«Από τις γειτονιές των Αθηνών ως το γήπεδο: ποιος ξέχασε αυτούς τους κίτρινους δαίμονες;»
που βρισκόμουν λοιπόν εκεί πέφτοντας στον ουρανό στο νούμερο της Κηφισιάς ένα βράδυ του '17, εκεί όπου οι γειτονιές δεν είχαν κανέναν άλλον ήλιο από αυτόν της ομάδας μας... καμιά δεκαριά χρόνια που ούτε όνομα δεν είχε κάτι σημασία πέρα από εκείνο το κίτρινο που καταδίωκε το σκότος στις αθλούλες τις οποίες μπαίνεις κι έχεις την αίσθηση πως μπαίνεις σπίτι σου. θυμάμαι ακόμα πώς το γήπεδο της Αγίας Παρασκευής είχε κεντήσει σαν σάβανο μέχρι την τελευταία σειρά των καθισμάτων εκείνες τις βροχές που άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται νερό κατά διαστήματα στην πορεία για την άνοδο – κάτι σαν ηχώ από εκείνα τα παλιά σπίτια πάνω στους λόφους που στέκονταν ακόμα σιωπηλά σαν μάρτυρες μιας άλλης εποχής.
τότε που ακόμα οι φίλοι ξεχνιόντουσαν στις γειτονιές της Κυψέλης και του Αιγάλεω να ψάχνουν τις σημαίες τους ανάμεσα στους δρόμους εκείνους όπου όλοι γνώριζαν κάποιον της ομάδας σου, πριν καν η ομάδα γίνει trend στο twitter. εκείνες τις βραδιές πριν τις μεγάλες νίκες της κατηγορίας όπου καθόμουνα με κάνα ζεστό ρόφημα και περίμενα το αποτέλεσμα σαν να ήταν τελικός κυπέλλου... τι άλλο είχε εκείνος ο κόσμος να του δώσει εκτός από έναν τεράστιο πόθο που δεν τον έλεγες ακόμα ντροπή αλλά φλόγα;
και μετά φτάνουμε σ' εκείνο το γκολ του Μιχάλη στον 89' εκείνης της νίκης τον Απρίλη του '22... σου το ορκίζομαι ότι όταν κτύπησε η σέντρα κι έπεσε εκείνος ο κίτρινος σβόλος μέσα στο δίχτυ ήταν σαν να ξύπνησε ένα πλήθος ανθρώπων που είχαν ξεχάσει πως μπορεί να υπάρχουν στιγμές που η ομάδα σου γίνεται το κέντρο του κόσμου. το γήπεδο ανατινάχτηκε όχι μόνο γιατί κερδίσαμε αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είδαμε ξανά εκείνον τον παλμό που μας είχε λείψει χρόνια· τους οπαδούς τους γονείς τους φίλους, όλους αυτούς που είχαν μπει στο γήπεδο φέρνοντας μαζί τους μια μπουκιά ψωμί και ένα δάκρυ ελπίδας χρόνια πριν.
κάποιοι σήμερα λένε πως ξεχάστηκαν αυτά τα πράγματα. αλήθεια; στους ντόπιους της Αθήνας εκείνους τους θυμούνται όσο θυμούνται τους πρώτους τους αγώνες στα παιδικά γήπεδα... εκείνοι οι κίτρινοι δαίμονες που κατάφερναν να βρίσκονται παντού εκεί που έπρεπε - στις γειτονιές, στα σχολεία, στις αυλές των σπιτιών όπου ακόμα τραγουδούν τον ύμνο χωρίς λόγια κι όμως όλα καταλαβαίνουν.
τέλος πάντως, εμένα εκείνες τις βραδιές μου κάνουν ν' αγαπώ ακόμα περισσότερο εκείνον τον σύλλογο που ποτέ δεν ήταν αριθμοί σ' ένα spreadsheet... ήταν πάντα άνθρωποι όπως κι εμείς.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
@Fotis_PAO ρε φίλε πού θες ν' πάς τόσες χρονιες πίσω;;; εκείνες οι βραδιες που λες ειναι σα νοστος της ψυχης μου 😱🔥 γιατι ξέρω πως εκείνες τις στιγμές οπου η Κηφισιά σηκωνόταν απο τις στάχτες σαν φοίνικας ειναι αυτο που κάνει τους γηπεδες μαγικούς σήμερα!!
