπει να γυρίσουμε εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2003 όταν οι κερκίδες έγιναν σα μια μόνο καρδιά... εκείνο το βράδυ που η ομάδα έκανε γκολ σα αστέρι στον ουρανό πάνω από τον Παρνασσό και εμείς ξεχύθηκαν στους δρόμους τραγουδώντας σα νάνοι επί γίγαντες... εκείνο το βράδυ που η ομάδα έκανε γκολ σα σωσίβιο επιβίωσης κι όχι σα επιτυχία LinkedIn... κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως χάθηκε η ταυτότητα;;; ρραααα;;; η Λεβαδειακός δεν χάθηκε επειδή έχασε εκείνο το βλέμμα εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους... η ομάδα άλλαξε επειδή εμείς αλλάξαμε τρόπο που τη βλέπουμε... εκείνο το σύστημα εκείνο εκείνο το παιχνίδι εκείνο εκείνο το πάθος... εκείνο εκείνο το τραγούδι εκείνο εκείνο το αίμα στους αστραγάλους... ωστόσο εκείνο το γλέντι εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους... εκείνο εκείνο εκείνο... εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι κερκίδες εκείνοι οι δρόμοι εκείνες οι βραδιές που τραγουδούσαμε σα νάνοι επί γίγαντες εκείνο εκείνο εκείνο...

Πέρυσι εκείνο το Σάββατο στον Άρειο που μπήκε ο Δημήτρης Γούτας σαν πεινασμένος λύκος στην επίθεση, θυμάμαι πως οι φίλοι στον ηλεκτρικό πήρανε φωτιά σα βενζίνη — όχι επειδή έπαιξε ωραία μπάλα, αλλά επειδή μπήκε εκείνος που η ομάδα είχε ξεχάσει πάνω από έναν χρόνο. Αυτό ήταν το μόνο γλέντι αληθινό εκείνο το βράδυ: όταν τελείωσε ο αγώνας και βγήκαν όλα μαζί σα μια οικογένεια μετά τον θάνατο κάποιου συγγενή. Τώρα όμως; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γράφουνε σα οικονομικοί αναλυτές σα να πουλάμε αυτοκόλλητα Πανεπιστημίου για μισθούς σπιτιού. Τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα σα επιτυχία excel που έκανες σωστά στις 17:05 την Παρασκευή — ωραία όσο υπάρχει αυτό το νούμερο, όμως εκείνο το γλέντι εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους εκείνον τον Ιανουάριο που χιόνιζε σαν τρελό; Εκείνη η κερκίδα ήταν σα μια ανθρώπινη καρδιά που χτυπούσε σα σκοπός στους δρόμους της Λιβαδειάς. Κι αυτοί τώρα ψάχνουνε κλειδί σα οικογένεια που ξέχασε πως το κλειδί ήταν πάντα στην τσέπη — όχι στις κλειδαριές. Μακάρι να γυρίσει εκείνο το βράδυ που όλοι βγήκαμε στους δρόμους τραγουδώντας σα νάνοι επί γίγαντες εκείνο το τραγούδι εκείνο εκείνο εκείνο... επειδή τότε η ομάδα νικούσε επειδή είχε εκείνο το αίμα στους αστραγάλους εκείνο το τραγούδι εκείνο εκείνο εκείνο.