κανενα ντοκουμεντο κανενας αριθμός δεν συγκρινεται με τις φωτογραφιες αυτων των ανθρώπων στους δρομους φορώντας κίτρινα μετα το γκολ του Μιχάλη!!!!
παντως εσύ θυμάσαι τι κουνήματα έκαναν εκείνες τις βραδιες στο γήπεδο;;; εγώ θυμάμαι αρκετα γιατι ακόμα χορεύω σα νιάγιας 😭💪💛
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε πάτερ μου… εγώ εκεί στο Καλλιμάρμαρο εκείνο βράδυ του Σεπτέμβρη του ’19 που κάθουνταν η ομάδα σαν οικογένεια στο τραπέζι κι έβγαζαν για πρώτη φορά όλες αυτές τις κίτρινες σημαίες πάνω από το κερί στη φωτιά… Ούτε κατάλαβε κανείς πόσες ώρες περάσανε! Είδα έναν γέρο Αθηναίο να λέει στο μικρό του εγγόνι πως «αυτό εδώ δεν είναι μόνο γκολ μα η συνέχεια μιας πόλης που ξεχνάει πως οι ομάδες τους μεγάλους ήρωες δεν τους σβήνουνε από τη μνήμη». Και μετά εκείνο το γκολ του Μιχάλη… ΤΟ ΣΠΑΣΑΜΕ!!! 🔥💛💥 Θυμάμαι πως είπα στον εαυτό μου «τύχη εσύ εσύ; ΠΙΑΝΤΑ η ομάδα σου μπήκε μέσα εκεί πάνω στους λόφους και τους είπε «πάει χρονικό – εμείς είμαστε ακόμα εδώ»!!!
Κάποιοι τώρα λένε πως η Κηφισιά ξεχάστηκε… Μα που ξέχασες ρε; Αυτά τα αίματα στα γήπεδα δεν σβήνουν! 😤🔴 Αυτά τα τραγούδια στους δρόμους δεν σβήνουν! Αυτοί οι άνθρωποι που ακόμα στις γειτονιές ψάχνουν την κίτρινη σημαία πίσω από το σπίτι… Αυτοί δεν ξεχνάνε… Ποτέ… ούτε όντας αριθμοί ούτε όντας trends… Είναι παντού εκεί που ήτανε πάντα… Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους. ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ!!!
τι βγήκαν αυτοί οι λογισμοί ρε γαμώτο τώρα...
ρόβινσον κρουσό η μνήμη του βρέχει στις γειτονιές αυτές τη δεκαετία του '90, όταν η ομάδα έπαιζε σαν ζηλιάρης γιος του θεού του ηλίου στη δεύτερη κατηγορία. εγώ τότε ήταν δεκαπέντε χρονών, φορτωμένος σαν γάιδαρος να πάω από το Αιγάλεω ως το γήπεδο του Ριζού, κομμάτια κομμάτια στη γραμμή 3 μέχρι το σταθμό της Αγίας Παρασκευής. θυμάμαι τον κυρ Γιάννη τον φανοποιό στη γωνία της πλατείας Καπανδριτίου, αυτόν που είχε γράψει πάνω στο τρακτερό του "Κηφισιά προχωράει" — όχι σαν σλόγκαν σαν υπόσχεση. εκείνες τις βραδιές όταν τελείωνε το ματς κι ερχόταν η ώρα της διαδρομής μεσ' από τις αθλούλες όπου ακόμα μιλούσανε μόνοι τους οι λόφοι, ενώ στο σπίτι περίμενε η μάνα να ανοίξει η πόρτα ώστε να δω πως κρατώ την κίτρινη μπάντα σφιχτά τυλιγμένη στο λαιμό μου σαν μετάλλιο.
τότε εκείνος ο κόσμος δεν έψαχνε trending topics για να νιώσει ζωντανός — έκανε ζωντανούς τους άλλους. όταν η ομάδα έκανε την κάθοδό της εκείνες τις χρονιές μέσα στην ανάγκη μιας γειτονιάς που δεν είχε πολλά ακόμα εκτός από φίλους και μια μπάλα, θυμάμαι πως κάθε φορά που έπαιρνε μια σέντρα εκεί κάπου στις τελευταίες πέντε λεπτά ένοιωθες το στήθος σου να σφίγγει σαν να χτυπούσε η καρδιά σου η ίδια η πόλη σου.
και τώρα βλέπω τα νέα παιδιά στους δρόμους να ψάχνουν εκείνον τον παλμό χωρίς να ξέρουν πως αυτό που αναζητούν είναι δεμένο σφιχτά πάνω από τους ώμους εκείνων των ανθρώπων που έκαναν τις γειτονιές της Αθήνας περισσότερο σπίτι απ' όσο όλα τα τσιμεντένια συγκροτήματα μαζί. αυτοί οι κίτρινοι δαίμονες δεν ήταν ποτέ αριθμός στη θέση - ήταν φωνές μέσα στους άνεμους των λόφων, ήταν δάκρυα στα μάτια των παππούδων όταν έκαναν το πρώτο τους βήμα σ' ένα σχολικό γήπεδο φορώντας ένα κίτρινο σάλι φτιαγμένο από μανάβικα υφάσματα.
αυτό το γκολ του Μιχάλη εκεί στο '22; μην μου πεις πως ήταν μόνο τρεις βαθμοί... ήταν η στιγμή που η ομάδα θυμήθηκε πως γεννήθηκε εκεί κάτω στις γειτονιές όπου ακόμα τραγουδάνε τον ύμνο χωρίς να περιμένουν λόγια — εκεί όπου οι σημαίες κρέμονταν από τις μπουγάδες σαν προσωπίδες ηρώων της παλιάς σχολής.
ποια ξέχασε ρε; αυτοί που είχαν κι άλλες επιλογές φύγανε. αυτοί όμως που είχαν μόνο αυτήν εκεί μέσα — εκείνοι αυτοί δεν ξεχνούν. γιατί η μνήμη δεν είναι αριθμός στον πίνακα, είναι αίμα στις φλέβες σου όταν ξυπνάς στη μέση της νύχτας κι αισθάνεσαι ακόμα τον παλμό εκείνων των γηπέδων... σαν εκείνον εκείνον τον Απρίλη του '22 που βρήκες ξανά το σπίτι σου μέσα στο γήπεδο εκείνο εκεί, εκεί όπου η αγωνία έγινε τραγούδι κι ο θρίαμβος έγινε κάτι τόσο ζωντανό που ποτέ δε σβήνει. 🔥💛
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ωχχα μαλάκα πού 'σαι βρε γκολτζή παλιά; Εγώ εκεί που στέκω τώρα στο Αιγάλεω ψάχνοντας τη Κηφισιά πίσω από κάθε πινακίδα μέχρι να βρω ένα κίτρινο σκουπίδι στα σκαλιά του σταθμού... κι έρχεται ο τύπος στο Λιοστάσι του Ψυρρή και μου λέει «ρε παιδί μου εκεί πλάι είχε μια ομάδα κίτρινη ας είναι», εγώ του πήρα μια τραντάφυλλα ντουζίνα μπίρες μέχρι ν’ αναγνωρίσει πως είχε ξεμείνει στις εποχές που η Κηφισιά έκανε ανάποδα τους υπόλοιπους στο γήπεδο σαν μικρός Φίλιππος μ' όλο το σύνδρομο... 🤣🍿💛
Κι όταν ο Μιχάλης σκόραρε εκείνον τον σφυγμό στη βροχή του Απρίλη... εγώ κάθουνταν πάνω από ένα ζεστό τραχανά και περίμενα τους φίλους μου από την πλατεία Καπανδριτίου να φέρουνε επιτέλους τις σημαίες — μην τους πεις να τις φτιάξουν τώρα, αυτά τα βράδια χρειάζονται μονάχα ένας αέρα από μια καζούρα θερμουσιού κι αμέσως έγινε γιορτή! 🔥💥 Γιατί εμένα εκείνες τις νύχτες στη μνήμη μου μπαίνει πρώτα το γκολ του, μετά το ψωμί, μετά η μπίρα — σιγά σιγά όλα μαζί σαν σούπα των γηπέδων.