Τι λέτε τώρα εσείς που ακόμα γράφετε σα να είστε μέσα στη βροχή του Αυγούστου στις κερασιές του χωριού; Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο του Άρειο, εκεί που κάποτε οι κερκίδες σηκώνονταν σα σίδερα σκουριασμένα, είδα τον μικρό Παναγιώτη — ο γιος του ξυλουργού που κάθεται πάντα στην ίδια θέση στον κλοιό — να τραγουδάει μόνος του σα να είχε ακούσει εκείνο το τραγούδι της γιαγιάς που ξέρει πως ακόμα κι όταν η ζωή σου ραγίζει συνεχίζεις να τραγουδάς. Δεν περίμενα τίποτα εκείνη την ώρα, μόνο εκείνο το τραγούδι στους αγέρωχους στίχους του "εμείς είμαστε εδώ". Κι όμως τρεις νίκες εντός έδρας στους τελευταίους δέκα αγώνες σας έχουν κάνει όλους εσείς εκείνοι τους οικονομικούς αναλυτές που λένε πως η ομάδα άλλαξε σύστημα ενώ εγώ ξέρω πως άλλαξε η στάση εκείνων που φοράνε τις φανέλες. Πέρσι, όταν η ομάδα έκανε 3-1 στη Λάρισα πριν χρόνια σηκώθηκε όλη η πόλη σα ένας άνθρωπος επειδή εκείνο το γκολ ήταν σα χειρόγραφο που έγραφε "εμείς είμαστε εδώ". Τώρα όμως; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν σαν οικογένεια που ψάχνει νέα σπίτι επειδή το παλιό κάηκε σα αναμνηστική φωτογραφία — ωραία όσο υπάρχει αυτό το νέο σπίτι, όμως εκείνο το τραγούδι εκείνο το γλέντι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους; Δεν λέω ότι θέλουμε πίσω τις ισοπαλίες σαν αυτές του χωριού σου Ναυπλίου, αλλά εκείνο το αίσθημα όταν βλέπεις τον Λεβαδειακός σα νάνος να στέκεται μπροστά στον γίγαντα και εκείνος νιώθει σα να του μιλούνε οι θεοί — αυτό χάθηκε. Κι εγώ τον είδα πρόπερσι εκείνο το βράδυ όταν οι κερκίδες έγιναν σα μια μόνο ανθρώπινη καρδιά εκείνο το γκολ του Καραγεώργου στη Ρόδο όχι επειδή ήταν γκολ πρωταθλήματος αλλά επειδή μετά όλη η κερκίδα πήρε μαζί της το νερό από τις βροχές των δεκαετιών σα μεγάλη γιορτή στους δρόμους. Αλλά εδώ τώρα — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ψάχνουνε ξανά εκείνο το φάντασμα των παλαιοτέρων σα να είναι κάτι ξεχασμένο κουτί της γιαγιάς στην αποθήκη; Μακάρι να γυρίσει εκείνο το βλέμμα εκείνο το τραγούδι εκείνο εκείνο... επειδή χωρίς αυτά η Λεβαδειακός είναι σα κάδρο μιας ταινίας χωρίς τέλος — όμορφο όσο υπάρχει, αλλά ψεύτικο όσο η επόμενη κίνηση μιας οικονομικής αναφοράς.

Μα αυτούς τους λόγους μαζεύονται όλα εδώ;; 😭🔥 Πέρασαν τρία χρόνια κι ακόμα ψάχνουμε εκείνο το κλειδί σα τρελοί;; Γιατί αυτό;; Γιατί μέχρι χθες πάλι λέγαμε πως οι νίκες ήταν επειδή είχαμε εκείνους τους ανθρώπους εκείνους τους τρελούς εκείνες τις κερκίδες που τραγουδούσαν σα μια καρδιά;; Τώρα όμως;; Μας έφαγε η οικονομία;;; Μου θυμίζετε εκείνον τον φίλο μου τον Νίκο από τον Άρειο που κάθε φορά που χάναμε έκανε πάρτι σα να είχε κερδίσει το Champions League... γιατί τώρα;; Γιατί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν σα να έχουνε βγάλει κλείδωμα στο σπίτι;; Τρεις νίκες σπίτι στους τελευταίους δέκα σαν τρεις σειρές επιτυχημένες στο excel;; Ρε παιδιά, εκείνο το γλέντι εκείνο το τραγούδι εκείνο το αίμα στους αστραγάλους;;; Δεν κατάλαβα κάτι εγώ;; Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του Ιανουαρίου του 2022 όταν όλοι σηκωθήκαμε σα ένα σώμα σ’ εκείνο το γκολ στη Ρόδο... όχι επειδή ήταν γκολ πρωταθλήματος, επειδή μετά ξέραμε πως εκείνη η μπάλα δεν έφευγε πια ποτέ μακριά... τώρα όμως;; Αυτοί ψάχνουνε κλειδί σα οικογένεια που έχασε το σπίτι της επειδή ξέχασε ότι το κλειδί ήταν μέσα στο σπίτι;; Μακάρι να γυρίσει εκείνο εκείνο εκείνο... Κι εσείς εκείνοι οι νάνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι κερκίδες σηκωθείτε ξανά σα εκείνο το βράδυ... επειδή η Λεβαδειακός δεν είναι αριθμός στα excel, είναι εκείνη η ομάδα που σηκώνει κανείς σα τραγούδι μιας γιαγιάς όταν τελειώνει το σχολείο... ένα τραγούδι χωρίς λόγια, μόνο με αίμα στους αστραγάλους... εκείνο εκείνο εκείνο... 💔🔥

Μα δε βγαίνει άλλος λόγος ε; 😭😅 Τους θυμάμαι αυτούς τους φανέλες στο Άρειο πριν χρόνια, σηκωνόμασταν όλοι σα τρελοί στους τελευταίους 5 λεπτά επειδή ξέραμε πως εκείνο το γκολ ήταν σα ησυχία πριν την καταιγίδα... Κι όμως τώρα τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα και όλοι σαν οικονομικοί αναλυτές;;; Πώς γίνεται αυτό;; Περνάνε χρόνια και η ψυχή της ομάδας γίνεται αριθμός;; Μακάρι μόνο προσωρινά ρε παιδιά... 🙏 (μπορεί να κάνω λάθος; ξαναρώτησα)