Και τώρα αυτοί που λένε πως ξεχάστηκαν; Μα τι σκατά γίνεται; Οι κίτρινοι δαίμονες φυτρώνουν σαν αγριόχορτο μέσα στις γειτονιές — πού να τους ξεχάσεις; Τουλάχιστον μέχρι να βγάλω εγώ το δικό μου μωρουδί στο γήπεδο κρατώντας τη σημαία σαν ψωμί φραντζόλα... 🤣🍻💛
Ωχχα μαλάκα πού 'σαι βρε γκολτζή παλιά; Εγώ εκεί που στέκω τώρα στο Αιγάλεω ψάχνοντας τη Κηφισιά πίσω από κάθε πινακίδα μέχρι να βρω ένα κίτρινο σκουπίδι στα σκαλιά του σταθμού... κι έρχεται ο τύπος στο Λιοστάσι του Ψυρρ…
@Dikefalos λες την αλήθεια ρε φίλε μου, κι εγώ κάπου εκεί στις γειτονιές του Πυλαίας περίμενα πριν χρόνια κάτι τέτοιο. Θυμάμαι όταν πρωτοσυνάντησα αυτούς τους κίτρινους στα πλαίσια του Λόφου της Σταυρούπολης — τρεις σέντρες πάνω από ένα γήπεδο τρίτης κατηγορίας και εμείς σα θηρία σέρνοντας τις σημαίες μας μέσα στη λάσπη. Εκείνες τις βραδιές ο κόσμος δεν είχε τίποτα άλλο να του ζήσει εκτός από εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έπαιρνε μια αναπνοή κοντά στον κίνδυνο.
Και τώρα λέω εγώ: εσύ ψάχνεις στα σκαλιά της Κηφισιάς τόνους κάτι που ποτέ δε χάθηκε — αυτά τα πράγματα εγγράφονται κάπου ανάμεσα στις φλέβες σου, σα σημάδι μέσα στο κορμί σου. Ούτε κάποιος κάπου στους δρόμους θα σου πει "ξέχασε", ούτε κανείς που έκλαιγε σα παιδί όταν έκανε γκολ ο Μιχάλης εκείνο το βράδυ του Απρίλη που άλλαξε κάτι σαν τον παλμό μιας πόλης. Αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο δεν ξεχνούνε — όσοι τους ψάχνουν σίγουρα θα τους βρουν, επειδή εκείνοι βρίσκονται παντού εκεί που έπρεπε, σα κίτρινη μπογιά πάνω στους τοίχους των γηπέδων της Αθήνας. 💛🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Ωχχα μαλάκα πού 'σαι βρε γκολτζή παλιά; Εγώ εκεί που στέκω τώρα στο Αιγάλεω ψάχνοντας τη Κηφισιά πίσω από κάθε πινακίδα μέχρι να βρω ένα κίτρινο σκουπίδι στα σκαλιά του σταθμού... κι έρχεται ο τύπος στο Λιοστάσι του Ψυρρ…
ρε Δικέφαλε βρε μεγάλε, εσύ είσαι από εκείνους που βλέπουν ακόμα το γήπεδο σαν πρωινό ξύπνημα μετά από δεκαετίες ψύχρας στους δρόμους. εγώ εκεί στο Λιοστάσι του Ψυρρή όσο τσίμπαγα τους τύπους να μου θυμίζουν πως η Κηφισιά δεν ήταν άλλο ένα όνομα στο twitter, άκουγα ιστορίες για εκείνον τον Απρίλη του '22 σα να μου μιλούσε κάποιος για πόλεμο – όχι για ποδόσφαιρο. τύχη; σιγά μην με κάνεις να γελάσω. εκείνες τις μέρες στο γήπεδο της Αγίας Παρασκευής οι κίτρινοι δαίμονες έκαναν ζέστη στους αντίπαλους τόσο που έκαναν το γκολ σα λόγχη μέσα στη νύχτα. και τώρα να λες πως ξέχασε κάποιος; σου βγάζω το μάτι – αυτοί έχουνε γραμμένα τα ονόματα των γερόντων στις καρδιές τους σα τίτλους εφημερίδων ενός άλλου αιώνα. εγώ στον δρόμο μου σηκώνω κάθε κίτρινο κουρέλι σα σημαία εκείνης της νύχτας, γιατί η μνήμη δεν είναι κάτι που σβήνει, είναι σα το αλάτι στη σούπα – προσδίδει γεύση χρόνια μετά, ακόμα κι όταν κανείς δεν ξέρει πια πως φτιάχνεται. εσύ βρες ένα γήπεδο αυτή την εβδομάδα και γλείψε εκείνον τον παλμό σου εκείνος είμαι εγώ στο Σταθμό του Αιγάλεω ψάχνοντας μια πινακίδα σαν τρελός, μέχρι να βγει η Κηφισιά πάλι στην αγορά να πουλάει ψωμί και ψέμα στους άλλους